Opinions

In ieder geval waar ik op gehoopt had, geen verzwakking t.a.v deel 2.
Maar bij lange na nog niet dichtbij het niveau van het eerste deel.

Het valt ook lastig te vergelijken, het verhaal word hier vooral uitgemolken, al zie ik dat gemakkelijk door de vingers, het zorgt alleen nogmaals voor een geheel andere aanpak. Het duurde daarnaast lang voordat het interessant werd.
Ongeveer vanaf het moment dat Pinhead met z'n luie reet uit dat standbeeld kwam werd het toch zeker vermakelijk, met name die scene in die club, overvloed aan gore, dat is nooit mis!

Het acteerwerk blijft wel in dezelfde dalende lijn, wat een aanfluiting is dat.
Het einde was weer matig, daar ontkwamen de vorige twee ook niet aan, die flut effecten zitten me vaak tegen en hier valt echt te spreken over een anti-climax.

Naar mijn grote spijt zijn ook de Cenobites onder handen genomen, vond ze altijd het grootste pluspunt, al zijn de ''vervangers'' ook niet belabberd, daar niet van. Enkele scenes (Zoals eerder genoemde club-scene, of in de kerk) zijn zeer geslaagd en andere wat minder (Haar poging te vluchten over straat)

Al met al zeker niet minder dan het tweede deel, helaas weer een verschuiving van setting e.d en daarnaast zorgt het eerste uur ervoor dat ik hem ook niet hoger zal geven dan deel 2.
3* dus, op naar deel 4

Slaat de plank toch redelijk vaak mis..

Vooral in het begin was even slikken, ruimteschip? 18e eeuw? huh?
Zijn ze een paar keer op hun hoofd gevallen o.i.d voordat ze hiermee aan kwamen zetten, waar is dat voor nodig.

Die drang om een verklaring te geven achter de doos is zo ontzettend kut, neemt het hele mysterie achter de kubus weg! Mysterie betekend voor mij een stuk meer spanning, het is leuker om niet te weten hoe het nou gekomen is.
Het eerste stuk beviel me dan ook best slecht, al zag het er met vlagen wel oke uit.

Dan het middenstuk, in de tijd waar het zich al die tijd al af had moeten spelen, hierin zitten dan wel weer een paar toffe scénes in (Die bewakers bijv, die later nog leuk werk verrichten als cenobite). Helaas verliest Pinhead z'n glans nogal in dit 4e deel, de dreigende sfeer van het eerste deel werd al zwaar verwaarloosd in deel 2 en 3, maar hier word het tot de grond toe plat getrapt, doodzonde, meer daden i.p.v woorden zou niet mis zijn.

Het laatste deel was wel oke, de setting beviel me nog steeds niet helemaal maar echt tegenzitten deed het ook niet meer, einde was in de hellraiser traditie; met klote effecten wel tof eigenlijk.
Over de gehele film lieten ze aardig wat visuele steekjes vallen, maar er is ook genoeg om leuk te vinden om deze niet te bestraffen met een onvoldoende!

2.5* deel 5 mag wel weer terug naar aarde komen

Mwha, iets beter dan deel 5 is het wel maar echt goed wil ik het absoluut niet noemen. Wou eigenlijk stoppen bij deel5 omdat er een duidelijke achteruitgang in de reeks zit, maar hier zit een lichte vooruitgang in.

Ook dit deel gaat weer gebukt onder het gebrek aan sfeer of enige vorm van relatie met de eerdere delen. Pinhead word een lachertje, brengt totaal geen 'charme' meer mee, saai en nietszeggend personage word het.

Het verhaal is een vooruitgang maar echt beter dan een semi-psychologische thriller dat aandacht vraagt door de naam hellraiser te dragen word het helaas niet. De vele 'dagdromen' van het hoofdpersonage zijn na 2-3 keer ook wel genoeg, daar dachten hun anders over want je krijgt ze om de oren gesmeten.

Met vlagen ook redelijk saai met af en toe een 'oke' stuk tussendoor.

Ze proberen je telkens op het verkeerde been te zetten, dat lukt vaak maar half en als het al lukt is het niets noemenswaardig. Zal dit over een week gewoon volledig vergeten zijn.

