Opinions

Deze film combineerd spanning en bruut geweld op een zeer goede manier!

deze film grijpt je bij de keel en laat niet meer los, van het begin tot het einde een ijzersterke film!

Verzorgd en degelijk, maar dat maakt het ook erg tam en meer dan eens té low key. Robertson verpakt met meer smaak een concept dat al talloze keren, meestal erg pulpy, wordt uitgewerkt. Opzich is er altijd wel vraag naar serieuzere man vs wild horrorfilms, maar echt spetterend is het zelden. Backcountry (2014) lijkt me nog wel de moeite waard, heb er enkele stukjes van meegekregen toen m'n vriendin hem kreeg, en om de aanvallen van die beesten zo goed aan te laten komen bij de kijker, moet je niet op dat moment besluiten om je beheerste stijl compleet om te gooien naar Greengrass achtige praktijken. Er valt niets te zien... en dat maakt The Pack tot een degelijk filmpje, maar absoluut geen aanwinst.

Net als Szymanski's Mike and Dave Need Wedding Dates (2016) een erg geslaagde komedie. Mist wel een beetje een écht (jong) komisch ''zwaargewicht'' (a la Adam Devine, die hier producent is en nog een tegenspeelster zoals Aubrey Plaza), al komt Luke Spencer Roberts er nog wel goed vanaf! Ontzettend plat en puberaal, met een legio aan piemel-grappen en andere simpele slapstick-achtige humor.

Bij vlagen hilarisch slechte Cozzi, met schrijnende overacting en goedkope effecten. Allemaal verpakt in een extreem cheesy 80's pop/rock jasje met een moordende violist... het is precies zo infantiel als dat het klinkt. Niemand kan met droge ogen beweren dat Cozzi een goede regisseur is (integendeel...) maar na Contamination (1980) (4.5*) is dit -in mindere mate- ook de moeite waard. Typische Italiaanse schlock. De 88 Films blu-ray is de moeite waard.

Dat The Rock een goede acteur is, stond natuurlijk al vast na Southland Tales (2006) . Maar dat hij hier even de spotlight van Markie Mark afpakt, is toch een lekkere klap uitgedeeld. Eindelijk een geslaagde karakteristieke film van Bay. Alleraardigste soundtrack ook, maar gaat toch weer genadeloos de fout in met zo'n waardeloze track als 'Molly' en hem dan nog foutief kapot knippen ook. Verder met afstand de beste blockbuster van dit jaar (... überhaupt de enige goede die ik heb gezien), die zich onderscheidt met een strak aangemeten stijltje dat zeer constant wordt doorgevoerd en met zijn snedige editing, timing en dito humor vrijwel continue verrast.

Was enorm gecharmeerd van Suits' The Scribbler (2014) en ook hier ligt wel weer een aardige basis voor het betere genrewerk, al duikt hij hier in een overvol subgenre. De 'gimmick' is ditmaal dat alles first person is gefilmd, wisselend van perspectief tussen alle personages in de film. Daarmee is niet gezegd dat het er als een home-video (shaky, verhullend) is gefilmd -integendeel- maar je bent als kijker wel continue het aanspreekpunt. Een interessant experimentje, maar buiten dat weet het weinig boeiends neer te zetten. Horkerig geacteerd met veel loze en standaard lines. Buiten wat energieke actiescenes valt er ook maar barweinig te beleven. Komt dan toch een beetje budget -maar vooral creativiteit- tekort om er een non-stop achtbaanrit a la Hardcore Henry (2015) van te maken.

In m'n poging om de laatste ''populaire'' horror titels af te werken, had ik er nog 2 van Alvart te gaan. Zowel deze als Case 39 heb ik nooit veel interesse in gehad, maar in dit geval viel het reuze mee. Ook ik kwam op dezelfde opsomming qua vergelijkbare titels. Een soort Descent in space (The Ascent.... ) met een wat actie-gericht karakter a la Resident Evil. Eerste half uur werkt het beste. Dat is in de meeste vergelijkbare films het geval. Zodra het mysterie afneemt en de hoeveelheid overlevende toeneemt, is het eigenlijk al klaar. Het knoopt de losse eindjes voorspelbaar aan elkaar en voegt er nog wat spectaculaire 'encounters' aan toe, maar echt beklijven wilt het allemaal niet.

