Opinions

Rond deze tijd van 't jaar een absolute must. Al doet dat Halloween-gebeuren er vrij weinig toe - het is hoe dan ook anderhalf uur ongegeneerde, foute fun! Linnea Quigley en haar lipstick, meer is er niet nodig. Night of the Demons vuurt in rap tempo amusante shocks op de kijker af en combineert dat met een boel eigentijdse stijlkenmerken en een bonte groep personages.

Night of the Demons (Kevin Tenney) – filmrecensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Lang niet slecht.

Hoewel ver verwijderd van geniaal is deze Night of the Demons een lekker tussendoortje. Met dit soort eye-candy steel je sowieso al de show, gaaf vormgegeven demonen doen de rest van het werk. Een aantal fraaie/coole momenten doet de film even opleven en de rest daaromheen wordt in leven gehouden door wat aardige humor. Het is nergens sfeervoller, smeriger of simpelweg inventiever dan de 'top' van wat we tegenwoordig zien verschijnen maar het ontstijgt het gemiddelde niveau wel.

Gierasch heeft goed rondgekeken en verwerkt veel in zijn remake. Een optimale sfeer is echter niet bij elkaar te rapen en vergt veel talent. Hij slaagt hier maar deels in, hij weet de party sfeer er goed in te brengen en dat hele Halloween gevoel perfect op te roepen. Dat hij dit vervolgens niet helemaal vast weet te houden en tegen het einde zelfs helemaal loslaat is zonde. Omdat het een remake betreft en Gierasch overduidelijk niet de meest ingenieuze regisseur is, scheelt het dat hij weinig op hoeft te lossen met eigen creativiteit.

Leuk blijft het ten alle tijden en kwalitatief valt er weinig op aan te merken. De cast is voortreffelijk, de humor fijn en als weinig ervaren regisseur beloofd het wel wat. Geen meesterwerk, niet eens in de buurt, wél erg vermakelijk en dus een aanrader.

Kan me wel voorstellen dat velen deze nóg beter waarderen dan het klassieke eerste deel. Eens met bovenstaande opmerkingen over het overheersende jaren 80 gevoel, terwijl dit een (gevaarlijk) 90's vervolg is. Het is er niet aan terug te zien. Álles (werkelijk álles) wat het eerste deel zo goed maakte, is hier weer terug en dan een versnelling hoger. Briljant!

Night of the Demons 2 (Brian Trenchard-Smith) – filmrecensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

They're coming to get you Barbara .

Bij zo goed als iedere zombiefan zal al snel een belletje gaan rinkelen bij het horen van die befaamde zin, een zin die niet weggelaten kon worden in deze (letterlijke) remake van dé man; Savini.

En dan verwacht je nogal wat, vooral wat betreft de gore en make-up en stiekem weet je het al; dat komt he-le-maal goed! Heerlijk sfeervol en vlot werkje dat enkele aspecten een beetje tegen heeft zitten maar over het algemeen gewoon een oer-typisch zombie werkje is, fijn dus .

Zo is het strontvervelende personage Cooper een doorn in het oog. Dit wordt gelukkig nog voor een deel goedgemaakt aan het einde, een einde dat overigens bijzonder leuk is (o.a het beetje leedvermaak).

Men neemt een huis met daaromheen +-100 zombies en de 80minuten zijn bezet. Savini moet maar eens opnieuw een film voor z'n rekening nemen, dat zou wel wat zijn..

Wat een drama, dit was écht tien keer niks.

Ik ga hier heel kort over zijn, totaal geen sfeer, te weinig gore, niet grappig, nergens spannend en een verhaal om te janken.

En dat hoef ik niet te onderbouwen, kijk de film maar gewoon.