Echt slagen doet het nergens maar hij is minder irritant en simpel als z'n voorganger (deel 5) en verdient dus wel een hele nipte 2.5*

Een heuse genre verschuiving in een reeks, huh?

Dit is een semi-psychologisch politie thriller/drama, wie bedenkt dit?

Absoluut het minste deel tot noch toe, ik merk een duidelijk dalende lijn, waar ik de voorgaande delen beloonde met 4, 3 en 2.5* word dit helaas de eerste onvoldoende in de reeks, waarom? Hierom:

De eerste 75-80minuten zie je Pinhead, het gezicht van Hellraiser (Staat niet voor niets op de cover, hallo mensen die dit hebben bedacht?) slechts 1 maal heel snel voorbij komen in z'n nachtmerrie. De rest word gevult met cliché-matige politie taferelen en af en toe een glimp van een cenobite die zelfs teleurstellend waren, al was dat ding met die klapperende tanden wel tof.

Het verhaal is zo voorspelbaar dat het me begon te ergeren, heb me er echt door heen moeten slepen, wil nou eenmaal de hele reeks eerlijk kunnen beoordelen. Wat verder nog ontzettend slecht is zijn de acteerprestaties, vooral van de hoofdpersoon kreeg ik spontaan uitslag, gadverdamme wat een irritante verschijning..

Wanneer je alle elementen van de voorgaande delen slechts deels terugziet in de laatste 15minuten, die nog best te doen waren, is een onvoldoende onvermijdbaar.

Hier dan ook met diepe teleurstelling 2 krappe sterren.

Hopelijk heb ik het dieptepunt gehad en zal het weer herstellen naar het niveau van de vorige delen

Na het gedrocht Hellraiser: Revelations (2011) valt dit eigenlijk reuze mee. Sterker nog; er zitten een aantal fantastische scenes in. Die opening alleen al was voor mij genoeg om me niet met al te veel moeite door het inspiratieloze rechercheurs-verhaaltje heen te worstelen. Ik hoop echter (uiteraard) nog steeds dat Doug Bradley nog voor een laatste maal de make-up in mag voor een échte Hellraiser film, maar zo'n franchise zal niet snel uit de klauwen van de huidige studio worden gepikt. Voorlopig zullen we het dus moeten doen met toevoegingen van dit niveau.

Matig. Trok mijn aandacht bij de aankondiging van 88 Films, maar waar ze in hun oude releases spot on zijn, valt dit behoorlijk tegen. Vooral niet al te best gemonteerd, al is dat vaak een kwestie van enkele frames. Veel shot reverse shot, maar zelden goed getimed, waardoor er nogal een ongemakkelijke woordenwisseling plaatsvindt waar bovendien weinig dynamiek in zit. Tuurlijk, dat is een gebrek aan budget, maar nergens krijg ik het gevoel alsof ze er überhaupt extra moeite in hebben gestopt om dat een beetje te compenseren. Dat is wel een vereiste...

Lawson probeert er nog wat van te maken met wat popie jopie kleurgebruik, maar weet er niet mee om te gaan. Nog steeds overheerst er de kille, goedkope belichting die de aandacht naar de verkeerde plekken trekt. Als je dat alles ophangt aan een plot vol eindeloos gelul van B-garnituur acteurs en een einde dat nergens volledig los durft te gaan, dan is er maar één advies op z'n plaats: overslaan.

Het is de Vacancy / Saw mashup waar niemand op zat te wachten.... en het is niet eens verschrikkelijk. Moet toegeven dat ik er tijdens het kijken vanuit ging dat het om een debuutfilm ging. Dat is dus verre van het geval. Dat maakt sommige 'slordigheden' wel wat kwalijker. Niet alleen had Stokes al de nodige ervaring, hij had ook al twee horrorfilms achter zijn naam ( Somebody Help Me (2007) en het tweede deel). Het is denk ik vooral te wijten aan het feit dat Stokes geen echte liefhebber/kenner is, maar gewoon inhaakt op wat populair was (en ook toen was 'ie al een béétje laat). Oogt allemaal wel oké, maar het schiet ernstig tekort in de casting van de antagonisten. Weinig overtuigende psychopaten die met nog minder overtuigende redenen hun acties enigszins proberen te verantwoorden. Traditie getrouw is de logica vaak ver te zoeken en worden er genoeg discutabele beslissingen genomen. Het is allemaal wel eens beter gedaan, maar vooral ook heel vaak slechter. Daar boft Stokes dan nog een beetje, want voor de genrefans die er geen genoeg van kunnen krijgen, is dit zo gek nog niet.

