Opinions

Nog ééntje voor het gestaag groeiende lijstje middelmaat van Blumhouse. Vol met kleurloze, vlakke genrefilms die voor steeds minder geld gemaakt moeten worden en door louter ongetalenteerde regisseurs zonder eigen stempel. Taylor dan voornamelijk wanneer het op horror aankomt, natuurlijk. 'Ma' is wel een ultiem voorbeeld wat dat betreft: uitgangspunt is zo gek nog niet, maar wanneer je een script schrijft, dan werk je doorgaans in actes, waarbij hier de eerste twee gewoon 90% van het geheel vormen. Dat zorgt voor een middenstuk waarin geen enkel incident genoeg aanleiding geeft om verder te gaan in het verhaal / te escaleren. Om vervolgens aan het einde met niets verheffends te komen.

Een film die internationaal al aardig wat aandacht heeft gekregen. Een vrij typische westerse opzet, die zeker neigt naar het briljante A l'interieur, maar dat genoeg mengt met andere invloeden. Zeker gezien de afkomst van deze film is dit erg interessant voor de fans van gory slashers, veel zie je ze niet uit deze hoek. Pakt het uiteindelijk goed uit? Fuck yeah..

Echt een genre werkje pur sang. Niemand anders hoeft hier aan te zitten want je krijgt waar je enkel als fan om zou schreeuwen; een slachtveld, oftwel: een hele hoge bodycount. Aan het eind zullen alle hoeken van het huis besmeurd zijn met het rode goedje dat we allemaal wel eens hebben gezien binnen dit genre, en geen kamer is compleet zonder een toegetakeld lijf. Goed om te weten, is dat het een villa betreft...gewoon om je een idee te geven van de hoeveelheid .

Het eerste uur is wat twijfelachtig, is het nou wel bijzonder? Zit ik hier nog op te wachten? Zeker gezien de vergelijking met andere grote titels, zijn de verwachtingen vrij hoog. Heb er dan ook best lang mee gewacht om dit te gaan zien, onterecht...zo blijkt. Zijn de vergelijkingen wel terecht? Zeker! De opzet met de gestoorde familie doet neigen naar het overduidelijke (TCM) maar de invloeden van Á l 'interieur (die overduidelijk is, zelfs enkele shots) doet het hele gestoorde familie gedeelte juist denken aan Frontiers. Niet de minste namen van de afgelopen jaren iig.

Het blijft wat mij betreft wel een domme vraag aan de fan, zit ik hier nou nog op te wachten? Tuurlijk zit ik hier op te wachten! Ik wil niet anders, heerlijk dit soort tongue in cheek bullshit. En het laatste half uur maakt dat allemaal nog eens dubbel en dwars duidelijk. Complete waanzin, bloody as fuck en het houdt maar niet op, echt een flinke achtbaanrit. Dat de familie een soort van 'larger than life' overkomt is wel erg tof gedaan, zijn een stuk sterker dan een 'normaal' mens en dat geeft het een bijna bovennatuurlijk tintje mee, behoorlijk dreigend.

Hoewel ik nu continue vol lof spreek over Macabre, kan ik niet ontkennen dat het lang niet kan tippen aan eerder genoemde A l'interieur. Hoewel het visueel af en toe zeer fijn is, is het ontbreken van een sterke soundtrack wel wat jammer en is het eerste uur af en toe wat twijfelachtig. Daarentegen is dat laatste gedeelte zo ongelooflijk vermakelijk dat je zoiets maar al te graag wilt vergeten.. Daarom twijfel ik een beetje tussen 4* en 4.5*... misschien toch maar voor de hogere gaan, erg charmant filmpje die veel meer aandacht verdient dan dat het tot op heden heeft gekregen.

Een film gemaakt door fans, voor fans. En die zullen zeker niet teleurgesteld raken, voor de gorehounds is er genoeg te genieten

LOL.

En meer hoef je niet te weten over MacGruber. Want damn, die is echt om tranen van in je ogen te krijgen. Op bepaalde momenten dan, want het is niet altijd geslaagd. Wanneer het echter raak is, is het ook écht goed raak en véél beter dan de meest recente komedies die ik heb gezien.

