Opinions

Deze aflevering heeft iets wat mij erg aansprak, het sfeertje en het verhaal vond ik erg goed aanslaan.

Een film die perfect tot stand komt in een uur tijd, alles komt uitgebreid genoeg aan bod en het word nooit saai.

Een goed gevult uurtje die zeker de moeite waard is, 3.5*

Nog steeds niemand?

Novice
Vooral visueel erg tof, er hangt verder een goede sfeer.
Voorderest gebeurd er weinig interessants, slechts het einde is nog het noemen waard, beetje te dramatisch maar ach, het was geen vervelende opening van dit tweede deel. 3*

Ward
Typisch werkje, daar krijg ik nooit genoeg van.
Net als TPT een erg standaard verhaaltje maar ze weten het altijd zo tof mogelijk te brengen. Erg vlot vooral, i.t.t TPT geen introductie maar gewoon even lekker wat spanning opbouwen en vooral veel pogingen wagen om je te laten schrikken. 3.5*

Backpackers
Een filmpje precies naar mijn smaak, kent veel westerse invloeden en dan vooral 'nagekeken' van 28 days later.
Zelfs de muziek deed me eraan denken, maar het werkt en dat is het belangrijkst. Het grootste verschil t.o.v de eerste 2 is dat deze een stuk rauwer is en als zombie flick nogal een verassing aangezien ik nog nooit een serieuze zombiefilm uit azië heb gezien.
4* Had van mij een full length mogen zijn!

Salvage
Flauw en apart verhaaltje maar ook weer met vlagen ontzettend tof.
Gewoon weer een uiterst doeltreffend werkje met een paar erg gave scénes, nog steeds op hoog niveau maar een tikkeltje achterhaald is het wel. 3*

In The End
Fantastisch, zelfde komische groep vrienden als die in 'Phobia' gingen kamperen, ook hier weer zeer komisch en origineel. Steekt de draak met horrorfilms in het algemeen maar ook z'n eigen werk 'shutter' en 'alone' komen aan de beurt! Vind het zelf meer een film om mee te beginnen omdat het erg luchtig is allemaal, maar als afsluiter ook wel fijn want vind het het beste filmpje van de 5.
4.5* dan ook

Al met al een dikke 4*, net als phobia een vrij ruim aanbod en allen van hoge kwaliteit en klasse, aanrader voor de liefhebbers van aziatische horror.

De titels in plotomschrijving kloppen trouwens niet, zal die even corrigeren en meteen de speelduur erbij zetten.

Meer mee vermaakt dan dat ik eigenlijk toe durf te geven. Het is namelijk een gedrocht van een film. Soort 'As the World Turns' in een apocalyptische setting. Verschrikkelijk geacteerd, met idiote stereotype karakters en een wat vaag toekomstbeeld (Iets met de ozonlaag). Maar onder al die middelmaat zit een geweldige eco-horror annex sciencefiction film verborgen. Met name het einde is fenomenaal, met prachtige en levendige sets van absurde flora. De Nederlander Rene Daalder is in ieder geval een regisseur wiens films ik zeker nog eens hoop te kunnen vinden. Massacre at Central High (1976) en Hysteria (1997) zien er interessant uit.

Gebrekkig, maar charmant.

Op elk vlak een stapje vooruit.

Langer, leuker, beter. Dit tweede deel weet meer van hetzelfde te brengen, heerlijk natuurlijk. Met z'n 72 minuten duurt het een stuk langer dan het eerste deel, vooral meer actie brengt het met zich mee.

Vlot gebracht, draait er niet omheen maar brengt precies wat het brengen moet. Aantal schitterende staaltjes gore weer, vooral innovatiever te werk gegaan met de mogelijkheden van Milly's mechanische lichaam, erg tof.

Verhaaltje geeft op de manier waarop het hier eindigt iig weer aan dat er een derde deel aan zal komen, laat maar komen! Zwaar genoten van dit met heerlijke effecten overgoten J-splatter werkje.

