Opinions

Duf lopende band werk van Charles Band. Dat is niet geheel tegen de verwachtingen in, maar wel een gemiste kans. Het design van de 'gemummificeerde alien' is namelijk best tof! Hij weet er alleen niets mee te doen. Identiek aan de films van bijvoorbeeld David DeCoteau zit je grotendeels naar talking heads te kijken, in dit geval nog wat lesbische soft porn (en dat klinkt beter dan dat het is) waar het bij Decoteau stomende actie tussen mannen zou zijn, met zo nu en dan een kort optreden van het monster. Af en toe gloeien z'n ogen op en eindigen de slachtoffers in bevroren staat. That's it. Kind kan de was doen...

Helemaal niet zo verkeerd,

Op de gok de dvd-uitgave heel goedkoop overgenomen en daarmee meteen m'n eerste franse animatie film achter de rug.

Vooral het eerste en het laatste verhaal waren de moeite waard, de stijl sprak me het meeste aan (ookal zijn ze allemaal zwart/wit lopen ze zeer uiteen) en het verhaal erachter was meer naar mijn smaak.

De rest was niet slecht maar wist me een stuk minder te boeien, wat wel constant het geval was is het fijne spel met licht/donker dat het geheel ontzettend sfeervol hield en daardoor toch de waarde hoog weet te houden.

Grappige stukken wisselen zich af met mooie stukken, die op hun beurt weer met sfeervolle (rustige) stukken worden afgewisselt.

Ben best verrast iig, dikke 3.5*

Op z'n Italiaans . Werkelijk prachtige klassieker. Één van de betere, zelfs. De iconische soundtrack in combinatie met de werkelijk bizar sterke belichting en fantasierijke vertelling zorgen ervoor dat Phantasm in een zucht voorbij is. Op z'n Fulci's, met een vleugje Argento, made in America door een van oorsprong Libische man. Met John Dies at the End (2012) aanstaande werd het wel eens tijd om maar eens aan de rest van z'n oeuvre te beginnen. Phantasm is z'n paradepaardje, en daarmee schaart hij zich gemakkelijk in een rijtje van gerenommeerde namen. Hopelijk zijn de vervolgen (al dan niet op hun eigen manier) ook sterk.

Heerlijke all-out 90s versie van The Thing... more or less. Met enkele grote namen (Ben Affleck, Rose McGowan, Leiv Schreiber). Niet alle effecten houden stand (met name de CG aan het einde), maar de practical effects zijn verrassend doeltreffend. Lekker tentakel-werk en die body snatcher achtige praktijken werken altijd wel. Leiv Schreiber's volledige death scene (met aanloop) is geniaal! Speelt wel heel erg leentjebuur bij andere, bekendere genrefilms/klassiekers, maar met die flinke laag 90s cheese en het mysterieuze eerste half uur - verlaten stadje - is het meer dan de moeite waard!

Suprise suprise...ik vond 'm fantastisch

Na Suspiria was het toch vrezen voor een kleine val, maar de indruk die Argento opnieuw weet te maken doet er maar een klein beetje voor onder. Misschien zelfs maar op één vlak. Want wat biedt hij weer veel geweldige elementen aan met Phenomena!

Van het smerige bovennatuurlijke insecten gebeuren tot aan het geniale einde, vol verrassing en daardoor continue spannend en vooral om heel enthousiast van te worden. Ik kan begrijpen dat sommige keuzes, bijvoorbeeld omtrent de soundtrack, niet meteen bij iedereen geliefd zullen zijn. Maar wat mij betreft pakken al z'n ideeën weer piekfijn uit.

Het ziet er daarnaast gewoon weer fantastisch uit, al is het niet z'n mooiste werk. Indrukwekkend van hem dat je toch weer zo verrast kunt worden en het wordt dus hoog tijd dat ik de volgende dvd uit m'n kast trek en hem in de xbox pleur!

Tony's Cinema Trash: Phenomena (1985) - tonypulp.blogspot.com

Foutloos debuut.

Wat Aronofsky met 'Pi' weet neer te zetten is verbijsterend. Een vreemd genoeg érg boeiend script dat feilloos hand in hand gaat met de magistrale cinematografie en minstens zo goede soundtrack. 'Pi' maakt cijfertjes intrigerend en hypnotiserend, not bad..