Zo plat als 't maar kan en vaak te fout voor woorden (Kerkhof scene.. ) . MacGruber doet er altijd een schepje bovenop, de delivery van Forte is dan gelukkig briljant want niet iedereen kan dit soort onzin leuk brengen.

Schitterend vermaak voor de hersendode.

Back the fuck up and watch

Ik heb niet vaak dat ik even niet weet hoe ik moet beginnen met m'n mening, Machete is absoluut zo'n geval. Het enige wat ik als eerste met zekerheid kan zeggen is dat Rodriguez het snapt .

Laat ik maar even beginnen met het ophemelen van de cast. Trejo draagt de rol als een beest, een rol die hem echt op het lijf is geschreven..100% onvervangbaar! Seagal is en blijft een grote held van mij, hoewel z'n rol relatief klein is weet hij er álles uit te slepen en bezorgde hij mij verschillende malen kippenvel wanneer hij weer als een baas z'n zinnetje opleest en geen expressie toont. Zijn dood is natuurlijk fucking briljant .

Voeg daar nog eens een bloedmooie Alba bij (woorden schieten tekort ) en een opvallende (schitterende) Michelle in een zoals altijd stoere rol. + Lohan als non... hmm alleen hiervoor verdient de film al mijn eeuwige respect. Qua verhaal voldoet het volledig, geen continue actie blijkt nodig om mij toch met volle teugen te doen genieten.

Rodriguez weet de actie als geen ander te doseren en je zult dus nooit te lang dorst hebben, bloeddorstig bedoel ik natuurlijk. Altijd een schepje erbovenop en afsluiten met een gigantische scene waarin álles terugkomt. De hele opzet van vreemde figuren in een gigantisch gevecht deden me vrijwel meteen aan een high budget Troma scene denken, ge-wel-dig .

Eigenlijk heb ik het dan nog niet eens gehad over de wijze waarop Machete zelf te werk gaat. Het is de combinatie van 't gereedschap en de kop van Trejo, die als een maniak een goed stel badguys verminkt, die het zo briljant maakt. Ik kon wel springen in m'n stoel van enthousiasme als er weer een flink aantal bebloede lichamen de grond opzochten.

Geen positief woord is teveel voor Machete, wat mij betreft is dit op 't zelfde niveau als FDTD te plaatsen en daarmee evenaart hij z'n eigen meesterwerk en één van mijn favoriete films. Rodriguez...je bent een held

33 miljoen down the shitter en recht in de handen van de uitgebluste Hollywood stal. Behalve Amber Heard, die is écht...écht...heel erg... aantrekkelijk (netjes houden he) en zou een Rodriguez regular moeten worden .

Anyhow, er blijft bar weinig over van de over de top insteek wanneer je vanuit het oosten (Sushi Typhoon, inderdaad) continue afgetroefd wordt. Hij zal z'n geld natuurlijk op de nieuwe Sin city gaan inzetten en tsja, misschien wel terecht. Als actieregisseur vind ik hem niet uitgegroeid tot een grootmacht, iets wat er wel in leek te zitten tijdens zijn eerdere feature films.

Een nogal misplaatste guilty pleasure, deze Machete.

Mooie film, het verhaal steekt prima in elkaar.

Erg sfeervol, meeslepend, interessant, etc etc.

Goed geacteerd, erg sterk einde en sowieso van begin tot het einde word je volledig meegesleurd in zijn wereldje.

4*

Doet wat denken aan Falling Down (1993) . Man van middelbare leeftijd gaat op een explosieve rampage door Los Angeles. Gewapend met explosieven verpakt in papieren zakken, een karakteristieke kop en een gegronde haat voor iedereen die geen manieren heeft of geen respect toont (of feminist is haha), worden we getrakteerd op een stel heerlijke scenes. Sleazy, grauw, maar bovenal lekker onsubtiel. Dat einde als absolute kers op de taart. Fantastische film, goede Code Red release.

Oké vervolgdeel. Ik herinner me het eerste deel als 'aardig'. Dan verschilt het in beleving, zo jaren later, iig niet veel. Nog steeds kan ik het rijtje opdreunen; visueel erg karig en een shitload aan mislukte jokes, maar tussen al dit gedoe zit ook een kern die wél erg leuk uit de hoek komt.

