Opinions

Teleurstellend. Met iedere nieuwe film van de zusjes wordt het steeds duidelijker dat er toch minder talent in schuilt dan ik vanaf hun debuut ( Dead Hooker in a Trunk (2009) , 3.5*) had verwacht. Dat vond ik 8 jaar geleden nog een ''hard, eigenwijs en sterk gemaakte independent movie'' en met American Mary (2012) zette ze dat moeiteloos voort én zag het er al tig keer beter uit. Met See No Evil 2 (2014) kwam het er al wat minder uit; de eerste film waarin er toch wat minder 'artistieke' vrijheid te vinden was. Logisch, het is immers een vervolgdeel. Daar bemoeien meer partijen zich mee. Vervolgens met Vendetta (2015) een uitstapje waar ik geen goed woord voor over heb, om daarna een remake van een Cronenberg classic aan te kondigen... riskant. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat dit nog niet de veters van het origineel mag strikken. Maar ook als je die buiten beschouwing laat, mankeert er veel aan.

Het ziet er allemaal wat gemakzuchtig uit. Het heeft look & feel van een doorsnee tienerserie (Riverdale, 13 Reasons Why). Geen enkele authentieke stempel terug te vinden in de cinematografie, belichting (erg plat) of aankleding van de sets. Op geen enkel moment denk je; dit is van de Soska Sisters. Behalve wanneer ze (weer) zelf in beeld verschijnen, natuurlijk. Dat is wel kwalijk. Om het origineel zo te degraderen naar éénheidsworst, dat gaat er bij mij niet helemaal in. Zeker niet wanneer je met vlagen de potentie ziet.

Het is de perfecte setup voor een ouderwetse bodyhorror, met een steeds verder in verval rakend fysiek. Op zich leent het modewereldje zich prima voor dat uitgangspunt. Het uiterlijk is toch je 'selling point' (of je bron van zelfvertrouwen, zoals hier het geval is), maar het zijn vooral de vervelende kanten van die business die de overhand nemen. Zo ook de typerende vegan/feminisme topics die de zusters graag erbij slepen. Het barst weer van de weinig subtiele misogynie. Ook wat betreft gore fx is er wel wat op aan te merken. De ideëen zijn het probleem niet, maar de uitwerking mist toch die 'voelbaarheid' die onmisbaar is bij dit type horror. Wat meer subtiliteit wil daar wel bij helpen. Het is toch vaak wat doorsnee verwilderd hompen vlees losbijten. Dat blijft niet lang hangen.

Ondanks de kritiek is het wel een genrefilm die (helaas, want het zegt vooral veel over de rest van het aanbod) bovengemiddeld veel te bieden heeft. In dit geval lagen vooral de (relatief) hoge verwachtingen mij in de weg. Maar absoluut vermakelijke filler die met wat kleine aanpassingen een stuk meer impact had kunnen hebben. Nu is het een beetje flets.

Ach, de keren dat een 'goed plot' een noemenswaardige bijdrage heeft geleverd aan dit type indie-slasher zijn ook op één hand te tellen, dus wat dat betreft..

Voldoet volledig aan de verwachtingen. Fijne 80's throwback (één van de vele) die vooral teert op z'n soundtrack en losse sfeer. Best strak geschoten, al schiet Porter duidelijk tekort wanneer scenes wat extra kracht nodig hebben (de kills, bijv.).

Erg leuke familiefilm.

Goede rol van the rock, maar ook de 'alien-kinders' worden leuk gespeelt.

Aardig verhaaltje, niet iets wat erg origineel is maar het kan er mee door.

De film zit bordevol van SE en over de top actie, allemaal erg geschikt gehouden voor jongere kinderen, disney-actie dus gewoon.

Niet slecht, maar na een tijdje is het niet zo leuk meer voor de oudere kijker.

Wat humor tussendoor om je aandacht er bij te houden, het verloop van het verhaal is namelijk heel voorspelbaar en de ontknoping ontzettend cliché.

