Opinions

Sletaune geeft aan dat 'ie de kijker, evenals 't hoofdpersonage, een verloren gevoel mee wilt geven bij binnenkomst. Mede daarom is de woning geconstrueerd als een doolhof, een machtig mooi neergezet doolhof...om precies te zijn.

Daar put Sletaune zo goed als alle kracht uit. Een krachtig neergezette 'droomwereld' waarin John zichzelf verliest. De kijker zelf wordt volledig meegesleurd in dit über-sfeervolle (doch redelijk voorgekauwde) raadseltje. Een visueel overweldigend sterke prent!

Er heerst geen verrassing in Naboer en dan scheelt het dat ik daar helemaal niet naar opzoek ben. Behoorlijk naargeestig en uitzonderlijk strak neergezet is het wel en dat is wat telt. Een sfeervolle klap in je gezicht uit de Mr. Horror stal

Pompende techno (Boys Noize, Oblast, Atari Teenage Riot..), neon en strobes, drugs en Berlijn als het ultieme toneel. Wat mij betreft is dit de Duitse Pop Skull. Met een budget van €80.000 kun je er van uitgaan dat niet alles er even indrukwekkend uitziet, maar ik prefereer een tiental enorme hoogtepunten boven een film die water bij de wijn doet om een wat stabieler/constanter resultaat te behalen. De editing is grandioos. Samen met de soundtrack, sound design en belichting het beste van dit jaar (en dan hebben we The Neon Demon als concurrent..). De scene dat hij op een Easy Rider-achtige manier knipt naar de club heb ik een aantal keer 'teruggespoeld', kippenvel!

Het brengt ook veel herinneringen naar boven. Berlijn was op 16-jarige leeftijd mijn kennismaking met de underground muziekcultuur. Zomer 2015 was mijn tweede bezoek; de liefde werd alsmaar groter. Niet per se voor techno, maar wel voor de hele indrukwekkende drugs/clubscene die daar heerst. Ik heb de essentie van dit alles nog nooit zo goed verfilmd zien worden. Akiz hangt dat op aan een subtiel weird plotje. De eerste encounter met dat wezen was een beetje off, maar Akiz heeft een plan dat zich steeds beter weet te nestelen bij de kijker. Vanaf de scene dat ze toenadering zoekt, valt het allemaal op z'n plek. Het einde is daarin het absolute hoogtepunt. Alles komt hier samen; prachtig belicht, dope Oblast track (die ook aan het begin te horen is), met een surreëel, sereen en melancholisch staartje. Masterpiece!

Belangrijke voorwaarde is een liefdevolle verhouding met low budget cinema.

Geen onverdienstelijk drama. Prima sfeertje, mooie shots en ondanks de onplezierige inhoud toch erg warm. Speelduur stond me een beetje tegen maar valt uiteindelijk prima doorheen te komen, is vooral te danken aan het barmhartige karakter van 'Matsutaro'. Geen groots of opvallend werkje, maar pure degelijkheid.

Het is wel duidelijk waar de film z'n twijfelachtige reputatie aan te danken heeft, maar dat maakt het tegelijkertijd ook zeer de moeite waard. Vind de killer misschien nog wel het tofste aan deze slasher. Echt een belachelijke look en dito stem, maar dat maakt zijn aanwezigheid tot een waar feest. Leslie en Lofton (krachten gebundeld, was zeker nodig) wisselen cheesy kills, random gelul en random sex met elkaar af. Wat wil je nog meer?

Uitgedroogd.

Maar wel fúcking leuk! Hoewel Napoleon Dynamite droog is, zijn het geen droge grappen die het vullen. Het zijn de gortdroge personages en situaties die het zo mooi maken.

Overtreffende trap van stereotypes, dat zijn het. Geweldige figuren om een film mee te vullen! Het ontbreken van een duidelijke lijn in het verhaal (welk verhaal?) is heerlijk, de luchtigheid straalt er vanaf en de film vliegt voorbij.

Een uitstekend tussendoortje die anders bleek dan verwacht, maar desondanks ontzettend vermaakt en stiekem continue laat lachen .

Lekkere flauwe komedie.

1 v.d vele in zijn soort maar zeker niet de minste!

