Opinions

Beter dan de twee vorige delen! Qua speelduur blijft er niet veel over, maar het heeft toch meer te bieden dan het povere derde deel en is over het algemeen iets grappiger dan de vierde. Het is een direct vervolg op de Gingerdead Man vs. Evil Bong film met terugkerende personages zoals het Aziatische stel en ook de Gingerdead Man himself is weer van de partij, naast uiteraard de vaste groep die door alle delen heen de rode draad vormt. En Ooga Booga (nogal random dat die voor de tweede keer terugkeert...). Beide "mascottes" zijn eigenlijk niet goed genoeg voor meer dan 3 eigen films, dus het is niet gek dat ze werden samengevoegd. Het is verder niet meer dan een schaamteloze plug voor de Full Moon merchandise, maar het heeft een aantal memorabele scènes (de seksscene) en speelt zich allemaal af op een topless bowlingbaan, dus dat is best prima.

Misschien nét iets leuker (lees: onzinniger) dan de eerste. Een jungle setting, geen strippers maar een Poontang Tribe en een nieuwe bong erbij. Bevat zo op papier alle ingrediënten voor een verdienstelijke sequel, maar Brand zet verder geen enkele stap extra. Er zal wel iets moeten gebeuren met deze reeks om het de moeite waard te houden, want op deze voet verder worden het identieke kopieën in een andere setting. Hoewel Evil Bong natuurlijk al een identieke kopie van ander Full Moon werk is met een andere bad guy, dus tegen beter weten in hoop ik dat dan.

Geen nieuwe Ash. Thank god. Wel een boel gore. Thank god!! Best wel een 'eigen' remake op die manier. Jammer van de slappe typecasting. Op de nerd na (een verademing!) volgt het een erg vervelend hedendaags pad, met een female survivor en al.. dat mag dus echt niet in een Evil Dead film. Maar ach. Film draagt een herkenbare moderne look (qua kleur) maar doet wat betreft framing en timing iets wat zeldzaam is in remakes.. In combinatie met een zeer sterke soundtrack en een verbluffend mooie locatie gaat er weinig mis en levert het een uitermate creepy resultaat op waar ik nu, na een nachtje slapen, nog fijn over na blijf denken.

Dat ik dit ooit mijn strot uit zou krijgen...

I'll swallow your soul

Evil dead 2 is alles wat deel 1 was maar dan nog minder volgens het boekje, niet de standaard aanhef en kennismaking, nee hoor, 2-3 minuten is meer dan genoeg, lekker de rest van de tijd m'n humoristische horror-fantasietjes in beeld brengen, zal hij wel gedacht hebben.

Evil dead 2 maakt de voordehand liggende keus om het op een komische toer te zetten. Dit verheerlijkt het hele gevoel dat de eerste film geeft, geen herhaling of slap aftreksel maar een kleine omslag en verbetering. Hierbij zet ik dan ook het eerste deel op 4.5, want dit deel doet het iets beter. De gore en special effects zijn weer precies zoals ik dat wil zien, lelijk maar met talent en fantasie uitgewerkt maar vooral als puur vermaak gewoonweg briljant.

Niet alleen qua structuur en tempo is het wat frisser dan het voorgaande deel, ook zijn de one-liners een stukje fijner. Daarnaast is de sfeer gelijkwaardig gebleven, en dat is maar goed ook. Die heerlijke dikke mist, sfeervolle verlichting, fantastisch camera-werk.. Met dat laatste weet Raimi echt z'n eigen stempel op deze oer dikke klassieker te drukken. Hele leuke vondsten en ookal ziet het er vaak amateuristisch eruit, het voegt echt iets toe (vooral aan het toch al ontzettend hoge 'fout' gehalte)

Al met al is m'n herinnering aan Evil dead 2 als tijdloze klassieker niet misplaatst gebleken, en komt dus ook makkelijk m'n top10 binnen. Vervangt hierbij het eerste deel, zoals ik eigenlijk wel had verwacht. Neemt niet weg dat ook het eerste deel een meesterwerk is.

