Opinions

Wel geinig vermaak, maar het had zoveel beter kunnen zijn.
Het idee is geinig, vooral het begin van de film gebruikt het principe goed en het is zeker een genot om naar te kijken. Gewoon een achtbaan van actie.

Helaas word het plot zoals altijd halverwegen weer uitvoerig behandelt en dat zuigt alle fun eruit. Het plot dat overigens behoorlijk over-used word, in de zin van dat ze er helemaal op los zijn gegaan en niets lijkt te gek. Beetje te, naar mijn smaak en dat is al ernstig opzich

Labeouf speelt overigens wel een leuke rol, normaal weet ik me altijd wel te irriteren aan hem maar was nu niet het geval.
Ook het einde stelde teleur, het gegeven dat hij werd neergeschoten zou een sterk einde op hebben geleverd, maar natuurlijk moet het allemaal op z'n hollywoods vrolijk eindigen.

Al met al toch een kleine 3*

Prachtige beelden maken deze film er 1 die je gezien moet hebben, maar natuurlijk kon het schuld gevoel dat je krijgt als je er naar kijkt weer eens niet uitblijven...jammer

Ik zat letterlijk bij sommige stukken met open mond te kijken, zó mooi waren de beelden die langs komen.

Maar niet alleen mooi, ook zielig, en soms zelfs grappig (Die eenden/paradijs-vogels waren erg leuk)

Ik heb een hekel aan natuurfilms, maar door de goede berichten over deze film, het toch amar een kans gegeven, en daar heb ik alles behalve spijt van! 4*

Iets te pretentieus gevalletje van moderne body horror. Liford wilt er iets te graag een eigen gezicht aan geven, waardoor de dunne lijn tussen vernieuwen en verwarren al snel overschreden is. Deed me wat dat betreft denken aan Cell Count (2012) , maar daar viel het de goede kant op. Hier helaas niet altijd. De eerste helft komt hij er nog goed mee weg, maar richting het einde ontspoort het verhaal volledig en valt er weinig van te volgen. Resulteert in een onnodig lange zit die veel potentie weggooit. Absoluut een leuke poging met regelmatig de juiste uitvoering, maar het mist de klasse en de stootkracht om zó ver door te mogen draven in een bekend concept.

Heerlijk! Dit is nou een komedie zoals ze vaker gemaakt moeten worden. Een mix van flauwe uitvergrote clichés en taboes, gecombineerd met snijdend sarcasme en een verdomd vlot script. Het idee erachter sprak me niet meteen aan, maar de wijze waarop Gluck ermee omspringt is bewonderenswaardig.

Emma Stone verovert mij met deze rol. Wat een geweldig gevoel voor humor, haar timing en algehele expressie is werkelijk spot on. Haar schitterende maar op een bepaalde manier toch altijd bescheiden voorkomen is perfect voor deze part. Er wordt voorzichtig om haar heen gebouwd met een geinige familie en een hilarische christenjugend waardoor het geen 100% one-woman-show is geworden, maar een geslaagd collectief.

Het slaat de spijker meermaals op de kop en pakt herkenbare en o zo conservatieve problematiek vast en geeft er een eigen over-the-top twist aan waardoor het (ergens) herkenbare ineens zo onwaarschijnlijk en hilarisch wordt. Erg slim geschreven vooral, álles lijkt wel een sneer naar iets/iemand of algemene trend te bevatten.

Gluck weet na Friends with Benefits (die ik hiervoor zag) mij opnieuw te verbazen met een heerlijk frivool stukje komedie. Dit is zelfs nog beter! Op naar Fired Up.

Nauwelijks minder dan Texas Chainsaw Massacre. And I mean it. Briljant hoe Hooper zo'n groots meesterwerk weet op te volgen. Wel schrijnend om te zien hoe dit níet gewaardeerd wordt, maar iets met een reputatie wel. Klasse spat er aan alle kanten van af en die alligator effecten overtreffen álles wat er daarvoor en sindsdien is uitgebracht. Groezelig, benauwd... sleazy meesterwerk!