Zeker niet slecht!

Next door: Visueel best gaaf, vooral erg sfeervol met een lekker standaard verhaal wat verder prima werkt in zo'n korte tijd dat het heeft. Niets speciaals maar vermakelijk is het zeker. Erg fijn filmpje om mee te beginnen iig! 3.5*

The dark hole: Minste van de drie, erg passief en sloom. Nergens interessant al is het wel wat mysterieuzer dan de andere 2. Het oogt daarnaast bijzonder lelijk en het acteerwerk ronduit bedroeven.. Toch had het een aantal momenten die me wel aanstonden en kom dan op een krappe 2.5*

The lost memory: M'n favoriet van deze 3, erg lekker werkje dat de tijd volledig weet te vullen met vrijwel alles wat zo leuk is aan dit soort werkjes, een paar leuke twists, toffe geest en het is ook op visueel gebied weer een grote stap vooruit. Heb me hier simpelweg het meest mee vermaakt al neigt het inderdaad (zoals sinterklaar al opmerkte) meer naar drama dan horror. Al bevat het zeker een aantal elementen van het horror genre. 4*

Al met al een zeer fijne triologie die eigenlijk geen échte uitschieters kent, zeker een poging waard. Ook leuk dat alle 3 iets met 'water' deden, maakte het toch een soort van geheel

3.5*

Seagal is hier nog goed bezig. Begint wat ronder te worden, maar staat z'n mannetje absoluut. Het schietwerk is echter niet zo best uitgevoerd en Ja Rule is van nature irritant. Seagal en z'n kleine negro hebben sowieso niet de chemie die ik ken van bijvoorbeeld The Glimmer Man (1996) of Exit Wounds (2001) . Er is nog wel plaats voor DMX in de soundtrack, maar echt veel voegt het niet toe. Voelt inderdaad aan als een lelijke videoclip, maar wel een erg vermakelijke. Gewoon middle of the road!

Heerlijke komedie! Wilson en Sudeikis zijn enorm op dreef en leveren de ene na de andere geniale one-liner af. Eindelijk eens een film van de Farrelly's die me echt weet te overtuigen. De cast is verder sterk aangevuld met natuurlijk de leuke Jenna Fischer maar het is vooral Nicky Whelan die de show steelt

Lekker flauw, herkenbaar en grof. Valt weinig op af te geven, behalve dat het weer the same old shit is met nieuwe jokes. Nu ben ik daar niet zo op tegen, dus telt het vrijwel niet mee in m'n ervaring/beoordeling. Zo wil ik er nog wel meer zien!

De remake van Rob Zombie had ik al gezien, en daardoor werd ik erg benieuwd naar het origineel, nu eindelijk heb ik hem gezien.

Wat ik zo goed vind aan Halloween is vooral het feit dat de film een ontzettend sterke, en zelfs zieke sfeer heeft.

Het begint al met die gruwelijke begin-scene, waardoor je er meteen inkomt en je met veel goede hoop doorkijkt, want je wilt meer.

En meer krijg je, Carpenter heeft op een geniale manier een sfeervolle, spannende en tegelijk zieke film afgeleverd, waarin geen overdreven moorden en liters bloed aan te pas komen, maar constante dreiging, en een myers die op zichzelf al alles bezit wat een goede slasher nodig heeft.

Hoe cliché die verschijningen ook lijken, het gevoel dat ik kreeg wanneer hij met dat masker achter een raam weer staat te kijken naar zijn slachtoffer geeft gewoon kippenvel.

De kracht ligt voor mij in de rust die hij uitstraalt, hij blijft zo kalm, ook wanneer hij achter iemand aan zit, en dat geeft meer spanning.

En dan de muziek, die blijft nog wel een tijdje in mijn hoofd hangen, dat deuntje, wanneer je het hoort voel je het al weer aankomen, geweldig gewoon..