Jaaaa dat einde !! Onder de recensies die ik tot nu toe ben tegengekomen heerst een gevalletje van eenrichtingsverkeer. 'Henge' wordt veelal genoemd in vergelijking met Tetsuo, maar daar ben ik het lang niet mee eens. Bevind zich natuurlijk wel in 't zelfde genre, maar dan wel aan de andere uiterste kant daarvan. Meer a la Cronenberg volgens vele. Bepaalde trekjes van deze pure body horror hebben er wel wat van weg, maar toch blijft 't een waardevolle (redelijk onvergelijkbare) toevoeging.

In de korte speelduur is aardig wat ruimte voor het koppel, terwijl al de bijkomstige gore naar de achtergrond verdwijnt. Werkt uiteindelijk wel goed. CGI mag een beetje cheap overkomen, maar dat is het dan ook. Een klein project, maar wel met het hart op de goede plek. Nogmaals, dat einde is briljant(!!) en het design van 't monster lijkt net een soort Japanse Toxic Avenger Heeft 'ie toch een indruk achtergelaten daar met Part II?

Leuk! Verwachtte ik eigenlijk totaal niet van deze Happy Gilmore productie, maar zoals wel vaker komen ze leuker uit de verf dan je op papier zou verwachten. Kevin James zet een relatief uitdagende rol neer en dat resulteert in één van zijn betere films.

Wel oke, dakota zet een goede rol neer, verhaaltje is wat simpel maar valt niks op aan te merken, de twist is wel leuk maar erg simpel en zeker niet origineel.

Verder is het een redelijk trage film waarin weinig gebeurd maar die toch op sommige momenten heel erg boeiend kan zijn.

2.5*

Typisch een film waar ik dan wel weer van kan inzien dat het een remake waardig is, want er is genoeg om te verbeteren en de basis is geweldig om op te bouwen.

De sfeer, de locatie, allemaal prima in orde maar het gebrek aan een partij interessant/indrukwekkend ogende kannibalen is wel een groot minpunt gebleken. De uitwerking heeft zo z'n charmes maar over het geheel gezien is het niet een bijzonder werkje.

Maar voor de liefhebbers en de mensen die benieuwd zijn naar het origineel van de zeer goede THHE uit 2006 zeker het proberen waard. Vooral als hij bij de 5 voor 5.- ligt bij de bartsmit

3*, leuk maar niet bijzonder.

Zowel deze als het origineel herzien. In tegenstelling tot mijn eerdere conclusie, zo begin 2010, is dit deel gewoon compleet verwaarloosbaar. Ondanks de typerende knulligheid van het origineel, is dat wél een film met een onvervalst benauwde sfeer. Deze remake, van de hit or miss regisseur Aja, toont alleen aan hoe het tegenwoordig ook anders kan. En dat is in dit geval verre van positief.

Er liggen absoluut een shitload aan verbeter punten rondom Craven's (cult) classic, dus een remake was geen gekke optie. Neemt niet weg dat je er dan wel wat meer mee mag doen dan een simpele herhalingsoefening van o.a een boel remake-genoten....die ook al niet best waren (TCM, ik kijk vooral jou aan). Wrong Turn vind ik bijv. ook verre van groots, maar lijkt me een betere moderne take op het hele THHE concept dan deze directe remake. Om even in de bekendere sferen te blijven.

Nergens hard genoeg en bovendien nogal knullig in de uitwerking, aantal shots die nergens mee eindigen en erg lomp in directe confrontaties (of is dat dan weer een ode..). Erg op safe gespeeld, nogal het type film om makkelijk in de picture te komen. Aja-status onwaardig. Deed hij met Piranha een stuk 'slimmer'!

