Opinions

Inmiddels aangekomen bij het derde deel in de Perez-trilogy ''Playing with Dolls''... en ik begin het steeds leuker te vinden. Wie zijn ogen niet uitgestoken ziet worden door de keiharde tepels op de neptieten van porno-actrice #1 tijdens de openingsscene, die wordt getrakteerd op nog een uur heerlijk dom gelul tussen man - vrouw - minnares... en de meest inefficiënte killer ooit, met als hoogtepunt een ellenlange slow-motion achtervolging aan het einde. Dit is echt wel Tommy Wiseau-niveau achterlijkheid inmiddels en met dat in gedachte is het een enorm vermakelijke drol van een film.

Charmant in al z'n knulligheid. Vermakelijke cheese, (hopelijk) niet al te serieus bedoelt. Serieus genomen wordt het in ieder geval niet. En dat maakt het wel beter. Eerste helft is wat problematisch; ziet er allemaal wat knullig uit (niet dat dit verandert) en het is nogal twijfelachtig wat de mogelijkheden qua gore zijn. Blijft allemaal wat tam, op enkele homo-erotische ontgroeningsrituelen na. Het wordt een stuk leuker eenmaal Sid ten tonele verschijnt. Ziller (die nog veel pulp zou maken) bewaarde zijn munitie voor de tweede helft en weet daar de nodige winst te behalen. Blijft een wat wankele mix van alles wat al eens in de 80's is gedaan, maar -ook gezien de reacties- zal menig slasherfan daar geen boodschap aan hebben. En terecht

Bij mij rest altijd een beetje de vraag: wil je dit internationaal laten zien? In het geval van De Poel is dat een redelijk overtuigende ja. Alhoewel ik het zéér eens ben met de vraag hóe dit nou eigenlijk als NEDERHORROR gezien kan worden, is het natuurlijk wel een filmpje die gezien mag worden. Stylewise in de trent van de grauwe Scandinavische horror. Jammer dat een duidelijk, eigen smoelwerk ontbreekt, daarvoor is dit filmland misschien ook wat te terughoudend (vooral qua financiering, investeerders; gok ik). Zullen om die reden nooit al te veel potten breken binnen het genre (Six, Raaphorst en ooit Maas als grote uitzonderingen), maar dit is een sfeervolle poging. Als liefhebber is de positiviteit slechts relatief.. we komen immers van ver.

Te geforceerd hip en edgy, daar ontkom je vanaf minuut 1 al niet aan. Kekke fonts, fast cuts, gespleten freeze frames ter introducties van de personages en verder met een nogal foute / overgesatureerde look, een wat suffige side-story met Hudgens en een gemankeerde bad guy in de vorm van Matt Lucas als Mr. Blut. Maar Mikkelsen is prima in z'n element als koelbloedige soon-to-retire killer en de soundtrack van Deadmau5 is fijn. Toch is de mix van quirky personages, over de top actie -die zowel luchtig als zeer graphic is- en de met enige regelmaat duistere toon, nogal uit balans.

Zag achteraf pas dat dit de regisseur achter de recente Child's Play reboot is. Één ding is wel duidelijk; hij krijgt ondanks z'n gebrek aan ervaring wel het vertrouwen van de studio en daarmee aardige budgetten om mee te werken. Ondanks dat Polaroid werkelijk 0,0 nieuws brengt binnen het beproefde 'dit voorwerp vervloekt een groep tieners, zoek het lekker uit'-concept, heeft het wel een degelijke productiewaarde en weet hij alles heel vlot en vermakelijk te presenteren. Erg toegankelijke genrefilm met verder weinig pretenties; niet geheel gek dat het niet breed gedragen wordt, maar voor alles-vretende-genrefans zeker geen verkeerde filler.