Kan niet anders dan de volle 5* geven, ik heb genoten en ben geschrokken, en nu nog maar al die vervolgen bekijken..Ook al heb ik zo'n vermoede dat die niet zo heel goed zijn

Zeer fijn direct vervolg, waar de sfeer weer vanaf druipt maar de verrassing achterwegen blijft. Soundtrack blijft een beest, enorm sfeerverhogend en samen met de behoorlijk sterke regie (POV shots zijn weer tof!!) vormt het een goed kijkbaar geheel.

Zeker het begin is tof, nadat we even terug naar het eerste deel zijn gegaan vervolgt Myers zijn zoektocht en daar druipt de sfeer weer vanaf. Imponerende vershijnin en met enkele vermakelijke momenten op z'n pad. De kill in het bad is met afstand het tofste.

Jamie Lee Curtis blijf ik echter vervelend vinden, doe mij maar één van die zusters die er rond liepen

Rob zombie vind ik een geweldige regiseur, films als HO1C, Devils reject en pas nog ''Haunted World of El Superbeasto'' zijn geniaal.

De eerste Halloween film van Rob herinner ik me niet meer volledig, die zal ik dan ook zo snel mogelijk herzien.

Het gaat het best als je deze film los ziet van de oude, zombie doet er iets totaal verschillends mee en dat moet je maar liggen.

Het geheel is ontzettend sfeervol, dat was het eerste en het laatste wat écht opviel en deze film duidelijk onderscheidt van de tientalle andere slashers van deze tijd.

Zombie heeft van myers een echte brute killer gemaakt, nu kun je dat toffer vinden of juist niet, ik neig meer naar dat tweede. Je hebt al zat van dit soort killers rondlopen in films tegenwoordig.

Ik vond myers juist zo angstaanjagend omdat hij er niet een kunstwerk van maakte om iemand te vermoorden maar het gewoon deed. Maar het toppunt is nog wel dat hij myers een gezicht heeft gegeven, dood en doodzonde..

Maar alsnog beviel de film mij uitstekend, beter dan verwacht toch wel, de kills zijn bruut, de sfeer is geweldig, heerlijk bloederig en gewaagd van zombie dat hij iets meer met verhaal wilt doen, dat is prima maar had voor mij niet gehoeven. 3.5*

Tof!! Valt natuurlijk helemaal buiten de Meyers reeks en moet daar dan ook absoluut niet op beoordeelt worden, iets wat vele hier helaas niet doen. Gelukkig zijn er een hoop echte '80's liefhebbers hier die hem erg goed beoordelen, iets wat deze film verdient !

Tommy Lee Wallace is een interessante regisseur, dat aangevuld met de altijd coole Tom Atkins en een beest van een score van de master himself...en het kan niet meer stuk Echt een film voor de liefhebber van die jaren 80 nonsense, die onvermijdelijk dikke sfeer en ongegeneerde verhaaltjes.

Heerlijke opzet in zo'n mysterieus stadje, met gare technologie en domme kwaadaardige plannen. Het ademt zó veel sfeer uit. Voeg daar nog wat toffe gore aan toe, wat cyborg crap en een episch einde... en je weet dat je een topper te pakken hebt. Het is doodzonde dat dit nooit op waarde is ingeschat. Mocht het een andere titel hebben gedragen, was het al een stuk verder gekomen. Dit beloofde veel interessants, maar het werd de kop ingedrukt door verbaasde fans.

Marketing on point: film zelf niet. Voor wie bekend is met Jared Cohn (heb zelf alleen Devil's Domain (2016) 2.5* en 12/12/12 (2012) 1.5* gezien), weet dat die kans er dik in zit. Halloween in de titel, film rond Halloween uitbrengen, verwijzing naar een bekende exploitation film in de titel (in dit geval een klassieke Russ Meyer film) en een old school poster om de aandacht trekken. Helaas is het niet meer dan een lang uitgespannen Mexican standoff met bloedirritante figuren. Een poor man's Saw...