Evil dead 2 was de film die mij geïnteresseerd heeft gekregen in dit genre, als klein jongetje een keer gehuurd en die dag minstens 3keer bekeken.. nu pas deel 1 in m'n bezit en meteen bekeken.

Een tijdloze klassieker die mij weer heeft weten te vermaken als deel 2 toen deed, dit was echt genieten. De gore en make-up zijn briljant, zelfs nu staat dat nog als een huis, slechts aan het eind met de klei was verouderd, maar zelfs daar heb ik zo ontzettend van genoten

Wat een sfeer hebben alle evil dead films toch ook, dit eerste deel nog het meest, zo ontzettend fout en eigenlijk alles wat ik in zo'n type film zoek zit erin. De belichting is soms erg sterk maar ook vaak zwak te noemen, heeft alles te maken met het budget maar heeft ook wel z'n charme op deze manier.

Na een kort begin weet de film ook een constant hoog tempo erin te houden waar Ash geen moment rust krijgt. Echt een heerlijk vermakelijke klassieker die nergens inzakt en tot het einde toe alles op hoog niveau weet te houden

Raimi weet een onvergetelijke klassieker neer te zetten die de volle 5* krijgt en (iig tijdelijk) de plaats in m'n top10 overneemt van 'A tale of two sisters' die ik binnenkort ga herkijken. Verder erg benieuwd hoe deel 2 mij gaat bevallen wanneer ik hem herkijk.

Gaaf werkje

Evil ed weet met vlagen leuk uit de hoek te komen met vooral veel verwijzingen naar klassiekers in dit genre. Vooral Evil dead viel mij op, maar ook films als Night of the living dead I'm coming to get you, Barabara of in het algemeen posters op de achtergrond als die van 'the fly' of 'return of the living dead'.

Ik had (afgaande op de cover) meer een gore gerichte horror/komedie verwacht, maar dat is dit nou niet meteen te noemen, het heeft een aantal momenten (vooral aan het einde even met z'n Rest in pieces ) maar is verder gewoon een lekker clichématig werkje met fout acteerwerk en foute dialogen, zeer geslaagd dus.

Het is in mijn ogen wel een gebrek, dat er zo weinig op de gore gespeeld word, het verhaal leent zich er uitstekend voor en weet ook op goede wijze verteld te worden (the shining..). Het leent aardig wat van andere films maar dan is er nog altijd zoiets als; Beter goed gejat dan slecht bedacht

In z'n soort zeker één van de leukere, maar kan niet spreken van een klein meesterwerk, daar is het net niet altijd even goed genoeg voor. Toch een mooie 3.5*

Toffe film voor in m'n collectie iig

Opvallende mix van fist fights, splatter en knotsgekke personages. Één van de hoogvliegers van dit jaar, mede door de smaakmakende visuele stijl en bonte mix van over de top personages en raunchy gore. Toffe kleurbelichting, vlotte editing en probeert de kijker zoveel mogelijk met z'n smoel in de ranzige feiten te drukken. Gigantische, bloederige piemels zijn in Evil Feed's wereldje doodnormaal. Dat is veelzeggend over het niveau. So be aware..

Typisch Fred. Qua opzet toont het grote gelijkenissen met Witch Academy (1995) , waarin een stel schaarsgeklede dames speels geraken met het bovennatuurlijke. In Evil Toons is dat een heuze Necronomicon waaruit het geanimeerde kwaad verschijnt. Een fantastisch idee dat helaas weinig screentime geniet. Al snel gaat het weer over in wat we al vaker van hem gezien hebben. Paar Fred regulars zoals Michelle Bauer mogen weer ronddwarrelen en o.a een geinige rol van Carradine geven het geheel wat kleur. Wie Madison Stone ziet zitten, zou eigenlijk eens 'Edward Penishands 2' moeten proberen, dat klinkt als een pareltje. Voor wat het waard is: de Duitse blu-ray van CMV is verrassend strak.