Best fijn.

Lekker cliché, lekker veel gore en een lekker simpel verhaal.

Ik blijf het tof vinden, ookal brengt het niets nieuws.

Helaas zijn er altijd weer die irritante hoofdpersonages en slome aanloop, ook hier word weer irritant, matig en flauw geacteerd.

Het verhaal is wel weet zo cheesy als het maar kan en dat is een pluspunt.

Een slasher zoals het hoort, verstand op nul en afslachten maar.

Wanneer het moorden begint is het genieten, veel gore, smerig word het dus ook zeker, maar nergens heeft het een impact en dus is het slechts tof.

Verder wel een hele sterke openings- en einde scene, daarnaast is de killer ook voor de verandering eens gaaf.

Had stukken beter kunnen zijn maar al met al zeker een ruime voldoende. 3.5*

Allemaal bij elkaar geraapte ideeën die nergens boeiend zijn en ook helemaal geen impact hebben.

De romantische flashbacks tussendoor, de moorden die gepleegd worden, de onderlinge strijd van de bendes... allemaal al eens gezien en ook beter. ontzettend voorspelbaar en ook de gevechten maken niets goed.

2* voor dit standaard werkje dat nergens weet te imponeren.

Maar goed, het dient dan ook vooral als een soort ''Horror 101'' en niet iets wat nou zo verrijkend werkt. Wat ik wellicht wel had verwacht. Ben daarnaast nog steeds niet benieuwd naar werk van Hammer, dus wat dat betreft was het ook enkel interessant om naar te luisteren.... en niet om mee verder te gaan. Stuk over Cronenberg en de gesprekken met Romero waren leuk, verder vooral veel well-known feitjes.

Horror Europa with Mark Gatiss (2012) lijkt me een stuk fijner, maar dan moet ik die eerst ergens zien te vinden.

Heerlijk, geheel onverwachts is dit een topper gebleken.

Schitterend verhaal, de actie en het drama gaat goed samen en is in evenwicht, het is een geweldige keuze geweest om het vol in beeld te brengen en niet wanneer er een schot in het hoofd buiten beeld gebeurd, dit zorgt voor een veel grotere impact.

Buiten dat is het een heel lekker 'rustig' filmpje die je meesleurt dankzij het geweldige acteerwerk van Mortensen die zowel als goodguy en badguy op z'n plek is.

Het slaat wel in als een bom wanneer de waarheid boven komt drijven, dit gebeurd heel langzaam en zorgt voor een redelijke spanning. Het einde is daarnaast heel mooi, stil, zonder woorden maar met emoties die voor zich spreken, beter had het niet kunnen eindigen.

Heeft wel een indruk gemaakt, daarvoor 4*

Het wachten op de Arrow-treatment werd mij ook iets te lang. Toen ik afgelopen week over de grens was, heb ik toch maar de Duitse uitgave opgepikt. Nadat ik eerder al redelijk veel positieve verhalen langs zag komen (elders) over deze release. Ben het wel eens met het DNR verhaal, maar het is wmb op het randje. Het is uiteindelijk ook wel een beetje een smaak kwestie, al zijn sommige close-ups wel heel smooth en missen ze de echt fijne details. Verder absoluut mooi opgepoetst en z'n prijs meer dan waard. Ondanks dat zal ik hem ongetwijfeld omwisselen voor een mooie limited set Al vanaf de eerste onheilspellende synthesizer strings is het raak. Uitzonderlijk sfeervolle opening. Rutger Hauer is briljant in deze bloedstollende dodemansrit, die nauwelijks aan kracht heeft ingeboet.

Bijzonder sterk.

Sinds lange tijd weer eens met zweet handjes een film zitten kijken.

Altijd leuk wanneer een koppel word opgejaagd, in dit geval word het erg goed uitgewerkt.

Gewoon erg goed.

En kom er net achter dat het dus een remake is, dan ben ik toch wel erg benieuwd naar het origineel, die beter schijnt te zijn.