Wanneer er 'Wi' op m'n schoolrooster stond was het een instant kater bij het wakker worden. Een kater die groeide tijdens het klaarmaken voor de fietsrit naar school. Bah, wat een rotzooi. Uiteindelijk komen zelfs die akelige gevoelens niet meer in de weg van 'deze ervaring, wie weet komt dat omdat ik alsnog Havo heb afgesloten met een 6 (*schouderklopje* ).

Aronofsky pakt een vrij ongebruikelijk uitgangspunt en gaat daarmee tot het uiterste. Psychologische kwellingen stapelen zich op wanneer Max zichzelf steeds verder verliest in z'n obsessie. Een obsessie die zich als een soort tumor ontwikkelt, een perfect neergezette ontwikkeling waarin de waanzin zich uitbouwt tot aan een einde die de 'perfectie' in stand houdt.

Van het overtuigende acteerwerk tot óntzettend boeiend gelul over dingen waar ik niets van weet (/af wil weten) en van 't bizar sterke audiovisuele aspect tot de ongelooflijke diepgang...'Pi' doet al mijn verwachtingen overtreffen. 'The Fountain' en 'Black Swan' volgen (hopelijk) spoedig, al verwacht ik niet dat ze dit makkelijk gaan overtreffen.

Typische MoH middelmaat waar ik niet op zit te wachten maar nog wel enkele van zal moeten verteren. Jammer, want het uitgangspunt is zoals wel vaker best te pruimen. Het idee is op papier echter veel geiniger dan 90% van de uitwerking.

Die 10% vind plaats in het motel, best tof neergezet en de ontmoeting van de twee is lekker weird. Sowieso is het een setting met veel dreiging. Iets wat verder vooral wegblijft, waardoor je met twee vrij vlakke psychos overblijft en wat gelul in de ruimte.

Erg toffe regisseur verder, maar dit modernere werk kan niet meer. Helaas zie je dat best veel gebeuren. Cast is weinig aan en het einde laat geen sporen achter. Op naar de volgende, met goede (valse?) hoop.

Enorm fijn! Soort satire, maar tegelijkertijd even compromisloos als soortgenoten. Stauffer gaat aan de slag met een cliché uitgangspunt, maar brengt het ''artsy'' en met een afwijkende pacing. Misschien ligt daar wel de grootste gelijkenis met (o.a) A Horrible Way to Die. Ik ben misschien wat meer een liefhebber van dit soort underground / independent filmmaking en zie dus ook niet hoe nou juist het acteerwerk als negatief kan worden ervaren. Onderscheidt zichzelf behoorlijk op dat vlak. Kwalitatief puik; geluidsopname is crisp, visueel verzorgd en met enkele bijzondere uitschieters (de dream-like sequences). Stauffer wilt heel veel... en komt er mee weg.

Typische middenmoot, voorspelbaar en al tig keer eerder gezien.

Maar dat maakt niet eens zoveel uit eigenlijk, zolang het vermaakt is het allemaal wel prima, zelfs daar schiet deze flick wel wat aan te kort.

De introductie duurt veel te lang en wat erna volgt is eigenlijk het wachten niet waard. Alles wat je ziet heb je vast wel eens eerder langs zien komen en ook beter.

Het hele gedoe met die hippies zag ik ook echt niet zitten, past gewoon niet en voegt sowieso totaal niets toe. Daarnaast ontbreekt het aan humor, de ´grappen´ die erin zitten zijn het label komedie niet waard, standaard opmerkingen die geen glimlach voor elkaar zullen krijgen.

Pluspunt is wel dat ze het (verwachte) CGI zwijn achterwegen hebben gelaten, het zag er nu zeer aardig uit! Maar helaas verpesten andere factoren zelfs dit kleine lichtpuntje.

Jammer maar helaas, hier kan ik niks mee 2*

Prachtige psychoseksuele film die vele sterke, iet wat controversiële lagen bevat. De incestueuze toon en algemene seksuele lading (zelfs de pop met bijbehorende paranoïde schizofrenie heeft dat!) maken het tot een overladen werkje met een aantal krachtige spanningsbogen. Hewlett is akelig sterk als Leon en zodoende is het niet de pop die je vreest, maar de man áchter de pop.