Het is Spielberg nét niet gelukt om dit compleet te verkrachten. Alles waar zijn naam bij verschijnt heeft gewoon te maken met dezelfde verschrikkelijke problemen. In dit geval met name de soundtrack Die is tenenkrommend misplaatst. Tobe Hooper is een briljante regisseur, destijds in de vorm van zijn leven. Film blinkt dan ook uit op de momenten dat de klappen horen te vallen. Laatste half uur is spectaculair. Met name de zwembad-scene (doet wat denken aan Fulci, Inferno) springt er voor mij bovenuit. Maar je voelt gewoon dat Spielberg in zijn nek heeft zitten hijgen. Had Hooper het meer naar eigen smaak kunnen inrichten, inclusief soundtrack (iets a la Carpenter, misschien) dan had hier véél meer in gezeten. Een classic waar ik vroeger veel flarden van heb meegepikt, maar nu pas aan herziening heb onderworpen. Iet wat tegenvallend, maar is bij vlagen verschrikkelijk goed.

Mwha. Ben er niet weg van, maar vind het niet slechter dan de meeste andere (veelal redelijk gewaardeerde) geesten-meuk van de laatste jaren. Vind de keuze voor Kenan wel een goede, eigenlijk. Geen echte horror-regisseur, zoals Hooper dat wel was. Enerzijds zorgt dat voor een 'match' qua stijlen (Poltergeist is avontuurlijk en jeugdig, niet al te zwaar), maar voor mij maakte het lompe karakter van Hooper juist het verschil in het origineel. Ben geen groot fan van het origineel, maar kon (zeker het einde) nog wel op waarde schatten. Grootste verschil is toch de invulling van de karakters. De ouders zijn in een véél te herkenbaar (hedendaags) keurslijf gegoten en iemand als Zelda Rubinstein vervang je ook niet zomaar. Mist een beetje smoelwerk, maar verder degelijk / wat je er van kunt verwachten.

Het leek me al stug dat Gary Sherman Pagina niet gevonden 3.5*, Dead & Buried (1981) 4.0*) een vervolgdeel zou afleveren dat aanzienlijk minder zou zijn dan de tweede Poltergeist. Waar die film zich nog veilig binnen een vertrouwde omgeving begaf en eigenlijk éxact deed wat je verwacht, verplaatst de situatie zich hier naar een andere setting met nieuwe familieleden. Dat is zeker wat waard. Aantal memorabele momenten, waaronder Tangina's dood, met bovendien overwegend leuke effecten; de spiegels worden wel écht tof benut.

Fijn.

Behoorlijk sfeervol highschool filmpje die alle reeds bewandelde paden er weer bij betrekt. En dat maakt niet uit...het is wat dat betreft een kenmerkend filmpje.

Hoogtepunt is helemaal aan het einde te vinden, de kleur-switch van buiten (neon) naar binnen (grijstinten) is opvallend mooi. Helaas zou het geen drama zijn zonder de nodige...drama, en Korea kennende is het pas drama als je een zielig piano deuntje onder slow-motion beelden pleurt, beetje jammer.

Al met al een bovengemiddeld 'gang-fight' werkje die er bijzonder fijn uit ziet en gelukkig de nodige overdreven coole personages bevat.

Een ervaring.

Want bij Pop Skull kijk je niet alleen...je ervaart het. Een zeldzaam intensief werkje met een hoog hallucinant gehalte, dromerig tot en met. Visueel wat mij betreft zelfs het hoogst haalbare! Soundtrack is erg psychedelisch en angstaanjagend tegelijk.

Opvallend is dat Pop Skull op een bepaalde manier gewoon doodeng is, zoals eerder genoemd; angstaanjagend. Een fenomeen wat mij betreft, het gebeurt me namelijk niet meer zo vaak. Het abnormale gevoel voor timing zorgen voor intense (geflipte) situaties, montage hierbij is een waar genot.

Het geheel sleept zich dromerig voort en alles sluit fantastisch op elkaar aan, dé ultieme trip die op véél verschillende aspecten imponeert zonder een enkele fout te maken.

