Opinions

Wel redelijk eens met perceived , maar mijn absolute favoriet is die van Ulises Guzman. Kwam toevallig net langs deze poster van Jodorowsky's Fando y Lis (1968) en het viel allemaal op z'n plek. Een heuze ode aan de briljante Alejandro(?!), waar Guzman gedurfd speelt met hallucinaties en herkenbare, wijde en statische cinematografie. Wel gegoten in een modern jasje, met wat missers qua CGI, maar vond het met kop en schouders boven de rest uitsteken.

Op de tweede plaats komt de enige vrouwelijke indie-filmmaker van het stel. Can't go wrong met een stripclub -> bloedbad transformatie. Derde plek is voor Grau (de enige waar ik mee bekend was), maar heel spectaculair en origineel is zijn bijdrage niet. De rest blijft nauwelijks hangen. Inspiratieloze, soms zelfs ronduit amateuristische troep met vreemde seksuele uitspattingen (die eerste short, of de hele premisse van de short met dat jonge stel..). Enorme mixed bag, maar interessant genoeg voor de horror fans die zich verdiepen in de independent horror. Zuid-Amerika is wat dat betreft vaak vooral interessant om z'n cinematografie, maar laat nog altijd duidelijk steken vallen wat betreft story progression en creativiteit.

Tegenvaller.

Poster was reden genoeg om eens te kijken of het wat is, blijkt het hoogtepunt van alles te zijn. Een film propvol slechte humor, irritant acteerwerk en verder niets. Geen sfeer, geen gore, geen vlotte uitwerking en geen charme.

Het verhaal komt nergens leuk uit de doeken. Acteerwerk is natuurlijk een open deur, maar dat doet me meestal niks, het hoofdpersonage praat echter met een zwaar vervelende stemmetje en is vaak gewoon beschamend in z'n oplezen van de tekst. In het begin is het nog lekker fout, alleen de opening credits al, leek een goed warm makertje voor wat komen zou, maar helaas, hoewel het z'n momenten heeft blijft het vooral een traag en zelden vermakelijk werkje.

Grootste misser is de gore, hoewel komedie op de eerste plaats staat is er toch genoeg ruimte voor een flink portie gore. On screen sowieso al niks, je krijgt wellicht 2 á 3 keer een plastic voet of hand te zien, daar staan de liefhebbers nou niet bepaald nog om te springen hé. Wanneer de humor niet leuk genoeg is om de film te onderhouden en de sfeer meer goedkoop dan fout is, is de zaak verloren en blijft er een vrij vervelende poging over.

Niet leuk..zelfs niet voor de die hards.

Vond 'm eigenlijk wel heel leuk. Vorig jaar op de kop getikt bij Weekend of Hell in Oberhausen, fraaie hartbox editie onder de naam 'Return of the Living Zombies'. Op een andere manier is 'ie niet (betaalbaar) te verkrijgen. Al staat The Midnight Hour, zoals zovelen van dit soort TV-films, gewoon vol op Youtube. Anyhow; ik zou het aanraden om hem niet als komedie te bekijken, meer als luchtige highschool-film met een paar ronddwalende lijken en ander monsterlijk gespuis. Met name richting het einde krijgt dat iets meer de overhand (en is, toegegeven, wel het beste moment uit de film). Al met al een zeer onderhoudende 80's TV-film met een klassieke Halloween(het feest)-sfeer.

Hield hier een beetje hetzelfde gevoel aan over als bij Amityville: The Awakening (2017) . Het ziet er allemaal prima verzorgd uit, een solide basis voor het verhaal (want al 100x verteld) en in dit geval een paar opvallend gewaagde deaths. Het weet echter geen goed einde aan het geheel te breien en zowel Lin Shaye als Robert Englund worden niet helemaal goed benut (ookal weet Shaye er nog wel iets leuks van te maken, lekker over de top). In de (toffe) openingsscene wordt al meteen duidelijk dat de kindacteurs grote moeite hebben met het -toegegeven: onhandig geschreven, te volwassen- script... en eigenlijk blijven alle gesprekken, reacties en acties door de hele film een beetje off voelen. Dieptepunt is wanneer ze een ''romantisch'' momentje uitkiezen terwijl ze net hun vriendin in de andere kamer hebben achtergelaten. Wtf? Hauhg is überhaupt geen actrice, volgens mij.