Uwe Boll presents..

een teleurstelling. Een zombie flick vol met schitterende gore fx en...uuhm...tsja. Verder te standaard, eigenlijk. De sfeer is prima, het voelt bijzonder smerig aan allemaal. Echter kiest het geen duidelijke righting, is het serieus..is het dat niet? Who knows, ben benieuwd hoe de rest het oppikt.

Had het toch anders verwacht. Iets minder gezanik en iets meer fout vermaak, echter ervaar ik dit als de zoveelste semi-serieuze zombiefilm die het genre niet opnieuw uit probeert te vinden maar juist in dezelfde valkuilen dondert.

En dat is zonde, want op papier lijkt dit toch beter dan dat. Het is prima voer voor de zombieliefhebber, waar ik in dit geval gelukkig onder val, maar een publiek op de tweede rij hoeft het niet te bereiken. Nogmaals; jammer! Had enorm hoge verwachtingen en die worden nu slechts op één vlak helemaal waar gemaakt.

Tony's Cinema Trash: Eaters (2010) - tonypulp.blogspot.com

Deze film stond al sinds dat ik de trailer zag aardig hoog in m'n lijstje, en dan nu eindelijk gezien.

Op het begin voelt het allemaal wat traag aan, er gebeurd te weinig.

Maar na de ontmoeting met die jongeren is de sfeer erg goed, dat is waar deze film zich toch onderscheid van andere films, dit keer niet 1 dader maar een groepje, iets wat zomaar kan gebeuren.

Daardoor krijg je meer het gevoel dat het echt heel ziek is, het zijn dingen die best kunnen gebeuren wanneer zich zo'n situatie voordoet.

Qua gore heb je niets te klagen, er zit aardig wat leuke/zieke stukjes in, het is niet persé schokkend maar om in zo'n soort scenario lekker veel gore te krijgen, en het vervolgens geloofwaardig te laten zijn is niet makkelijk. toch lukt dat hier

Hostel is bijvoorbeeld het tegenover gestelde, iemand in een kamertje en gakken&zagen maar!

Driekwart van de film zit je naar een huilend en hard heigend vrouwke te kijken die overigens heel goed speelt, wat natuurlijk op den duur best irritant word.

Maar dat heb ik altijd wel, als er 40min non stop word achtervolgt word het wat eentonig, toch bleef dit nog redelijk te doen.

De goede acteerprestaties (Met name van die jongeren) De goed geplaatste gore en het goede scenario maken deze horror boven gemiddeld, 3.5* dus.

Wááánzinnig!

Vestiel zet met deze Eden Log een abnormaal sterk werkje neer waar sfeer de leidende factor is. De kleuren, of liever gezegd; het ontbreken van kleuren, doet veel goeds. Sterker nog, het geeft 't een bijzonder luguber en bevreemdende look wat nog het meest weg heeft van een nachtmerrie, een bad-trip op sommige momenten. Helemaal mijn ding dus.

Je krijgt een verhaal geleverd dat met weinig wordt verteld, doch zó diep in elkaar steekt en daarom mysterieus tot en met is. Zowel 'de man' als 'de kijker' krijgt steeds een klein beetje informatie voorgeschoteld. Het is een interessant punt dat je in je kijkervaring precies in dezelfde 'onwetende schoenen' van de man wordt geplaatst en daarbij geen overbodige vragen beantwoordt ziet worden.

Nogmaals; de kleuren. Ongelooflijk sterk! Qua belichting is dit echt top-notch, het gebruik van minimaal licht is gewaagd en pakt wat mij betreft zelden écht goed uit. Vestiel weet echter precies waar hij mee bezig is en bezorgd de optimale sfeer door er op meesterlijke wijze mee om te springen. De sfeer blijft gedurende de volle speelduur hét ding.

Naast de über gave belichting draagt ook de soundtrack daaraan bij. Ontzettend sfeer verhogend, een heuse atmosfeer creërend. Erg hallucinant zonder te overdrijven of over-aanwezig te zijn. Het wordt wat dat betreft allemaal vrij klein gehouden binnen een setting die, ondanks z'n onopvallendheid binnen de duisternis, toch groots en verwarrend aanvoelt; levendig zelfs!