Een Hong Kong hoekje waar weinigen hun pleziertjes zullen vinden. Nu waardeer ik dit enorm, maar gezien de inhoud is het niet om het 'plezier' te doen. Veel vrouw-onvriendelijker worden ze eigenlijk niet gemaakt. Het ''hoertje'' (zoals hierboven zo subtiel omschreven) wordt zowel fysiek als mentaal helemaal kapot gemaakt en ondanks dat het nergens bloederig wordt, is het wel een moeilijk te aanschouwen en beklemmende smeerboel. Tuffen, pissen, poepen, crack roken, biertjes atten in zweterige, rommelige, rokerige kraakpanden met een stel doorgedraaide pimps & ho's, die zich allemaal tegen die ene, arme hoer keren die schulden heeft. Schakelend tussen de gebeurtenissen zelf en een politieverhoor vertelt Benny Chan dit wansmakelijke verhaal. Not for the faint of heart.

Erg prettig. Ten eerste is het enorm sfeervol rondom die onvoorspelbare heuvel. Hoogtepunt is het onheilspellende karakter, dat zich vooral laat leiden door simpel gebruik van een mistbank in een desolate omgeving. De langzame aftakeling van de soldaten (wisselwerking) zorgt daarbij voor een hoop onrust. De film bouwt zich heel fijn op en staat visueel z'n mannetje. Lekker dicht op de huid en zo grauw mogelijk gehouden. Mist helaas net het vermogen om door te stoten waardoor het een kleine topper had kunnen worden, maar blijft desalniettemin een solide film.

Paranormale gebeurtenissen, een onderwerp die me erg aanspreekt, films zoals de blairwitch project of het onbekende noroi gaan daar bijvoorbeeld over.

Die beide films scoren bij mij erg hoog, was dus ook erg benieuwd wat voor variant 'Paranormal activities' zou zijn en of het nog wel leuk blijft.

En ja, dat is het zeker. Je volgt een koppel dat alles wat er gebeurd in het huis aan 'rare activiteiten' vast gaat leggen op film.

Daar begint de film dan ook, je word midden in hun probleem gegooid en zult volgen wat hun meemaken overdag en 's nachts.

Overdag krijg je vooral de conflicten e.d tussen de twee te zien.

Hun ontwikkeling krijgt genoeg tijd, je ziet hoe zij steeds zwakker word en hij er niet mee om weet te gaan.

Dit beetje drama zorgt voor het kleine beetje extra dat zo'n film nodig heeft om geloofwaardig te zijn.

Wat daar ook aan meewerkt is het 'waargebeurd' etc etc onzin eromheen. Dit zal niemand geloven maar dat hoeft ook niet, het zorgt er alleen voor dat je je als kijker wat meer kan inleven in het geheel.

De acteerprestaties hebben ook een grote bijdrage hieraan, heel goed naturel gespeeld van allebei en juist daarom krijg je het gevoel naar een écht koppel te kijken die met hele erge problemen zitten.

De opbouw is verder meer dan alleen netjes verzorgd, het blijft interessant omdat het steeds erger word en eigenlijk zelden in herhaling valt of irritant word.

Dit alles zorgt voor een buitengewoon spannende 90minuten, waar ik mezelf meer dan eens heb betrapt op het kijken met m'n mond open....

Mijn score zal zonder twijfel wat hoog lijken voor sommige, maar wanneer je er zelf graag in wilt geloven en je het dan 's nachts kijkt is het echt top.

Niets dan complimenten voor deze film, net geen top 10 waardig helaas maar wel een dik verdiende 4.5*

Na het BIZAR matige vierde deel was dit toch wel een redelijke verademing. Nog steeds pure middelmaat, maar tenminste consequent in z'n opzet. Dit is dus een ''prequel'' waar deel 4 op verder gaat, maar het is ook nog vóór deel 1? Anyhow, veel maakt het niet uit. Formule is precies hetzelfde en de uitwerking zoals verwacht. Niet echt aantoonbaar beter/minder dan deel 1, maar omdat het te weinig nieuws biedt... een halfje minder.

Lang niet onaardig, hoewel ik van sommige 'trucjes' een beetje nerveus werd. Op een ongeduldige manier dan. Verder een stukje beter dan deel 2 en zeker beter dan het vierde deel, maar desondanks kan ik er niet heel enthousiast van worden. Het is dat m'n vriendin er zo aanstekelijk bang naar kan kijken, anders zou het zelfs met deze speelduur nog een relatief lange zit worden. Paar effectieve momenten, dat zeker, maar het einde stelt teleur en de opbouw is vrij verwerpelijk.