Doodzonde. De basis is er, maar de uitwerking is te vaak alles of niets.

Zeer, zeer goed.

Nogmaals bewezen dat de metro een geweldige locatie is voor een horrorfilm, na recent nog ''End of the line'' te hebben gezien die een sfeervolle film bleek in deze setting is ook dit weer genieten.

Het verhaal is sterk, ook wel eens leuk, niet totaal origineel maar het ontstijgt een hoop andere werkjes op dit vlak volledig.
Daarnaast is de film erg sfeervol, dit vooral door het geweldige camerawerk dat vooral veel leuke truucjes vertoond in en rondom de metro, zoals het eromheen draaien tijdens het gevecht of het filmen vanuit het slachtoffer zelfs na de onthoofding.

Soms zelfs spannend, vond het qua voorspelbaarheid ook erg meevallen. Op gebied van gore is het even goed.
Veel CGI werk maar wel zeer vermakelijk, bruut en het oogt af en toe vrij geniaal.
Acteerwerk was zelfs redelijk, vooral Vinnie jones is in deze rol

4* dik verdient.

Blij verrast om de (gematigd) positieve reacties hier te lezen. Vreesde eigenlijk voor het ergste. Midnight Son oogt namelijk als een B-film zoals men die graag zwart maakt, maar heeft énorm veel te bieden. Doet meermaals denken aan films zoals The Addiction (1995) en Bloodlust (1992) , wat beide 100% cult pareltjes zijn. Wat dat betreft is Midnight Son wellicht een cultfilmpje in de dop. Leberecht heeft wellicht niet een verfijnd gevoel voor cinema, maar heeft blijkbaar van nature een goed gevoel voor storytelling, pacing en dosering. Verslapt geen enkel moment, ontwijkt vele bekende valkuilen (bijzonder sympathieke cast vooral!) en eindigt in stijl.

''Ik weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden'', zei de vriendin/date van de jongen achter ons toen de lampen weer aan gingen. Een beetje lacherig en onschuldig klonk het. Precies de reactie die ik had verwacht. Een reactie die ik te weinig heb gehoord in de zalen. Het is een bevestiging dat Ari Aster een unieke invulling geeft aan het mainstream horror aanbod en het is mooi dat er mensen op afkomen die doorgaans niet in aanraking komen met dit soort horrorfilms. Of ''ze'' het nou goed vinden / waarderen of niet; dat is er ondergeschikt aan. Uniek is Aster's werk niet, maar hij weet het als één van de weinige in een verpakking te stoppen die breed te verkopen is... maar toch compromisloos blijft op gebied van artsy pacing, bikkelharde gore en zware emotionele thema's.

In dit interessante interview geven cinematograaf Pawel Pogorzelski en Aster uitgebreid antwoord op één van de meest opvallende aspecten van Midsommar; daglicht. Als filmmaker en cinematograaf is 'licht' iets dat je zo goed mogelijk zelf onder controle wilt houden, de uitdaging om dit allemaal met (fel, zonnig) daglicht te schieten, is niet te onderschatten. Bovendien erg ballsy en ongebruikelijk voor een horrorfilm. Om toch nog een soort van 'range' in kleuren aan te bieden, blaast hij o.a de exposure helemaal op in de zeer brute zelfmoord scene. Zo maakt hij toch nog enigzins onderscheid tussen de verschillende gebeurtenissen.

Visueel ook niet de meest uitdagende / uitbundige regisseur, maar wel ontzettend stijlvast en met een paar neat tricks die bijzonder effectief blijken. Hij houdt z'n shots graag lang vast, vaak gepaard met veel lange, strakke bewegingen (pan, tilt, tracking shots) en dikt dat veelal aan met bombastische muziek. Maar het fijne zit in de details; de film is prachtig gekleurd. Zeer rijke kleuren, maar niet hevig gesatureerd en verre van 'fake' ogend.

Hij hield er absoluut een interessante werkwijze op na; een echte fijnproever. Het draaiende shot tijdens de autorit in de eerste acte is bovendien een fijne eyecatcher, zoals hij Hereditary ook al met zo'n memorabel shot begon. Verder is de stijl vooral erg complimentair aan de thematiek en de emoties.