Vooral de pinguïns waren geweldig in dit tweede deel, heel andere vorm van humor dan de rest van de personages, twijfel ook of de jonge kijkers het meeste wat ze bijv. parodiëren wel meekrijgen, of überhaupt weten waar ze het over hebben (zwangerschapsverlof en vakbond, bijvoorbeeld). Ik vond het de komische noot die Madagascar 2 nodig had, want de rest...tsja...de rest

Vooral die oma, ouch! Wat een vre-se-lijk misplaatste, onleuke en irritante 'bijdrage' zeg. Ook het verhaaltje is véél te ver gezocht, het mocht wel wat minderen op het gebied van toevalligheden. De cast blijft wel erg leuk, bekende namen, oké prestaties. Kan er wel mee door, maken mindere leuke grapjes niet beter dan ze zijn maar de momenten die écht tellen dragen ze goed.

Al met al niet geweldig, maar kan ook niet ontkennen dat ik me er af en toe best goed mee heb vermaakt.

Ken England vooral van Contracted (2013) , een ondergewaardeerde bodyhorror die boven zijn budgetaire mogelijkheden presteert. Madison County is een film die précies naar die mogelijkheden handelt... en dan is het toch iets te evident dat hier een twijfelend, beginnend filmmaker bezig is. Voegt vrij weinig toe aan de gekende slasher-formule en de belangrijkste ingrediënten (killer, locatie en kills) zijn weinig verheffend. Maar ondanks die redelijk harde kritiek, is het allemaal zo slecht nog niet. Ook na-apen is een lastige kunst en de poging is bewonderenswaardig. Gelukkig heeft hij sindsdien belangrijke stappen gezet.

Lekker tussendoortje verder die, ondanks dat het een zweeds product is, als een typisch amerikaans werkje aanvoelt (niet alleen de taal). Veel kenmerken over genomen uit de bekende films zoals wrong turn, texas chainsaw, en ga zo maar door.

Het acteerwerk voelt, vooral door het feit dat ze niet in hun eigen taal spreken, nogal lomp en onnatuurlijk aan. Wat voor een low budget bedoeling als dit verder geen reet uitmaakt natuurlijk. Wat wel geinig is, is de gore. Nergens bijzonder, vrij braaf allemaal maar wel veel uit weten te halen met zo'n budget.

De zweedse redneck killers zijn best geinig, de sfeer is soms best lekker (het einde in dat huis, best nice!) en ondanks de stomme acties die ze ondergaan zodat de film nog even wat verder kan gaan (Qua speelduur) is het best geschikt kijkvoer voor de liefhebber.

De beste scene zit helemaal aan het begin, verder is het wisselvallig van best gaaf tot niet overtuigend genoeg, maar toch zeker leuk en verdient een dikke 3*

Strak! Hobson heeft het visueel allemaal wel voor elkaar, en zo zal hij het ook wel voor zich hebben gezien. Plot is compleet ondergeschikt aan de dromerige doch rauwe sfeer. Fijn plan van aanpak. Stelt inhoudelijk weinig voor, het is vooral het perspectief op het zombie-apocalypse concept dat aanspreekt en niet zozeer de uitvoering / vordering van het plot. Dat is allemaal vrij minimaal en de pogingen tot emotionele betrokkenheid zijn meteen de grootste missers van deze Maggie. Arnold toont een andere, ingetogen kant en weet met alleen al zijn aanwezigheid voor een fijne (en nodige) boost te zorgen. Mooi subtiel belicht, kleine bronnen en met name veel in de diepte; zorgt voor mooie warme plaatjes met genoeg dynamiek. Prima debuut!

Kleine tegenvaller. Vooral omdat ik dit verhaal wel wat meer zag zitten. Het pakt uiteindelijk niet zo fijn uit als ik had gehoopt, maar alsnog zitten er een aantal aspecten in die wel de moeite waard waren.

Zo is de cast meer dan prima en zorgt het vlotte begin en het met actie gevulde einde voor een 'oke' tussendoortje. Helaas ontkomen deze 7 heren er niet aan om regelmatig te gaan vervelen, vooral tijdens de conversaties die zich soms achter elkaar opstapelen en daardoor weinig interesse weten te behouden.