Werd meegesleurd door m'n vriendin, want anders had ik deze (evenals al het andere dat na deel 1 is verschenen) gewoon vermeden. Droevige film, die alleen dankzij z'n humor overeind blijft. Pijnlijk dat comedy zo'n prominente rol heeft gekregen. Kan ook niet anders als je Matt Shively erbij haalt (True Jackson). Geinig kereltje.

Verder zijn er nauwelijks woorden om te omschrijven hoe waardeloos de hele opbouw is, laat staan hoe weinig effectief het omspringt met de setup. Die verder wel leuk blijft, maar dan moet je toch écht een stuk directer te werk gaan. Neem het einde als voorbeeld en ga ermee verder, maar kap met dat eeuwige gezoek naar ''iets'' in het beeld, dat ben je toch onderhand wel kotsbeu??

Moedig dat het paranormale probleempje van de reeks nu een gezicht mee heeft gekregen. En ''spijtig'' dat dit nu het laatste (officiële) PA deel is. Mag hopen dat er nog wat opvolgers komen die het iets slimmer aanpakken dan Plotkin dat nu doet. Als je de 'demon' een gezicht meegeeft, behandel hem dan ook als een fysieke aanwezigheid. Alle scares zijn nu weer plotselinge bewegingen vlak voor de camera langs, vergezeld door een oorverdovend geluid. Dat had je ook zonder zwabberende CGI kunnen bewerkstelligen. Aparte opvatting van horror houden ze er in deze reeks op na, maar toch betrap ik me op een soort getrainde positiviteit. Ik heb de lol van de serie in kunnen zien. Wat onschuldig begon, is inmiddels een hele foute, jaarlijkse gewoonte geworden. Daar dragen de wanstaltige prestaties van de cast en nogal late 90's ogende CGI alleen maar aan bij.

Nieuw leven. De reeks is alive! Na het complete falen van het 4e deel voelt dit weer fris. Dat bedoelt niet meteen dat het iets nieuws is, maar de toon waarop het wordt gebracht en het (over)duidelijke enthousiasme is essentieel. Vlotte, lollig intro en later levert het absoluut 't benodigde klamme-handen-werk. Bijna té makkelijk hoe ze het op je afvuren, maar het is strak geregisseerd en richting het einde zelfs erg effectief. Met name op locatie van het vierde deel. Beste deel tot noch toe.

Ai. Vrij zinloos om hier al te diep op in te gaan, want het is een allround rommeltje. Erg amateuristisch en bovendien veel te lang. Kan mij doorgaans wel bekoren, maar dit voelt iets te zielloos aan. Dit soort films hebben zelden meer dan 70 á 80 minuten nodig voor hun simpele behoeftes, maar deze tikt dik iets te graag de anderhalf uur aan, waardoor zelfs het explosieve einde te lang voelt. Toch lijkt Hydra (2009) nog wel geinig (ondanks de 103!! minuten), maar het moge duidelijk zijn... veel talent heeft Prendergast niet. Wel een goede naam.

Toch wat tegenvallend. Eerste half uur is geweldig. Precies wat ik er van had verwacht. LaSardo heeft de perfecte kop voor dit soort rollen. In tegenstelling tot zijn assistente die té hard probeert freaky te zijn.

Typisch Amerikanen in het gevaarlijke Europa filmpje, vergelijkingen met Hostel zijn dus inderdaad snel (en soms terecht) gemaakt. Waar het problematisch wordt, is het middenstuk. Acteurs vallen dan toch hopeloos door de mand. Als low/no-budget liefhebber niet een klacht die ik snel heb, maar gezien de uiterst verzorgde stijl van de film (visueel érg sterk als debutant, met name in de ''dungeon'' scenes zijn spot on) is het een vervelend contrast. Cast kan zich duidelijk niet aan het niveau optrekken.

LaSardo blijft dan de grootste troef, plus wat subtiel snijwerk. Nogal pijnlijk dat het moet eindigen met zo'n flauwe twist. Haalt eigenlijk de hele kracht van zijn parlor weg. Waarom kan het niet gewoon een gepassioneerde gek zijn? .

