Opinions

Mario Bava's visueel imponerende, grensverleggende gotische horror 'Black Sunday' was zijn destijds spraakmakende en dus succesvolle regiedebuut. Eerdere films die onder (o.a) zijn naam een release vonden, nam hij over van andere regisseurs. Hij opent fenomenaal met een scene die de film een 8 jaar durende ban opleverde in de UK. Dat soort scenes zijn niet per se goed omdat het historische waarde heeft, maar wel omdat het met beide voeten in het horrorgenre staat. Dat gevoel mis ik volledig tijdens het statische middenstuk, waarin de vele simpele dialogen de overhand nemen. Het zijn enkel de imposante sets die de aandacht trekken. Hierin schijnt wel door hoe het script -zelfs tijdens het filmen- nog aan veranderingen onderhevig was. Dat is een typisch Italiaans ''kwaaltje''; verhalen verwateren verder en verder zelfs tot in de montage en bewijzen keer op keer niets meer te zijn dan een kapstok voor dit soort atmosferische vertellingen. Om die specifieke kwaliteiten waardeer ik Black Sunday absoluut wel en is het ontegenzeggelijk een 'moetje' voor iedere genrefan, maar als geheel schiet het iets tekort.

Presented by Lucio Fulci! Lag al een tijdje te verstoffen. Één van de drie Bianchi's die bij mij op de planken ligt. Le Notti del Terrore (1981) is een persoonlijk favoriet. Dat kan ik van deze Massacre helaas niet zeggen. Opent enorm sterk, maar laat daarna eigenlijk niets meer zien. Wat resteert is een aangename soundtrack (ongetwijfeld ook weer een mengelmoes van jatwerk, who cares) en een sleazy sfeertje. Zitten wel een shitload aan vreemde scenes aan, mede omdat ze zo debiel worden geacteerd. Die seance is bijvoorbeeld helemaal nergens goed voor. De film heeft niks bovennatuurlijks. Het lijkt Bianchi's gooi naar een film a la Fulci, maar dan moet je het wel consequent doorvoeren.. Nu is het een verwaterde giallo (eigenlijk gewoon een slasher). Ik vermaak me er wel mee

Krachtige stijloefening, waarin alles uitermate doordacht dicht op de protagonisten wordt gedraaid en ook in de montage wordt daar listig op ingespeeld. Belangrijkste is dat de 'lucht' wordt gewaarborgd. Dat houdt in dat er bepaald geen haast bij is om naar een volgend shot te knippen, ookal lijkt alles al gezegd / is de handeling compleet. Juist de keuze om dan shots door te laten lopen en even in de 'denk-bubble' van de protagonisten te stappen, dat maakt het zo sterk. Als editor natuurlijk leuk om te zien, maar ook iets dat altijd onderbewust opgepikt zal worden door alle soorten kijkers. Voor de één betekent het dat de film traag aanvoelt, de ander zal de spanning voelen toenemen. Het is in ieder geval een stijlkeuze die goed te onderbouwen is en voor mij gevoelsmatig klopt bij de zwaar beladen inhoud, die bovendien subtiel wordt aangevuld met fantasy-elementen en een bepaalde mate van surrealisme. Intrigerend genrewerkje, absoluut de moeite.

Heeft (terecht) een prachtige nieuwe 4K transfer gekregen van Vinegar Syndrome. Obscuur pareltje dat enorm veel baat heeft bij deze oppoetsbeurt. Kraakhelder beeld, maar levert op geen enkele manier die onmiskenbare, cheesy jaren 80 VHS-demonen-vibe in; met kleurrijke lichten, rookmachines en kundige creature make-up. Af en toe verrassend gory, de meeste punten worden dan ook gescoord door de verleidelijke Bobbie Bresee, die met gifgroene ogen haar gewillige (mannelijke) slachtoffers binnenstebuiten trekt. In bed... of erbuiten.

Was van te voren best wel sceptisch hierover, Omdat het een game verfilming is en er veel kritiek over te lezen is..maar zo slecht was het echt niet.