Normal Activity.

Om meerdere redenen enorm de moeite waard geweest. Allereerst omdat ik Mason een beetje uit het oog verloren was, maar altijd enkele van zijn films op m'n lijstje heb gehad (Broken, Devils Chair, Pig en Blood River..). En daarnaast omdat hij heel simpel de gewenste (kleine) draai geeft aan het hele found footage gebeuren.

In -ik noem maar wat- Paranormal Activity word je door de personages uitgenodigd om mee te kijken. Ze besluiten zelf camera's in te zetten en laten je gewillig mee gluren. In Hangman wordt het voyeuristische element volledig benut. De familie heeft geen enkel benul van jouw aanwezigheid. Dat maakt het wel heel intrigerend en tegelijkertijd een tikje ongemakkelijk. Eigenlijk een heel simpel psychologisch trucje van Mason... werkt als een trein!

Onleuk bocht! Ze proberen en proberen om vervolgens nog wat meer te proberen. Talloze pogingen die vooral naar herhaling smaken en compleet falen in hun opzet. Enkel de chicks with dicks scene is lachen, maar verder -van de irritante japanner tot aan de aap- was het vooral plaatsvervangende schaamte voor de mensen die hier om hebben moeten lachen.

Zielloos, humorloos en ontiegelijk zwak geschreven. Alleen maar fysieke jokes en geen enkele snedige line gehoord Dat breekt een film uiteindelijk toch keihard op.

Not bad. Ferrante doet er t.o.v zijn collega's graag een schepje bovenop, is toch wel één van de leukere regisseurs uit het Asylum kliekje. Pakt vrij uitbundig uit qua effecten en weet daar wel wat winst mee te behalen. Maakt het een stuk beter te verteren dan het gros van The Asylum titels. Toch blijft het als film geen fuck waard, het zijn de 'soaps' onder de B-films. Je vraagt je af waarom je het kijkt, maar blijft er toch welwillend voor gaan.

Het is absoluut geen topper, maar door mijn lage verwachtingen zat ik uiteindelijk naar een prima film te kijken.

Acteer prestaties soms onder de maat, maar het toffe verhaal en scénes maken het meer dan aangenaam.

3*

Leuk! Het is een film die ongetwijfeld heel erg verdeeld zal worden ontvangen, de humor ligt er namelijk zelden moddervet op, maar het is scherp geschreven, cynisch en droog. Er zijn gaandeweg meerdere scenario's mogelijk / worden verschillende zaadjes geplant, en met de constante factor van ongemakkelijkheid en de opborrelende emoties binnen een disfunctionele vriendengroep, is het resultaat verrassend effectief in z'n eenvoud. Het heeft bovendien een distinctieve visuele stijl, met een soundtrack die in samenspel daarmee erg overtuigend werkt. Goede song keuzes.

Ahh, Bigfoot dus weer.. Nou nou, poeh poeh. Risky hoor. Echt om te janken zo duf en nietszeggend. Is inderdaad zelden een goed teken wanneer men zelf regisseert, schrijft én meespeelt. Vertoond typisch meelift gedrag. Jammer genoeg voor meneer Josh is het blijkbaar toch geen appeltje eitje om een found footage in elkaar te flatsen. Big surprise hoor..

The Thing II: Harbinger Down.

In feite is dit regiedebuut van Gillis niet meer dan een dikke fuck you richting de (tweede) Thing remake uit 2011. Een film die de woede van de menigte al op de hals haalde vóór de release. CGI?! Het zal nooit hetzelfde zijn als the real deal. Niet wanneer het dit soort slijmerige alien/creature flicks betreft. Deze Harbinger Down wordt veelal omschreven als een mix tussen the Thing en Leviathan (1989) (geheel toevallig een film waar Gillis nog aan de special effects heeft meegewerkt). Het lijkt me wel op z'n plaats.