Ben normaal gesproken niet de grootste sci-fi fan, echter kan ik onmogelijk ontkennen dat deze setting niet beter had gekund. Sterker nog, dit kan wel eens de tofst neergezette setting zijn die ik ooit in een film heb mogen aanschouwen. Claustrofobisch, een soort van episch en buitengewoon strak vormgegeven.

Weer een film waar het lovende woorden me eigenlijk tekortschieten, een masterpiece.

JA! JA! Adam Brooks en Matthew Kennedy, twee van de mannen achter het briljante Father's Day (2011) (samen met Steven Kostanski van het über vette Manborg (2011) vormen zij http://www.astron-6.com/. Met o.a Paz de la Huerta (BAH) en Laurence R. Harvey (Human Centipede) hebben ze de cast op passende wijze aangevuld. Uiteraard vertolken ze zelf ook weer enkele cruciale rollen, op geheel eigen wijze.

Een 70's throwback in Italiaanse stijl. Een meesterlijke ode aan de échte meesters van het genre. Met name Argento komt naar voren (er is zelfs een gebouw die de naam D'Argento draagt; dat zijn pas details), maar met de explosiviteit van een Fulci. Knotsgekke mix van splatter en Giallo met een stijlvolle look (mooi belicht, geweldig production design!!) maar met de kapsones van een Troma creatie. Niet zo gek gezien hun 'verleden'. Waar het vooral imponeert is de unieke mix tussen al die elementen. Met name de soundtrack is ongekend sterk en een bindende factor. Op dat vlak scoort deze The Editor hoger dan vele soortgenoten (zijn er nogal wat, zeker de laatste jaren), die het óók al geweldig deden.

Herkenbaar meesterwerk voor de liefhebbers van Astron-6 werk, retro films, splatter gore, synthesizers, overdaad aan nudity, leren handschoenen en meer... zó veel meer. Waarschijnlijk mijn film van 't jaar.

Blijft leuk. Niet alleen door de nostalgie (typisch zo'n videotheek product van early 2000's, veel van dit soort pulp gezien destijds), maar ook omdat het aantoonbaar beter is dan soortgenoten. Heb een tijdje terug een shitload aan soortgelijke films uit (ongeveer) dezelfde periode bekeken en dat was niet altijd even goed te verteren. Eight Legged Freaks is een prototype B-monster/beestenfilm; één groot, flauw en voorspelbaar herkauwwerk. En dat is precies wat je mag/wilt/moet verwachten.

Suicide circle (3.5*) was een erg leuke, originele en best wel freaky film van Sono, en ook dit is weer erg origineel, leuk en ook zeker freaky.

Dit is een typisch voorbeeld van waarom ik de Aziatische cinema zo waardeer, vaak iets aparts en zo zie ik het graag.

Dit is echt weer zo'n vreemd verhaal, het idee van 'killer-hair'' word goed benut.

Zo zijn sommige scene's zijn echt geweldig om te zien, goede ideeën gecombineerd met toffe special effects waardoor het zeer interessant blijft, daarnaast is alle drama helaas wat matigjes, maar zul je je genoegen halen uit de scene's waar het haar tevoorschijn komt..

4*

Damn! Ik kan weer eens 5* uitdelen. Ishii staat al zó lang op m'n verlanglijst en ik heb er een aantal al een tijdje op dvd liggen. Het is er alleen nooit van gekomen. Nu dan eindelijk ED80V gezien en het is een instant favoriet geworden. Met z'n bikkelharde industriële soundtrack en dito visuals, is dit een genot om naar te kijken. Staren, liever gezegd....en dat vol verbazing.

Heel lollig, energiek, sfeervol en vooral heel erg 'eigen'. Gruwelijke punk cinema, de volle score meer dan waard

Soms wil ik nog wel eens een film uitkiezen gewoon omdat ik weet dat het slecht is. Maar ondanks dat alles het toch heel vermakelijk kan zijn. Elektra is zo'n film.