Reynolds is geknipt voor dit soort rollen en doet het dan ook erg geestig. Verloop is ontzettend standaard, het einde was nogal moeilijk doorheen te bijten dankzij het zoetsappige en uitgekauwde slot. Ondanks dat is het een vlot wegkijkertje met genoeg grappen om je te vermaken.

Daarnaast mag Reid er natuurlijk ook zeker wezen.

Verstand op nul en genieten maar! 3*

De plotselinge golf aan nazi-flicks kreeg zeker even m'n aandacht, maar dat een Asylum product het meest in het oog zou springen (positief, natuurlijk), was een verrassing. Nazis at the Center of the Earth is een heerlijk imbeciel werkje, dat zeker richting het einde overtuigd. Dit zijn de ideeën die ik in twee andere films ook graag had gezien. Nazi special

En past precies in hun straatje, fijne release. Geen heel spectaculair filmpje, maar met een rape & revenge opzet en necromancer / succubus praktijken in de mix, heeft het genoeg eigenzinnigs te bieden. De effecten, met name de gloeiende groene ogen, zijn hilarisch knutselwerk. Maar hoewel vaak kwalitatief pover in de uitvoering, maakt het bovennatuurlijke tintje het wel tot de vermakelijke schlock dat het nu is. Je kunt ook niet echt klagen over Elizabeth Kaitan, een echte cult-vixen.

Qua narratief behoorlijk intrigerend, maar Necromentia is vooral zo sterk door één briljant creatuur en een behoorlijk twisted sfeertje dat enkel en alleen door de puntgave audiovisuele uitwerking overeind blijft. De BDSM-scene is trouwens een weinig genoemd hoogtepuntje hier, akelig naargeestig stuk.

Geniaal drieluik. Gaat echt erop en erover wat betreft de special effects, die behoren tot het beste wat de 90's te bieden heeft. Voor liefhebbers met een tentakel-fetisj, een speciaal plekje in hun hart voor het betere smeltwerk en voor de fijnproevers van über grotesque set dressing... je kunt het allemaal in volle glorie verwachten. Wel een wat aparte mix van regisseurs, waarvan Brian Yuzna eigenlijk de enige logische naam is, gezien zijn staat van dienst destijds. Zo'n Kaneko brak ook pas echt door na deze film en Gans had wbt feature films nog niks achter z'n naam staan, maar was wel een fervent horrorliefhebber en oprichter van Starfix. De drie filmpjes zijn ten allen tijden op niveau en ontlopen elkaar kwalitatief weinig, het is maar net wat je verhaal/thema-technisch prefereert of waar je voorkeur qua smerigheid ligt. Fantastisch.

Charmant genre-werkje. Een film zoals er maar weinig afkomstig zijn uit Nederland. Opent al sterk met dikke mistbanken, een begraafplaats en een gory on-screen kill met een schep. Doet sterk denken aan de grauwe Euro-horror van de 70's. Wat volgt is een iet wat loom middenstuk met flauwe voice-overs, maar het wordt regelmatig nieuw leven ingeblazen met een flinke scheut bloed. Met slechts 60 minuten op de teller komt het sfeervol aan zijn eind. Beter dan wat de beide heren later zouden neerzetten met Sl8n8.

Het feit dat Neighbor niet optimaal werkt, is wat mij betreft volledig toe te schrijven aan Masciantonio. De man ontbreekt het gewoon aan één ''simpel'' dingetje, en dat is talent. Veel shots die gewoon oerlelijk zijn gekaderd. Visueel té goedkoop (puur gebrek aan een goede, uitgebreide post-production) en daarmee gaat de effectiviteit van de gore verloren. De effecten an sich zijn echter wél enorm gruwelijk en expliciet in beeld. Daarnaast is Olivo ook niet verschrikkelijk, al zal dat meer komen door het enorme contrast wat er ontstaat door de rest van de cast.

Beetje jammer.

Eerste uur gebeurd er he-le-maal niks boeiends. Een zwaar gevecht om daar doorheen te komen, vervolgens wordt dat voor een deel goed gemaakt met redelijk sterke gore. Vooral erg 'leuk' gebracht, tegelijkertijd wel een tikkie disturbing.