Is eigenlijk al voorbij voordat je het doorhebt. Nogal voortkabbelend poppen-filmpje; volgens het bekende recept. Maar Pinocchio's Revenge heeft wel een aangenaam extra laagje: leeft de pop überhaupt wel? Wat dat betreft best een serieuze variant, maar dat houdt het verborgen tot het eind.. en dan is je geduld wel getest. Iemand op IMDB omschreef het als een mix tussen Child's Play (duh) en Pin. Daar kan ik me wel in vinden. Behoort niet tot het leukere werk van Tenney, maar zelfs dan is het nog onderhoudend genoeg.

Niet mis!

Op imdb veel berichten met grootse woorden over dit werkje, weet niet of ik ze helemaal gelijk zal geven, maar dat het een film is die met een herziening beter is...vrijwel zeker. Het eerste uur weet je namelijk helemaal niet waar de film nou heen wilt, als je dat wel weet zullen veel dingen logischer zijn en minder een sleur vormen.

De eerste helft gebeurd er maar vrij weinig, aangezien de film haast 2uur duurt is dat een vrij lange tijd. Maar uiteindelijk word dat ruimschoots goed gemaakt door het uitstekende plot en dito twist. Een plot dat pas (achteraf gezien gelukkig maar) laat duidelijk wordt gemaakt en dus vooral heel verassend en boeiend blijft tot het afgelopen is.

De twist zul je niet aan zien komen, erg leuk gevonden en het maakt al het voorgaande nét dat beetje sterker. Verder oogt het allemaal erg goed, sterke regie en het acteerwerk is ook bijzonder fraai. Vrijwel zeker dat er een aantal MM-leden zijn die dit werkje zullen waarderen, 1 voor de liefhebbers dus.

Wie weet ooit nog eens herzien voor een hogere score, maar voor nu een mooie 3.5* Volgens mij zelfs de eerste indo flick die ik heb gezien..

Zeer leuk.

Wou Piranha toch nog even zien voordat ik aan de remake ga beginnen, een remake waar ik nu nóg meer zin in heb gekregen. Begrijp me niet verkeerd, Dante's versie is bijzonder geslaagd maar het lijkt me een goede keuze van Aja om juist dit pulp werkje te remaken.

De gory scenes, die vooral onderwater getoond worden, zijn lekker hectisch en behoorlijk overtuigend. De hectiek verbloemd de looks van de piranha's zelf bijna volledig en weet daardoor z'n kracht te behouden, het zijn snelle killers en dat maakt Danta goed duidelijk.

De scenes richting het einde pakken heel mooi uit met de sterk neergezette paniek, best grootschalig en opvallend indrukwekkend uitgevoerd. De hele film is natuurlijk behoorlijke fout maar ondanks dat heeft Piranha nog een bepaalde klasse, of ik dat nou goed of slecht vind weet ik nog niet helemaal.

Al met al fijne pulp dat uitermate geschikt is voor een remake, het kan alleen maar groter en bloederiger worden met Aja aan het roer, toch .

Vandaag herzien.

En daar was ik wel weer aan toe Dit wordt echt een jaarlijks hapje, daar is Piranha echt perfect voor.

Wat een overheerlijke, sfeervolle en meeslepende weergave van een springbreak is dit zeg. Eli Roth ( ) met z'n wet t-shirt contest, Kelly Brook en Riley Steele naakt onderwater, hoe mooi kan het worden? Niet veel mooier dan dat Aja het maakt, de perfecte setting is gecreëerd voor één van de fijnste gore-tentoonstellingen ooit.

De chaos, de gore....de grootsheid van beide.. ongelooflijk, indrukwekkend, adembenemend! Deze moderne cultfilm maakt een herziening opnieuw tot een waar feest. Pompende beats, dikke tieten, lekker zonnetje en een ijskoud biertje... dit is leven, dit is pulp, dit blijft 4.5*

Één van dé horror chicks van dit moment, Katrina 'I feel a little better now' Bowden, heeft een flink stel legendarische quotes en steelt met haar altijd betoverende aanwezigheid de show. Daarnaast mag Ving Rhames dit keer met veel cooler materiaal werken. Ja, deze film springt er regelmatig ver bovenuit. Gulager doet dan ook vrijwel alles goed. Het schijtlollige van zijn vorige films zit er nog sterk in en zal mede daardoor niet het succes van Aja behalen. Die is dan toch een beetje glad en uiteindelijk nog op een breed publiek gericht. Hier moet je het maar net voelen.