Integendeel, vond het zeer goed. De game is al weer wat jaren geleden dat ik die heb gespeeld (Binnenkort maar weer eens opzoeken) en wat ik me er van kan herinneren is veel actie, actie in 'bullet-time'

Niet echt waar deze film veel gebruik van maakt, maar dat is niet erg, want het verhaal en de sfeer maken alles goed.

Wahlberg en kunis zijn beide goed voor hun rol, in het begin vond ik wahlberg als max payne wat raar, maar het past wel, al kijkt hij wel de gehele film met 1 dezelfde norse blik. Mila kunis is gewoon eye candy

Er zitten een paar scenes in die echt prachtig zijn, zo sfeervol en mooi in beeld gebracht. Zoiezo is het allemaal lekker grauw zoals het hoort in een max payne verfilming.

Ook de special effects zijn goed en nemen, op het einde na dan, niet de overhand.

Al met al zeer geslaagd, 3.5*

Lekker herkenbaar McKee! Hier zie je al verrassend vroeg een filmmaker met een eigen stempel. Compleet bizarre, zwart-komische personages + een zieke (genre-eigen) draai aan het bekende weirdo/outcast verhaal. Wel jammer dat de snedige inhoud weinig steun krijgt van het visuele -hoewel zijn films zeker een stijgende lijn tonen op dat vlak- want dat had het nog net dat beetje extra sfeer mee kunnen geven. Blijft een beetje een steriele bedoeling nu. Gelukkig staat daar een ijzersterke rol van Bettis tegenover en een smakelijk grotesque einde.

Die vishaak scene! Geweldig Zo zitten er gelukkig nog een twee/drie-tal scenes meer in die een beetje smaak meegeven. Leukste aan deze Maya zijn de paar kills, ieder met een eigen 'thema'. Avallone blijft een regisseur die maar wat aanrommelt. Dat was met Spettri (1987) ook al het geval. Het verhaal ''is zoals het is'' en verder is het een aaneenrijging van dialogen om het geheel aan de gang te houden. Niet súper boeiend (behoorlijk duf), maar die typische Italiaanse ingrediënten doen het wel goed. Lekkere soundtrack en genoeg bovennatuurlijke ongein.

Joe Lynch heeft wmb het beste Wrong Turn deel gemaakt, al zegt dat ook niet zo heel gek veel. Ging i.t.t het eerste deel vooral voor de blood & guts, maar bovendien met een belangrijk korreltje zout. Daarna heb ik hem niet zo aandachtig gevolgd, al had hij een oké bijdrage in Chillerama (2011) en ligt Knights of Badassdom (2013) wel klaar op DVD. Met Mayhem levert hij in ieder geval precies dat: mayhem. Niet uitbundig / weird genoeg naar mijn smaak, maar het is al heel wat om een (sort of) interessant nieuw idee te zien met tevens een kwalitatief solide uitwerking. Genoeg tempo en schwung in de montage en Yeun weet het ook wel onverwacht fijn te brengen met Weaving op hetzelfde niveau.

Heeft een hoog ''kijk mij eens witty, hip en anders zijn'' gehalte, maar Rejon komt er bijzonder goed mee weg. Zijn debuut, hoewel een slasher, had ook al een vibe die een beetje off was (coming of age sfeertje in een slasher). Dat maakt hem een erg interessante filmmaker en ben blij verrast met de positieve ontvangsten, die bij zijn debuut nog -onterecht- uitbleven.

Heerlijk werkje.

Heel vlot vooral, dankzij de leuke humor en toegankelijke/lieve personages, stuk voor stuk erg leuk. Vrij losstaande verhaaltjes, maar dat maakt verder niet uit. Allemaal even boeiend en ontzettend vermakelijk om te aanschouwen.

Sommige stukken zijn zo ontzettend grappig, alleen al dat gedoe met die chat . Fantastische cast ook verder. Alles voelt zo smooth aan, je word heerlijk meegesleurd in een verder vrij simpel maar doeltreffend werkje. Met verder een erg fijne soundtrack ook, bleef de hele tijd positief opvallen.