Tuurlijk is het verhaal ontzettend voorspelbaar en zijn de special effects van ongelooflijk laag niveau, maar het kijkt lekker vlot weg en garner is niet erg om naar te kijken.

De actie scenes zijn af en toe best geinig maar voor het grootste deel al vele malen vaker gedaan en ook beter.

Had meer in gezeten maar in totaal niet geheel onvermakelijk en dus de 2.5* wel waard.

Klein meesterwerk.

De wijze waarop van Sant hier een verschrikkelijk onderwerp verfilmt is haast perfect. De slome, langdurige shots die het eerste inleidende uur vullen zijn prachtig. Leegte is zelden zo sterk geweest. Dit komt alleen door het feit dat z'n camerawerk ge-wel-dig is, het is niet eens alsof je een film kijkt, je loopt haast zelf die dag mee.

Visueel dus geweldig, van Sant legt 't hele american high-school feel op meesterlijke wijze vast. Daarnaast gebruikt hij een gave structuur in het vertellen van het verhaal. Dit houdt het alles nog nét dat beetje extra interessant. Voordat je het weet is het eerste uur voorbij, en dat terwijl er werkelijk 'niets' gebeurd.

Helaas schort er een beetje aan de impact die het einde heeft. De gehele film weet je gewoon wat er gaat gebeuren en zit je ook in een zekere spanning te wachten op dát moment. Een vreselijke gebeurtenis die veel lef nodig heeft om expliciet getoond te worden, is het dan een gebrek aan lef of een goed overwogen besluit van van Sant om er niet té ver mee te gaan? Ik denk het tweede maar het is niet helemaal naar mijn smaak.

Het mooie is dat de vertelstructuur zo knap in elkaar zit, en dat je halverwegen al het moment beleefd dat er op het punt staat iets te gebeuren (meerdere malen zelfs) maar dan ben je er gewoon nog niet. Daarnaast eindigt van Sant erg mooi met Elephant, ziek..rustig en eigenlijk zonder enig slap 'na-gelul', Geweldig.

4.5*

Low budget films die draaien om een (dodelijke) TV-show zijn vrijwel zonder uitzondering onuitstaanbare meuk. Ze vervallen meestal in dezelfde ''fouten'': duffe sets, verschrikkelijk onsympathieke deelnemers en een chronisch gebrek aan logica. Dat is niet alleen dankzij een gebrek aan budget, maar vooral onvermogen van cast & crew. Heb hem onder de naam 'Jigsaw' (in Duitsland uitgegeven) voor een euro op de kop getikt, maar ik zou vooral het advies op deze pagina opvolgen: begin er niet aan.

Op de dvd hoes staan veel lovende quote's, nu zijn die nooit te vertrouwen maar blijken hier toch zeker op hun plaats.
Een ijzersterke film die vooral op gebied van gore erg imponerend is. De spanning is daarnaast in combinatie met de overall sfeer het beste wat ik in tijden heb gezien.

Er zit een wat minder stuk tegen het einde waar vooral te veel aandacht werd besteed aan de geloofswaanzin, iets te langdradig naar mijn mening, hier hadden ze wat sneller doorheen mogen gaan en terug naar het zenuwslopende kat en muis spel.
Ik hou daar trouwens totaal niet van, religie in films, zeker niet wanneer het zo dominant aanwezig is. Nu word dat hier haast volledig gered omdat het zo absurd en spottend gebracht word dat het me vaak meeviel, het voelde niet zo opdringerig.
Waar het in een film als ''The mist'' me zwaar irriteerde.

Zoals ik al eerder zei is de gore erg goed, zo zijn de scenes met de baby, bijl in het hoofd of de 'halve' onthoofding met het zwaard prachtig om te zien.
Voorderest genoeg leuke dingen om je de volledige speelduur geïnteresseerd te houden.
Het acteerwerk was ook nergens ondermaats, zeer opvallend waren ook de sfeervolle beelden aan het begin van de film.
Je zat er echt meteen in, daar heeft de openings scene ook een groot aandeel in, die meteen je aandacht trekt en de rest weet dat goed vast te houden.