Bagger. Trejo met volle overtuiging op de poster, maar loopt er in de film wat ongemakkelijk rond terwijl de échte Pastor Shepherd de film leidt (Trejo is slechts de Mexicaanse buurman; grapjes over zijn afkomst te over). Verschrikkelijk smoelwerk heeft die Pastor Shepherd. Met zo'n domme, jolige, onwisbare grijns op het gelaat. Haalt het bloed onder je nagels vandaan. Er zijn, tot mijn verbazing, mensen die dit oprecht grappig vinden...

Flop 100

Prima Seagal werkje, vlot verhaaltje en de altijd even charismatische über-held met z'n (hier wat beperkt aanwezige) moves blijft tof. Zeker niet z'n slechtste, echter lang niet één van z'n betere.

Dankzij (hoe verassend) de houding van de film met z'n politieke boodschappen, de indianen met hun middeltjes en ga zo maar door, is het allemaal nogal opdringerig en tevens irritant. Echter is het wel fijn om Seagal te aanschouwen, beginnend met z'n perfecte rustige leventje, verstoord door een epidemie, neemt hij het hef weer in eigen handen.

Tof tussendoortje, flop100 onwaardig.

Allereerst voor Kevin James, geniaal hoe hij het doet altijd, en voor de looks van Jayma Mays.

Alles is cliché aan deze film, het verhaal is nog het ergst, woont bij z'n moeder maar word een held, je kent het wel.

De grappen gaan niet verder dan grappen over dikkerdjes, maar toch heb ik regelmatig hard moeten lachen, en dat telt.

3* voor deze zeer vermakelijke komedie

Heerlijke Lenzi-schlock. Weer typisch zo'n film die een puike blu-ray treatment van Vinegar Syndrome eigenlijk onwaardig is, maar dat maakt het ook extra genieten. Blij dat er een markt voor was, is en blijft. Het voelt altijd een beetje vervreemdend wanneer zo'n oertypische Italiaanse exploitation regisseur het op de Amerikaanse tour gooit. Zo'n random wet t-shirt contest is dan het absolute hoogtepunt. Verder het gebruikelijke ongemakkelijke acteerwerk en een enorm gebrek aan logica, maar met een catchy soundtrack en af en toe goed pervers. Een film waaraan alles kraakt, maar het zelden deert.

Mijn eerste Fulci,

Erg goed bevallen, hoop in de toekomst misschien nog op iets beter werk van deze man maar dit was iig een lekkere start. Vooral op gebied van sfeer creeëren is het bijzonder geslaagd, erg mooie mistige omgevingen wat een onheilspellend gevoel meebrengt.

De make-up en gore effecten zijn ook zeer mooi, vooral de scene waarin ze haar ingewanden eruit kotst of iemand die een boor door z'n hoofd krijgt laten toch wel een indruk op je achter, echt heel mooi.

Helaas wist het mijn aandacht niet de gehele speelduur vast te houden, ongetwijfeld een erg sterke zombie film maar echt bijzonder vond ik hem niet. 4 (kleine) sterren

Heel erg verassend.

Ik ben aan deze begonnen zonder enig idee wat me te wachten stond, spaanse horror dat beloofde al wel wat in ieder geval.

Als de rest van die to keep you awake films ook dit niveau behalen, kan ik niet wachten ze ook te bekijken.

Er hangt een erg nare sfeer, naast de spanning is er ook wat gore, en daarbij komt ook nog eens de uitstekende acteerprestaties en een goed uitgewerkt verhaal..

Alles komt voorbij in een vlot tempo, 68minuten worden goed gevult en dus nergens zul je je vervelen..heb echt op het puntje van me stoel gezeten!

Een aanrader 4*

Herladen is voor mietjes!

Fantastisch! Had hem al heel lang klaarliggen, maar nooit echt met de verwachting gezeten dat dit wel eens een verborgen pareltje kan zijn. Boy was I wrong. Met name het spectaculaire slot van de film is de kers op de pulptaart. Met dialogen die The Room (2003) doet lijken op een Oscar-waardige film Djalil's werk is allemaal door Mondo Macabro uitgegeven, maar niet altijd even makkelijk (of voor een normale prijs) te verkrijgen. Leák (1981) en Dangerous Seductress (1992) liggen in ieder geval klaar. Can't wait!