4*

Shot on video goodness! I love it De Meat Market ''trilogy'' (derde deel schijnt nogal af te wijken) heb ik al een tijdje op DVD liggen. Laatste tijd meerdere SOV-achtige titels bekeken en ze verschillen weinig van elkaar. Clement heeft veel wilde ideëen met een vage groep personages (worstelaar, lesbische vampieren, zombie hunters..), maar het komt eigenlijk telkens op hetzelfde neer. Brak dialoogje, dwalende zombies (gruwelijk gedaan! Lekkere ''dikke'', brokkerige make-up) en een vuurgevecht. Erg veel gore zit er niet in. Aan het einde een paar hoofden die worden opgeblazen, wat weer fantastisch is gedaan, maar verder erg op de gunplay gericht. Heeft uiteraard alles met budget te maken, maar het is in ieder geval geen moment duf.

En 95% van de tijd onterecht . Want hoewel ik enkele momenten (en/of ideeën) wel zo herkende, is Meatball Machine gelukkig geen na-aperij.

Daar is hij simpelweg te rustig voor en mikt het op een hele andere sfeer en beleving. Gelukkig maakt mij dat uiteindelijk geen moer uit, want wat deze gehaktbal doet; doet het goed

Heerlijk Mens > Machine gedoe met meer dan eens hoogstaande effecten (duidelijk dat Nishimura erachter zit!). Zoals verwacht weer talloze bloed-fonteinen en bizarre creaturen. Vooral dat laatste is bijzonder geslaagd, werkelijk weergaloze designs!! Immense metallic pakken die keer op keer indruk maken. M'n interesse in J-sploitation komt volledig voort uit het enthousiasme dat dit genre uitstraalt, daar blinkt deze machine dan ook weer duidelijk in uit.

Bij de extra's is er naast de making of ook nog een leuke short te zien van dé Meatball Machine uit 1999. Fantastisch om de oorsprong van dit idee te zien. Bijzonder amateuristisch (alles lijkt wel van karton) maar met precies dezelfde visie en met dezelfde fun gemaakt!!

Uiteindelijk is 't alles waar ik al die tijd naar uit heb gekeken. Alwéér een buitengewoon gaaf splatter werkje. De Japanners blijven heer en meester binnen 't genre.

Wat een verschil met dat kitscherige tweede deel.. Dit kon ik een stuk beter hebben. Statham vind ik sowieso niks, maar als norse brombeer nog prima te doen. Wanneer er een knipoog bij komt, kan hij totaal niet mee qua charme en timing. Hier hoeft hij daar gelukkig niets mee te doen. Beetje grommen, paar klapjes uitdelen en verder relatief(!) stijlvol ingevuld door West. Op z'n minst smaakvol voor dit type hapslikweg actie vertier.

Vandaag voor 't eerst Pathe Sneak Preview uitgeprobeerd. Hoopte eigenlijk op Blair Witch (2016) , maar we krijgen deze veredelde straight to DVD crap met Statham en Alba die gezellig op exotische locaties (liefst zoveel mogelijk, he!) hun weinig indrukwekkende kunsten vertonen. Schijt irritante, simpel geschreven meuk is dit. Dat eerste half uur staat bol van idiote ontwikkelingen (de crush tussen Alba en Statham is zo mogelijk nog debieler dan de pafferige Steven Seagal van na de eeuwwisseling die op veel te jonge vrouwen dook) en nog verschrikkelijk lelijk, onoverzichtelijk geschoten. Green screen effecten waar ik vanacht meermaals schreeuwend en zwetend van wakker zal schieten. Oh, en dan nog Michelle Yeoh in zo'n ondankbare, nietszeggende rol stoppen... terwijl zij de enige(!) is die een briljant potje kan knokken. Bijna net zo sneu als de verschijning van Jones. En om het even voor de vrouwen op te nemen: Statham die Alba ''that girl'' blijft noemen doorheen de hele film (and bring that girl)... Je bent toch verliefd op d'r? Die vrouw heeft een naam... Bijna even denigrerend als de halfslachtige poging om haar een sterk karakter te geven (ex-militair) maar vervolgens kan ze niks zelf oplossen en moet de glimmende bol van Statham zich weer, al druk met de camera schuddend, melden voor some good old ass whooping.