Qua sfeer is het allemaal best luchtig, de soundtrack valt echter niet meteen in de smaak. De film bevat een prima opbouw richting de meer dan aardige climax. De opbouw wordt helaas te vaak gestoord door dode momenten, waardoor ik toch weer moet concluderen dat er een half uur te lang over is gedaan.

Apart.

Maar vooral oninteressant. Althans voor een groot gedeelte....en dat is zonde. Het Deadgirl (2008)-like concept is best grappig. Het brengt deze vaak dramatisch/romantisch opgezette 'horror' een leuke draai mee maar weet dat niet helemaal goed uit te werken.

Visueel is het nog best te pruimen, zeker gezien het onbekende duo en het aanzienlijk lage budget. De soundtrack maakt alles lekker zweverig en luchtig, hoewel er een aantal aparte keuzes tussen zitten (in combinatie met de scene zelf) werkt het uiteindelijk goed. Het einde is hier een uitstekend voorbeeld van, is ook meteen het beste gedeelte van de film.

Het moet 't een beetje hebben van z'n charme. Heel sterk uitgewerkt is het niet en de focus wordt eigenlijk compleet verkeerd geplaatst waardoor al het interessante slechts fragmentarisch aan bod komt. Leuk opgezet experiment, minder succesvol uitgewerkt.

Lelijk amateurwerkje over een alcoholverslaafde man met een abnormaal hoge haargrens die hij wanhopig bedekt met een Bieber-pony terwijl hij onvrijwillig wordt geholpen door een semi-dokter met gekke lobotomie experimenten. Dafuq?! Oersaai gepruts..

Moet met terugwerkende kracht toch toegeven dat deze Mama de horror bioscoop-cultuur verrassend goed weet te ontwijken. Blijft een vrij voorspelbare bedoeling, maar wel met voldoende budget (en een duidelijke Spaanse invloed) om het tot een resultaat te brengen die het aanzien waard is. Vooral het design (en de uitvoering) van Mama herself is treffend. Fraaie, beweeglijke CGI die opvallend goed blend. Alleen die Jessica Chastain (met kort zwart kapsel) is een wat vreemd eendje, kon d'r niet goed hebben. Niettemin een film die de ongeïnspireerde sleur van de grote horrortitels een beetje weet/wist te doorbreken, en juist deze heb ik destijds overgeslagen..

Had liever gezien dat RZA weer plaats zou nemen in de regiestoel. Vond het eerste deel ontzettend vermakelijk in al z'n nonsense, mede dankzij de overtuiging die hij erin gooide. Lekker er vol voor gaan, doen wat je leuk vind. Niet altijd even briljant, maar met een goede gedachte uitgevoerd. Hier ontbreekt dat een beetje. Reine weet z'n stempel er niet op drukken (kan hij überhaupt niet) waarmee ik hem een vreemde keuze vind voor zo'n vervolg op een rasechte pulp-flick. Stijlkenmerken blijven overeind, waaronder de dope soundtrack. De gevechten missen echter wat eigenzinnigheid en worden bovendien van alle impact gestript door de wat ongecontroleerde regie en rommelige montage. Nergens zo fout, grof, cheesy .. laat staan verrassend als het eerste deel. Typisch vervolg wat dat betreft; meer van hetzelfde, maar dan minder.

Kan me in alle kritieken vinden...en toch valt mijn cijfer de andere kant op. Had een beetje een 'gayfish' gevoel erbij, is het geniaal of vind RZA het vooral geniaal en presenteert hij het slim? Kan me geen fuck schelen dat hij geen brood heeft gegeten wat betreft narratief (BORING) en wat slordig is qua pacing, timing en vaak ook positionering. Hij is misschien iets té ambitieus, maar ik zie de charme dan wel en hou met niet vast aan wat slordigheden. Soms lijkt het simpelweg de draak te willen steken met enkele klassieke 'trekjes' binnen dit genre, wat erg verlichtend helpt binnen zo'n -met kaas overgoten- verhaaltje. Goed kunnen lachen, maar ook gewoon oprecht genoten van de rijkelijk gevulde actie. Redelijke settings en fijne choreografie...alleen mist het de finesse van het échte Oosterse werk. Crowe is inderdaad héérlijk bezig hier Dat is nieuw voor mij.