Het is vooral heel slim dat de protagonisten vrij klein zijn gehouden, zodat dit één grote bloederige show is geworden die gestolen moet worden door de rest.... en dan heb je met The Hoff de perfecte man in huis. Het toevoegen van legitieme nudity, in tegenstelling tot de voorganger, is een immense verbetering. De niet te vermijden penis-scene is in dit deel ook een stuk beter, vooral dankzij hetgeen er rondom het moment gebeurt, met een vlijmscherpe Bowden en dan die muziek eronder..

Voor een pulp liefhebber such as myself zijn de gebeden verhoord. Dit is waarschijnlijk (even oppassen, wordt nog een mooi jaar namelijk) de hit van het jaar. 4.5* voor deze eye candy galore

Beste syfy flick sinds Sharktopus. Ben geen vaste kijker, maar pik er altijd graag een stel mee. Dit keer is het vooral dankzij de setting raak. Een filmcrew in het regenwoud, omringt door zeer aardige eye candy. Kan bijna niet meer stuk. Teri Ivens overtuigde al vrij snel en kreeg toevallig van haar een gezellige foto toegestuurd op Twitter. Deze geeft goed aan waar de kracht van dit soort projecten nou eigenlijk ligt. Dicht bij de (schare) hoeveelheid fans staan en er zichtbaar veel plezier aan beleven. Blijft toch echt mijn hoekje dit, love it

Reiné maakt er iets fijns van. Seagal is werkelijk über-cool. Eindelijk weer wat krachtige lines. Beetje het jaar (samen met 2009, A Dangerous Man (2009) e.d) waar de stijgende lijn weer werd ingezet na een aantal droevige tussendoortjes.

Er is al veel gezegd over hoe opvallend Pisotoru Opera is, hoe Suzuki geen regels kent en vooral hoe mooi(!!!!) het allemaal is.. dat laatste kwartier is bijvoorbeeld schandalig goed, niet normaal meer.

Ik zie het zelf als volgt: Suzuki creeërt talloze kleine podia, waar vele mono en dialogen plaatsvinden. Stuk voor stuk zijn het set-ups met de intentie style > substance. Een perfect oog voor kleurgebruik, briljante composities en die bizarre timing met de montage.. zorgen voor een wel héél bijzondere ervaring.

De theatrale manier van spelen bevestigd mijn kijk op de film wel. Het zijn stuk voor stuk kleine gespeelde stukken, die af en toe samenhang vertonen maar vaak ook compleet willekeurig gebeuren. De monoloog over de vlaggen bijvoorbeeld, misplaatst, onverwacht, zonder toegevoegde waarde... en toch...toch zit ik te genieten en denk ik; dat heb je tof gedaan. Dat is een gevoel dat constant overheerste, wat doet Suzuki lekker z'n ding en wat kan ik me er nog in vinden, hoewel het vaak nergens op slaat. Waar zit ik naar te kijken? Waar luister ik naar? Geen idee, en toch doet het wat.

Van de piekfijne regie tot aan de botte editing. Sprongen binnen de scenes, veranderingen in posities, verandering in aankleding of ineens een compleet andere set-up, alles kan en alles mag. Hij doet dit zo consequent en op zo'n vakkundig wijze, dat dit off-beat gedoe een kunst op zich wordt. Echt weggeblazen door dit prachtige stukje, onvervalste 'eigen' cinema.

Ach, een degelijke, weloverwogen track keuze verwacht ik al niet meer. Geen teleurstelling wat dat betreft. Verder ook lang niet zo slecht. Kendrick is leuk in zo'n (hoofd)rol en verder is het redelijk aangevuld. Fat Amy slaat wel continue de plank mis, is gewoon PIJNLIJK niet grappig terwijl ze zo'n beetje het uithangbord is voor de film (commercials e.d). Anyhow, gelukkig vallen er wat leuke dingetjes op. Lekker straight forward, maar met genoeg weird gedoe en soms zelfs lichtelijk disturbing. Dat personage van Hana Mae Lee was echt briljant gevonden. Verder ook wel héél erg nice dat Donald Faison er eventjes in zat, één van m'n comedy helden . Aardig vermakelijk, maar niet veel meer dan dat. Past (buiten de zang om) prima in het rijtje van Bridesmaids e.d... alleen is deze iets leuker en constanter.