Gezien het ''sterrenensemble'' regisseurs behoorlijk teleurstellend. Waarmee ik uiteraard vooral doel op Sanchez en Tjahjanto, beide regisseurs met een stevige voet in het horrorgenre. Was dus ook wel enigszins verbaasd dat hier (en op IMDB dus) enkel sciencefiction als genre wordt genoemd. Waarom dat soort filmmakers aan je anthology binden (en met hun genrewerk op de poster pronken) om het dan vervolgens op de markt zetten als sciencefiction? Vooral als het eindresultaat behoorlijk veel elementen bevat die een extre genre-aanduiding meer dan rechtvaardigen. En dan niet alleen omdat er wat gore in zit, maar er hangt voor het overgrote deel een zware, onheilspellende sfeer die je niet meteen linkt aan een volbloed sci-fi.

Uitgangspunt is best tof. Je kunt eigenlijk alle kanten op. Des te teleurstellender is het aandeel van Sanchez (boring...) en hoewel hij het beste gedeelte voor z'n rekening neemt, komt ook Tjahjanto niet helemaal los. Past wat dat betreft prima in het rijtje van recente anthologies die niet helemaal in balans zijn / waarbij de vorm (meerdere verhalen) niet veel toe weet te voegen.

Vooral de moeite waard voor DeCoteau fans (ik). Dit duivelse drieluik opent met zijn short en die zet goed de toon. Night of the Demons-achtig werkje, of eigenlijk in de stijl van zijn Witchouse (1999) Super cheesy bovennatuurlijk geouwehoer met afzichtelijke CGI-effecten, maar zoals altijd een sfeervolle mansion met ontelbare blikseminslagen en rookmachines die overuren draaien. Daarna volgt de onbekende Neil Marshall Stevens met een waardeloos stukje film. Ontzettend lelijke, duffe en veilige tijdvuller waar ik verder weinig over kwijt wil/kan. Uiteindelijk ging het mij ook nog om Schmoeller's toevoeging. Die stelt wat dat betreft een beetje teleur, maar ik kon nog wel wat voldoening halen uit losse momenten (met name met 'de hand'), daar zit net dat gory randje die je verwacht van hem.

De kritieken zijn niet mals voor dit (toegegeven: weinig originele) genrewerkje van onze landgenoot. Terwijl hij toch veel zaken dik in orde heeft. Met name de locatie is subliem (deze werd ook gebruikt in Cabin in the Woods, leuke trivia!) en het eerste uur is zorgvuldig opgebouwd, albeit tussen de lijntjes kleurend. Voor mij ontstaan de grootste problemen tijdens de grande finale, waarbij het geheel weer alle teugels laat vieren en het schreeuwerige de bovenhand neemt. Recentelijk had The Nun (2018) daar ook mee te maken. Wanneer een geest begint te blèren, dan ben je mij kwijt. Een dappere poging, dat is het wel. Deze possession had zijn plek prima gevonden als het zonder problemen in 2016 was uitgebracht, maar de huidige kijker lijkt toch iets anders / meer te willen.

Oerlelijke Joodse Exorcism. Echt een draak van een film zonder enig eigen smoelwerk. Typisch kapot gescheurd Amerikaans gezinnetje met het relativeringsvermogen van een stuk stront. Moeder is een bomenknuffelaar , vader is nooit thuis, stiefvader is pietje perfect en de jongste dochter gedraagt zich als iemand van 30 en is bijzonder geïntrigeerd door het HOUTSNIJWERK in een OUDE DOOS. Want ja, fuck logica. Wat volgt is een opsomming van de bekende scares, het realiseren -en het daarna oplossen- van het probleem en een vrolijk eind (of niet?! Dum dum dummmm).

Eigenlijk een prototype film voor een buitenlandse regisseur die binnengehaald wordt door Hollywood en vervolgens op een project wordt gezet die iedere lul met een camera kan realiseren met zo'n budget.

Mensen geven bij wijzen van spreken al een 0,5 omdat Uwe boll erachter zit, en dat is alles behalve terecht.