De gortdroge presentatie is zowel de grootste kracht als de grootste zwakte. Het werkt tijdens het ''intiem'' opbouwen van een persoonlijk video-dagboek, maar zakt volledig door het ijs met die verschrikkelijke nieuwsitems en reconstructies. Dat haalt de serieux er nogal uit, iets waar het wmb grotendeels op hoopt te teren. Het einde is een beetje too little too late, maar ik waardeer de poging om het allemaal zo compromisloos te brengen. Heeft een kleine reputatie opgebouwd, maar voelt nu al opvallend verouderd aan.

Rabid Grannies is gelukkig heel erg representatief voor Troma. Op de onlangs uitgegeven dvd van Zeno Pictures is een nieuwe cut te zien waarin veel van het overbodige filler binnen het eerste gedeelte is weggesneden, waardoor je al na slechts een kwartier met je neus in de boter valt. Een heel aangenaam kwartier, overigens, stampvol met geweldige karikaturen wat de releases van Troma Entertainment altijd wel overeen hebben. De overacting werkt en dan komt die perfect getimede ommekeer, smullen voor de liefhebber!

Deze cut hoorde 75 minuten te duren, maar mijn klokje gaf 65 minuten aan. Ook prima, want dat komt de gore-dichtheid (?) alleen maar ten goede. Aangevuld met interessante extra's is dit een aankoop om trots op te zijn. Opvallend aan deze late jaren 80 horror is de verschillende sferen in dit huis. Heel slim gespeeld met verschillend licht en het af en toe gekunstelde camerawerk sprong ook in het oog. De scene bovenaan de trap waar het dode meisje ligt, is fantastisch!!

Dikke aanrader.

Zien om te geloven, inderdaad Erg knullige killer, maar als ze er ooit mee weg konden komen, dan was het in dit glorieuze slasher-tijdperk. Enorm genoten van wat Hughes hier neer weet te zetten met minimaal budget. Draait niet echt om de kills, maar meer de aparte voorvallen tussen oertypische 80's personages. Deed richting het einde wat denken aan The Final Terror (1983) en ook zijn Hunter's Blood (1986) (binnenkort eens bekijken) lijkt op de survival toer te gaan. Weinig verheffende 80's slasher. Mist de sfeer en de gore, maar heeft de sympathieke look & feel van wat low-budget horror destijds zo populair maakte. Dit is er duidelijk een die een beetje vergeten is.

Magische drieluik, uitzonderlijk goede uiteenlopende stijlen. De één nog beter dan de ander, maar echt hele grote verschillen zijn er niet te vinden. Behalve dan hetgeen ze vertellen, dat zó'n fijne mix oplevert...dat ik er met ongekend veel plezier naar heb gekeken.

--Magnetic Rose--

Wat mij betreft de beste van de drie, al scheelt het niet veel. Fijne sci-fi setting met een erg bijzonder surrealistische toon. Sfeervol, meeslepend, groots en het ziet er werkelijk fenomenaal uit. Een uitblinker binnen de anime. Zelden zoiets moois gezien, een tot leven komend schilderij.

--Stink Bomb--

Na een erg ingetogen beginnetje barst er een bom van fun. Het onwetend wakker worden is erg geestig en de enorme rampage daarna is echt bijzonder entertaining. Explosie hier, explosie daar, alles kapot en klaar. Fijne opvolger

--Cannon Fodder--

Enorm opvallende stijl. OH gaf Metal Slug al als voorbeeld, maar ik zag er ook wel een beetje Professor Layton in, dat koddige vleugje. Een soort combi van die 2...dus . Erg fijn werkje, heel pakkend (zoon die gek op oorlog is en een vader die er doodziek van wordt). Het begint, het eindigt...helaas te snel Was ondanks z'n minimale opzet echt bijzonder mooi.