Voorspelbaar vervolg. Toevoeging van die Steinfeld is de grootste domper, nogal ongemakkelijke tiener met 0 komedie in zich. Blijft verder weer íets teveel een Fat Amy show, waarbij ik moet toegeven dat ze hier nog net het voordeel van de twijfel krijgt. Al is de ''haha ik ben dik'' routine na twee keer niet meer te pruimen. Ook dit vervolg is een gare mix van typische chick flick elementen, voorspelbare competition-drama en random opmerkingen. Uitgekauwd van A tot Z (en opvallend matig geregisseerd door Banks; de shows, met name de laatste), maar uiteraard de moeite waard als deel 1 goed smaakte.

De eerste helft ziet er uit als een Nickelodeon serie met die kleurrijke, multi-culti highschool groep en zwaar gesatureerde kleuren, de colorist heeft duidelijk geen benul van hoe een horrorfilm oogt. De tweede helft is een aaneenrijging van stompzinnige genre-clichés zoals alleen een complete nitwit zoals meneer Packard die kan interpreteren. Acteurs en actrices zijn enkel en alleen op hun castingfoto geselecteerd, want van acteren hebben ze nog nooit gehoord. Gehele project straalt 0,0 feeling voor het genre uit. Het moment dat ze beginnen te dansen, is officieel een dieptepunt in het genre. W T F.

Soort Argentijnse Bad Taste Erg tof! Ziet er allemaal niet al best uit, maar het ontzettend maffe camerawerk zet het allemaal wel héél vermakelijk neer. Veel kleurrijke gore dat tegenwoordig beter uit de verf zou komen (kwaliteit) maar desondanks lekker brutaal en eigenzinnig blijft.

Jammer van de verschrikkelijke soundtrack. Verder is dit een vondst voor het échte underground werk in 't horror genre. Huis tuin en keuken filmpje die erg geestig, vlot en smerig blijkt te zijn. Ben nu wel ontzettend benieuwd geraakt naar het vervolg uit 2001!

Op creatief vlak echt uitmuntend, bijna ongeëvenaard zelfs. Met afstand één van de leukste zombiefilms van deze eeuw. Met een shitload aan infantiele humor en krankzinnige effecten is een tweede film met maar liefst 95 minuten op de klok zo gevuld. Heel knap voor zo'n no/low-budget filmpje uit Argentinië.

Om even een voorbeeld te geven van de humor: John West

Het zijn een prettig stel geeks met veel liefde voor en kennis van het genre. Bad Taste is duidelijk het grootste voorbeeld, maar ook Evil Dead is niet ver weg en de laatste scene doet enorm veel denken aan werk van Ittenbach hier te zien.

Dit staat huizenhoog boven vergelijkbare films uit deze periode. Eigenlijk bizar dat het hier zo onbekend is en waarschijnlijk ook zal blijven. De film staat gewoon volledig op hun youtube kanaal, dus waarom niet proberen? PLAGA ZOMBIE 2 Full movie

En het derde deel, die dus de trilogie zal afsluiten, is al klaar... nu even wachten tot wij er toegang tot krijgen

Ik werd op Instagram benadert door een acteur uit het vierde deel (die er dus aan zit te komen ! ) en kwam zo te weten dat dit derde deel in zijn totaliteit op Youtube staat! Het is alweer een tijdje geleden dat ik de eerste twee zag, maar kan me er nog meer dan genoeg van herinneren. Dit derde deel gaat verder waar de tweede eindigde en is dus ook niet los te zien van de eerste twee. Wie voorgaande delen kon waarderen, zit hier ook weer goed. De ADHD vibe met krankzinnige splatter, flauwe humor en wanstaltige overacting draait weer op volle toeren. Spaanstalige horror komedies hebben dit wel vaker, denk aan Mucha Sangre (2002) . Krijgen hier op Moviemeter niet veel aandacht (begrijpelijk).

Slim idee om de drie hoofdpersonages hun eigen weg te laten gaan tijdens het middenstuk. De groepsdynamiek ken je inmiddels wel (en op het einde maken ze het goed met een sing-off ) en op die manier krijg je wat meer afwisseling / ''verdieping'' .... ofzo. Kan niet wachten op het vierde deel Benieuwd welke kant ze op gaan.

Goed tussendoortje.