Want hij heeft wel degelijk een leuke film afgeleverd, tuurlijk is het best goedkoop & is hij niet de beste regiseur..maar vermakelijk?

Ja zeker! in deze film blijft niemand gespaard, wat leuke scénes tot gevolg heeft.

Geen top film, maar wel vermakelijke zwarte humor! 3*

Gisteren herzien (met vriendin; die blijkbaar niet af te schrikken is door m'n filmsmaak..) en blijf erbij dat dit, na Toxic Avenger, hét meesterwerk van Lloyd is. In de vorm van z'n leven! Eerste half uur is wat problematisch door de zang (misschien iets té veel van het goede), maar eens het losgaat is het van ongekende klasse. Toch leuk dat zo'n film nog indruk weet te maken en ik nog niet helemaal verstompt ben door al het genadeloze, over de top, splatter geweld dat er de laatste jaren is gepasseerd. Impressive meuk van de master of underground nonsense Troma power!

Doodzonde dat het zonodig een 'wholesome' origin-verhaaltje moet zijn. Eerste anderhalf uur(!) is derhalve verschrikkelijk. Wanneer ze dan eindelijk goed in hun gekleurde vel zitten, is het weer nostalgisch genieten. Jammer (maar logisch in dit geval) dat het een CGI-fest is, ben zelf van vroeger uit juist enorm fan van dit soort werk met miniatuur sets en rubberen pakken. Nogal twijfelachtige muziekkeuzes verder Hopelijk volgt er nog een Power Rangers film die lekker voort kan bouwen op wat hier is neergezet, met meer focus op actie... want dat was prima genietbaar.

Get to the choppaaahhhh

Geweldige actiefilm, met arnold in één van z'n beste rollen. Groep macho's met guns in een jungle met een buitenaards wezen, hoe wil je dit idee nog overtreffen? Paar ontzettend sterke actie-scénes met als hoogtepunt al vroeg in de film het binnenvallen van het guerilla dorp.

Daarna word het een gaaf kat-en-muis spel die tegen het einde aan wat minder werd maar al met al nergens teleursteld. De one-liners zijn ook weer van de partij en houden het lekker luchtig voor het grootste gedeelte van de film. Het dient nergens serieus genomen te worden en zo hoort het ook.

Had hem al eens eerder gezien maar dat neemt niet weg dat ik er weer ontzettend van heb genoten. Tijdloos actie spektakel. Gaat van een 3.5 naar 4 dikke sterren.

Stephen Lee zet een heerlijk schreeuwerige, over de top bad guy neer.

Frank: you like threatening women! ?

Rico: A little bit.

Deze op en top 90s familiefilm is beter geslaagd dan de meeste horrorfilms van Charles Band. Met charmante effecten en een enthousiaste cast.

Ik kan er echt geen touw aan vast knopen.

Zal wel aan mij liggen maar ik heb het niet kunnen volgen.

Verder was Bullock wel sterk in deze film.

2.5*

En zo kan ik niet anders concluderen dan dat Ittenbach al bij zijn 3e feature film piekte. Want na een aantal geweldige films van zijn hand te hebben gezien, kwam het nog niet voorbij de 4.5*. Met deze indrukwekkende cult classic breekt hij nog nét wat meer potten en gaat hij op het einde verder dan... wie dan ook?

Met een bodycount van 139 valt er weinig te klagen. Zeker wanneer de Duitse master of gore erachter zit, dan is iedere kill een feestje an sich. Vul dat aan met vreselijk gare humor, cheesy flashbacks (tours door de geschiedenis..?) en een handvol aan krankzinnig personages, en je hebt bijna twee uur aan pure splatter fun.

Van het kleurrijke broekje tot de gescheurde balzak, tot aan de kotsende Afrikaan en de SM-dochter. Heerlijke, debiele en eigenzinnige momenten die eigenlijk continue blijven aanhouden. Hij laat geen kans onbenut om op zijn befaamde wijze toe te slaan, echt een werkje voor de liefhebber en de liefhebber only.