Haha Dat dit gemaakt wordt. Waar te beginnen? 5 jaar geleden blijkbaar al een bericht achtergelaten. Weinig vertrouwen in uitgesproken en dat blijkt (meer dan) terecht. Ik heb niet de behoefte om er al teveel research in te stoppen, maar ik dacht ergens gelezen te hebben dat De Soto een hele andere stijl in gedachte had, maar deze film eigenlijk compleet is verwaarloosd (sommige acteurs wisten in 2012 al niet meer van dit project af....LOL) door diverse ''partijen'' en dan eindig je met dit. Het ziet er, geen grap, uit als een PS2 game. 0,0 details in de textures (het zijn gewoon egale vlakken), geen geanimeerde gezichten, súper achterhaalde ''flashy'' effecten en, ondanks aardig wat grote namen (Todd, Harris, Moseley) middelmatige voice-acting. Een complete ramp van een film zien? Hier is 'ie!

Hoe moeilijk is het zeg... je mag dan geen budget hebben, maar een goede filmmaker zit dat nooit in de weg om het simpele doel te bereiken: het entertainen van de kijker. Daar heeft meneer Joel M. fucking Reed duidelijk geen verstand van, verdomd saaie en lelijk geschoten film.

Dat deze film, gemaakt in 1979, pas uitkwam na het verschijnen van ''Virus'' (met als alternatieve titel ''Night of the Zombies'') zegt genoeg. De titel is daarom ook wel beter bekend als Night of the Zombies II en het neemt zelfs de poster over (zoals 'damon' al aangaf). Het 'gebruikt' de kleine naam van Mattei, hoe schattig..

Nu zegt dat uiteraard 0,0, maar het blijkt wel een film die gedoemd is om te mislukken. Niet alleen oerlelijk gefilmd maar ook dodelijk saai in zijn verloop. Het plot is niet vooruit te branden en effecten toevoegen was teveel van het goede.

Ik ga er niet eens aandacht aan besteden met een lange en/of duidelijke review, dit was niet om aan te gluren.

Geinig. Ben vaak wel gecharmeerd van het werk van Altieri (met Holy Ghost People (2013) als favoriet), zo ook hier. Waar dit soort films vaak op hun smoel gaan, is dat de gortdroge humor totaal niet overkomt. Zag eerder deze week Attack of the Killer Donuts (2016) en die is daar een perfect voorbeeld van. Altieri weet gelukkig wél een stel capabele hoofden te regelen die komedie begrijpen en redt daarmee zijn film (deels). Verder is het helaas niet heel bijzonder. Iet wat braaf op de gore department en richting het einde wordt het volgens het boekje afgemaakt. Dit soort films zijn er toch bij uitstek om er iets leukers mee te doen, maar daar weet Altieri zich ditmaal niet te redden. Leuk tussendoortje!

Nog meer snorren. Nog een alien. Samen met Alien Factor was dit de double bill voor mijn brakke zondagavond. Je stapt zelden met een bredere grijns je bed in.. Wát een films. Ik vind Nightbeast, zijn derde feature film (door Troma uitgebracht), de betere van de twee. Verschil is klein, maar de vuurgevechten met talloze laserstralen en simpelweg de look van de alien zijn spot on. Als die slijmerige, misvormde alien-kikker in beeld is, dan is het feest compleet. Sla alle logica uit de weg, gooi er zoveel mogelijk seks en gore in en je hebt je handen vol aan deze Dohler trash. Op naar de volgende!

Damn, die rol van Hauer is goed! Stallone staat er maar van te kijken, letterlijk. Einde is erg fraai en het ziet er allemaal piekfijn uit. Echter weet het niet lang te boeien en is het cliché verhaaltje veel te serieus gebracht, dat doet de film weinig goed.

Vrij typische jaren 80 cop-film, iets waar ik niet meteen fan van ben. Niet slecht bevallen, maar er had ook zeker meer ingezeten. Met een beetje meer zelfspot of gewoon wat snedige opmerkingen over en weer zou de film een stuk levendiger zijn. Nu moet het van één kant komen.