Lang niet zo slecht

Al heb ik er wel gemengde gevoelens over. Aan de ene kant kent het hele fijne gedeeltjes met voldoende sfeer en gore, maar het heeft ook een aantal opdringerige aspecten die ik niet kan waarderen in dit soort werkjes.

Het goede aan man-thing zit 'm in de setting, het moeras bied de kans om lekker op de sfeer te werken. Nu gebeurd dit vrij matig maar weet het daarmee alsnog voldoende te zijn en weet het ook zeker te vermaken. De dik aangezette mistbanken en de groene gloed over de scénes midden in het moeras maakt het best fijn om naar te kijken. Ook de gore werkt af en toe leuk mee, voldoende om te boeien.

Ook het ''man-thing'' zag er wel aardig uit, het mocht wat minder in beeld gebracht worden, meer mysterie, maar echt belabberd wil ik het niet noemen. De CGI heeft wel wat flinke invloeden, zag er niet altijd even fijn uit (explosie aan het einde) maar over het geheel gezien was het niet storend.

Helaas ligt er een heel dik eco-thema bovenop. Het moeras dat bedreigd wordt, nature fights back achtig iets tot gevolg. Het is in mijn optiek oké om dat erin te verwerken, maar doe dat dan subtiel! Dat is hier absoluut niet het geval en dat zit dan toch tegen. Iedereen krijgt standaard z'n verdiende loon en de held met z'n lulletje rozenwater hoofd krijgt ook alle clichés op zich afgeworpen.

Vrij standaard personages dus weer, maar ik mag ook niet meer verwachten. Wat dan wel weer grappig is dat ze zo'n indiaan met z'n rituelen kiezen om er nog een verklaring aan te binden. waarom? Ik zou het niet weten, ik snap sowieso niet waarom ze het gewoon onverklaard laten, het is hoe het is! Dat zou goed geweest zijn.

Ook kent het een behoorlijk aantal onlogische dingen en is de montage af en toe best slap. Maar toch is het een vrij vermakelijk tussendoortje gebleken die, vooral aan de score te zien, als meevaller bestempeld mag worden.

3*

Cosmatos was één van die bijzondere, authentieke regisseurs die na zijn zinnenprikkelende, hallucinante en visueel-inhoudelijk verruimende debuut volledig stil viel. Twee nachten geleden heb ik weer met open mond en zonder met mijn ogen te knipperen een drugsloze trip gehad, iets wat Beyond the Black Rainbow als geen ander weet te bieden. Vooruit, Gaspar Noé mag zich nog in de discussie mengen, maar verder blijft gezonde concurrentie uit. En terwijl de kalme, hypnotiserende synthesizer-waves door de kamer galmen, kon ik verder maar aan één ding denken: hoe fucking vet gaat Mandy zijn?

Heel fucking vet, dus. Vooraf waren er slechts een paar kleine twijfelpuntjes, ten eerste; nieuwe editor. Als editor van beroep krijgt dat van mij altijd wat extra aandacht, zeker bij meerdere kijkbeurten. In BTBR werd er o.a verbijsteringswekkend goed gebruik gemaakt van de (cross) dissolve. In doorsnee cinema veelal een middel om makkelijk tussen locatie-wisselende scenes te springen, maar in Cosmatos' debuut een stijlmiddel om het ritme en de samenhang in kleur, beweging en compositie tussen al zijn shots te verduidelijken. Er is (bijna) niks belangrijker dan de klik tussen een regisseur en de editor en samen gaven ze een machtige masterclass in visuele storytelling... zet dat zich voort in Mandy?