13 in het dozijn..

..maar wel schitterend gebracht! Echt een prachtig vormgegeven spook-filmpje die veel truucjes in de strijd gooit. Maar de grootste troef hier blijft de soms adembenemend mooie shots. Vooral in de tuin, écht vakkundig gebruik gemaakt van de sfeervolle locatie.

Het benut met zo'n uitgangspunt alle mogelijkheden wel. Veel cheap scares, maar dankzij de strakke combinatie van beeld en geluid weet het toch een bepaalde spanning te creeëren en goed vast te houden.

Wanneer het tot een eind komt is de twist leuk, laat alles leuk eindigen met voldoende interessante ontwikkelingen waardoor het niet teleurstelt.

Overigens wel geinig dat ik een sound herkende uit Gears of War...of is dat eerder triest.. . Al met al zeker een geslaagd geest filmpje, eigenlijk zoals er 100en zijn, echter weet het met genoeg eigen flair te overtuigen en te vermaken.

Werkelijk prachtige BR release van Vinegar Syndrome. Beeld is glad als babybilletjes en de zweterige, donkere inmates glimmen als nooit tevoren. Waaronder Leon 'Lover Boy' Kennedy, wiens gevecht in zijn cel het absolute hoogtepunt vormt in deze opvallend strak geregisseerde film van Fanaka. Kennedy laat in een uitgebreid interview doorschijnen dat Penitentiary niet als Blaxploitation gezien moet worden (volgens hem überhaupt een vervelende term, hij noemt het liever B-films... in dit geval terecht, maar maakt geen waterdicht punt). De acteurs hadden iets te bewijzen en de getalenteerde regisseur Fanaka ook. Dit moest dé motion picture worden.

Vinegar heeft het tweede deel gelukkig ook al uitgegeven en ik hoop van harte dat ze ook het derde deel ooit weten te strikken. Goede nieuws is dat zowel Brother Charles & Emma Mae al worden uitgebracht! Zo krijgt Fanaka nog de erkenning die hij verdient. Penitentiary is een dolle rit waarin de cast zich volledig geeft, waarbij vooral de gevechten een onafgebroken bak aan herrie voortbrengt. Doorheen de wedstrijden wordt naar een steeds groter wordende WC-orgie geknipt, waardoor dat (stiekem toch exploitation) vakje kan worden afgevinkt. Grootste selling point voor mij is echter de intense, heartfelt momenten die doorheen de film zitten. Dat het vaak (opzettelijk) cartoonesk komisch is, zit dat totaal niet in de weg. Het maakt het speels, authentiek en oprecht. Alles wat ik van de rest van zijn films ook verlang.

Ondanks het feit dat deze film duidelijk op de verschuiving van Spaans naar Engelstalig zit in hun(?) oeuvre, is het nog steeds één van de betere films die ik dit jaar zal zien. De Bogliano broertjes zijn één van dé beloftes in horrorland (alhoewel dubbel en dwars bewezen in Argentinië) en leveren met Penumbra weer een buitengewoon aangenaam werkje af. Het meest aangename aan hun werk is de wisselwerking tussen oude en nieuwe tradities in 't genre, zonder afgezaagd te raken of leentjebuur te spelen.

Wat ontzettend interessant was, was de gevoelsmatige vergelijking die ik trok tijdens de ommekeer in het verhaal. Ik kreeg vrij snel het idee dat ze stiekem hebben gekeken naar Ti West's The House of the Devil (2009) , daar toen een eigen draai aan hebben gegeven en dat hebben toegepast in een omgeving die nogal vertrouwd lijkt te raken voor Adrian. Het appartementencomplex werkte namelijk ook al zo sfeervol in Sudor Frío (2010) .

De lang uitgespannen opbouw verwelkom ik met open armen. Veel te vaak verwaarlozen regisseurs de machtige kwaliteit die heel simpel 'geduld' heet. Het moment dat de film van de grond geraakt komt daardoor des te harder aan. De fantastische rol van Cristina Brondo maakt het eerste uur enorm aangenaam, waardoor je als 'alwetende kijker' toch op je hoede blijft voor het onvermijdelijke.