Geweldige release van 88 Films, ééntje waar ik al heel lang op zat te wachten. Voor andere (potentiële) kopers: vergeet zeker niet de hilarische insert te lezen. Lenzi brandt op snobberige wijze alles en iedereen af (inclusief deze film, die voor hem meer als een makkelijke werkvakantie voelde)... erg vermakelijk. Hij maakte eind jaren 80 veel goedkope horrorfilms in een hele korte periode, maar dat zelfde geldt voor veel andere Italiaanse regisseurs / producenten. Alles moest nóg goedkoper en nóg sneller gemaakt worden, vaak twee films tegelijk. Lenzi kreeg destijds ook een tweetal scripts onder z'n neus geschoven. Ééntje voor wat later Rage, Furia Primitiva (1988) werd... en deze Nightmare Beach. Een volledig over de top 80's cheesefest slasher die alleen z'n gelijke kent in Killer Workout (1987) . Voor wie het puur als slasher wilt zien, zal er minder enthousiast over zijn. Op wat smeulende lijken na, zijn het namelijk vooral de wilde kapsels en excentrieke outfits (of gebrek aan...) die de show stelen. Heerlijk!

Nou breekt m'n klomp

Een goed derde deel, vrij zeldzaam toch wel. In dit derde deel word het concept iets uitgebreider, is freddy nog steeds behoorlijk pissig en zijn de jaren 80 effecten nog steeds volop aanwezig.

Enkele stappen vond ik geslaagd, maar het kent ook een aantal grote missers. Zo zijn de 'droomkrachten' wel erg kinderachtig, terwijl ik verder de werking van de dromen beter vind uitkomen i.t.t het tweede deel. Zo is dietovenaar een behoorlijk trieste poging om iets nieuws te proberen.

Maar ook qua effecten geld dit, vaak erg tof zoals tot dusver vaker gezien in Nightmare on elm street, maar helaas ook weer veel vrij idiote maar vooral niet werkende ideeën. Vechtend skelet? Maar weet verder op dit vlak gewoon weer ruim voldoende te scoren.

Het verhaal weet zich verder leuk staande te houden, afkomst van freddy word wat duidelijker (hoe 'ie gemaakt is bijv). Verder blijft het een heerlijk sfeervol werkje die de reeks tot nu toe hoogstaand houdt, hopelijk doen de andere delen dat ook gewoon.

3.5*

Geweldig,

Beter dan het toch al zeer goede 2e en 3e deel, vooral de high school setting is een begrijpelijke zet gebleken, niets mis mee, lekker cheesy en zo hoort het bij een reeks als deze.

Freddy is nog steeds een fantastisch icoon dat elke keer weer een leuke one-liner klaar heeft liggen. De special effects zijn ook weer erg fijn, niet altijd even mooi (soms gewoon lelijk) maar wat kan ik daar van genieten zeg

Het einde bijvoorbeeld, echt geweldig, uitvoering niet altijd even 'clean' maar het werkt wel ontzettend goed.

Vond het op sommige vlakken wel minder worden, zo is het soms (vaak) iets té kinderachtig en wil de cast ook niet allemaal evenveel overtuigen. Toch heb ik me geweldig vermaakt met dit 4e deel alweer, op naar de 5e

Kleine 4*

Zowaar een goed vervolg.

Dat geeft hoop voor de rest, iig. Meestal volgt er na een geniaal eerste deel een teleurstellende 'meelifter'. Gelukkig is dit een erg fijn werkje geworden met strakke effecten en een andere kijk op het verhaal van freddy.

Dat laatste is best jammer, het idee is leuk maar het werkt een stuk minder 'magisch' als het ware. Er gaat ook een hoop tijd verloren aan onnodige scénes en ook falen er sommige stukken vrij hard. Zo zijn die poltergeist geintjes met gymspullen of de killer bird behoorlijk kinderachtig en zwak daar staat dan wel weer tegenover dat er een aantal zeer sterke stukken zijn zoals Freddy die uit Jesse komt, of een smeltende krueger, toch wel weer erg fijn.