En dat laatste is ook één van de redenen waardoor ik Hereditary als één van de beste horrorfilms van de laatste 10 jaar beschouw. Daar heb ik destijds niets bij geschreven, omdat ik mijn gevoel niet echt onder woorden kon brengen en het liefst een tweede kijkbeurt wilde geven, maar terugkijkend naar die film en met Midsommar nu als vergelijkingsmateriaal / ultieme bevestiging; Ari Aster is fenomenaal in het regisseren van (met name) de actrices. De relatief onbekende Florence Pugh (ik kende haar enkel van Malevolent (2018) ) doet hier wat Toni Collette voor Hereditary deed; een zeer intense, meesleurende perfomance neerzetten. Met recht een rol die de film naar een hoger niveau tilt. Hij sleurt je door middel van die zeer uitbundig emotionele rollen mee het diepe in en deelt daar de harde klappen uit... en schuwt daarbij niet om zo expliciet mogelijk alles te tonen.

Het is te hopen dat Ari Aster dit kan blijven doorontwikkelen en vooral binnen dit genre blijft hangen. Hij heeft de kans om de mainstream kant van het genre een beetje te vervormen en 'andersoortige' horrorfilms (waar er ontzetten veel van zijn, doe jezelf niet tekort en verdiep je!) te presenteren aan de massa. Om die reden voor mij een ontegenzeggelijk belangrijke regisseur.

Verrassend leuk. Ongeïnspireerd uitgangspunt (type Rogen komedie), maar veel beter gecast dan doorgaans het geval is. Vind Efron steeds beter z'n plek vinden in dit soort films. Zal nooit de ''funny guy'' worden, maar tegenover DeVine werkt dat juist erg goed. Na de trailer vrees je het ergste voor de vrouwelijke counterparts, maar in tegenstelling tot Neighbors 2: Sorority Rising (2016) en ongetwijfeld Bad Moms (2016) worden die rollen volledig gered door Kendrick (áltijd goed, heeft zo ontzettend veel kleine details in haar acteren, maakt d'r heel charismatisch) en Plaza idem (Life After Beth was ze ook al sterk in). Simpele, schreeuwerige en puberale komedie, maar lang niet zo onsympathiek en cringy als z'n soortgenoten.

Aldus Necrostorm op Youtube.

Niet dat dit heel interessant is voor eventuele kijkers hier op de site, want Mold! (2012) (4*) van Meschino staat nog op een luttele 3 stemmen. Geniale low-budget body(melt) horror. Opgepikt door Necrostorm en aangevuld met hun trademark gore. Niet dat Mold! daar te weinig van had, maar een schepje extra doet het altijd goed

4e Ghibli voor mij.

Één die meer indruk heeft gemaakt dan ik had verwacht. Geweldig sfeervol begin, gelijk met een redelijke verassing. Country Roads is een behoorlijk irritant nummer, maar in deze context wist het te betoveren, zoals elke Ghibli tot nu toe bij mij heeft gedaan.

Zo puur, haast droomachtig zo mooi, ondanks het ontbreken van (duidelijke) fantasie is het toch op z'n eigen manier betoverend. Zoiets zal ik nooit voor Pixar of Disney voelen, dat is Ghibli's eigen. Om zoveel moois, niet alleen visueel maar ook inhoudelijk (al lijkt het allemaal klein en straight forward) te brengen, verpakt in fenomenaal verzorgde muziek en piekfijne personages, iets wat blijft hangen en met elke gedachte waarmee je terugdenkt aan deze film eigenlijk alleen maar beter zal worden.

De kleine dingetjes maken het zo mooi. Het oog voor detail, het gevoel voor álles. Nergens een steekje laten vallen. Een zoals altijd bloedmooie en haast onwerkelijke stijl die je zonder enige moeite mee zal slepen in het aandoenlijke en warmhartige verhaal, één die in normale vertelling te cliché voor woorden is, maar in Whisper of the Heart briljant vertolkt is.