Ten tweede de camera: voor Beyond the Black Rainbow schoot hij nog op 35mm film, iets wat het beeld prachtig karakter gaf met een subtiele maar zichtbare grain. Hier schiet hij (gedwongen) digitaal met een ARRI, ''a real kick in the balls...'' volgens Panos. Het brengt overigens wel wat voordelen met zich mee, je bent immers vrijer in het kiezen van de look (het is écht makkelijker bewerkbaar in de post), maar de purist in hem (en stiekem in mij) krijgt toch wel een speciaal gevoel bij de andere optie... Wellicht romantiseren we het te veel; de film ziet er namelijk fan-fucking-tastisch uit, grain included

Al mijn oninteressante onzekerheden opzij geschoven, is Mandy niets minder dan een modern meesterwerk. Een instant (cult)classic. Een film die een nieuwe standaard zet en samen met BTBR op eenzame hoogte staat. Een larger than life trippy bloedbad met een compleet ontspoorde Nicolas Cage, demonische bikers en Christus gekkies met een doodswens. Liefst met een bijl die zo uit een Dark Fantasy comic lijkt gevallen, of met een tyfus grote kettingzaag waar zelfs Tobe Hooper nog jaloers op zou zijn geweest.

Ik ben ontzettend blij dat dit een groot succes is voor Cosmatos, want als er ergens een chronisch gebrek aan is, dan is het wel iemand die stijlvaste, gewaagde auteursfilms levert. Met name in dit genre. Er was wat dat betreft één comment waar ik mij toch wel aan stoorde (niet hier), die kwam neer op ''the filmmakers just tried to do something different''. Geen moment komt het in dat soort kijkers op dat er ook creatieve individuen zijn die films maken. Het is niet ''anders' om het anders zijn''... Er is nou eenmaal meer dan Marvel en Blumhouse. Dit is de genrefilm als uitdagende kunstuiting. Helaas een zeldzaamheid en steevast ondergewaardeerd. Wordt dit de uitzondering?

Wat zijn we hier gematigd positief zeg. Fantastische, oer-typische kannibalen film die mijn honger naar meer heeft weten te triggeren. Heb me lange tijd niet meer in deze wildernis begeven, maar laat dit weer de start zijn van een reeks prachtige, misselijk makende praktijken in de jungle. Lenzi doet weinig nieuws, al vind ik het idee achter een (deels) westerse gemeenschap zo diep in Nieuw Guinea wel erg sterk. De beeldschone Janet Agren en de machtige soundtrack smaken naar meer, om nog maar te zwijgen over de intense gore.

Hoewel stuntelig en vaak nogal verouderd, blijft de kracht van dit soort cinema toch altijd uit een bepaalde hoek komen. Pure shock en daarbij hoorde (helaas) het dierenleed, iets wat ik altijd pijnlijk zal blijven vinden maar binnen deze context wel kan accepteren.

Absoluut briljante low-budget zombiefilm uit Brazilië. Het heeft maar een jaar of 8 geduurd voordat ik hem op DVD vond met subs, maar vandaag was 'ie er dan eindelijk! Het is niet moeilijk om te zien welke films en filmmakers de voornaamste inspiratie waren voor regisseur Rodrigo Aragão. Het is een ode aan filmmakers die (in hun vroege dagen) met even weinig middelen werkten en er het allerbeste van maakten. Sam Raimi en Peter Jackson liggen voor de hand. De cabin in de jungle, de doorsnee man die de held wordt, de camera volgt objecten en bewegingen zoals in Evil Dead en zelfs een stukje stop-motion. Maar als het gaat om de look & feel van de zombies, volgt het absoluut geen Amerikaanse formule. Ze hebben meer een Italiaanse look, een stuk grotesker dus. Het voelt af en toe wel een beetje te traag (de scènes met de oude dame kunnen er in principe gewoon uit), maar de special effects zijn fenomenaal; daar zit zo veel liefde en werk in.

Melancholische schoonheid. Een subliem stukje vertakking binnen de horror (slasher). Dat is iets wat heden ten dagen wel érg nodig blijkt. Krankzinnig mooie nacht-scene's (niet meer zo mooi gezien sinds Drive) en een werkelijk oogverblindend staaltje stalking in de metro. Scenes die als een paal boven water staan en de boeken in kunnen als instant classics. De film heeft alles over zich om een pareltje te zijn, al weerhouden enkele factoren me ervan om dat bij de eerste kijkbeurt al te roepen. Wood kan ik bijv. niet altijd evenveel waarderen (script gerelateerd vooral, denk ik). Kleine smet op een remake die de strijd aangaat met een vies vooroordeel...en wint.