Ben benieuwd wat de rest te bieden heeft, gewoon geen verwachtingen scheppen (zoals ik dat nu ook niet deed) en gewoon genieten van nog meer fout jaren 80 geweld. 3.5*

Remake komt eraan, dus alle delen nog even snel in huis gehaald, natuurlijk bij het begin begonnen, freddy beloofd wat. Typische klassieker, overspoeld met gave ideeën, tot in de puntjes uitgewerkt en overgoten met sfeer. Het is gewoon een briljant staaltje horror.

Freddy is een meesterlijk personage. Ik lees dat hij in latere delen meer een soort clown is? Nou vond ik hem hier al een behoorlijke clown, zie dit dan ook vooral in deze tijd niet als een serieuze flick. Freddy is cool, freddy's uiterlijk is creepy, maar zijn gedrag allerminst, dat is totaal geen minpunt, heerlijk juist.

Wat het allemaal zo af maakt zijn de effecten, vaak niet om aan te zien en de charme daarvan is eindeloos, kan daar nooit genoeg van krijgen. Nu doe ik daarmee de film wel tekort, er zitten naast die lekkere foute effecten ook zeker een paar werkelijk wonderschone scénes tussen, denk alleen al aan die scene waarinhij door een gat in z'n bed wordt gesleurd briljant gewoon.

Het verhaal is een typisch solide basis voor deze prachtige klasieker in misschien wel hét beste decennia voor het horrorgenre, kenmerkend eraan blijft toch wel de originaliteit en de ongelooflijk lekkere sfeer. Dat gecombineerd met een geweldig horror-icoon en je hebt een waardige klassieker. 4.5*

Zwakste tot nu toe.

Hele mooie poster, dat wel. Maar goed, daar win je geen punten mee. Slecht is dit deel alles behalve. Het kan alleen niet helemaal mee met de vorige, en vooral na het 4e deel (beste vervolg tot nu toe) is het wat bleekjes.

Het verhaal is wel redelijk, de komst van het kind heeft niet veel meerwaarde maar het idee dat die de dromen veroorzaakt is dan wél weer erg leuk. Waar het echter aan ontbreekt is voldoende hoogtepunten, het is allemaal so so.

Freddy is niet constant scherp, al leg ik de schuld daarvan absoluut niet bij Englund, die blijft dé beste man voor dit soort rollen. Er zijn gelukkig nog zat gave scénes om het allemaal toch nog erg vermakelijk te houden. Ik heb het hier over de moord van Dan en het moment waarop Freddy uit Alice komt. Erg fraai . En het geestige moment met Greta mag ook niet vergeten worden.

Sommige scénes kunnen nu echt niet meer, waar ik de vorige delen me er niet aan kon storen is dat nu wel een keer of 2 voorgekomen. Wat jammer is, want ik hoopte dat elk deel voldoende de tand des tijds zou hebben doorstaan. Voor mijn gevoel was dat tot dusver zeer aardig gelukt. Wat wel behouden blijft is de sfeer, die zoals elk deel weer heerlijk is. Blijft een sterk punt van de reeks!

Het zet dus helaas niet de lijn van de vorige delen door, maar een misser is het absoluut niet. Benieuwd naar het volgende deel, hopelijk een stukje beter dan dit redelijke deel. 3*

Weinig nieuws onder de zon. Bekende namen, bekende films. Wat dat betreft natuurlijk precies in de lijn der verwachting. Er zijn gelukkig genoeg docu's die zich specialiseren in een stroming en/of subgenre dus dat is an sich geen gemis bij deze. Het biedt een leuke, globale kijk in het horrorgenre en de grootste/meest duidelijke veranderingen. Aantal leuke sprekers (maar inderdaad weinig verrassend, al vind ik namen zoals Yuzna altijd wel interessant - met name over Re-Animator) en een stel geliefde classics. Daarmee vond ik de segmenten vanaf de jaren 60 een stuk interessanter dan alles daarvoor, waar ik weinig affiniteit mee heb.