Met Lance H. en het gepronk met de practical effects heb je al een titel te pakken die zich (bijna wanhopig) probeert te onderscheiden. Qua script en personages lukt dat niet, maar voor wie op zoek is naar wat old school buitenaards geslijm: die is aan het juist adres. Puike effecten, maar helaas nog té vaak gemaskeerd door de donkere setting. Had best wat explicieter in beeld gemogen, maar je ziet dat er aardig wat fijne pieces tussen zitten.

Deed mij ook een beetje denken aan de Alien/Thing rip-offs van de jaren '80. Stonden ook bol van de waardeloze, simpele personages en (goede!) glibberige props. Geweldig cheesy! Denk aan The Terror Within (1989) , Forbidden World (1982) etc.. Ook deze Harbinger Down kun je zo benaderen, maar is tegelijkertijd wel slick vormgegeven. Mag hopen dat dit een beetje aanslaat hier op MM.

Het nageboorte van The Matrix. Met lange zwarte jassen, kekke zonnebrilletjes en duffe breakbeat muziek. Het begint redelijk 'cool' (tijdsgebonden cool), maar vervalt al snel in een tits & ass show vol standaard Maffia gelul. De stijl die het aan het begin presenteerde komt nergens meer goed tot z'n recht en wordt regelmatig ''vergeten''. Al z'n kruid verschoten in de eerste minuten.

Een film waarin niets gebeurd en toch heel veel.

Een apart concept, een oplopende spanning van begin tot het einde met een sfeer waar je rillingen van krijgt..

Deze film is erg sterk,

Het beste aan deze film is misschien ook wel de grootste zwakte, en dat is dat er haast niks gebeurd, ik vond dat goed uitpakken maar kan me goed voorstellen dat andere al snel afhaken omdat het verveeld..

Boven gemiddelde thriller, 3.5*

Zou dit een parodie zijn op de ''gangster'' (semi-pimp) lifestyle? Hilarisch eerste half uur vol met karikaturen, waarschijnlijk nog onbedoeld. JCVD komt met z'n vermoeide kop om de hoek kijken maar weet weinig te brengen. Dat blijft helaas tot het einde een beetje in dezelfde lijn, hoewel het middenstuk nog best vermakelijk is ondanks het gebrek aan actie.

Wanneer er dan eindelijk geknokt wordt, is dat opvallend knullig en amateuristisch uitgevoerd. Dat gevecht tussen van Damme en Razaaq Adoti is een behoorlijk dieptepunt. Het einde mag in dat straatje ook niet ontbreken, doodzonde en onbegrijpelijk als je nagaat dat deze meneer Sheldon Lettich al tal van actie films heeft geregisseerd. Alhoewel... ik vond z'n debuut ook al erg matig.

Mediocre

Een vrij vlak werkje met een flauw tempo en weinig (beloofde) gore. Het begint allemaal al vrij stupide met twee mexicanen en een ezel ( ) en wat zwarte magie onzin om het allemaal wat logischer te krijgen? Ach, blijft horror's eigen natuurlijk! Best leuk uiteindelijk . Maar het verdere nut van deze stukjes ontbreekt volledig, het is zo inwisselbaar, zoals eigenlijk de hele film dat wel is.

Ik las reacties dat er wel wat gave gore in zit, en het daarom wel de moeite waard is om te kijken. Nu vraag ik me af of ik de verkeerde film te pakken heb, want ik heb vrij weinig gezien helaas. Of het was 'effectief' buiten beeld (Kettingzaag scéne en hoofd op asfalt bijvoorbeeld) of gewoon irritant standaard en zonder lef. Eigenlijk ontbreekt de vermakelijke insteek die zo'n werkje goed kan gebruiken gewoon continue wel.