Met name door het fenomenale einde is deze Evilspeak zeer de moeite waard. Met een nog erg jonge Clint Howard in de rol van Coopersmith / Cooperdick, was hier begin 20 en had toen al een haarlijn die er vandoor ging en speelde dus met een haarstukje. Je kunt het maar beter weten. Hij krijgt -niet om die reden- de gehele speelduur lang de ene na de andere treiterij te verwerken, waaronder de tragische dood van zijn puppy. Dat krijg je als je niet kunt voetballen! Ondertussen tikt hij wat weg op z'n prehistorische computertje m.b.t wat satanische zaken. Daarin is Evilspeak wel een voorloper, maar echt tijdloos is het niet. Integendeel. Uiteindelijk stijgt Coopersmith op uit de vlammenzee en beginnen de koppen (letterlijk) te rollen. Fijn!

Most fucked up film of 2012. Echt top notch spul, met een memorabele rol voor AnnaLynne als Pauline. Zo geschift zie je ze zelden en de gortdroge, ongegeneerde manier waarop het allemaal gebracht wordt, geeft nog een extra zetje. Weet op eigenaardige wijze onder de huid te kruipen en je krijgt er bijna koude rillingen van, terwijl je nog geen fractie later een grijns op je smoel krijgt door de (pik)zwarte komische onderlaag. Instant classic

Troep. Heb al geen hoge pet op van Nispel, maar wat hij hier flikt.. Het genre is een aardig eind gekomen de laatste 10-15 jaar. Zeker nu, in een tijd waar veel indie-regisseurs domineren en het genre met waardigheid behandelen, vallen regisseurs a la Nispel nóg meer op. Mannetjes die het in één fuck up terug weten te brengen tot het inspiratieloze formulewerk van weleer. Ditmaal geen remake, al blijft het een samenraapsel van zijn eerdere werk (groepje jongeren, oud gebouw, feestje, drugs... maar ditmaal met een exorcism randje) en hetgeen populair is momenteel. Grootste probleem is dat het nergens écht los wilt gaan, de CGI alle hart en ziel uit de gore zuigt en dat geforceerde twistje.. is dat nog hip, ja? Alsof hij een script uit 2002 heeft afgestoft..

Yeah! Eindelijk dan de film van Cronenberg die er voor mij écht bovenuit springt. Wat een belachelijk interessant verhaal, wat ik wel opvallend vind aangezien ik daar zelden iets voor voel.

De game principes in samenwerking met de menselijke rationaliteit staan voor een basis waar een meester in z'n vak onmogelijk mee de mist in kan gaan. Cronenberg gaat voor een geloofwaardige ervaring met een thema dat nergens ver van de realiteit afdwaalt. Samen met z'n onvoorspelbare karakter zorgt het voor een vooral erg spannende ervaring, en daar was ik wel aan toe.

Zie ook de eigenwereld review

Cheap: but that's the way I like 'em.

Hier nog één, tweede keer deze week dat ik dit heb. Blijkbaar meer Seagal gezien dan ik me kon herinneren .

Heerlijke flick, sowieso één van z'n betere. Als fan van deze man heb ik dan ook zeker flink kunnen genieten van de heerlijke actie en prima humor. This is my happy face

Vlot verhaaltje met gelukkig een flinke dosis actie en het neemt zichzelf niet te serieus. Seagal die er duidelijk zin in heeft, eigenlijk is de aanwezigheid van die vent al genoeg, maakt niet uit wat 'ie doet.

Al met al een onbedoelde herziening die perfect uitpakt. Als tussendoortje gewoonweg heerlijk. Op naar de volgende Seagal!