3.5*

Dit ontbrak nog een beetje aan dit horrorjaar! Holy *$^$# wat een gaaf project. De summercamp-flick reinvented, gecombineerd met een vreemdsoortige benadering van de bekende 'infection' setup. Yarovesky is er één om in de gaten te houden. Bijna onwerkelijk hoe stijlvol zijn debuut is. Ziet er bijna digitaal uit, zo glad en contrastrijk. Oogt en voelt met vlagen als een game (deed wat denken aan hoe Until Dawn voor de PS4 het 'Cabin' gegeven aanpakt) en kan daarmee oneindig veel kanten op. Zal helaas weinig mensen kunnen bekoren. The Hive is extreem modern (op IMDB dropt iemand al de naam van ''MTV'', maar vergeet dat maar snel) en flashy. Het is knap hoe hij het geheel énorm origineel laat aanvoelen, terwijl het tegelijkertijd lijkt op 100 andere films.

Beter kun je het haast niet omschrijven.

Een briljante prestatie om alle summercamp / teenage / infection clichés op een eigenzinnige wijze in één blender te proppen...en het dan ook nog eens verdomd goed te laten smaken. Dé verrassing van dit jaar.

So bad it's goo.... still pretty bad. Toch wel mee vermaakt. Het is duidelijk waar de kaas vandaan komt. Destijds natuurlijk immens populair door Gremlins, maar ook de vele opvolgers waren welkome toevoegingen aan de little creature features. Sloane probeert een beetje mee te liften op de successen, maar bakt er zelf weinig van. Wel een grappig, over de top tijdsbeeld van de low budget 80's. Echt vér erover. Inclusief Rambo-figuur en duffe rockband. Inspiratieloos en goedkoop poppenwerk; wat dat betreft is het maar goed dat de Hobgoblins weinig uitspoken, want een stel jongvolwassenen die lopen te worstelen met knuffels... je kunt je vraagtekens erbij zetten of zoiets überhaupt een kans van slagen had.

Als ik zeg dat Hobo with a Shotgun de beste exploitation revival is, dan zeg ik dat met volle overtuiging en met ongekend enthousiasme...want man o man.. dit was goddelijk

Het begint allemaal met een fantastische (echt fantastische) ode aan Riz Ortolani, dé man achter legendarische soundtrack van Cannibal Holocaust. Deze vrolijke variant die zich afspeelt tijdens de openingscredits brengen meteen de juiste gedachtes mee. Eisener is een enorme fan van deze heerlijke stroming en behandelt die met respect en volle overtuiging.

Rutger Hauer (Baas Hauer ) slentert door de wijken van scumtown waar sadistische praktijken de dagen vullen. De befaamde 'bumfights' komen langs, mishandelde prostituees en een pedofiel in een Kerstman kostuum, het lijkt wel Troma. Ja ja, het lijkt er enorm op. Die bizarre shit die overal continue gaande is, die gorigheid, de typetjes... het lijkt een wandeling over een opgepimpte set van Terror Firmer (1999) . M'n gedachte gingen automatisch een beetje uit naar Street Trash (1987) maar dat zijn de overduidelijke vergelijkingen die enkel betrekking hebben op de setting van de film zelf.

Al die creatieve maar uiterst zieke spelletjes komen meteen tot uiting. Wanneer de eerste met putdeksel omringde meneer om de hoek rent (toevallig Robb Wells van de geweldige trashy serie: Trailer Park Boys ) raakt de stront de ventilator keihard. Briljante vertoning, Eisener is écht niet van plan om zich in te houden. Voeg daar één van de grootste bazen ooit, Hauer, aan toe en je hebt een exploitation flick die de boeken in kan gaan als één van de grootste aller tijden, daar ben ik zeker van! Een zielige hobo die er doorheen zit en wraak neemt, allemaal volgens het boekje van een stel jonge, ambitieuze filmmakers die zich willen bewijzen met iets waar ze van houden.. en dat toont zich in alle hoeken en gaten.