Met wat betere artwork zou dit ongetwijfeld meer aandacht hebben gekregen. Heb zwaar genoten van deze Deodato. Deed meer dan eens denken aan het werk van Argento. Niet enkel visueel (met enkele prachtig belichte scenes), maar ook Charlotte Lewis die perfect in het plaatje van een vrouwelijke protagonist in het werk van Dario Argento past. Precies het type vrouw waar hij van hield. Dromerig, brunette, netjes maar mysterieus (idyllisch). Eigenlijk bizar dat ze nooit samen een film hebben gemaakt. Ruggero zag dat beter en laat haar de confrontatie aangaan met... telefoons? Compleet belachelijk concept, maar hij maakt er een buitengewoon stijlvolle horror/thriller van met enkele opvallend coole kills. Het is me een raadsel waarom deze zo overlooked is. Die death by coins scene is toch geniaal?!

Schitterend.

Een documentaire met op de achtergrond Katrina, een verschrikkelijke ramp die veel mensen heeft geraakt, maar niet alleen mensen waren slachtoffer, dat laat deze docu op ontroerende wijze zien.

Je word al vlot getrakteerd op zielige beelden van (veelal) honden in nood, afschuwelijk beeld, maar de juiste manier om de toon te zetten. Gelukkig zal dit niet tot vervelends toe herhaald worden, de boodschap is glashelder, het verdere punt dat behandelt zal worden is stukken belangrijker.

De emotionele schade van de slachtoffers dankzij het verlies van een 'familielid', want zo voelt dat voor een trotse eigenaar van een huisdier, is dusdanig groot dat het verlies van hun eigendommen er niets bij leek. Je spullen kunnen vervangen worden, je hond niet. Is dan ook een kreet die langs kwam, terecht.

Ondanks dat de docu slechts 80minuten duurt komt het allemaal klaarhelder naar buiten, kiest O'Toole geen kant in de strijd die het hoofdonderwep vormt: Je hond terug vinden en zullen zowel slachtoffers als hulpverleners hun zegje doen.

Pijnlijk punt aan dit verhaal is dat eigenaars hun honden alleen achter moesten laten omdat huisdieren niet toegestaan werden in de opvangkampen, achteraf krijg je dan te horen dat je 'm in de steek liet en een ander gezin ondertussen blij is met de hond, dat niet alleen; ze zijn er aan gehecht.

Zo krijg je verschillende scenario's te zien waarvan één niet gelukkig eindigt, maar de rest gelukkig inziet hoe de situatie ligt. Door de jaren heen veel struggle om alles goed te krijgen, emotioneel aangetast, huis nog lang niet op orde, straten die nog bezaait liggen met puin, maar ondertussen volhardend opzoek naar je maatje. Schrale troost in dit proces was dat de hond waarschijnlijk in orde was, bij een ander gezin, maar ondanks dat overheerst het gevoel dat dat niet zo hoort.

Pijnlijke documentaire, maar wel vanuit het hart.

Leuke collectie shortfilms. Zit geen verhaal omheen, hebben geen thematische overeenkomsten, gewoon een brede selectie shorts. Mill At Calder´s End maakte het meeste indruk. Verder weinig werkjes die door een bepaalde ondergrens zakken. Misschien 'Awake', vooral dankzij het schrale acteerwerk. En Roid Rage mag dan wel een vreemde eend in de bijt zijn, leuk is ´ie wel! Nogal infantiele smerigheid met een killer aambei in de hoofdrol. Aanrader.

Leuk! Heeft er baat bij dat de hoofdpersonen niet strontvervelend zijn, zoals bij vele soortgenoten wél het geval is. Solide found footage dus, waar verrassingen niet per sé aan de orde zijn, maar de solide opbouw en het natuurlijke acteerwerk zorgen voor een makkelijke zit. Vlot, simpel en met een doeltreffende finale. Voldoet aan de verwachtingen, die uiteraard getemperd moeten zijn.

Aja weet af en toe geweldig om te springen met dit simpele gegeven, wat dat betreft is het duidelijk een échte horror-guy die z'n stempel kwijt wilt. Jammer dat er zoveel Hollywood-kinderziektes in zitten. Walgelijk sentimenteel, uitgewrongen familie drama met hier en daar een welkome uitbarsting. It's not much.. but it's something.