Derrickson afgerond. Voor nu, want het blijft een regisseur waar de komende jaren nog genoeg van verwacht zal worden. Best een opvallend exorcism-filmpje door de nadruk te leggen op de rechtzaak. Dat is enerzijds interessant uitgewerkt; Scott weet duidelijk hoe en wat hij moet vertellen en doet dat stijlvol en vlot. Aan de andere kant zie je zijn talent veel meer terug in de scenes met Emily (Carpenter steelt de show). Slaagt hier hoe dan ook beter dan in zijn 9 jaar later verschenen Deliver Us From Evil, die vooral erg slordig en lawaaierig is.

Monroe heeft een fetisj voor harde, plotselinge geluiden... en dat krijg je te weten ook. Ziet er misschien allemaal wel gelikt uit, maar je prikt er al snel doorheen en dan blijft er weer een ongeïnspireerd exorcism filmpje over, terwijl er genoeg leuke en creatieve films zijn geweest in dit subgenre ( Ava's Possessions (2015) bijvoorbeeld). Niet zo irritant en rommelig als zijn Grave Halloween (2013) , maar evengoed een nietszeggend snoozefest die zich met een ruime voorsprong al helemaal heeft afgespeeld in je hoofd.

Aardige Asylum productie. Past netjes alle denkbare exorcisme clichés toe en dat allemaal op een shoestring budget. Kwam in een periode uit dat dit genre weer een beetje tot leven kwam door o.a The Exorcism of Emily Rose en Exorcist: The Beginning / Dominion: Prequel to The Exorcist . Leigh Scott is vooralsnog een beetje hit ( Frankenstein Reborn ) or miss ( The Dunwich Horror ) voor mij. Hier valt hij er een beetje tussenin. Niet echt een regisseur die z'n beperkte middelen weet te overstijgen / er meer van weet te maken, dat is wel duidelijk.

Statham Wat moet je ermee.. Zeker de wisselwerking met Stallone is bedroevend. Verder rijkelijk gevuld met compleet verwaarloosbare actie. Jet Li had beter in bed kunnen blijven liggen. Crews is wel awesome en ook Lundgren heeft door hoe het moet, maar verder is het een pijnlijk geheel zonder chemie. JCVD als bad guy werkt overigens nog wel, best verrassend. Geen fan van de beste man.

Pijnlijk slechte regie van Hughes. Met tijd en wijlen gewoon een afzichtelijke productie. Slordig op de momenten waarop je juist nét dat beetje extra wilt zien. Ronda's introductie is bijvoorbeeld tegen het idiote aan. Mist alle overtuiging. Om nog maar te zwijgen over de CGI, die wel érg cheap oogt. Maar Expendables weet prima de zwakke plek van de kijker te vinden. Ondanks de imbeciele pogingen tot humor, de voorspelbare über explosies en de wat onwennige ''nieuwkomers'', is het aan het eind van de rit toch (relatief) positief terugblikken op wéér een samenkomst van helden waar je U tegen zegt.

Toch mis ik wat Aziatische namen (Jackie Chan, Chow Yun Fat, Tony Jaa, Michelle Yeoh, Donnie Yen en Sammo Hung.. om er een paar te noemen). Maar Stallone lijkt er überhaupt geen heil in te zien, getuige Jet Li en zijn minimale bijdrage. Positieve verrassing is Mel Gibson, die een zware taak heeft om JCVD op te volgen. Samen met Snipes ( ) behorende tot de uitblinkers. Ik blijf hopen op Seagal voor deeltje 4. Lijkt me een beter idee dan Banderas zichzelf nog een keer zo voor lul te laten zetten.

Warning shot!

En toen was 't al duidelijk. Expendables zal alle beloftes waar maken. Het is ongelooflijk hoe erg ik naar dit moment uit keek, vanaf het moment dat ik de eerste berichten hoorde, tot aan het moment dat een maatje van mij in de bios plaats moest nemen naast 3 dikke schaterende huisvrouwen die je daar niet zou verwachten...hoe kon het nog stuk?