Aanvullend op hetgeen hierboven staat, wil ik graag nog even kwijt hoe vreemd het is om te zeggen dat Nishimura geen ideeën meer overheeft. Kwam enorm veel spul langs dat we nog nooit hebben gezien en Nishimura is een man die dit nog jaren vol kan houden. Een kleine man zal de grootste visionair binnen de splatter zijn

Verder vooral eens met het stukje van OH.

Heerlijk vormgegeven Tokyo, compleet verloederd. Geweldige scenes rondom de muur, met als leuk gebaar het 'Day of the Dead' achtige shot. Verrassende nieuweling in de hoofdrol. En de rest staat hier Eigenwereld.nl - Review: Helldriver

Jammer

Vooral visueel erg leuk, constant fijn om te aanschouwen, niet alleen tijdens de rampen die zich voordoen. Als de film het alleen daar van zou moeten hebben was 't 10x niks geworden. Niet dat het allemaal niets voorstelt, maar het zijn nou niet de rampen van epische proporties en hoeveelheden zoals we die uit bijvoorbeeld 2012 kennen.

Sinking of Japan kent een hoop verhaallijntjes die allemaal wel oke zijn maar gewoon in het totaalplaatje op elk vlak nét niet voldoende zijn om de volledige speelduur te boeien. Vooral tegen het einde word het irritant, overdreven heroïsch en een sentimentele draak van ongekende proporties. De laatste overbodige 10 minuten heb ik doorgespoeld, die had ik in m'n hoofd namelijk alvast gezien.

De film zit eigenlijk bomvol onnodige scénes en verschrikkelijke clichés, zoals dat eigenlijk wel een beetje hoort. Overdreven sentiment, heroïek en wat sensatie in de mix, ookal is het niet altijd even goed uitgevoerd hier, en gaat het vooral tegen het einde met de eerste twee punten flink over de grens van 'leuk' (Wtf, dat nummer tijdens het afscheid ?), is de rest van de 130minuten allemaal best vermakelijk.

2.5 krappe sterren, meer kan ik er niet aan kwijt.

Yamaguchi verdient beter. Hele vreemde stijlkeuzes, die nergens consequent worden doorgezet. Nogal matige reconstructies (goedkoop geschoten, pover geacteerd en bovendien extra de grond in geboord door de engelse dub), paar über slechte CGI shots en een gedateerde vertelwijze dmv een klassieke voice-over. En dat terwijl het verhaal van Tsutomu zo ongekend hartverscheurend is, het heeft zo weinig ''extra'' nodig. Het feit dat hij er op die leeftijd, elke keer als hij er weer over moet vertellen (vaak), nog volschiet... dat zegt genoeg over zijn getekende ziel. Een prachtige, positieve man die ondanks alle gruwel verder weet te kijken en een verschil wilt maken. Nogmaals; ook hier doet de documentaire hem geen recht. Het valt regelmatig in herhaling en de look is kil en zakelijk.

Héél gaaf. Ben over 't algemeen niet een grote fan van UK horror, dus dit was enigszins verrassend. De reden is dat de Blaine broertjes vooral in Amerikaanse wateren varen. Nina Forever past goed in de 'new wave' indie-horror die de afgelopen jaren veel moois heeft gebracht (Excision past daar bijv. goed in, maar ook van Starry Eyes tot aan Contracted.. etc). Trekken toch vaak hun eigen plan en kiezen opvallende gezichten in de leading rolls. Hebben een eigen/alternatief voorkomen/stijltje en ontdoen zich van het typische slachtvee waar je het genre doorgaans aan herkent. Gedragen door een mellow sfeertje en opvallend veel nadruk op visual storytelling. Dat maakt de films weinig sensationeel (genrewerk), maar des te interessanter om mee te pikken. De lading zwarte humor is een dikke plus en met name de editing is een eyecatcher. Iedere scene is zo een kunstwerkje. I liked it