Al met al een dikke 5*, valt niks op aan te merken. Een drieluik zoals ze horen te zijn, afwisselend qua stijl en opzet, maar met één ding gemeen: de hoge kwaliteit.

Oninteressant.

Dodelijk voor een B-thriller, wanneer het verhaal al vrij snel verveeld en de hoofdrolspelers bijzonder sloom en ongeïnteresseerd overkomen valt er weinig goed te praten. Memory lijdt een beetje onder beide en weet daardoor maar weinig te vermaken.

Het is allemaal weinig enerverends waardoor er een typische zondag middag rtl4 filmpje overblijft dat op geen enkel vlak risico's durft te nemen om er iets anders van te maken dan de gemiddelde film. Zou niet weten waarom dit een voldoende verdient, wat het doet is niet rampzalig, maar voldoening haal ik hier absoluut niet uit.

Veel van dit soort factoren weeg ik normaal niet snel mee bij een B-film, omdat er genoeg dingen zijn om zoiets te vergeten, helaas is dat hier niet helemaal verwerpelijk gebleken. Weegt nog steeds niet loodzwaar, vandaar dat ik het op een 2 laat.

Men is hier goed in het overwaarderen van de eerste twee delen. Deze doet er wat mij betreft echt niets voor onder. Vind het qua creature design nog steeds enorm pover, maar de humor (meer een 'tone of voice', eigenlijk) is nog altijd even aangenaam. Smith blijft cool en tsja.. Brolin is gewoon goed gecast. Uiteraard nog altijd even voorspelbaar en uitgekauwd, maar vermakelijk is het alleszins.

Explosief werkje met een scherpe Lundgren en hatelijke Godard. Heerlijk! Kent een aardig intese opbouw met vrij 'kille' opvliegingen (de kinderen die de wapens op hun eigen voorhoofd zetten) die allemaal als voorafje gelden voor een spectaculair slot. Chips-handen krijg je ervan.

Men of War (1994, Perry Lang) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Het misselijkmakende semi-melige begin deed me een beetje twijfelen of dit wel aan Bruce besteed is. Naarmate de film vorderde viel het wel mee, al blijft het een waardeloos verteld verhaaltje waar je continue smacht naar nieuwe Bruce-actie.

Einde tegen Norris is geweldig, het absolute hoogtepunt. Niet alleen in de film, maar in het hele actie-genre. De choreografie is dan niet best (op geen enkel moment) en echte uitdaging blijft uit tot het einde, tóch weet Bruce er een heerlijk werkje van te maken.

Wat een controle, wat een kracht...wat een uitstraling. Immense vechtmachine en een eeuwig gemis voor kung-fu cinema. Held

Iko is geen Tony.

En zelfs geen JeeJa Yanin (Chocolate). Vechten kan 'ie prima maar de interactie met (vooral) de omgeving is er zo goed als niet. Dat zorgt ervoor dat Iko z'n vuisten en voeten het werk laat doen zonder al te vaak op te vallen.

Het ongegeneerde sentiment is weer aanwezig en een flinke doorn in het oog. Het is een standaard factor in dit genre en een standaard minpunt. Een cast zoals deze zou minimaal ingezet moeten worden, enkel Iko mag z'n punt duidelijk maken en het liefst met z'n vuisten. Vals sentiment gaat meteen gepaard met pijnlijk irritante piano deuntjes...aii..

Wat dat betreft is Evans maar een vervelende regisseur die de focus behoorlijk verkeerd legt. Maar hé, waar het allemaal om draait: de actie. En die is er dan ook goed aanwezig. Flink wat vlotte knokpartijen die zeer vermakelijk zijn maar indrukwekkend is het zelden. Er is teveel geknipt in de shots waardoor Iko's doen en laten niet uit de verf komt als iets bijzonders.

Waar een Tony Jaa dingen laat zien die je soms onmogelijk acht, is dit allemaal wat meer straight-forward. Zeer degelijk maar niet verbazingwekkend en dat verwacht ik (iig een aantal keer) wel. Al met al is Merantau een geslaagd tussendoortje met enkele strakke en harde scenes maar het mist uiteindelijk een beetje extra.