Om meteen met de deur in huis te vallen...wat mij betreft is dit dé actiefilm van de laatste 10 á 20 jaar, wie weet bij herziening zelfs nog meer. Ik heb me helemaal ziek gelachen om de fenomenale one-liners, de bloody action, het macho gehalte en de daarbij horende bodycount, fucking briljant.

De eerste scene wist de propvolle zaal al meteen op z'n kop te zetten, ongelooflijk hoe erg iedereen leek te genieten, van elke beweging en elke grappige line, het was spot-on. Vooral het moment met Schwarzenegger, legendarisch als je 't mij vraagt, heerlijk om 3 van zulke onbetwiste helden even samen te zien, het liet een indruk en wat kippenvel op me achter.

De film hoeft niet op dreef te komen, er komt een partij actie op je af die je tegenwoordig zelden nog tegen het lijf zult lopen. Het mooiste, vind ik, is dat het de ingrediënten die hun oude films zo goed maakt (Simpel verhaal, one-liners, hoge bodycount en veel explosies) hier worden gebracht op een moderne manier. Daarmee bedoel ik vooral de flitsende montage.

Zwaar imponerend om Lundgren en Stallone op het grote scherm te zien, wat een gestaltes zeg.. Ook complimenten voor de rest van de cast, die zeker niet onderdoet! Li was geweldig met de zelfspot, Crews legendarisch met die epische gun (tranen stonden bijna in m'n ogen van het lachen) en Statham, die sowieso al geniaal was door z'n verschijning in Crank, is dat hier minstens zo.

Al met al een verpletterende bioscoop ervaring, het voelde alsof ik even 10jaar terug in de tijd ging, als kleine koter kijkende naar films die eigenlijk te gewelddadig waren, met een grote grijns op 't gezicht en met een hoop adrenaline in het lijf...zo hoort het, dank je Stallone, op dat er nog vele mogen volgen

Haha What the actual fuck was dit. En waarom heeft (op een enkeling na) niemand dit gezien? Heb veel onzin, meuk en zaaddodend gedoe gezien, maar deze Exterminator City spant toch wel de kroon. Zo slecht en slordig dat het een soort surreële sfeer meekrijgt. Alles is in een ongemakkelijk close kader geschoten, je ziet tig keer hetzelfde tussenshot (miniatuur gebouwen met een voorbij vliegende auto). Buiten de robots zelf om is dat ook de enige indicatie dat het een futuristische setting moet zijn. Verder is het een aaneenrijging van porno-achtige scenes met neptieten, fout gegil en off-screen moorden. Ligt er zo'n pornohoofd op bed een beetje naakt bellen te blazen. Hoe verzin je het..?

Mooiste is nog de voice-acting. Zal me niks verbazen als één gast de stemmen voor +- 5 a 6 personages heeft gedaan, allen met een nét iets ander accentje. Duurt, ondanks de speelduur van nog geen 80 minuten, toch best lang. Eerste 45 minuten waren geweldig, maar de film blijft zichzelf continue herhalen. Zit totaal geen lijn in, geen ontwikkeling. Ook geen flauw idee waar het eigenlijk over ging. Belangrijkste reden om dit te gaan kijken waren de cheesy (practical) effecten. Ouderwets poppen/props werk. Verder schiet het helaas ernstig tekort.

Über coole wraakfilm waarin Robert Ginty, met de look van een brave huisvader, op lugubere wijze afrekent met het wandelende straatvuil van het vuige, groezelige New York. De met zwervers, prostituees en allerhande louche types bezaaide straten zijn een prachtig toneel voor al deze vigilante-ondernemingen. Absoluut hoogtepunt is het afrekenen met de pedoseksuele hoerenloper, terwijl één van zijn slachtoffers krijsend toekijkt en de eigenaar van dat rotte krot een kamer verderop ligt na te smeulen van z'n verhitte dood. Prachtige opening- en eindtitels die door passende muziek worden begeleid en verder de beelden van New York het werk laat doen.