Jammer dat het zo zwak gedoseerd is. Het matige verhaaltje is lang niet genoeg om je aandacht vast te houden, je zult niets missen mocht je naar minuut 50 skippen. Vanaf daar is het allemaal best fijn, leuk in beeld gebracht en zoals eerder vernoemd; gore die het bekijken waard is.

Memorabele oogbal scene .

Zoals altijd weer ontezettend fraai, maar nergens écht overtuigend.

Vooral het gebruik van de katten als personages was niet super, vrij verwaarloosbaar. Echter brengt dit wel een leuk 'detail' mee, namelijk het terugzien van 'de baron' en de dikke kat, beide natuurlijk uit Whisper of the heart !

Hetgeen zo jammer is aan deze Cat Returns is dat het vooral visueel niet wist te overtuigen. Ik vergelijk het dan maar even met Whisper of the heart omdat die het meest recent voor mij is. Die is toch echt veel indrukwekkender terwijl er een redelijk groot tijdverschil tussen beide zit. De muziek was wel weer erg mooi, echter niet zo memorabel.

Dit zorgt er allemaal voor dat het wat minder magisch is. Gelukkig blijft het verhaal erg klein, dat is wel een factor die blijft bij Ghibli, het mooie komt voort uit het kleine. Zoals altijd is het weer érg schattig, vertederend en lief. Er komt overigens behoorlijk wat meligheid bij kijken dit keer, véél kleine grapjes, goed voor een continue glimlach.

Al met al behoort dit niet tot m'n favo Ghibli werkjes, maar bijzonder leuk is het zeker wel.

Belangrijke film. Deze eerste Nekromantik is over ’t verloop van 2 jaar gedraaid en Buttgereit haalde gedurende die periode overal inspiritaite vandaan. Een film die steeds meer een verzet werd tegen de censuur in Duitsland en daarnaast o.a vanuit de 'frustratie' jegens de brave horrorcinema van de Amerikanen van de early 80's, toch wel typisch Duits. Het is punk, rebels, gedurfd. Begonnen zonder duidelijk (afgemaakt) script en dat merk je sterk aan het narratief dat steeds verder vervaagd in abstracte, bijna poëtische underground amateur-trash. Zonder acteurs en op een shoestring budget.

Nekromantik is vooral interessant omwille al het ‘onacceptabele’ dat het laat zien. Nu is dat een lastig definieerbaar iets, zeker in dit genre, maar ik denk dat voor de meeste -doorgewinterde- kijkers geldt dat vrijwel alles geoorloofd is…behalve dierenleed. Helaas maakt JB zich daar ook schuldig aan;

''For me it was important to have real death in the film, being inspired by underground movies that deal with this kind of thing. I was always annoyed by people explaining why they watch horror movies – ‘because we like special effects’. And I didn’t want to have that excuse for my movie. The scene is there to make people aware of what they’re watching, and to make people sensitive about why they’re watching it.''

Maar het is onterecht om daar lang in te blijven hangen, hoe verwerpelijk ik het ook blijf vinden. Nekromantik weet zo veel meer te bieden. JB's aanpak is een hele interessante; de film is allereerst een romance, waarin de driehoeksverhouding nu bestaat uit twee levende en één rottend lijk. Sexscenes zijn gefilmd zoals je die in iedere clichematige romantische film zou zien, met pianomuziek en in slowmotion. Bovendien gewoon veilig met een condoom. Anders zou het pas écht vies zijn

Blijft vaak wel tricky om dit soort films op blu-ray te kijken, omdat ze vaak baat hebben bij hun smerige, grainy look. Niet getreurd: de sublieme (bomvolle) Arrow release weet dat prima te behouden. Leuke extra is dat de originele print, zoals hij in de bioscopen verscheen destijds, ook te zien is ter vergelijking.

Nogmaals: een belangrijke, iconische film. Wie tegenwoordig nog de underground scene in (met name) Duitsland volgt, die weet dat de invloed van deze film onmiskenbaar groot is.

Über weird filmpje van Obayashi. Na Hausu even uit het oog verloren...