De leider van dit hele zooitje dat de stad controleert, is een enorme theatrale klootzak. Deed nog een beetje denken aan de performance van Robert Englund in 2001 Maniacs (2005). Met z'n 2 doorgeslagen zoontjes die iedereen moeiteloos mutileren, is er een basis gezet waar wraak goed op z'n plek is. Daar kun je als regisseur zijnde maar één ding op bedenken, en dat is om een bad-ass motherfucker zoals Hauer een shotgun te geven en een extra stel ballen. Wat je dan krijgt is voor een gory exploitation fanatiekeling onvergetelijk. Blood & guts is de regel en daar houdt Eisener zich prima aan... pff, prima? Hij doet het waanzinnig

Het ene stuke uitschot is nog niet uit elkaar gereten door een schot en een messteek of de volgende krijgt het om de oren, de ene kill nog bloederiger en creatiever dan de ander. En als je hart dan nog niet sneller gaat kloppen, dan zit je in het verkeerde genre te zoeken. Kan verder ook alleen maar beamen dat de regie echt briljant is, zoals de hele stroming in de jaren 70 dat deed, trekt hij hier ook enkele leuke visuele trucjes tevoorschijn. Leuke standpunten vooral, kan ik me zo mee vermaken! Kleurgebruik is zodoende nog veel toffer, de blauwe en rode gloeiende kleuren verwarmen de film, creëren een voelbare sfeer. Goed vergelijkbaar met de stijl waarin Ticked-Off Trannies with Knives (2010) zich presenteerde, gemengd met een betere vorm van zelfrelativering en verwijzingen dan een Machete (2010) (met alle respect, Rodriguez).

Pleur alle revivals van de laatste tijd bij elkaar, gooi er ook wat bier en chips bij en meng het helemaal door elkaar. Deksel eraf en giet het leeg, tot je grote verbazing komt er een zwerver uit gerold met een shotgun in z'n klauwen, klaar om je straat schoon te vegen en ondertussen ervoor zorgend dat al z'n opmerkingen memorabele quotes zullen worden. 5* en een plek in m'n top10. Dé ultieme ode (en veel meer dan dat) binnen mijn favoriete stroming.

Behoorlijk sterke thriller.

Toffe en sfeervolle locatie met een (iet wat voorspelbaar) sterk verhaal. Heb 'm op de gok meegenomen uit de 5 voor 5.- bakken bij de bart smit en is tot nu toe absoluut de beste die ik daarvan heb meegenomen.

3.5*

Dante's ding. Een échte 80's man.. en dat gevoel weet hij feilloos mee te nemen. Dat einde is de kers op de taart. Super vormgeving! Doet inderdaad denken aan Dante's vroegere werk, maar ook aan een recent werkje: Under the Bed (2012) . Tapt uit hetzelfde vaatje (big/little brother horror), waardoor het uiteraard een enorme aanrader is voor degene die zich met The Hole hebben vermaakt.

Inderdaad een erg goede Wilson, waarschijnlijk z'n beste. Deed me wel wat denken aan Scarecrow, mede door het opvallend snelle tempo (eigenlijk is het in een half uur wel neergezet, met veel gebeurtenissen die doorgaans lang op zich laten wachten, en dan moet 'ie het nog een uur volhouden) en de details in het CGI-creatuur. Niveau ligt hier wel een stukje hoger -visueel een stuk verzorgder, redelijk high-end voor dit soort producties- en verslapt eigenlijk nergens, hoewel het natuurlijk alle te verwachten paden bewandelt.

Ge-wel-dig! Ben er jáááren geleden al eens aan begonnen (kon me alles met Moseley nog goed herinneren), maar heb hem toen nooit afgekeken. Why? Geen idee. Mijn fout is inmiddels herstelt en ondanks dat Wingard hier duidelijk zoekende is en de film een opvallend lelijke SOV-look heeft... is het een debuut om van te watertanden. Verbaas me wel enigszins om de vele positieve reacties. Meestal wordt er niet veel verder gekeken dan het budget, maar hier weet Wingard toch iets neer te zetten waar men de charme van kan begrijpen.