De personages zijn wat vlak en het verhaal soms iet wat irritant maar de rest maakt dat meer dan goed en dat zorgt voor een dikke 4*.
Aanrader

Wel verwacht dat het goed zou zijn, maar niet verwacht dat het zó goed zou zijn. Gyllenhaal is dé man op dit moment. Weet z'n films bijzonder goed uit te kiezen. Samen met Nightcrawler twee titels die qua stijl, inhoud en performance van hemzelf goed weten op te vallen. Combineer hem met wat andere sympathieke hoofden zoals die van Kendrick en Pena, en een regisseur met een eigen visie en smoelwerk.... en je hebt een buddy cop flick die verrast, choqueert en dat afwisselt met een lach.

Dit is volgens mij m'n eerste Post-nuke titel, een genre waar ik best dieper in wil duiken... al is deze Endgame daar niet direct verantwoordelijk voor. Hoewel mijn score nog voldoende is, overheerst toch het gevoel dat D'Amato het te vaak laat liggen. Lackluster. Niet geheel verrassend zijn de wat grotere 'veldslagen' tijdens de tweede acte (film heeft duidelijk twee delen, soort Running Man achtig begin met een wat typischer -voor dit subgenre- vervolg) de smaakmakers. Als ik hier dan lees dat Amato dit zijn beste film vond, dan doet dat toch wat pijn. De beste man heeft verdomme Beyond Darkness en Anthropophagus geregisseerd... The very best in Italian horror!!

Geweldig. Weer op en top Sidaris (Jr. in dit geval). Verhaal slaat als een tang op een varken en het acteerwerk is niveautje amateur-porno... en dat maakt het uiteindelijk leuker dan het zou moeten zijn. Veel eyecandy, flauwe shootouts (zoals je ze als kind ook wel eens naspeelde) en cheesy 90's tunes. Zijn aardig wat Sidaris films uitgebracht in Nederland (Drew's The Dallas Connection (1994) ligt bijvoorbeeld ook klaar), maar voor wie makkelijk in één keer een grote slag wilt slaan: Girls, Guns and G-Strings: The Andy Sidaris Collection is een fijne set voor een nog fijnere prijs. Aanrader!

What happened.. Die opening is zó gaaf! Alsof er een andere regisseur aan 't werk was. Voelde klassiek aan, met een goed oog voor sfeer. Wat het voor het verdere verloop te betekenen had, who knows.. Rest van de film kan beter de prullenbak in. Getuigt van weinig talent in ieder geval, dus het vroegtijdige einde van z'n carrière als regisseur is geen verrassing. Leuk geprobeerd, maar eigenlijk zet je jezelf een beetje te kakken. Getuige ook de comments hier boven haha.

Bleek 'm al lang te kennen, maar het blijft een bijzonder plezierige opzet met een geniale Lee, dus die herziening was welkom. Blijft eeuwig zonde dat we er niet langer van hebben kunnen genieten. Die controle en snelheid is bizar. Enter the Dragon kent enkele geweldige locaties en met de toffe Westerse aanvullingen in de cast is het een soort best of both worlds. Blijf smachten naar meer en iedere keer als ik hem bezig zie kan het rekenen op één en al waardering.

Nu ik al 5 minuten lang naar m'n scherm heb zitten staren zonder een woord te typen, is het voor mij overduidelijk... Enter the Void betekent een nieuwe stap, een film als geen ander. Pure schoonheid, een onmenselijk neergezet stukje cinema die vol zit met extreem menselijke emoties. Zwart, maar toch zo kleurrijk, traag..doch flitsend. Zinkend in m'n stoel, nog geen meter verwijdert van een groot scherm, ben ik opgegaan in Noe's meesterwerk. Geen woorden kunnen het gevoel omschrijven waarmee deze film me achterlaat. Verbijsterd? Ja, zeker. Maar er gaat veel meer schuil achter deze ervaring.