Wist eerlijk gezegd niet eens dat deze van hem was toen ik hem aanzette, maar dat werd vrij snel duidelijk! Hij houdt nog steeds érg veel van z'n maffe scene-transitions en is bovendien een koning van de warrige storytelling. Dat maakt het wel uniek en absurd. Die absurditeit komt tot een hoogtepunt tijdens de laatste 10 minuten. Geweldige flashy effecten middels een sterk verouderde animatievorm. Charmant! Spookt al een aantal dagen door m'n hoofd en heb de volgende Obayashi's dan ook al klaar staan.

Lelijk. Visueel afzichtelijk zelfs. Niets minder dan schandalig om dit in één adem met werk van Debie (Spring Breakers) te noemen. Mag bijna hopen dat het een grap is, het is namelijk een wereld van verschil. Als Nerve één ding doet, is het bewijzen hoe moeilijk het is om boven je 'filmschool' niveau uit te stijgen. Want dat is het; geschoold. Simpele, aangeleerde shots (veel rijders links en rechts, in en uit... altijd op effect uitgezocht en dus enorm voorspelbaar) die mooi lijken door een kek kleurtje. Rode, blauwe neon domineren het nachtleven, maar oh wat boring. Zitten ook wat vage lens-keuzes in. Zeer inconsequent qua look. Zitten welgeteld twee fraaie shots in en dat is wanneer Vee toch besluit om met Ian mee de stad in te gaan. Groothoek geschoten, sterk gekadreerd (veel ruimte, dit keer níet veilig in de kijkrichting) en fijn belicht. Een uitzondering, zo blijkt.

Men wilt films die snel ge-edit zijn nog wel eens een ''MTV-stempel'' geven, maar deze film staat voor wat de term werkelijk inhoudt: doen alsof je mooi bent. Doordrenkt met mierzoete EDM/Pop en wat een verschrikkelijk einde incl. vervelend moraal. Blegh.

Inderdaad niet heel bijzonder, maar nog een tandje extra saai als het blijkt dat je hem al gezien hebt... En dan bedoel ik niet dat ik deze volledige film al eens eerder in de speler heb gemikt, maar omdat Schmoeller (liever gezegd: Full Moon) deze film op heeft geknipt en als ''short'' heeft gebruikt in The Possessed (2005) . Gebeurt wel vaker, laatst nog gezien in Night Train to Terror (1985) , waar ze Cataclysm (1980) in verkortte vorm hebben gebruikt bijvoorbeeld. En ach... neem het ze eens kwalijk. Netherworld is waarschijnlijk volledig over het hoofd gezien destijds en tegen die tijd (2005) al lang vergeten. Valt verder weinig zinnigs over te melden. Bevat weer wat vreemde elementen, maar het klinkt op papier allemaal een stuk vermakelijker dan dat het is. Paar momenten (kills) die nog wel bijblijven, maar over het geheel weet het niet heel boeiend te zijn. Eigenlijk typisch Full Moon (op de bekendere franchises na).

Mja. Opzich geinig opgezet; een semi-futuristische zwaarbeveiligde gevangenis in Alcatraz, waar een gigantische killer slang ronddwaalt. Vanwege budgettaire beperkingen zit je wel redelijk vast aan het albekende gangetje-gangetje, gewoon in één of andere gare fabriek geschoten. Leuk genrecliché is de man in ovale kamer, omgeven door beeldschermen en in een roterende stoel. Nooit echt cool geweest, maar blijft wel leuk. Slang is brakke CGI. Elders ook als horror bestempeld, maar dat is zeer summier. Mist een beetje het speelse tongue in cheek dat daarmee gepaard zou moeten gaan. Redelijk vermakelijk.

----

Ben blij dat ze na deze film kappen, want dat heen-en-weer geschreeuw van scheldwoorden werkt NIET. Wat wel werkt, is de aanhoudendheid van willekeurigheid en ronduit onbeschaamde vertoningen. Daar ligt de kracht van dit zeldzame project. Dit is wellicht de enige Nederlandse film die ik aan een buitenlandse filmfan zou aanraden. Prachtig concept dat zelfs zonder 'begrip' van de culturele referenties overeind blijft, want er valt altijd wel wat in te herkennen en anders val je van de ene komische verbazing in de ander.