Hoewel het al enige tijd geleden is, heb ik zowel Today You Die (2005) als Urban Justice (2007) op 3.5* staan. Zeer degelijke Seagal-flicks blijkbaar, zeker van na de eeuwwisseling. Begon dus met goede hoop aan deze samenwerking met FauntLeRoy, maar die hield niet over. Er worden gewoon te veel rare keuzes gemaakt. Extra dialoog toegevoegd met goedkope dubs, 99% van de tijd gaat het om een domme one-liner of informatie die 0,0 toevoegt. Met name wanneer het om de stem van Seagal gaat, is het gewoon te lachwekkend voor woorden. Doe gewoon niet. Opent bovendien met een behoorlijke bak aan actie, maar valt daarna ook weer volledig dood. Dat wordt pas aan het einde weer een beetje goedgemaakt, maar dan is het kwaad al geschied.

Mwha... Dit is één van die titels uit mijn actieve videotheek-tijdperk die ik destijds altijd zag liggen, maar nooit heb geprobeerd. Denk ook niet dat ik dit als jonge knul helemaal geweldig zou hebben gevonden, daarvoor is de hele aanleiding (eigenlijk tot het laatste kwartier) een té saai periodestuk. Het geheel ontpopt zich dan (gelukkig) wel tot een typische creature feature waarbij de zeemeermin haar minder charmante kant laat zien. Niet geheel toevallig is deze film ook in een gelijknamige reeks uitgegeven destijds. Een heuse 'Creature Feature' boxset met The Day the World Ended (2001) , How to Make a Monster (2001) , Earth vs. the Spider (2001) en Teenage Caveman (2002) ... allen 'remakes' van jaren 50 sci-fi/horror pulp. Over de kwaliteit hoef je niet moeilijk te doen, die is op z'n best middelmatig. Het lijkt vooral een makkelijk project om op ''bekende'' cult-namen in te haken, dus ieder degelijk momentje is wmb mooi meegenomen. In dit geval zit dat vooral in de mystiek van de zeemeermin tijdens de eerste helft en wat geinige effecten aan het einde.

''Een opvallende uitzondering in het voorspelbare horrorgenre''

Dat staat er, op de achterkant van het dvd hoesje.

En deels ben ik het er wel mee eens.

The messengers volgt een verhaal dat we al talloze keren zijn tegen gekomen, en vaak maar matigjes uitgevoerd met ontelbaar veel cliché's.

Op goed geluk heb ik me er toch aan gewaagd

Ik had de hoop al bijna opgegeven, het spookhuis genre was voor mij niet meer zo heel interessant, naast el orfanato is er recent maar weinig verschenen dat ook maar een beetje vermakelijk is.

Gelukkig dus dat ik hier aan ben begonnen, de messengers is alles behalve vernieuwend maar ontzettend spannend.

Een paar zenuwslopende scénes, weliswaar op één hand te tellen, zorgen ervoor dat deze spookhuis film wél boeit.

Er zitten zat cliché's in, je hebt absoluut niet te maken met een vooruitstrevende productie, maar wel een boven gemiddelde uitvoering van een bijna dood sub-genre.

Binnenkort ook maar eens The haunting in conneticut kijken, wie weet word ik nogmaals verrast.

3.5*

Ai. Dit is wel héél slecht. Vooral als documentaire faalt het. De belangrijkste personen zijn niet voor de camera gekregen en Messi zelf wil er sowieso niets mee te maken hebben (siert hem als persoon, dit soort verheerlijking is eigenlijk heel eng). Soap-achtige taferelen worden in een vermoeiend tempo afgewisseld door gelul van (oud) vrienden, leraren, zelfs een fucking dokter die hem geholpen heeft (ooit, vroeger, een keer..).