De badguys zijn ook maar een zooitje nietszeggend en vervangbare bikers. Ik heb altijd liever een stel gekke rednecks, dit was allemaal wat tam en simpel. Maar al met al is het geen ramp, de opbouw is wel geinig (deed me even 5minuten denken dat het de kant van Joy Ride op ging door het radio gesprek) en het heeft een paar leuke (grappige) dingetjes tussendoor die het allemaal wel kijkbaar houden.

Helaas zijn die insteken nogal inqonsequent, wat erg jammer is want nu ontstond er een twijfelachtig gevoel.. moet ik het nou serieus nemen of is het allemaal 1 dikke vette knipoog?. Ik probeerde me aan dat tweede vast te houden en met vlagen pakt dat hier positief uit, maar ook daar schommeld de film te veel in. Het sfeertje is verder wel prima, dit krijgt van mij absoluut geen onvoldoende maar echt een grote aanrader wil ik het niet noemen.

2.5*.

Ekte stoere boii, die Jean-Claude.

Best geinig vermaak, veel schieten, veel explosies, veel ongeloofwaardige onzin, veel slechte one-liners, veel van alles.

Goed als tussendoortje, 3*

In een tijd waar grote regisseurs ''flirten'' met POV; Enter the Void (2009) , low budget regisseurs het als een kans zien om op te vallen; FPS: First Person Shooter (2014) en You Are Not Alone (2014), waar de meest extreme splatter cinema zijn beroep op doet; Hotel Inferno (2013) en waar music video's al hoge ogen mee hebben gegooid; Cinnamon Chasers is de First Person-film een terrein waar ik alles aangrijp. Hardcore Henry is daar de onverwachte kers op de taart. Die absurde grand finale is er één die de twijfel van 4.5* of 5* deed verdwijnen en zelfs Necrostorm producties te kakken zet. Moderne filmmakers met krankzinnige ballen... resultaat is de beste bioscoopervaring tot op heden.

Leuk! Vreemd dat niemand de moeite heeft genomen om hier iets voor te schrijven. Had een prima score boven de 3* en al meer dan tien stemmen, dan helpt een kleine toelichting wel om dit soort filmpjes onder de aandacht te brengen. Het is niet alsof we omkomen in de geslaagde horror komedies, iedere 'meevaller' is goud waard. Nu dan ook beschikbaar voor wie niet naar de filmfestivals gaat... hopelijk slaat 'ie alsnog aan Het is namelijk een lekkere wrange marteltocht op zee; zowel de barre omstandigheden, de gespanne onderlinge relaties en uiteraard fysieke pijnen dragen hierin bij. Rob Grant timmert blijkbaar al een tijdje aan de weg, maar vloog al die tijd behoorlijk onder de radar. Dit toont in ieder geval potentie en hopelijk zorgt dit in de toekomst voor nog meer soortgelijke werkjes, want z'n oudere films zijn wat lastiger te vinden tegenwoordig.

Het grootste minpunt is dat ze te veel proberen.

Al die special effects zijn groots en spectaculair maar daardoor erg druk en vaak overbodig.

Ik heb alle harry potters gezien maar die heb ik maar vaag in me geheugen, en dus was alles best verwarrend kwa personages e.d, ik had geen zin meer om het te volgen.

Toch tot het einde afgekeken en het is wel een zeer degelijke film, altijd wel vermakelijk om te zien die harry potter films..ookal is het verre van mijn ding.

Heb van McNaughton alleen The Borrower (1991) (4*) gezien en ben nog enorm benieuwd naar Henry: Portrait of a Serial Killer (1986) die hier al jaren op de planken ligt. Had dus ook wel redelijke verwachtingen bij deze Harvest, maar het blijkt een simpel werkje te zijn die volledig teert op goedkoop effectbejag. Het is namelijk helemaal geen kunst om iemand zo compleet unlikeable te maken. Overdrijven is in dit geval geen vak. Een beetje subtiliteit in het personage van de moeder, misschien een ontwikkeling(?), had de film veel goed gedaan. Nu blijft er een aardig tussendoortje over, die door zijn lompe antagonist en vreemde muziekkeuze (leek wel allemaal uit een Disney Family library gepikt) niet overtuigd. Wel vermakelijk en met een korreltje zout te nemen.