Briljante Hollandsche pulp komedie. De sketches heb ik ver achter me gelaten, vervelende rot hypes altijd. Begon dan ook redelijk sceptisch aan deze feature film, pakt uiteindelijk erg fijn uit. Ben doorgaans geen fan van de Nederlandse cinema, thematisch gezien niet genoeg appeal terwijl er duidelijk genoeg fijn neergezette producties tussen zitten. Wat mij betreft vind New Kids de gulden middenweg voor mij.

Belachelijke zooi, lijkt me geweldig om reacties te lezen van buitenlandse pers en filmfans want dit is op ongekend niveau politiek incorrect, sta ik toch nog van versteld. Briljante ideeën in een vlot tempo, gaan met volle overtuiging over 95% van de sketches heen. Cast met duidelijk veel plezier, prima overacting en een aantal leuke cameos. Gave soundtrack ook, 180 bpm piano

Breng het vervolg maar, dit is het meest opvallende project dat ons landje in lange tijd heeft weten uit te brengen en ik ben er als Hollander erg trots op, fouter dan fout

Een simpel verhaal dat een beetje leuker word gemaakt door het feit dat Cage 2 minuten in de toekomst kan kijken.

Dat gegeven kan tot iets heel leuks leiden, de uitwerking ervan is matig, er had veel meer uit gehaald kunnen worden.

Cage speelde ook best matig, en ook het einde was maar makkelijk.

Toch heb ik me niet verveeld, redelijk tussendoortje.

2.5*

Niet één van z'n betere.

Maar absoluut vermakelijk. Het is wat jammer dat de film zo erg wisselt in locaties, vind het merendeel namelijk niet geslaagd. Enkel Rotterdam bleek een geweldige locatie voor z'n fantastische stunts. Het flauwe gedoe in Afrika kon me echt niet bekoren.

Verder is het een lekker fout gebeuren waarin er behoorlijk wat gave stunts te zien zijn. Een zeer fraai gevecht op het dak en een grootse scene op de brug later en het zit erop. Mijn versie duurde gewoon 2uur wat ik eigenlijk te lang vind. 90minuten past de film waarschijnlijk veel beter, kon die ongein er wat meer buiten blijven.

Al met al zeer vermakelijk (zoals JC altijd is) en zeker het laatste gedeelte behoorlijk goed.

Droevig. Met horror kan ik de throwbacks nog wel waarderen omdat je bij dat genre je vraagtekens kan zetten of de hedendaagse films de oude hebben ingehaald, maar deze wanhopige sprong terug in de tijd van Black is vooral erg meelijwekkend en bewijst dat actie/misdaad/komedies (buddy cop-achtige films) toch echt verder zijn gekomen dan dit. Althans, voor zover ik dat kan inschatten (alszijnde geen fan van dit soort films). Hopeloos verouderde formule en over de gehele lijn een tergende rehash van jokes. Vooral erg slecht getimed allemaal. Black weet zelden wanneer hij gas bij moet geven, even moet loslaten, of gewoon vol op de rem moet. Regelmatig met plaatsvervangende schaamte naar de worstelende cast zitten kijken. Gosling kon ik nog hebben, maar die fatsige man die Crowe heeft opgegeten, is een parodie op een acteur. Dat men hier nog op zit te wachten.. Dit is teren op nostalgische gevoelens en nergens is er ruimte voor een frissere, moderne invalshoek. Had een mooie mix kunnen worden..

Mja... Voor Trejo hoef je het hier niet te doen. Voor Goss op voorhand al niet; voor hem 10 anderen. Verder een oer-typische direct to DVD actie-flick. Zit geen geur of smaak aan. Opvallend is het gebrek aan impact tijdens de shoot-outs, lijkt me nogal een big thing. Duffe bedoeling dus, zonder écht grote namen die het nog op sleeptouw kunnen nemen. Wordt ook bijzonder weinig gedaan met de bovennatuurlijke kant van het verhaal. Eens dat om de hoek komt kijken, kapt de film abrupt af. Gemiste kans..