Best makkelijk te verteren. Simpel (en geforceerd) verhaaltje, maar dankzij de kleine stapjes die genomen worden in het onthullen van hét motief; is het toch iets waar je graag voor blijft hangen. Wanstaltig acteerwerk (vooral van after-crack-Sabrina), maar daar valt of staat het verder niet mee.

Geen idee wat McTeigue hier probeert. Begin belooft een heel andere film dan je geserveerd krijgt. Nogal onnozele keuze om het zo explosief te laten beginnen, met veel (CGI) bloed en cheesy personages, om het vervolgens een strontvervelend voorspelbaar en doorsnee actie/thrillertje van te maken met tergend veel flashbacks. Moedigt niet bepaald aan om meer van McTeigue te bekijken, al lijken al z'n films potentie te hebben (om op z'n minst simpel vermaak te bieden). Hier lukt hem dat niet... en dat is knap.

De markt voor escape room-gerelateerde horror was nogal gesatureerd, waardoor deze No Escape Room (de enige die afweek in zijn titel, na Escape Room (2017) 1*, Escape Room (2017) 3* en Escape Room (2019) 2.5*) op weinig interesse kon rekenen. Blijft ook een iet wat vreemde niche waar, klaarblijkelijk, weinig echt originele invalshoeken te vinden zijn. Merkin probeert er wel een eigen draai aan te geven, met name richting de conclusie, maar erg verfrissend werkt het niet. Dan helpt het ook niet wanneer je lead acteur, de vader van tienerdochter Karen, onthutsend slecht acteert en bovendien dusdanig weinig in leeftijd verschilt, dat het meer een broer/zus lijkt.

Nietszeggend. Voorspelbaar. En toch.... toch werkt dit concept nog altijd goed wanneer de protagonist nog 'niets' doorheeft. Wanneer dat over is, is het een ABC'tje. Soms (zoals hier) gevolgt door een twist die vrijwel niets toevoegt. Vind Elba vaak wel degelijk. Zo ook hier. Echter wel op z'n best wanneer de bom nog niet is gebarsten. Kunt ook niet zeggen dat Miller de beste man is om er dan een eigen draai aan te geven. Toch een vrij kleurloze regisseur. Maar zo hebben ze het wel graag met dit soort thrillers. Ik ben wellicht niet 'fan' genoeg..

Behoorlijk ziek ja.

Wat me vooral op viel was het geweldige camerawerk, die een soort van smakeloze, (zoals al eerder goed verwoord, kwam echt als eerste in me op) broeierige en vuile sfeer overbrengt. Met een low budget is dit uitzonderlijk knap allemaal. Zelden zo'n sfeertje meegemaakt (zoiets had ik met Cannibal holocaust bijv ook, de hele zieke feel van de situatie waarin ze zitten, op de juiste manier in beeld brengen om er iets mee los te krijgen), de vele onnodige shots (ook véél hele lange: Lichaam begraven) die dragen iets bij, erg apart maar vooral mooi dat er de tijd word genomen om iets neer te zetten.

Er word op de juiste momenten ingespeeld, de rape en revenge komt goed hard aan en dat het acteerwerk dan soms bedroevend is doet er niet toe. Het is vrij hard allemaal en heeft genoeg moois te bieden om de liefhebbers van het nogal onderschatte rape & revenge genre tevreden te stellen. 4*

Leuk. Heeft, vreemd genoeg, een jaar geleden niet mijn aandacht weten te pakken. M'n vriendin moest er nu nota bene mee aan komen zetten, anders was daar geen verandering in gekomen. Héérlijk doeltreffend filmpje. Ziet er puik uit, effecten smerig, Luke Evans badass en over 't algemeen een solide cast. Lang niet de enige in zijn soort, des temeer een strakke prestatie van Kitamura om er meer uit te halen dan soortgenoten doen.