Maniac Cop will live forever! Aldus Tom Atkins in een aangenaam interview op de blu-ray release van Arrow Video. Blijft een super sympathieke vent en boeiend om naar te luisteren. Speelt hier (hoe kan het ook anders) een echte New York cop in een door Larry Cohen (It's Alive) geschreven en Lustig (Maniac) geregiseerde klassieker van formaat. Met Bruce Campbell in een voor hem serieuzere rol... what's not to like? Het bracht tevens een nieuw slasher-cult-icoon voort en dat allemaal met een über grauw New York als achtergrond. Een product van z'n tijd en mede daardoor bijzonder tijdloos en non-stop vermakelijk... + een sfeervolle soundtrack (met name die flashback-scene).

Dikke billen en machinegeweren. Erotische cult van Zuiderbuur Leon Paul de Bruyn, die een tweetal sleazy Troma flicks achter z'n naam heeft staan. Zijn tweede film (Parts of the Family) ligt ook al geruime tijd klaar op disc en gaat er binnenkort zeker aan geloven! Maar zal ongetwijfeld niet zo weird zijn als deze -met Hongaarse strippers gevulde- softcore waanzin. De 'head warden' heet zelfs Ilsa! En Leon laat in dit leuke interview weten ooit met een onofficieel vervolg op ILSA: SHEWOLF OF THE SS (1975) bezig te zijn geweest, maar die is er (helaas) nooit gekomen.

Die komt dus ook op 't lijstje

Mwha.

Leuk idee, dat wel. De 'Mosquitoman' ziet er soms best fraai uit, totdat het gaat vliegen en de lelijke CGI er aan te pas komt. Hier is dan ook (helaas) het grootste gedeelte van het toch al zo kleine budget aan op gegaan. Want op gebied van gore valt er verder te weinig te beleven. Enkel het stuk in het ziekenhuis was tof.

Het verhaal is totaal niet mijn ding, zwakke opzet en oninteressante uitwerking. Maar eigenlijk moet je ook niet anders verwachten van dit soort pretentieloze pulp. Al met al kijkt het wel vlot weg, met een enkel tof moment. Had het een ruimer budget gehad, die het kon investeren in wat meer effectie gore effecten, dan was het al een stuk leuker.

Kleine 2.5*

Walgelijk van begin tot einde.

Natuurlijk is er aan het verhaal totaal geen aandacht besteed.

Maar waaraan dan wel?

Cena is echt niet om aan te zien, The rock (Dwayne Johnson) en Glen Jacobs zijn twee voorbeelden van worstelaars die hun rollen wel leuk neer kunnen zetten.

De eerste weet nog hoe acteren moet en de tweede is goed geschikt voor een rol zoals die in See no evil.

Daarnaast is de actie niet tof, weinig origineels en 90% van de tijd dramatisch uitgevoerd. Slap en voorspelbaar.

Nergens is geprobeerd om er iets leuks van te maken.

Hoeft ook niet altijd, zo is dat nu ook, een simpel (slecht) actie filmpje gaat er af en toe best wel in.

Het hoeft niet altijd top notch te zijn om de avond goed te vullen.

2.5*, aangezien ik hem toch aan laat staan en het zo voorbij was.

Give him your heart, and he'll give you his.

Was te verwachten, een film waar ik slecht tegen kan. Dé reden waarom ik deze eigenlijk over wou slaan en hetzelfde geldt voor Hachi. Marley & Me roept namelijk (zoals verwacht) herinneringen bij me op om niet vrolijk van te worden, vooral omdat het om een Labrador gaat.

Dit doet me aan een oud familielid denken, een voor een groot deel dove en blinde Labrador waar ik lange tijd kapot van ben geweest, het beeld van de dierenarts en m'n hond op de tafel is één van de weinige uit die periode die ik me glashelder kan herinneren. Dat is met name aan het einde nogal lastig kijken, met name als je twee zwarte worstjes op poten naast je hebt liggen op de bank; ik wil er niet eens over nadenken..