Tikkeltje duf en de trilplaat waar de cameraman op stond tijdens de actiescenes is een bijzondere zet, maar uiteindelijk lekker typisch 90's Dragon Wilson vertier. Blade kwam pas twee jaar later uit, maar je zou denken dat het andersom was! Voelt namelijk als een goedkope DTV rip-off.

Menstruatiebloed, sperma, kots, alienpiemels en bijtgrage vagina's... Night of Something Strange heeft een gigantisch puberaal arsenaal aan seksuele wapens en schiet vaak mis, maar wanneer het raak is... is het eigenlijk wel héél erg leuk. Zal voor veel kijkers iets te Amerikaans zijn (die moeten al giechelen als je 'vagina' zegt), maar buiten dat zitten er nog genoeg écht gekke en smerige momenten in. Belangrijker nog: alles in een enorm hoog tempo. Heeft in ieder geval genoeg om het lijf om menig horror fan een prima tussendoortje te bieden. Hoogstaand is het verder niet, maar in tegenstelling tot vele budget-genoten en debuterende regisseurs laat Straiton zich in ieder geval nergens door tegenhouden. Chapeau.

Typisch zo'n stuk braaksel dat nooit beter dan (/even goed als) zijn titel kan zijn. En dat is het dan ook niet. Wat er bovenuit springt is de broeierige sfeer en dat hunchback-figuur. Verder nauwelijks vooruit te branden en een narratief rotzooitje, maar wel een geinig rotzooitje. What else could you expect

Girls just want to have fun... when the world ends. Geniale, ondergewaardeerde tongue-in-cheek einde v/d wereld film van Eberhardt. De spontane zussen Reggie en Sam dwarrelen met fijn charisma en samenspel door deze met synthesizers en episch foute kapsels gevulde zombie/doomsday hybride heen. Uit een tijd waar badguys nog coole zwarte zonnebrillen droegen en schoudervullingen buiten American Football nog met enige serieux gedragen werd.

Bovendien bijzonder scherp geschreven door Eberhardt. De film hint duidelijk naar de politieke situatie van destijds (Reagan-era horror), niet geheel verrassend aangezien horrorfilms en oorlog/politieke onrust vaak hand in hand gaan. Met de angst voor een nucleaire oorlog en de altijd aanhoudende raciale spanningen, was/is Night of the Comet een belangrijke en relevante film. Met sterke, opvallende vrouwelijke leads en een latino love interest onderscheidt het zich duidelijk. Daarnaast is de luchtige, speelse manier waarop er met het apocalyptische thema wordt omgegaan hoogst ongebruikelijk.

Moet het dus absoluut niet van de horror hebben (jammer, doch begrijpelijk, dat die verwachtingen er te veel zijn...), maar één van de spaarzame momente -de zombie cop- zorgt desondanks wel voor één van de hoogtepunten. Fantastisch werk van de nog beginnende David Miller, wiens '84 bijzonder productief was. Werkte in dat jaar aan o.a Dreamscape en Nightmare on Elm Street. Night of the Comet was bijzonder omdat het zijn eerste film was die hij helemaal zelf mocht invullen en leiding aan moest geven. Simpel, maar doeltreffend en memorabel vakwerk.

Gelukkig krijgt 'ie tegenwoordig onder de genrefans steeds vaker de waardering die het verdient en is de Arrow release daar mede voor te danken. Prachtige BR uitgave die de barre, verlaten straten van Los Angeles in de best mogelijke staat aan je voorschotelt. Een must see & have.

Goed spul . Niet briljant, dat vind ik meer weggelegd voor films als (zoals hierboven al werd aangegeven) Re-Animator. Al hangt hier wel een fijn high school sfeertje. De twee hoofdpersonages zijn echter niet top en ik vond het erg veel uitstellen tot het einde. Het eerste gedeelte is waarschijnlijk leuker voor de echte kenners van de klassieke sci-fi, ik nam alleen de inkoppertjes mee (wel leuk hoor).

Veel geweldige effecten, inside jokes en lekkere muziek. Het is wat dat betreft typerend voor deze periode en daar kan ik weinig kwaads over kwijt. Genoten, maar niet op een bijzondere manier. Goed voor een mooie 4*, had hem misschien vroegah eens moeten huren .