Typisch DTV vervolg. Op wat spaarzame momenten na weet het nergens in de buurt te komen van Aja's film. Die, overigens, ook niet tot zijn betere werk hoort. Sterker nog; het is zijn minste film. Ergens best jammer dat zo'n film onvermijdelijk direct wordt vergeleken met zijn voorganger. Ook ik kan het nauwelijks loslaten in dit soort gevallen. Regisseur Victor Garcia, van wie ik inmiddels vier films heb gezien, kiest er ook wel een beetje zelf voor. Vervolg op House on Haunted Hill, een Hellraiser film én een vervolg op Mirrors dus. Grappig genoeg is zijn slechtste film ( Arctic Predator (2010) ) dan weer géén vervolg op een ''succesvolle'' film (in het geval van Mirrors mogen die aanhalingstekens weg).

Toegegeven: met die kennis in huis is dit eigenlijk zo gek nog niet. Bevat een paar prima gory momenten (die onthoofding, hoewel vaker gezien, is wel erg fijn) en het acteerwerk ook redelijk op niveau. Het plot gaat halverwege wel behoorlijk trekken en het verdere verloop zal weinigen doen verrassen. In zijn 'soort' (B-vervolgen) is dit over de gehele lijn wel bovengemiddeld.

De scene op de pier is met afstand het slechtste wat dit filmjaar te bieden heeft. Eigenlijk is de hele film vanaf de komst van Jackson een zielig, wanhopig gebeuren. Burton heb ik uberhaupt nooit leuk/goed/interessant gevonden, maar in die pier-scene gaat werkelijk alles(!) fout. Zat met stijgende verbazing te kijken naar dat amateuristische ''semi-hippe'' gebrawl. Tempo is verschrikkelijk loom. De editor verdient meerdere zweepslagen voor dat gedrocht. Muziekkeuze is op dat moment ook zeldzaam slecht, daarin merk je echt dat Burton een stereotype oude man is.. De rest vult hij op de automatische piloot in. Vormt echter nergens een geheel, terwijl er een paar losse ideëen inzitten die wel oke zijn.

Niet heel bijzonder. Maar ondanks het warrige verhaal, het iet wat lage horror-gehalte en simpele stijltje weet het wel te vermaken. Dan vind ik dit soort HK B-werk toch te charmant. Favoriete moment is de opening van de film, wanneer Lai Fen losgaat op dat kindje Richting het einde enkele sfeervolle scenes met sterk aanwezige kleuren en bovennatuurlijke elementen. Weinig verheffend -mist vooral wat tempo- en wellicht niet helemaal wat ik had gehoopt. Had iets meer sleaze verwacht, maar uiteindelijk is het een vrij doorsnee, filmpje gebleken. Chuan Yang playing it safe.

Ben wel het één en ander gewend qua Hong Kong humor, maar het blijft inderdaad wat onwennig voelen. Vooral omdat ik het vaak nog écht grappig vind ook.. Dan vraag je je toch af waar het fout is gegaan. Deze King of Beggars is qua kinderachtigheid nergens zo 'erg' als Lu Ding Ji (1992) , die ik er direct achteraan heb gegooid, maar niettemin weet het (o.a) z'n penisgrootte-grapje er wel weer tussen te proppen en is Chow volledig in z'n element. Vind de nadruk op de actie hier iets fijner werken dan de nadruk op de komedie (Royal Tramp). Komt met name omdat de komedie gepaard gaat met nóg een extra vleugje hyperactiviteit.

Bertino heeft opvallend lang stilgezeten. Nu vond ik dat na The Strangers heus niet zo erg, maar met Mockingbird slaat hij -hopelijk definitief- de goede weg in. Hij blijft stevig vasthouden aan het voyeuristische aspect van zijn relatief succesvolle debuut, maar werkt dit veel uitdagender uit. Op het flauwe einde na is het eigenlijk altijd spannend, sfeervol en zelfs grappig genoeg om de kijker uit te dagen tot ''happen'' (er gebeurt echter zelden iets). Achteraf is het dan makkelijk klagen (en misschien wel terecht), maar het succesvol uitstellen van dergelijke suspense is alles behalve the easy way out.