Flits, het eerste half uur is voorbij. M'n biertje nog onaangeraakt en mijn lichaam op slaap stand met m'n ogen wijd...erg wijd open. Volledig opgezogen in de film, geen afleiding mogelijk. Honden die om aandacht zeuren en dronken lui die door de straten lopen, geen geluid of beweging haalt mij uit deze ervaring.

Draai, het eerste uur is voorbij. Een flits en een draai, Noé geeft je een gevoel mee op zijn manier. Personages, numb maar met appeal. Moeiteloos glijdt de camera door Tokyo, door de kamers in de gloeiende gebouwen, over de straten en door de muren. Enter the Void laat Tokyo, de stad die ik aanbid, waar ik van droom, boven zichzelf uitstijgen. Mooier kan niet, er bestaat namelijk geen andere wereld.

Hij flitst en draait, hij glijdt en vliegt. Vliegen, de angst om dood te gaan. Of is het de angst om Tokyo, de stad waar hun verwoesting plaatsvind, als een groter plaatje te zien. Enorme brokken vormen zich in de keel, het ongeluk neemt over en houdt me in z'n grip. Terwijl ik door de neon straten zweef, maak ik alles mee, de toestand na de dood, switchend tussen heden en verleden volg je de man wiens rug eens zo intrigerend was om te volgen. Pijn en verdriet, vernietigde levens, het stapelt zich op.

Een zware bevalling, zo voelt dat dus. De 2 1/2 uur vliegen als een malle voorbij. Als een nieuwgeboren mens verlaat de film e voor de laatste keer. Een prachtig en menselijk einde, zo puur als 't maar kan. Dit is onbegrijpelijk sterke cinema, hiermee mag je me iedere nacht wakker maken, hier kijk ik films voor. En nu ga ik m'n vermoeide ogen hun welverdiende rust geven, uiteraard pas nadat ik m'n top10 heb aangepast...

Lynch weet totaal niet te verrassen met Eraserhead.......want dat dit 5* zouden gaan worden, was wel hééééél voorspelbaar . Fuck hey, wat een film. Blies mij en al m'n hoge verwachtingen helemaal weg, mag voor mij nu al bekroond worden tot 't beste werkje van Lynch (pas m'n 2e..) en krijgt een aantal diepe buigingen van bewondering, ongekend sterk.

Dromen, nachtmerries, vreemd, bizar, raar dit dat.. ga maar door, ik weet 't niet meer. Eraserhead is te goed om in een klein stukje tekst vast te leggen, maar toch moet het maar. Te overdondert om iets zinnigs uit te kunnen slaan (sowieso niet m'n sterkste kant) en de juiste woorden voor dit soort sfeercinema bestaan nog niet.

Alles is perfect, bizarre atmosfeer, constante dreiging, sounds vinden altijd het juiste plekje, een meeslepende persoonlijkheid onder de naam Henry, te vinden in een aparte wereld van afgunst en aantrekkingskrachten. Meegesleurd als kijker kom je pas vrij wanneer de eerste stilte valt, na 90 fantastische minuten. Ik hou m'n mond maar, 5* natuurlijk.

Baskische folkhorror; het blijkt een smakelijke mix van karikaturale demonen, kinderlijke speelsheid, duistere krochten en andere perfect belichtte settings in een 19e eeuwse hell on earth. Errementari kent echt wel wat jammerlijke gebreken, zeker wanneer je let op acteerwerk en het af en toe kinderlijk eenvoudig geschreven script, maar wint weer veel terug wanneer het aankomt op de cinematografie, maar met name in de manier waarop hij zijn composities laat uitlichten. Super sfeervol, organisch en met veel diepte en speelsheid in een shot. De shots zijn duister, warm en vol rijke details. De prachtige, authentieke aankleding van het extreem arme dorpje waarin het zich afspeelt, komt daardoor volledig tot z'n recht.

Het type film waar Netflix meer van nodig heeft.

Lekker!

Heerlijk sfeervol werkje, met een chagrijnige maar toch vrij bad-ass Kurt Russel en een fantastisch verhaal. Mooie setting, bij vlagen is het visueel echt heel fraai neergezet. Meteen de grootste troef. Want van de actie hoeft deze film 't niet te hebben.