Gevult met cliché's maar dankzij wat aardige gore en sterke sfeer is deze goed te doen.

Sterk einde ook.

3*

Boring. Remake van een film die dus bekend staat als de slechtste ooit (of één van de slechtste ooit). Maar dat betekent niet direct dat je hem ook (expres?) zo slecht moet remaken. Beetje om aandacht vragen. Gelukkig blijft die aandacht zeer beperkt, maar had eigenlijk nog minder mogen zijn (zoals bij de rest van z'n eouvre). Er zit zo ongekend veel onzin in die afleidt van de cheesy actie die, mits compacter gemaakt, best geinig is. Maar het eindresultaat is een brevet van onvermogen. Wel een leuke verwijzing naar Troll 2 inderdaad - al is Nilborg een foutje in de omschrijving, het is gewoon Nilbog.

Skip!

Niet heel best, nee. Nogal eentonige dino-pulp, ondanks een rol van Ted Raimi en Gary Jones aan het roer. Die heeft, geloof het of niet, wel wat leuke titels achter z'n naam staan. CGI uiteraard bedroevend. Voor de close-ups gebruiken ze gelukkig nog wel een replica, maar alle wide/totaal shots zijn uit de computert gepoept. Het zijn ook maar een handjevol animaties (lopen, impact kogel, omvallen) die tig keer herhaald worden, wat het dan wel weer grappig maakt. Met iets meer practical effects zou het al iets beter de ''fans'' van het genre pleasen. Ben wel benieuwd geworden naar Raptor Island met Lamas, maar die zal ongetwijfeld niet heel veel verschelen in kwaliteit.

Geweldige schlock! Voor een paar euro op de kop getikt via Amazon, slechts wetende dat het een film van Cerchi is. Een regisseur waar ik al langer aan wil beginnen. Zijn Carnage Road (2000) is hier ooit in Nederland uitgebracht en ligt vanzelfsprekend klaar om bekeken te worden. Een double feature met Holy Terror (2002) en Hellinger (1997) is inmiddels ook besteld... want ik wil héél graag meer zien. Creatures from the Abyss is namelijk ge-wel-dig slecht en kan op dat vlak mee met de beste. Het type film dat je tegenwoordig zou omschrijven als ''Wiseau-Esque'' en daar echt volledig overheen gaat. Bizar slecht geschreven en geacteerd en omdat alle Italianen binnen dit genre allergisch zijn voor een boom mic, is dat allemaal nog nét iets pijnlijker door de hilarische dub. Dat neemt niet weg dat de film wel degelijk kwaliteiten heeft. De orgasme-transformatie is één van de tofste gore-scenes die ik de laatste tijd heb gezien en het einde met de stop-motion segmenten is super charmant. Een knotsgekke, über slechte, maar bovenal zeer vermakelijke 90's miskleun. Voor de liefhebbers: staat volledig op Youtube.

Oh god, die Perez. Apart mannetje is het. Geen idee wat er in zijn hoofd gebeurt, maar hoe hij het telkens voor elkaar weet te krijgen om niets te late gebeuren in zijn films...? Dan heb je een gemaskerde killer, zit er een zakenmannetje met een gedrogeerde hoer op z'n schoot de voyeur uit te hangen achter z'n monitor. Een enorme cock-block voor onze killer, want die mag nu 90 minuten lang he-le-maal niks doen. Wat resteert is een Oekraïense import-bruid in de hoofdrol en wat zaaddodende vuurgevechten. Daar zal Perez vast van hebben genoten, maar wat wij er mee moeten.. ?

Zoals verwacht. Dit tweede deel brengt weinig nieuws en is op geen enkel vlak een verbetering. Kwam een tijdje terug vooral op de radar dankzij wat controverse rondom de titel die op de DVD aanwezig is. Goedkope truc om nog een beetje aandacht te genereren, want van word of mouth moet Perez het niet hebben Mijn god, wat een beperkte en zielloze regisseur. Die soundtrack is echt de grap van het jaar en de acteurs... Oh...de acteurs. Die Tarzan zei het in de film zelf al: ''I'm not an actor'' . De ironie. Paar über lelijke neptieten erbij en de Perez-formule is compleet.

Blijft doodzonde van het masker design, want die is sick! Props voor die artiest, maar wat moet het frustrerend zijn dat je werk op deze wijze wordt gebruikt..