Hij sloeg met Pop Skull natuurlijk een hele andere kant op. Je kunt om die reden ook niet veel uit die film terugvinden in dit debuut. Je merkt wel aan alles dat hij een regisseur is met een enorme lading aan gestoorde ideeën, maar het ontbrak hem nog aan de ervaring om daar een strakke lijn in te trekken. Dat kreeg hij bijvoorbeeld een paar jaar geleden met You're Next in ieder geval wel dik voor elkaar (die lijkt qua toon nog het meest op deze,). Is over zijn gehele oeuvre m.i. heel constant. Wat deze Home Sick betreft vliegt met name het laatste half uur lekker uit de bocht en met enkele explosieve splatter is het de kers op de iet-wat aparte taart.

Vond dit dus echt helemaal niks, al die politieke verwijzingen en zombies die stemmen? Waar slaat het op.

Hij gebruikt deze mogelijkheid om een boodschap over te brengen, en dat doet hij dan met zombies in een ''horror film''

Op een paar geinige scénes na, en de looks van de zombies is er weinig goeds aan deze aflevering...1*

Fred Olen Ray kocht deze (verloren) films op en probeerde hem aan de man te brengen door John Carradine er een aantal keer in te plakken in een soort narrator rol. Voegt geen reet toe, maar het was een grote naam om op de cover te pleuren. Vreemd dat het toen zo werd gezien. Feit is dat George Ellis gewoon de grote redder van de film is, in een verschrikkelijk vermakelijk en over de top redneck rolletje. Opgepikt door Troma en in dat kader een prima exploitation filmpje. Heeft, zoals vele soortgenoten, genoeg irritante gebreken (zoals de hoeveelheid filler en lang uitgespannen loop/rij-scenes; editor is echt bar slecht), maar kan gedragen worden door Ellis.

Veelbelovend debuut! Een film die opvalt dankzij enkele experimentele stijlkeuzes. Het is een ritmisch samenspel tussen beeld en geluid, waarbij het ijzersterke sounddesign en de opvallend weirde soundtrack (veelal bestaande uit geluiden van gebruiksvoorwerpen en stemmen) intrigerend door elkaar heen blenden, de speelse editing is er volledig op afgestemd. Wat lijkt af te stevenen op een standaard backwoods cannibal hillbilly throwback genrefilm, is uiteindelijk een unieke, duistere slow burner die aanvoelt als een nare fever dream, surrealistisch en vervreemdend. Maar zoals wel vaker bij dit soort low-budget debuutfilms heeft het wel wat kinderziektes; het acteerwerk is enigszins schommelend (al is die oma écht fantastisch creepy) en ook visueel valt het imo nog net iets te vaak terug op het conventionele. Allemaal kleine vlekjes op een verder uitdagend debuut die vooral veel lef toont en daarmee absoluut niet voor iedereen is. Milburn is iemand om in de gaten te houden!

Invasion of the Honeymoon Snatchers. Een typische ´slow burn´. Honeymoon heeft álles om één van de hoogtepunten van dit horrorjaar te worden. Valt of staat volledig door de prestaties van de cast en die is (thank god) spot on! Leigh Janiak biedt met zijn debuut een opvallende, weloverwogen mix tussen psychologische suspense en lugubere body-horror waarin de climax enkele grafische momenten kent die lang zullen beklijven. Een serieuze nagelbijter, oftewel: aanrader!

Wat een herziening wel niet kan doen.

Na gister de remake een kans te hebben gegeven besloot ik voordat ik ging stemmen toch nog even het origineel te herzien, dit pakte voor 't origineel goed uit maar voor de hollywoodse tweelingbroer niet zo.

Fijne opbouw, dat vooral, het verhaal rondom de vete tussen de ouders krijgt hier gelukkig niet zoveel aandacht zoals dat in de remake het geval was, waardoor er veel meer gedaan kan worden omtrent het neerzetten van een fijne sfeer en de locatie ten volle te benutten.

Het komt dan ook veel strakker over wanneer er wat gebeurd, stuk sfeervoller en veel grauwer en interessanter gebracht. De uiteindelijke ontknoping is ook beter uitgewerkt, sowieso een erg fijn verhaal om op te teren uiteindelijk.

3.5*, maar liefst 2 vollen punten erbij.