Er gaan al flink wat alarmbellen rinkelen wanneer zo'n found footage keutel de 100 minuten aantikt, waar genregenoten het toch vaak dichterbij de 70 zoeken. Het eerste (ruime) uur is een kansloze Freek Vonk-like expeditie en de beloning voor die helse tocht (je hebt het als kijker zwaarder dan de groep die uren door de ''Amazone'' worstelt) is niet bepaald noemenswaardig. Gemakzuchtige en tegelijkertijd zelfoverschattende meuk, knappe combi.

Bekende kwaaltjes.

Vervelende accenten, originaliteit uitgesloten en de terugkerende riedeltjes over het hoe-en-wat. Dit soort producties zien er vaak wel redelijk uit, met een nogal grauw kleurenpalet en doodse, open vlaktes die het apocalyptische concept omarmen. Qua pacing hebben ze echter een paar lesjes gemist. Nauwelijks vooruit te branden en in 110 speelminuten niks klaargespeeld wat nog niet eerder is gedaan. Vergelijkbaar met de door Uwe Boll geproduceerde filmpjes als Zombie Massacre (2012) en Eaters (2010) . Voegen weinig toe.. maar zijn redelijk ''aan te zien''.. voor wat het waard is, he?

Ik denk dat iedereen die meerdere films van DiBlasi heeft gezien het er wel mee eens is dat hij piekte met Last Shift (2014) . Een zeer solide genrefilm die vanuit een simpel concept boven zichzelf uitsteeg door (eerlijk is eerlijk) competente regie. Alles viel goed op z'n plek... en dat is precies waar het hier volledig mis gaat. Een regisseur als DiBlasi heeft het duidelijk in de vingers, maar zou de kans moeten krijgen om zich vaker op dit soort projecten te kunnen storten. Nu komen er van die lamme, nietszeggende thrillers tussendoor. Het effect is helaas duidelijk. Extremity heeft een klassieke torture porn setup, maar zit bomvol alternatieve ideëen die zeker niet allemaal even goed zijn, laat staan dat ze lekker samenvallen. Het einde maakt duidelijk dat een wat meer straight forward / directere aanpak veel beter werkt. Het ziet er over het algemeen wel weer verzorgd uit, zeker binnen het genre boven de norm. Als het gebrek aan budget ergens zichtbaar is, dan is dat wmb in de set dressing.

Opvallend probleempje; de Duitse DVD release heeft een matige audiomix. Ben benieuwd of users hier dat ook hebben ervaren, of dat andere releases dat probleem niet kennen. De voice sporen waren over het algemeen veel te zacht.

Wondermooi, ondergewaardeerd indie pareltje. Een kil, luguber werkje dat meer trekt richting de New French Extremity wave, dan dat je op 't eerste gezicht zou denken. Het gaat namelijk niet zozeer om wat je ziet, maar om wat er voor het slachtoffer (wel/niet) op het spel staat en een legitieme gedachte achter de daden, door geen enkele waarde toe te kennen aan een mensenleven. De oprechte urgentie om te moorden of niet vermoord te worden, een lastige 'sweet spot' om te vinden. De film wisselt daar ingenieus tussen, door o.a twee totaal uiteenlopende slachtoffers een eigen gezicht te geven.

De kalme, symmetrische shots, low-fi electronic soundtrack en contrastrijke zwart-wit cinematografie zijn bepaald geen middelen om het genre te romantiseren, zoals A Girl Walks Home Alone at Night (2014) dat wel zo dromerig deed. Hier staat het in dienst van de mensonterende en meedogenloze daden van de apathische protagoniste. Magalhães speelt één van de meest intrigerende, gelaagde psychopaten die het genre de laatste jaren heeft gekend, zelfs met die sprekende Bambi-ogen ter compensatie. Meesterwerk.