Twee dikke duimen omhoog voor de soundtrack trouwens, die zeker richting het einde ontzettend briljant werkt. De scene waar ze naar beneden strompelt in het trappenhuis is niets minder dan geniaal Daar kan de wat gemakkelijk neergezette eindconclusie weinig aan veranderen. Al het voorgaande ligt precies in mijn straatje en de broertjes bewijzen zich opnieuw.

Absoluut geen verheffende film, meer een soort 'haal-ons-naar-Hollywood' tussendoortje. Wat dus ook gaat gebeuren, getuige de rol van Adrian in het (ontiegelijk) langverwachte Adrián García Bogliano Ik moet niet te snel conclusies gaan trekken, maar het blijft een riskante stap. Tot op heden geen missers getroffen en hoewel dit (itt Adrian's solo werk) geen 4.5* krijgt, zijn de 4* dik verdient.

Nou nou, nooit een western kijken en nu al aanbeland bij de 4e titel op rij binnen dit genre. Tweede keer dat het een film van Leone betreft, de eerste beviel niet zo goed, deze tweede bevat ongeveer dezelfde kwaaltjes maar weet dankzij z'n speelduur er toch beter vanaf te komen.

Eastwood begint al wat strakker, de excuses aan z'n ezel scene is echt heel funny en ook stoer. Jaja, Eastwood was stoer! Jammer dat die hoop voor een échte bad-ass oosthout al snel is vervlogen in een, hoe kan het ook anders, wat minder boeiend middenstuk. Toch een kwaaltje waar tot nu toe alle 4 de films onder te leiden hebben.

Echter is hier het laatste half uur dusdanig leuk, dat ik er uiteindelijk toch minder zwaar aan trek. Zoals ik al eerder noemde; de speelduur helpt ook wel wat dat betreft. De soundtrack was voor mijn gevoel ook een tikkie minder aanwezig, kan het dan ook wel iets meer waarderen wanneer het niet zo'n prominente rol inneemt, vooral wanneer dat niet zo nodig is.

Qua sfeer vind ik het opvallend genoeg ook wel eens beter uitpakken dan z'n latere werkje TGTBTU. Vooral de scene waar ze die vaten opblazen om ze uit 't gebouw te jagen, vond ik erg fijn. Neemt niet weg dat ook deze vuist vol niet genoeg is om echt te overtuigen, zeker niet gezien de reputatie van de beste man blijft het toch een beetje hangen op een middelmatig gevoel, waar ik hoogstwaarschijnlijk buiten de spaghetti western wat minder last van ga hebben.

Echter wil ik Leone nog niet opgeven, ik merk nu met deze 2e film dat ik het allemaal nét dat beetje meer weet te waarderen, dus wie weet over een tijdje nog een 3e titel ertegenaan in de hoop dat de eerste voldoende zal vallen.

Ik snap Bressack wel. Lekker in Thailand filmen, 3 leeghoofden meenemen en de emmertjes bloed in flinke vaart erdoorheen jagen. Levert een vermakelijke B-film op, maar nergens zo edgy als zijn eerdere (''underground'') werk. Het is toch allemaal wat glad, uitgekauwd en zeker richting het einde behoorlijk flauw. Niet de meest overtuigende effecten, maar vermakelijk is het zeker. Gelukkig neemt hij zichzelf niet al te serieus. Formule-film met een licht cynische ondertoon en een exotische locatie. That's it, meer heeft hij er niet van weten te maken.

Jammer. Starry Eyes (2014) vond ik een veelbelovend debuut van Widmyer en Kölsch. Een verzorgde slow burner die moeiteloos wist te boeien. Gek genoeg weten ze dat hier, ondanks het prima bronmateriaal, niet voor elkaar te krijgen. Ze laten zich lenen voor een zielloze studiofilm. Een remake was absoluut niet overbodig; het origineel is niet heilig. Dan moet je wel iets meer risico's nemen, niet per sé plot technisch, maar ook visueel en qua performances is het erg onopvallend en daar mis je dan toch wat meer inbreng van de regisseur(s). Waarmee ik niet probeer te zeggen dat Widmyer en Kölsch daar niet toe in staat zijn, integendeel, ze hebben er simpelweg niet de kans toe gekregen / niet afgedwongen. Té vroeg zo'n project aangeboden gekregen / aangenomen. Een regisseur zoals Mike Flanagan, toch iets meer bewezen / belangrijker / commercieel succesvoller, had ik hier graag mee aan de slag zien gaan.