Maar er is genoeg te zien om je niet te vervelen tijdens het kijken.

Goed voor 3*, geslaagde familiefilm.

Magertjes. Onder de Full Moon vlag werden meerdere labels geïntroduceerd, waaronder Alchemy Entertainment / Big City Pictures, gespecialiseerd in 'urban' horrorfilms. Ragdoll is de eerste film die in dat kader werd geproduceerd. Aan Ted Nicolaou, zeker geen verkeerde Full Moon-regisseur, de taak om het bekende killer doll recept naar een 'nieuw' publiek te brengen. Als iets ook maar enigszins succesvol was destijds, kreeg het direct een vervolgdeel om er vlug geld uit te wringen. Dat Ragdoll een snelle, stille dood stierf, zegt eigenlijk al genoeg. Zelfs Killjoy (2000) (een andere 'urban' titel) zit inmiddels al op zes delen... Ragdoll is zielloos en goedkoop, met slechts sporadisch een okay-ish momentje met het typerende poppenwerk.

The Birds Man man man, Kurtzman.. Normaliter zou ik zeggen; schaam je! Maar dit was heerlijke, bloody fun. Krankzinnig slechte CGI voor de nodige lol, maar ruimschoots goedgemaakt met een knap staaltje practical effects van iemand met een fraaie achtergrond Vooral z'n vroegere werk als make-up artist is natuurlijk imponerend. Kleine kanttekening is de editing.. dat kon écht niet hoor.

Sequels... sommige mensen krijgen al een waas voor hun ogen als ergens een 2 achter staat. Carrie is voor mij niet heilig, maar wel een gerespecteerde classic van Da Palma, die stijlvol bloedvergieten matchte met een euforisch gevoel van gerechtigheid. Hetzelfde kunstje wordt hier herhaald, maar in het visuele keurslijf van zijn eigen tijd. Voelt als alle andere slasher(-achtige) titels uit die tijd (I Know, Urban Legend...). Verrassend is het nergens, maar het blijft een geweldig concept die óók in de late jaren 90 werkt.

Niet helemaal mee eens. Heeft wat mij betreft juist álle charmes van de jaren 80. Dat avontuurlijke zelf proberen (ook al kun je het niet) en dat ophangen aan een (toen) hip plot met dito titel. Natuurlijk mist het wel de kwaliteit om die charme optimaal te benutten, maar zo ontiegelijk slecht als iedereen het afschildert ervoer ik het niet. Daarvoor gebeurt er genoeg leuks i.t.t veel soortgelijke titels die met een boel gebakken lucht aan komen kakken.

Beetje knullig; zeker! Die in elkaar geknutselde lasergun voorop. Die opa als cowboy aan het einde... Priceless. Zo zijn er tal van zaken waar je lacherig over kunt doen en dat komt het kijkplezier vaak alleen maar ten goede.

3* is weinig representatief voor de kwaliteit en óók ik vond hem af en toe niet te pruimen, maar zoals reeds aangegeven zijn er toch een handjevol scenes (brandende zombie!!) die het goedmaken. De 'theme song' is trouwens SUPER!

Bijzonder stijlvolle 'pinku' (niet volbloed). De titel Raigyo is de soort vis die meermaals langskomt en zich betekenisvol laat gelden gedurende de film. Met name de scene waarin de vis wordt weggegooid, overreden en ook verbaal er nog van langs krijgt; 'niemand wilt zo'n vis'. Hetzelfde kan namelijk -bijna letterlijk- over de protaginiste worden gezegd, die in de meest beklijvende en stijlvolle scene (de moord) zich van haar meest duistere kant laat zien. Het staat hier bovenaan al spot-on verwoord: 'mistroostig verdraaid en vervreemdend', met prachtige composities en surrealistisch (groen) gefilteerd beeld.

Zeze's Tokyo X Erotica (2001) is ook in NL uitgebracht... en is inmiddels in het winkelmandje beland

De zoveelste herziening..