Fan-fucking-tastisch! Meschino hapert wat aan het begin, maar het middenstuk en met name de grand finale is een spetterend stukje Tromanesque cinema. Het komt met name door de duffe mise en scene dat alles nogal goedkoop oogt. Wanneer de schimmel zich verspreid en het groene slijm rond begint te spuiten, lijkt alles een stuk meer op zijn plek te vallen. Mold! is een leuke, kleine Thing-achtige independent film die erg leuk te werk gaat met wat het heeft. Thumbs up voor de Congressman en de Sargeant

Na Mark Neveldine ( The Vatican Tapes (2015) , 3.0*), was het met deze Mom & Dad de beurt aan Brian Taylor om in z'n eentje te laten zien wat hij in huis heeft. Er was een tijd dat beide heren de ene na de andere über drukke adrenaline-rush eruit pompte, maar dat ligt inmiddels alweer even achter ons. Blijft toch jammer dat het grote publiek vaak met weinig know-how van (o.a) montage naar films kijkt, want voor editors is het werk van beide heren een natte droom. Fantastische dynamisch geschoten en ten alle tijden met de edit al in het achterhoofd. Dat is ook hier merkbaar, waar veel met detuned/distorted sounds wordt gewerkt om een zo weird en verwarrend mogelijk geheel te creëeren. Bovendien ligt het tempo al vanaf het begin ver van de norm af en raast het flink door. Daar is het basisidee uiteraard enorm geschikt voor, maar de volledige potentie wordt helaas niet benut. Wat het wel is: een speeltuin voor meneer Cage om helemaal leip te gaan. En wie wil dat nou niet?

Romero's eerste studiofilm en die valt -hoewel vrijwel volledig gestript van zijn typische horrorkenmerken- zeker niet negatief op in z'n oeuvre. Het tekende het begin van een drietal films die iets meer duiken in de psyche van een individu (steevast de mannelijke protagonist) in plaats van zijn befaamde maatschappijkritiek. Toch is het niet vreemd dat men iets meer (/anders) verwacht, met name wat betreft (gore) effects. Met zwaargewichten zoals Savini en Kirshoff aan 't roer is er veel mogelijk, maar de kracht van Monkey Shines komt uit een hele andere hoek. Sterk geschreven, geregisseerd en klassiek spannend met een lange spanningsboog en natuurlijke progressie van de personages. Allemaal heel geloofwaardig en kundig uitgevoerd. Niet heel verheffend verder, maar er schijnen nogal wat scherpe randjes te zijn gesneuveld (studio, he). Beeldkwaliteit van de nieuwe Eureka! blu-ray release is overigens subliem. 

Waarschijnlijk een stuk leuker wanneer je iets hebt met (show)wrestling. Ik in ieder geval sinds mijn 10e niet meer, waardoor het nogal futloos overkomt. Het concept is in theorie een héél stuk leuker dan de uitwerking, want al hetgeen dat een monster karakteristiek maakt wordt nauwelijks benut binnen de gevechten.

Uiteindelijk heeft het nog wel zijn humoristische momenten, maar het duo dat ons voorziet van commentaar slaat de plank vaker mis dan raak. De bloedmooie Rachelle Corbeil speelt een ring girl en dat maakt nog een hoop goed

Rosebud! Rosebud!

Geniale pulp . Weer zo'n werkje die ik vroeger met veel plezier meerdere keren heb gezien en nu bij herziening nog véél meer weet te waarderen. Monster Man is een typisch post-modern genre-werkje, wat eigenlijk neerkomt op heel wat grappig en gory gedonder.

Het komische duo brengt je met gemak door het eerste uur heen waar af en toe wat hoogtepuntjes te vinden zijn (WC scene, of die in het motel!) om vervolgens helemaal los te gaan. Buitengewoon gaaf einde waar de smetvreesnerd in het hol van de leeuw beland en dus tussen de bizarre incest-broedsels.

Fijne gore-momenten stapelen zich op en de duivelse rituelen worden uit de kast getrokken, heel tof 'cheesy' genre-element! Al met al een geweldige herziening waar ik weer even ongegeneerd kon genieten van alles wat dit genre zo mooi maakt, onvervalste fun!

Silent Terror.

Aldus iemand die het op IMDB treffend verwoord, want Silent Terror it is. Edwards zet voor mij 1 van de grootste verrassingen dit jaar neer met iets wat het gros niet zal verwachten (gelukkig maar..).