Hij weet dan eindelijk de 5* binnen te slepen en het is wat dat betreft de één na beste splatter film ooit gemaakt, great work Olaf

Been there, done that. Maar in hoeverre is dat storend? Dacht op voorhand dat het een standaard human vs wild gevalletje was, maar het blijkt een standaard hunter becomes the hunted flick. Deed, met die gedachte in het achterhoofd, eerst wat denken aan Blooded (2011) , maar ontaard inderdaad meer in een Eden Lake (2008) 2.0. Nogal gemakzuchtige insteek, hoewel het er allemaal wel vrij verzorgd uitziet. Het mist echter de punch die zo'n Eden Lake dan weer wel had. Het is niet hard genoeg, met veel off-screen (ugh). Vrij matig geschreven ook; alle gesprekken klinken gesampled. Één grote cliché deja vu.

High in protein...and easy prey! Heerlijke, aparte en bevreemdende mix van Warren. Prey is mijn kennismaking met de beste man, terwijl de rest van zijn bescheiden oeuvre ook op dvd klaarligt om bekeken te worden. Vooral de seksuele lading houdt het geheel opvallend intens en onvoorspelbaar. Hij houdt alles, op het vlotte begin en lugubere einde na, op een laag pitje. Enkele uitschieters zijn de verdrink scene (met ultiem hoogtepunt uit de soundtrack!) en het ongemakkelijk verstoppertje spelen.

Absoluut typische trash, maar wel enorm genietbaar met een crossdressing Barry Stokes en een blêhrende Faulkner als jaloerse lesbienne.

Ai, de nieuwe Khalfoun is even schrikken. Regisseur die redelijk bekwaam is in het maken van genrefilms en misschien wel één van de beste (moderne) remakes achter z'n naam heeft staan met Maniac (2012) . De rest van z'n oeuvre kon daar, eerlijk is eerlijk, niet aan tippen. Zijn debuut P2 (2007) was een degelijk kat-en-muis-spel die een beetje de scherpe randjes mist en het meer recente Amityville: The Awakening (2017) kwam, ondanks de post production hell, nog wel als een kleine verrassing. Ik snap vanuit Blumhouse dan ook wel dat ze zich als producer op dit project storten, maar het is een regelrechte ramp van een film. Een plot dat op niks slaat en om het makkelijk te stellen; lijdt aan een compleet gebrek aan actie. Ergens wel vreemd dat dit een probleem is, aangezien het niet een bekend euvel in z'n vorige werk is. Khalfoun wringt zich in gekke bochten, maar kan geen enkele indruk maken. Terug naar de tekentafel en het liefst terug naar de basis. Prey is helaas van begin tot eind een snoozefest.

Bweh. Ik hou het voorlopig maar even bij zijn horror (en misschien sci-fi) werkjes. DeCoteau is hier in principe gewoon op zijn eigen (lage) niveau werkzaam, maar ik vind een actiefilm cliché-bingo lang niet zo interessant als bij zijn cheesy horrorpulp. Het verhaal van een vader die wraak zoekt, verkleedt als een door zijn zoon bedachte superheld genaamd ''Jaguar'', biedt weinig genietbare actie en is een opstapeling van fantasieloze genre-beperkingen. Halfslachtige gevechtjes met een duffe antiheld. Veel gelul, maar weinig te melden.

Kan me de reacties voorstellen, maar heb zelf nog genoeg leuks hieruit kunnen halen. En dat zag ik met opzet, want je moet het wel echt uitslepen. Genieten van creepy shots, de grappige (en typische) finale. Of wat dacht je van die slowmotion shots aan het einde .

Sowieso is de abseil kill echt geweldig en kan de rest er wel mee door. Ik mis een beetje de focus, waardoor het tempo echt dodelijk wordt na een tijdje. Beetje jammer dat je geen fuck kunt volgen van sommige gesprekken, het maakt de connectie met de personages minimaal waardoor je snakt naar nieuwe oplevingen.