Hij begon op 3.5, steeg naar 4,0 en zal nu met volle overtuiging op 4.5 eindigen, wat een genot is Rambo zeg . Dit is pas actie, terug naar de tijd waar alles om de immense vuurkracht ging en de gigantische bodycount.

Opa Stallone is nog altijd imponerend, über macho die als geen ander weet hoe het moet. Film kent een fantastisch tempo, waarin je minuut na minuut lichaamsdelen naar je hoofd geslingerd krijgt, keihard, rauw, ongegeneerd...perfect!

Valt voor de echte liefhebber van actie niets op aan te merken. De eindscène behoord tot m'n personal favorites Nieuw biertje pakken, terugspoelen en opnieuw bekijken! Fuck yeah!

Uwe's masterpiece

Hij heeft zich flink uit kunnen leven met dit principe, hij heeft iig nergens even teruggehouden om het binnen bepaalde grenzen te laten verlopen, gewoon voluit losgaan met een uitgangspunt waar menig regisseur niet zoveel mee had kunnen doen.

Visueel een genot, chaotisch doch stijlvol, als het ware gefilmt alsof je er zelf midden in die hectiek rondloopt, iets wat de invulling van het verhaal zwaar verbeterd. Soundtrack ook prachtig aansluitend, af en toe geniaal gebruik maken van stiltes (bingo scéne, maar ook gewoon tijdens shootouts op de straat).

Acteerwerk zeer overtuigend van Fletcher. Maar nog belangrijker vond ik de pikzwarte humor, daar is die bingo scéne wéér een goed voorbeeld van, maar ook in de schoonheidssalon, dat doet Uwe toch weer vreselijk goed allemaal. De combinatie van de schockerende beelden, pikzwarte humor, het audiovisuele en het ontzettend sterke einde maken van Rampage een meesterwerk.

Uwe moet met iets nóg briljanter komen wil hij dit nog overtreffen, ik kan iig nogmaals roepen: Uwe is een held

Boll popt een boel blood bags, maar weet nergens te choqueren. Dat lukte hem in deel 1 nog redelijk, maar het is hier niet meer dan een kapstok voor zijn anti-kapitalistische statements. Niet geheel onterecht, maar veel meer dan zelfverheerlijking is het absoluut niet. Getuigen zijn eigen rol in de film en het overduidelijke onderstrepen van zijn ideologie d.m.v zijn personage. Als film een regelrechte ramp -zoals het Uwe betaamt- maar ergens, tussen alle rotzooi, is het weer behoorlijk vermakelijk. En Fletcher speelt, ook nu, fantastisch.

Wie had dat verwacht? Jay Baruchel met één van de tofste genrefilms van dit jaar. Hij neemt veel hooi op z'n vork door zich zowel als schrijver, regisseur, producer als acteur in te zetten. Doorgaans levert dat wel films op die, ondanks wat onevenwichtigheid, genoeg 'eigens' te bieden hebben. Dat is hier niet anders. Scheelt ook wel dat hij een DOP als Karim Hussain (Subconscious Cruelty, Hobo with a Shotgun en bijvoorbeeld Antiviral en Possessor, beide van Brandon Cronenberg) tot zijn beschikking heeft. Dat zou toch wel wat interesse moeten aanwakkeren? Visueel genoeg te genieten. Toffe angles, goed kleurgebruik en een dikke soundtrack die aanwezig durft te zijn. Vrij bruut ook, Jay laat in ieder geval niets aan de verbeelding over en de algehele aankleding (met name het einde) is boven verwachting. Waar het een beetje plat valt, is het script. Het voelt redelijk vaak clunky aan, geforceerd zelfs. Thema's zoals de invloed van kunst (in dit geval de bloederige comics) op een breed publiek en de verantwoordelijkheid als kunstenaar, zijn interessant, maar het blijft een iet wat oppervlakkige kapstok. Om nog te zwijgen over de twijfelachtige kwaliteit van de comic-sequences. Maar ach, hij durft tenminste iets anders te proberen. Absoluut een veelbelovend horror-debuut uit een onverwachte hoek. Aanrader!