Pareltje.

Een klassieker waar je U tegen zegt. Prachtig neergezet middenin het weidse landschap van Engeland. Samen met de hand van Giannetto De Rossi is het eindresultaat om van te smullen. Deze make-up artist deed 5 jaar later o.a Fulci's ''Zombi'' en heeft in 2003 nog Aja een handje geholpen met z'n inmiddels moderne klassieker ''Haute Tension''.

Dat de gore dan werkelijk geniaal is, mag geen verrassing meer zijn. Vooral richting het einde ontploft de hele kolere bende en is het smullen voor de klassieke zombie liefhebbers. Daarvoor gunt Jorge Grau zich alle tijd om iets op te bouwen. Hij maakt slim gebruik van zijn personages en creëert een extra 'clash' buiten de zombies om in de vorm van de machthebbende politie.

Een geweldig opgebouwde, sfeervolle en uiteindelijk unieke zombiefilm. Night of the Living Dead aanhalen vind ik daarom ook complete onzin.

Tony's Cinema Trash: The Living Dead at Manchester Morgue (1974) - tonypulp.blogspot.com

Opvallend sterk met betrekking tot aspecten waar je normaliter niet heel veel waarde aan hecht bij een Ittenbach. Visueel 'cool', al zegt hij het zelf in een korte behind the scenes. Heeft zeker wat te bieden met de diverse segmenten die zich kenmerken door middel van verschillende kleuren. Wat betreft de horror is het weer volledig zijn ding. Daar verandert echt niks aan.

Het begin sloeg niet zo aan, omdat het er nogal soap-achtig uitzag allemaal. Niet om aan te gluren, werkelijk.. Maar wanneer het moet, dan staat hij er. Irene Holzfurtner doet het opvallend goed. Een enorme verbetering na het debacle met zijn vrouw in de hoofdrol. Irene loop 3/4 van de film naakt rond, wat zorgt voor een behoorlijk kwetsbare protagoniste. Daar ging hij ook voor en dat effect werkt optimaal in de scene waar we voor het eerst kennismaken met de killer.

Hij hecht vooralsnog weinig waarde aan het vertellen van een verhaal, maar aan de hand van de symboliek heeft het toch best wat te bieden. Hij gunt zichzelf weer de ruimte voor allerlei uiteenlopende gore en ook wat gave designs, dit geeft de film een soort 'helse' sfeer. Weer een geweldige release van Filmfreak... en de volgende Ittenbach ligt alweer in de schappen!

Een film van steen.

Geen gevoel, geen chemie. Naast de aardig luchtige sfeer (dankzij de muziek vooral) en de redelijke cast valt er bijster weinig te pruimen aan dit filmpje. Natalie Portman heb ik, behalve in Garden State, eigenlijk nooit veel aan gevonden. Hier is het ook weer heel minimaal. Enige chemie met co-star Kutcher ontbreekt dan ook volledig.

En dat is killing. Heel grappig, of zelfs lollig, wordt het in ieder geval zelden tot nooit. En dat is opvallend met een komische ster zoals Kutcher. Wellicht komt het door het gebrek aan een leuke supporting cast. Welgeteld 0 leuke personages vormen zich rond het nogal willekeurige koppel. Er valt weinig te voelen voor dit werkje waardoor het nauwelijks weet te vermaken.

Toch kijkt het, ondanks het gebrek aan hoogtepunten, nog wel redelijk weg. Er heerst een aardig sfeertje en richting het einde weet het toch steeds meer momenten aan te grijpen om er iets van te maken. Helaas is dit te laat in een iet wat langdradige worsteling. Geen voldoende dus, helaas.