Het draait hier, in tegenstelling tot de bekendere monster features, niet om de monsters zelf. Natuurlijk nemen ze een rol in maar de main focus ligt toch écht op het sociaal 'dramatische' aspect, een tocht richting een land wat zich ingesloten heeft (maatschappijkritiek), een reis die rustig oogt maar een beladen inhoud heeft met een constante intensiteit.

Niet om elke hoek hangt het kwaad rond...niet in de meest bombastische situaties mogelijk zullen onze 2 hoofdpersonages zich bevinden en je zult al helemaal geen heldendaden tegenkomen. Nee, Monsters toont realistische karakters binnen een besmette zone en doet dat op sublieme wijze.

Edwards doet het tegenovergestelde van een blockbuster, belangrijkste verwachting die hierbij ongedaan gemaakt moet worden is dat van de aanwezigheid van actie, dat zul je namelijk écht niet tegenkomen. Daartegenover staat dat Monsters visueel écht stunning is, adembenemende shots en een atmosfeer die aan de kijker kleeft.

Meest opvallende was voor mij overduidelijk de soundtrack die mij nergens in de steek liet. Valt haast niet in woorden uit te leggen, de zwevende pads, de prachtige melodieën, de subtiele tonen... ze zijn constant intrigerend en sluiten voor de volle 100% aan bij de vorm en inhoud van de scénes.

Al met al een film die (hoogstwaarschijnlijk) verschrikkelijk ondergewaardeerd zal worden hier op MM, maar bij mij kan tekenen als één van de beste films van 2010, hands down.

Nog meer jeugdige pret in de stront pot van Pixar gedipt. Monsters Inc deed mij vroeger wel wat en om die reden zal ik een herziening nooit overwegen. Deze prequel kan ik helaas niet meer als 11/12 jarig knulletje zien en dan is het wel pijnlijk hoe on-grappig en weinig origineel ze achter de schermen eigenlijk zijn. Zonde

Waar de afgelopen tijd de 'hoog' scorende animatiefilmpjes niet zo best bevielen, is deze een stukje beter meegevallen. Het ziet er nog steeds niet uit en sommige stemmen moeten echt beter (Witherspoon..) maar qua humor ving het al het één en ander op!

Jammer dat er geen enkel tof idee in zit m.b.t het design, iets waar veel mogelijk is met monsters en aliens. Veel high-tech zooi mag langskomen maar het is nergens sterk, erg inspiratieloos en saai is het wel.

Het is uiteindelijk meer de invulling van de personagesdie het 'kleur' geeft, de president is erg funny en B.O.B kan best geinig zijn, Derek mag ook wel meegerekend worden.. grappige kwal van een vent..

Niet dat dit er nou voor zorgt dat Monsters vs. Aliens zo geweldig is. Het blijft gewoon doodzonde dat er zo weinig visuele creativiteit aan te pas komt, en ja...dat kan in familiefilms heel goed.

Grootste verrassing in tijden. Geniale mix tussen klassieke monster films en pure jaren '60/70 exploitation. Het begin is wellicht nog het mooiste, als een perfecte ode aan Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965). Two thumbs up voor het gebruik van veelal practical effects voor het (grote) monster

Het gebeurt de laatste tijd steeds meer en meer dat er wordt teruggegrepen op oude formules, en waarom niet? Als je tenminste zo begaafd bent als Stuart Simpson, dan is het respectvolle leenwerk heel welkom. Hij weet de mix in balans te houden en gaat richting het einde compleet los. Door de hele film heen behoudt hij de humor en weten de dames zich makkelijk door de minuten heen te zuipen, dansen en zwemmen. Saai? I don't think so. Goed gedoseerd, dat wel.

Tony's Cinema Trash: Monstro Del Mar (2010) - tonypulp.blogspot.com

Fu-cking briljante SOV titel. Met als absoluut hoogtepunt de idioot lange kots-scene Ge-wel-dig!! Zien om te geloven. Verder érg grappig (zelfbewust, gelukkig), ludiek en charmant. Blijft fascinerend om dit soort no-budget aankakkerij van complete non-filmmakers te kijken. Hoe ze een schoollokaal om proberen te bouwen tot kantoor, of een huiskamer tot een eetcafé.. *zucht*, de jaren 90 en begin 2000's lopen er van over! Geen idee waarom ik deze zo lang links heb laten liggen, evenals Retardead (2008) . Snel opsnorren