Waarschijnlijk één van de betere Wynorski-prulwerkjes sinds de eeuwwiseling... en dat is dan ironisch genoeg te danken aan het gebruik van scenes uit een andere killer dinoaurus film(reeks) genaamd Carnosaur. Die trilogie komt nu wel hoog op het lijstje (al heb ik waarschijnlijk de meeste hoogtepunten wel gezien nu), maar het kwam voor nu wel goed tot z'n recht op deze wijze. Snap de extreem lage score en overdreven negatieve reacties dan ook niet helemaal, er zijn tal van dit soort films die niet tjokvol bloederige raptor-actie zitten en dat bovendien invullen met oerlelijke CGI. Dan heb ik liever dit soort (af en toe knullige, maar charmante) rubberen pakken. Er zit nauwelijks een dull moment in. De commentaren hier zouden beter passen bij Wynorski's Komodo vs. Cobra (2005) ...

Vond het wat tegenvallen. Buiten het irritant joch en de lelijke effecten aan het einde is er sowieso maar weinig waar écht van te genieten valt. Buiten het -standaard gegeven- prachtige landschap. Blijft toch wel de ultieme locatie voor een heerlijke rilling over je rug wanneer het donker wordt.

De scenes die nog wat aan de verbeelding overlaten (gevangenschap van de beste man in de schuur) gaan door merg en been, maar wanneer de film na een lange introductie los probeert te komen slaat het de ene flater na de ander.

Toch blijft er genoeg over om van te genieten. Het basisidee is sterk en de sfeer is op sommige momenten, met name in het middenstuk, om te genieten. Ik ga toch voor de andere holiday-horror flick uit ons eigen land, Sint

Tony's Cinema Trash: Santa vs. Saint - tonypulp.blogspot.com

Je kunt ze veel erger treffen. Zo'n instituut als setting werkt sowieso vaak wel fijn en Takacs weet daar goed gebruik van te maken. Dit is inmiddels alweer de vijfde titel die ik van de beste man zie, en met 2,90* gemiddeld is dat zeker niet onverdienstelijk... en dan moet ik de meeste eind 80's / 90's filmpjes nog van hem zien. Daar heb ik nog wel relatief hoge verwachtingen van, met name het vervolg op zijn eigen (inmiddels toch wel degelijk 'klassieker'-waardige) The Gate.

De mix van echte ratten met de CGI misbaksels doet af en toe een beetje pijn aan de oogballen, maar verder is het effectief genoeg om in ieder geval niet te verdelen. Paar aardige gore pieces, maar nergens heel verheffend. Ook weer niet dusdanig slecht geacteerd of geschoten om deze score te rechtvaardigen.

Mensen gaan helemaal ape shit door deze film Geen pay-off, nauwelijks horror/thriller, veel meer een ongefilterd / ongewenst video-dagboek van een tiener in New York. Een voyeuristisch hacker/stalker verhaaltje met als perspectief haar mobiel en laptop. Niet vernieuwend ( The Den (2013) en bijv. Cybernatural (2014) ) en absoluut niet sensatie gericht. Ben wel een sucker voor dit soort thema's en kan gek genoeg nog het geduld opbrengen om een uur lang naar een hoop gebakken lucht te kijken in zo'n format. Kun je dit niet, dan is Ratter niks voor jou. Ben aan de ene kant wel gefascineerd door het einde, maar probeer dat maar eens te verkopen...