Verschrikkelijk geregisseerd/opgezet geheel ook. Met een restaurant als locatie en diverse groepjes die het over Messi hebben. Met (te) snelle montage en diverse nietszeggende verhaaltjes. Enkel Cruijff blijft áltijd leuk om naar te luisteren, maar heeft natuurlijk nauwelijks iets met het icoon uit deze docu te maken. Voor voetballiefhebbers biedt het beelden die we kennen (en waarderen), maar inhoudelijk en qua vorm is het een disaster.

Buiten de reeds benoemde inspiratiebronnen zoals Re-Animator (1985) en The Fly (1986) (die absoluut aan de basis stonden van het opnieuw populariseren van dit type mad scientist / body horror ), deed het me ook sterk denken aan Rejuvenatrix (1988) ... een film die uit hetzelfde vaatje tapt en evenals deze Metamorphosis draait om een verjongingsmedicijn / anti-verouder serum.

De film is duidelijk beter dan z'n reputatie doet denken. George Eastman, vooral bekend als schrijver van belangrijke Italiaanse horror/cult-klassiekers van o.a Joe D'Amato zoals Antropophagus (1980) (4.5*) en Rosso Sangue (1981), belandde zelf niet vaak in de regiestoel en ergens is dat ook wel te begrijpen. De film is verre van perfect, al is het scenario ijzersterk met een klassieke opbouw en weet Gene LeBrock prima te overtuigen tijdens zijn grotesque transformatie. Een onbekende naam (speelde nog wel een hoofdrol in Troma's Fortress of Amerikkka (1989) ), maar boven verwachting goed gespeeld.

Ziet er verder ook prima uit, met cinematograaf Gianlorenzo Battaglia aan het werk (o.a voor Lamberto Bava de Demoni films geschoten) zit dat wel snor. Niet heel spectaculair verder, maar staat volledig in dienst van het verhaal. Grootste mankement is de pacing, eerste uur is vrij stroef en richting het einde wil het -ondanks enkele knotsgekke twists & turns- niet echt vlotten. De soundtrack werkt op sommige momenten prima, maar het is naar mijn smaak té veel een mixed bag geworden. Van herkenbare synthesizer beats tot aan wat meer klassiek, orchestraal klinkende muziek.

Waar ik het dan wél over eens ben met PEN15: Metamorphosis: The Alien Factor (1990) is zéker de betere van de twee naamgenoten

Leuk weetje: dit moest eigenlijk het vervolg zijn op The Deadly Spawn (1983) , maar het ontwikkelde zich tot een losstaand werkje. Érrug tof.

Helemaal eens met Stephan verder. Ben heel benieuwd wat men dan toch verwacht met dit soort werk. Acteerwerk is om te janken, maar wie komt voor het betere mutatie en tentakel werk, zal het niet beter kunnen treffen in de 90's. Fantastische effecten... and plenty of it! Zelfs de stop-motion richting het einde werkt goed. Sleept wel een beetje lang aan richting de finale, maar wie zich weet te concentreren op het vakmanschap in het creature design gaat een hele goede tijd tegemoet.

Verloren pareltje, had vast meer kijkers aangetrokken als het Deadly Spawn 2: Alien Factor had geheten Misschien is dit wel iets voor Insignificance ?

Geinig om te zien hoe iedereen hier uitkijkt naar Franse horror. Alsof het ergens garant voor staat... wat mij betreft heeft het al vaak genoeg aangetoond dat het enkele uitschieters kent maar verder uit veredelde middelmaat bestaat. Deze La Meute is daar niet anders in.

Deze film heeft van alles wat, maar uiteindelijk van alles te weinig. Waar wilt het heen en wat is nou het punt waarop je deze film zou kunnen aanraden? Het is mij een raadsel. Het heeft (qua content) de potentie om te verrassen en qua gore flink te keer gegaan, maar die kans laat het zowel in het eerste deel als in het tweede deel vrijwel volledig liggen.

Jammerlijk hoe deze film is uitgedraaid op een teleurstelling, de Fransen zijn geen goden en na de zoveelste 'matig tot ok' film ben ik het punt van spontaan enthousiasme wel voorbij. Toch kon ik een uitgebreide review niet laten.