Fijn sfeertje, typisch 80's. Ik hou ervan, en zo ook van The Prey. Al dient het niet als aanraad-voer.

Tony's Cinema Trash: Prey, the (1980) - tonypulp.blogspot.com

Ben wellicht te allergisch voor kostuumdrama's, waardoor de actie met zombies (*note* ik noem het dus geen zombiefilm, met reden) eigenlijk al een onmogelijke reddingsactie moet voorstellen. Toch het voordeel van de twijfel gegeven, maar kon er helemaal niks mee. Vind de toon van de film nogal wisselend. Weet niet of het nou een serieus drama is met misplaatste campy zombie actie, of dat het oprecht pulp is (maar in dat geval ook pijnlijk mislukt). Eigenlijk gaat het dan al fout, want dit hoor je je niet af te vragen. Jammer dat ze er niet gewoon een echte zombie feature van hebben gemaakt. Vind dat actie-gehalte van al die ''zombiefilms'' tegenwoordig echt hemeltergend ruk. Waar zijn de échte rottende lijken gebleven in combinatie met die raunchy practical effects..

Hield mijn hart vast bij de opening. Terecht, zo bleek. Dit typisch Australische, middle of the road horror werkje verprutst het door een veel voorkomende misvatting van het genre. Zoals Halcyon ook al aangaf. Soms kom je weg met zo'n downgraded concept (hou er wel van), maar dan moet je er wel iets leuks mee doen.

Gelukkig qua gore lang niet zo safe als verwacht, maar de actie zelf in onuitstaanbaar amateuristisch, evenals de personages die het bloed onder je nagels vandaan halen. Visueel gewoon pover. Leuke landscape shots, maar het versnellen, vertragen en het bombardement aan crappy rock maakt de rest tot een hoopje poep die in de vergetelheid mag geraken.

Pijnlijk ondergewaardeerd.

Princess is op z'n zachtst gezegd een verrassing. De veelal gematigde kritieken hier op MM blijken weer eens totaal niet op te gaan voor mij en daar ben ik blij mee. Puur genieten wat Morgenthaler me hier voorschotelt, controversieel, boeiend en stijlvol.

Het mag dan (kwalitatief) niet de meest hoogstaande animatie zijn, z'n style en visie is er één om van te smullen. De keuze om live-action te combineren met getekende animatie is gedurfd en uiteindelijk volkomen begrijpelijk. Het draagt een hoop bij aan de karakter binding, iets waar Princess toch wel in uitblinkt. Getekende personages een leven mee geven, gevoel laten overbrengen. Morgenthaler slaagt erin!

Dat hij de grenzen opzoekt met het personage van Mia is fijn. Het deed me even snel terugdenken aan Grave of the fireflies, die mistte eigenlijk net dat extremere randje om impact te hebben.. als animatie zijnde. Ondanks dat er hier (opzichtig) meerdere momenten passeren die een behoorlijk wtf-gehalte hebben, is het allemaal aanneembaar en overtuigend. Dat het zich allemaal rond een oersimpel revenge plotje bezig houdt is werkelijk fantastisch.

Experimenterend of niet, Morgenthaler slaagt er met vlag en wimpel in om een verpletterend animatie werkje neer te pleuren. Moeilijk om precies de charme van dit opvallende werkje te noemen maar één ding is zeker, dit was fenomenaal!

Ahhh, het jaar 2000. Toen nog niet alles van DeCoteau compleet ruk was. Niet al te serieus (“Because the coke is dry and I’m wet!”), redelijk sfeervol (het dondert en het bliksemt weer om de seconde, zo typisch voor deze periode DeCoteau) en lekker kort. Niet erg eventful, maar dat is zelden het geval bij DeCoteau. Tot ongeveer 2003 zijn z'n films wel te behappen, dat is hier (gelukkig) niet anders.