Verrassend! Dikke props voor de muziek. Al tijdens de openingsscene wordt duidelijk dat Pucher een stevige soundtrack heeft samengesteld. 'Dutch Giant' Olivier Richters wordt vergezeld door z'n medelanders van Noisia. Hun raggende tune met The Upbeats zet de toon. En wakkert mijn enthousiasme aan. Voor wie van het betere (neuro) drum & bass werk houdt, komt later nog State of Mind/Black Sun Empire langs, alsmede InsideInfo en Katharsys / Forbidden Society aan z'n trekken. Veel échter gaat het niet worden. Verder aangevuld met dikke, pompende techno. Leg dat voor de grap eens naast Rave Party Massacre (2017) of letterlijk iedere random club/rave scene in een andere genrefilm... wat een verschil. Helemaal mijn ding dus. Helaas heeft Pucher het érg lastig om het middenstuk te overbruggen. Hij begint sterk, zet het allemaal geslaagd neer en had een fijne finale om naar toe te werken, maar daar tussenin is het spijtig uneventful. Jammer dat zo'n genrefilm met KARAKTER eigenlijk volledig in de vergetelheid raakt. Daar is 'ie echt te degelijk voor.

Na het uitstekende Nun of That en het vermakelijke (maar minder uitstekende) Splatter Disco heb ik de films van Griffin een tijdje links laten liggen. Beide in 2011 gezien, maar hij is altijd blijven hangen als een vermakelijke underground horrorregisseur. En een bedreven man! Al zo'n 15 jaar bezig binnen het genre, met 10 jaar vol van feature film producties. Allemaal ook van -ongeveer- hetzelfde niveau. En dat niveau is vaak onwennig goedkoop. Extreem low budget producties, maar wel met een leuke insteek. Je zou de eerste drie kwartier met gemak over kunnen slaan. Veel meer dan vervoeren van zijn personages naar de rave is het niet. Met alle low-budget kwaaltjes die de revue passeren. Eentje voor de doorzetters

Vinegar Syndrome's release is weer fantastisch. Goed om te zien dat dit soort werk niet wordt achtergelaten op verouderde fysieke media. Meest opvallende wat mij betreft, is dat Murphy na dit Filipijnse hoogstandje niet volledig los is gegaan zoals een Cirio H. Santiago , want hij heeft dit soort exotische pulp duidelijk goed in de vingers! Niets is te gek en qua acteerwerk is het alle schaamte voorbij. Een charmante must see voor iedere exploitation liefhebber met trek in ninja zombies. Of zombie ninja's.

In het druilerige Ierland waar men de tijd vult met heftig zoenen voor de ogen van een jonger broertje of met het traditionele zuipen in een troosteloze camper/caravan, is het aan Clive Barker creatie Rawhead Rex om wat leven in de brouwerij te brengen. Barker mag dan niet tevreden zijn met het eindresultaat, 30 jaar laten is de manier waarop Pavlou het monster z'n on-screen tijd gunt toch wel verfrissend! Waar de meeste monsterflicks nog vrij veel in duisternis proberen te verhullen, is Rex hier vanaf het begin tot eind in volle glorie te bewonderen. Met vele memorabele momenten als gevolg!

Heerlijke klassieker. Goed ingevulde rollen, hele cast is eigenlijk geweldig. Daarnaast is het komischie invullen van een simpel 'zombie' verhaaltje bijzonder geslaagd.

Erg nette gore-effecten ook weer, bijzonder fraaie stukken waar je als liefhebber echt van kan genieten. Vond dat over-de-top einde wel passend, lekker aandikken met rook, wat belachelijke gore en naakte zombies Fantastisch.

Alleen nog bride of re-animator ergens goedkoop aanschaffen, dan heb ik ze alle 3. Benieuwd of de 2 andere delen een beetje in de buurt komen. 4*

Gemiste kans. Concept is best leuk, de cabin-in-the-wood setting blijft ook fijn, throwback stijltje is niet vervelend... maar die infantiele Amerikaanse frat bro humor is echt verschrikkelijk. Vrij vermoeiend als je 90 minuten lang grappig wilt zijn, maar het dan gewoon niet wilt lukken. Dat is best een afknapper. Wel jammer, want ik heb Radbill's Call Girl of Cthulhu al geruime tijd op DVD klaarliggen.