Adam Green... geef deze man een standbeeld .

Hoewel z'n 'Frozen' me wat tegenviel doet hij met Hatchet álles goed. Al vanaf de eerste minuut zat ik met een grote lach op m'n gezicht te genieten van hetgeen dat Green brengt, duidelijk een liefhebber die weet wat het publiek wilt, althans..wat ik wil .

Englund komt even langs met een klein rolletje die hij zoals altijd weer leuk weet in te vullen, al snel wordt hij in stukken gescheurd en is het feest zo goed als begonnen. Hierna volgt de typische opbouw en dan weet je precies wat komen zal, humor wisselt zich vervolgens continue in hoog tempo af met extreme hoeveelheden gore, watertandend zitten aanschouwen_O_.

Keer op keer weer genieten van een goed stel bloederige en vol in beeld gebrachte kills afkomstig van een (niet te vergeten) bizar incest product dat zo het broertje van Toxie had kunnen zijn. Heerlijk hoe gestoord hij rent met z'n bijltje! Ondersteund door de zwaar aanwezige muziek is het keer op keer een genot.

Sfeer is dik, humor geweldig, gore zodoende nóg beter en het is allemaal in zo'n hoog tempo voorgeschoteld.. geen kwaad woord. Het stikt volgens mij ook van de references, de film zit bomvol leuke kleine details en verwijzingen zoals Green's naam op een grafsteen en het Friday the 13th moment op het einde natuurlijk.. , maar daar ga ik nog wel een 2e kijkbeurt voor nemen!

Het gras is weer groen.

Terugkeer. Na Hatchet was Green voor mij een held. Hij leverde een slasher af zoals ze horen te zijn: grappig, vlot en bovendien onvoorstelbaar bloederig. Na z'n wat mindere tussendoortje 'Frozen' werd het nu weer tijd voor hetgeen hij goed in is; onvervalste splatter!

Een vervolg in de meest pure zin van het woord. De nog altijd aantrekkelijke Danielle Harris weet te ontsnappen maar heeft uiteraard zoveel wraak gevoelens, dat ze terug wilt. Een beetje gelul later zit je alweer met een nieuw team oftewel: nieuw slachtvee. De redneck, de neger, 't domme blondje en ga zo maar door...ze zijn er weer! Klinkt als een herhaling van deel 1? Dat is het ook absoluut.

Of dat erg is? Nee, logischerwijs is dat niet het geval. Waar het eerste deel uitblonk in een combinatie van jokes & gore, is het in dit deel ietsjes minder van de lolligheid (hoewel het er nog steeds is) maar meer van de gore. En dat bevalt prima, het overtreft namelijk al m'n hoge verwachtingen...alwéér!

Verticaal, horizontaal...de schuurmachines, hakbijlen en kettingzagen bewegen zich soepel door de slachtoffers heen met veel zwaar memorabele gore tot gevolg. Visueel zoals verwacht verbluffend gaaf, vol in beeld en ongenadig hard en pijnlijk en smerig. De tijd lijkt voorbij te vliegen wanneer het zo propvol zit met al die sensationele smerigheid .

Wanneer dat lopende gezwel met de deur in huis komt vallen, lichamen uit elkaar scheurt en hoofden beroofd van hun inhoud...dan weet je 't wel: dit is weer ouderwets geniaal. Green mag wat mij betreft andere plannen uit z'n hoofd zetten en meteen beginnen met een 3e deel. Hij levert voor de tweede maal een geweldige slasher af en blinkt meteen weer uit binnen de splatter.