Erg lomp en duf namelijk, maar ondanks dat blijft het ten alle tijden ontzettend vermakelijk en verloopt het met een heerlijk tempo. De knipogen, de setting en het verhaal blijken voldoende te zijn. En laten we het einde niet vergeten, leuk !

4*

Ai ai ai. Miller gaat van serieus leuke en kwalitatief bovengemiddelde horrorfilms (Automaton Transfusion , Silent Night en Under the Bed ) naar verschrikkelijk ongeïnspireerd DTV actie meuk. Dat is niks nieuws, die weg sloeg hij immers in 2015 al in, maar het blijft een jammerlijke ontwikkeling. Gozer heeft er wel aanleg voor, maar dat komt er met dit soort films echt niet uit.

Hoewel de über dure productie (45miljoen dollar, waarvoor vele malen dank aan China voor deze geweldige investering) eigenlijk het grootste lachertje zou moeten zijn, of het waanzinnig brakke Engels van de Chinese sterren(?!)... is het toch 't extreem domme hoofd van Stallone die het meest op de lachspieren werkt. Terwijl andere helden zoals Schwarzenegger er ook nu nog als een fijne, verjaarde baas uitziet, lijkt Sylvester steeds meer op een strakgespoten Toxic Avenger stand-in.

Fijn! Voor wie niet al te veel waarde hecht aan logica zijn dit soort B-filmpjes nog altijd de moeite waard. Even Lambs Have Teeth draait vooral om de twee vrouwelijke protagonisten die in een rape & revenge achtig vehicle hun plezier niet op kunnen tijdens de tweede helft. Dat ontaardt niet in een über spectaculair bloedbad, maar wel in een vermakelijk sadistisch schouwspel dat gelijkenissen toont met de I Spit On Your Grave remake, maar een w.m.b veel geschiktere toon heeft (tongue in cheek). Terry Miles is duidelijk geen horrorregisseur, maar dat maakt het wellicht tot wat het is; een vlot, no-nonsense kijkje op 't genre.

Please be gentle, it's my first time

Geweldige quote uit een geweldige splatter flick, vol verwijzingen en bloed...veel bloed. Geen bomb in a butcher's shop, maar wel veel .

Over de gehele lijn heeft het inderdaad wel wat weg van Bad Taste, maar ook vele individuele scenes/momenten waren herkenbaar. De oogbal in mond uit Evil Dead, de armen door de muren a la Day of the dead... en zo kun je er wel meer uitpikken. Mijn main point is dat het álles wat vet is, wordt gecombineerd in één werkje...en met succes.

Want ooooh wat is Evil Aliens fun . Geweldige staaltjes gore en minstens zo geweldige flauwe/lompe humor. Dit alles gebeurt op een zéér laag niveau en omdat Jake West zich daar (meer dan) bewust van is, blijft het puur genieten.

Al met al een bovengemiddeld leuk splatter werkje. Met Doghouse was ik al overtuigd van West's aanpak, maar Evil Aliens doet er een flinke schep bovenop en pakt zodoende nóg beter uit dan verwacht.

Typisch Band. Z'n aloude concept ditmaal toegepast in een stoner-universum; kosten én moeite zijn bespaard. Een bong met de stem van een sassy black woman zuigt haar pothead-slachtoffers in een alternatieve wereld vol dodelijke strippers. Het merendeel is weer simpele filler, met veel onzinnig gelul en flauwigheden die nergens aan bijdragen, maar wel volledig in lijn met de wijze waarop Full Moon al decennia lang z'n films produceert. En bij slechts een bescheiden populariteit wordt zoiets weer tot een té lange serie films gemaakt. Dus op naar de rest!

En hier lijkt de koek al een beetje op te zijn. Had een geinig go-to-space deel kunnen zijn, maar in plaats daarvan is er voor de makkelijke route gekozen; een alien-bong op aarde. Verder exact dezelfde invulling als de voorgaande films, maar (nog) minder grappig en gevoelsmatig ook een stuk minder actie... voor zo ver daar überhaupt ooit sprake van is geweest.