Meuk. Een somber toekomstbeeld waarin een paar hersenloze spierbundels met hun wapentjes tekeer gaan terwijl de cameraman zijn best doet om het allemaal bij te benen. ''Opgeleukt'' met een wat satirisch en ironisch toontje (de commercials, hoe bedoel je uitgekauwd...), maar nergens weet het de juiste balans te vinden. Typisch zo'n filmpje die met een goede reden zoveel jaren op de planken heeft liggen verstoffen. Dat ze het nu alsnog aandurven, lijkt me uit pure wanhoop (kijken hoeveel centjes we er, gek genoeg, nog mee kunnen meepikken!). Action-packed, maar o zo saai. Het zombiegenre in z'n meest afgezaagde, slordige, ongemotiveerde vorm.

Speels en scherp in z'n presentatie, met opnieuw (na The Babysitter (2017) ) een sterke rol van Weaving. De bescheiden bloederige smeerpijperij smelt feilloos samen met de fijn zwarte / satirische komedie die zowel in de wilde mix van karikaturale personages als puur visueel wordt benut. Weinig genrefilms die de mix van beide genres zo natuurlijk laten voelen zonder echt merkbare concessies te doen. Wel weer typisch dat ik dan net deze film oversla in de bioscoop.

formule werk, maar wel weer erg fijn.

De random humor doet het hem voor mij in dit geval, zoals tijdens de eerste date dat hij gaat schijten en probeerd het gesprek te blijven voeren of wanneer het jochie vraagt of hij in haar aan het plassen was Daar hou ik wel van!

Verder ziet die CZJ er heerlijk uit, milf
Fijn wegkijkertje die, als ik zo lees, niet bij iedereen in de smaak valt maar voor mij zeker niet onderdoet als het (bijv) recente ''The proposal''. Dit ligt me qua humor iets beter.
3.5*

Neil Marshall... met al zijn ervaring én een bescheiden lijstje (inmiddels toch wel) klassiekers achter z'n naam, mag je wel iets meer verwachten. Gesitueerd tijdens de Britse pestepidemie, is het een combinatie van period piece en horror die op papier zéker niet gek klinkt. De straten bezaaid met stapels lijken, krioelend van de ratten én die maskers; het schrijft zichzelf bijna. Maar dankzij de budgettaire beperkingen én de miscast van Charlotte Kirk komt het zelden uit de verf. Het is vooral erg uneventful en onevenwichtig, zo vallen bepaalde zaken die ik normaliter wel op prijs stel ( die verpletting van het hoofd ) gewoon uit de lucht. Alsof Marshall continue op twee gedachten hinkt. Dan vind ik hem richting het einde weer véél te terughoudend, waarbij het geduld dus nauwelijks wordt beloond. Neemt niet weg dat sommige settings wel sfeervol waren en er te weinig echt goede Period-Piece horror films zijn, dus voor wie daar écht behoefte aan heeft, is het een poging waard.

Flauw om over te beginnen, maar dit voorspelbaar noemen is een understatement. Same old shit, maar met een andere imponerende, mompelende spierbundel in de lead. Steve Austin moet dit armoedige actie-vehicel dus op sleeptouw nemen en doet dat allemaal net wat te lomp, droog en ongeïnteresseerd. Met Trejo als zijn tequila-drinkende zelf (what else is new) en een verschrikkelijke Lochlyn Munro resulteert dat in een makkelijke wegkijker, maar verre van het gewenste niveau.

Nietszeggend, doorsnee. Grote voordeel van dit soort films is dat ze niet zo gek veel goed hoeven te doen om 'te slagen'. Grote nadeel voor ons, als kijker, is dat wanneer ze dat niet doen... het ook wel meteen heel pijnlijk is. Recovery is helaas zo'n geval. Ontzettend kleurloos en veel te braaf voor een hedendaagse genrefilm. Het hele opzetje in een verslavingskliniek is zo gek nog niet, iedereen is daar toch wat onvoorspelbaar door hun mentale en fysieke problemen die horen bij het hele ontnuchteringsproces. Maar ook daar maakt Recovery alleen in de meest onhandige manier gebruik van. Gevolg is een boel super irritante, onsympathieke personages die geen van allen op een bevredigende manier aan hun einde komen. Boodschap aan Liang: maak het dan gewoon niet.