Wat deze mierzoete drama/komedie duidelijk en mooi brengt is het feit dat een hond geen huisdier is maar een volwaardig familielid. Het maakt me dan ook woedend als ik mensen hoor zeggen van 'het is maar een hond'. Marley & Me schept met de eerste helft een prima vrolijk beeld, de plezier en de problemen van je harige kind. Dat is onmisbaar, bewijst het tweede deel.

De humor wordt overboord gegooid en 't drama zet een stap naar voren. Het volgt 't verwachte pad der clichés maar verliest daarin absoluut geen kracht. Het is akelig om te zien hoe Marley, vrij laat in de film, sterft. Een krachtig neergezet beeld van de laatste blik. Veel van de kracht komt voort uit de geweldige prestatie van Wilson die een oprechte band weet over te brengen en dus blijkbaar ook met een serieus thema prima uit de voeten kan. Medespeelster Aniston is zoals altijd schitterend .

Wat vooral opvallend goed is, is hoe snel het uiteindelijk gaat. Het gebeurt allemaal in het laatste gedeelte van de film en daarmee toont het eigenlijk aan dat het plezier en de moeite die het oplevert en kost, zo voorbij is. Op het ene moment ren je vrolijk rond, op het andere moment is dat nooit meer mogelijk..

Al met al kan de zeikerige muziek en de clichématige ontwikkeling niks veranderen aan het feit dat Marley & Me ontzettend sterk is en vooral voor (ex)hondenbezitters, erg pijnlijk.

Maf en goedkoop, en juist daarom zo leuk.

Tuurlijk is deze film niet serieus te nemen, en dat moet je dan ook vooral niet doen.

Gewoon verstand op 0, bier en chips erbij en het zal je niet tegenvallen.

3*

Perfectie bestaat niet, maar Laugier komt akelig dicht in de buurt.

Zelfs bij de tweede kijkbeurt blijft Martyrs een emotioneel beladen film die je vanaf de eerste minuut bij de strot grijpt en niet meer los laat, een ongekend stukje cinema dat als geen ander weet te spelen op de gevoelens van de kijker, op elk moment de juiste snaar weet te raken en op gebied van timing uitmuntend is. Laughier houdt het spannend, realistisch maar vooral onmenselijk ziek zonder te ver te gaan met het gore-gehalte.

Een werkje dat echt onder de huid kruipt en je laat walgen, niet direct door de gore, want een gorefest hoef je absoluut niet te verwachten, de eerste 'helft' kent een breed aantal scénes waar je haren van overeind gaan staan maar daar ligt de focus niet direct op. Het draait allemaal om de emotie, die goed voelbaar is door o.a het camerawerk, je zit echt op de huid van de hoofdrolspeelster en dat laat het voelen alsof je er midden in zit. Het oogt rauw en op een fijne manier hectisch.

Het moet daarnaast gezegd worden dat de rol van Anna een bijzonder zware is, gelukkig weet Morjana Alaoui daar het beste van te maken, verbluffend hoe ze de rol hier neerzet. Vol met emoties die ze op bijzonder wijze weet over te brengen op de kijker.

De verschillende opvattingen over het einde zijn ook een erg goed aspect aan Martyrs, is het nou uit teleurstelling of uit nieuwschierigheid 1 ding aan het einde zal iedereen het iig wel mee eens zijn en dat is dat het beeld van Anna, die volledig is ontnomen van haar huid nooit meer uit je geheugen zal verdwijnen, damn wat indrukwekkend blijft dat.

Martyrs blijft moeiteloos overeind op de nr 2 positie in m'n top10 en dus natuurlijk nog steeds de dikke 5* voor dit onovertroffen meesterwerk.

Gaar. Had genoeg potentie, maar Baget is te druk met achter de korte broekjes aan te huppelen en vergeet compleet waar hij mee bezig zou moeten zijn. Dit is niet het type (moderne) exploitation dat op waardering kan rekenen, daarvoor probeert het op moment té hard en vergeet het regelmatig wat het zou moeten doen. Richting de climax geraakt het nog redelijk bloederig en zit er een machtig sterk shot in van de Luchador die door de donkere gang heen walst, maar verder is het niet al te boeiend.