Wat een troep. Wordt echter overal geroemd om z'n gelaagdheid, de lugubere mix tussen horror en fantasy én strakke fx. Maar why? De simpele Alice in Wonderland structuur, met hier en daar nog wat andere bekende sprookjes-leentjebuur, is echt verschrikkelijk cliché. Typerend voor UK-indies is de doodse sfeer en vaak wat duffe lead (Emily Stride is een slaperige junk met het figuur van een strijkplank). Dat is hier dus niet anders. Camera op een statief pleuren, shot even laten lopen; het lijkt soms wel toneel. Hoe je met een speelduur van slechts 70 minuten (thank god) er de sleur in weet te krijgen...? It's beyond me.

De ''gelaagdheid'' komt ook niet verder dan wat ik ben door m'n papa verkracht huilie huilie. Boring!

Do we need the men's rights movement? No, we need common sense.

Een wijs man zei ooit: feminism = cancer. Dat was het tijdens jaren 60/70 nog niet! Don't get me wrong, ik ben all for gelijkheid van man en vrouw. En wat is het dan prachtig dat dat er al lang is! Maar niet volgens de huidige generatie schreeuwlelijkerds (met nadruk op lelijk). Ik ben vrij nieuw tot dit 'fenomeen' (we noemen het maar even 'third wave feminism'), maar ben mijzelf nu +- een jaar aan het verdiepen in deze materie. De door documentairemaakster Cassie Jaye zo treffende genoemde Rabbit Hole is voor mij dus ook zeker bekend. Het is een plek van veel frustratie, maar ook een stel flinke eye-openers. Iets waar deze documentaire moeiteloos nog wat schepjes bovenop doet.

Leuk om wat bekende gezichten langs te zien komen. Nog leuker om ook wat prominente tegenstanders aan het woord te laten. Al is het niet om hun inhoudelijke bijdrage (dat is zelden hun sterke kant), maar voor het extreme contrast in gedragingen en manier van discussiepunten behandelen. De werkelijk tenenkrommende beelden van protesterende feministen/SJW's (Social Justice Warriors) en hun pet cucks zijn schrijnend. Een paar dagen terug gebeurde het nog in Berkeley, waar Ben Shapiro o.a sprak. Typerend aan deze groep is dat ze immens grote, pijnlijke problemen pakken (hier met name de 'custody' zaken, waaronder het Serpico verhaal.. brrr) en er niets van willen weten. Want alleen vrouwen hebben problemen.

In een tijd waar dit onderwerp belangrijker dan ooit is, vind ik het belangrijk(er) om toch te blijven relativeren. Een paar talking heads nemen namelijk iets te veel de slachtofferrol in. Dat lijkt me niet nodig... het zijn immers geen vrouwen. I'm kidding. Maar in iedere grap zit een kern van waarheid. Zo ook hier. Deze extreme(!) groepering is een sta-in-de-weg van progressie. Het constant hameren op verschillen die er bijna niet zijn - en in veel gevallen in het nadeel werken van de man - gaat ze geen windereieren leggen. Getuige ook de enorme populariteit van deze documentaire. Opvallend is dat één van de grootste mythe's (de man-vrouw pay gap) nauwelijks wordt behandelt.

Het valt uiteindelijk in een korte conversatie samen te vatten:

Man: hier heb je een paar interessante cijfers/feitjes, wil je er op ingaan?

Feminist met neusring en felgekleurd haar: *Mix van hard geschreeuw en scheldwoorden* REEEEEE, REEEEE!!

What a time to be alive.