Opinions

Dit tweede deel voelt té veel aan als een veredeld promotiefilmpje voor de diverse horror-gerelateerde evenementen die de protagonisten bezoeken. Een verrassend en logisch vervolg geven aan het sterke eerste deel is er duidelijk niet bij. Het verhaal lijkt gewoon letterlijk te vertellen hoe het regisseur Bobby Roe zelf is vergaan: organisaties bieden ons nu geld en dus gaan we er maar heen. Puur geboren uit externe interesse en niet omdat er een creatief idee achter zit... laat staan passie. Dat is echter wel waar het eerste deel z'n winst pakte. Die herkenbare spanning van horrorfans/thrillseekers is hier maar sporadisch terug te vinden.

Worden uiteindelijk toch behoorlijk verwend dit (horror)jaar. Het is oktober, dus dan staat er altijd wel iets speciaals op het menu. Samen met The Canal (2014) is Houses Octoboer Built dé verrassing. Geen her-uitvinding van het found-footage genre, maar thematisch een hoogtepunt in zijn soort. Het is genieten geblazen voor de Halloween/Haunted House buffs onder ons. Een anderhalf uur durende freakshow(!). Erg naturel (en likeable) gespeeld door de cast en audiovisueel opvallend indringend. Enige dipje zit aan het eind, daar ontbreekt het toch aan een beetje extra. De film geeft vrijwel al z'n kracht in het middenstuk... en die is fan-tas-tisch - al komt het wel neer op veel cheap thrills & scares (wees gewaarschuwd).

LOL. Echt het ultieme voorbeeld van een film die al verouderd was toen 'ie uitkwam. De manier waarop game-development wordt neergezet is héérlijk cheesy en vol met stereotypes. Grappig om Tyler Mane (speelde o.a Michael Myers in de Zombie-films) hier te zien, met de toepasselijke naam 'Hardcore'. Über foute killer ook, deed mij een beetje denken aan crappy schroothoop-designs zoals Jigsaw (2002) ... het zal vast niets te maken hebben met de periode waarin beide films uitkwamen . How to Make a Monster voldoet precies aan de verwachtingen op gebied van kwaliteit (slecht), maar is tegelijkertijd ook veel leuker dan ik had verwacht.

Bonkige weerwolven in een trein; count me in! Ondanks dat ik Hyett's The Seasoning House (2012) niet bijster interessant vond, valt hij met zijn eerste twee films wel op als degelijke Britse genreregisseur. In ieder geval iemand waarvan ik de volgende projectjes meteen op de watch-list pleur. Veel onsympathiek slachtvee en daar maakt Hyett goed gebruik van. Alleen al de introductie van al die schoften; héérlijk! Dat houdt het dynamischer onderling en een tikkie tongue in cheek. Dat relativerende toontje kan zo'n oer-genrefilm dúidelijk gebruiken, want --op WolfCop (2014) na-- zijn er maar weinig te pruimen weerwolf-flicks. Prima tussendoortje.

Back in the day...

Toen Joe Dante nog wist hoe het moest. En dat was leuk! Heel leuk zelfs, vooral richting het eind. Zeer indrukwekkende transformatie(s). Er is weinig ruimte voor humor, maar toch weet het veel fun te bieden in de vorm van actie. Het mysterieuze gezelschap en het wat surrealistische begin maakt het allemaal erg tof. Alleen mist het middenstuk net wat betere 'filler'.

Verder erg genoten, verhaal verloopt prima en het einde doet de rest eer aan. Ben niet echt benieuwd naar de vervolgdelen, al is Christopher Lee in deel 2 misschien wel cool. Als eerste weerwolf flick beviel dit prima, ook al heeft het me eigenlijk nooit aangesproken. An American Werewolf in London is de volgende die er een keer aan mag geloven.

Tony's Cinema Trash: The Howling (1981) - tonypulp.blogspot.com

Interessant. Kwam er achteraf pas achter dat dit van dezelfde regisseur is als Taxidermia (die ik beter kon hebben). Hukkle is eigenlijk alleen maar de moeite waard om z'n sounddesign. Zitten een paar geweldig creatieve vondsten in (o.a enkele in 't oog springende, zoals de overgangen). Maar ook voor de kenner; veel wisselingen in perspectief, waardoor vele scene's een unieke klank meekrijgen maar nergens hun realisme verwaarlozen. Verteld z'n verhaal voor 90% via geluid (foley). Krachtig concept, maar met z'n 70 minuten alsnog een bijzonder zware zit. Op wat eye-catching moments na - en een nogal misplaatste straaljager - is het vooral veel statief-observatie. Nogal droge, docu-achtige aanpak.

Instant cultclassic

Tom Six, wat een misselijkmakend mannetje is het, na het zien van Human Centipede kun je niet anders concluderen. Één ding dat je echt niet moet doen tijdens het kijken is erbij stil staan wát je nou eigenlijk allemaal te zien krijgt. Het is werkelijk te misselijk voor woorden. Net wanneer ik dacht alles wel gezien te hebben..

Hij toont lef, met een scenario waar menig horror regiseur niet aan zou durven beginnen, doet Tom dat toch even lekker. En daar ben ik blij om, ongekend misselijk, met vlagen pik zwart-komisch en verder een ontzettend sfeervol werkje. De sfeer in- en rondom het huis is kil, deed me zwaar denken aan Martyrs. De hele look & feel van de grote, kale en spierwitte villa doen je rillen.

Daarnaast is de kop van Dieter Laser geknipt voor deze rol, wat heeft die vent een enge smoel. Prachtig neergezet, alleen die scene al waarin hij z'n siamese triplet de krant probeerd te laten brengen verdient al een dikke vette pluim. schitterend

Verder teert de film niet te veel op de 'in your face achtige gore'. Maar laat het het veelal bij het idee an sich, dat eigenlijk al volstaat. Verwacht dus geen liters bloed en vliegende ingewanden. De scéne waarin de voorste van de drie moet poepen, waar het dus verdwijnt in de mond van de middelste, is zonder te veel te tonen gewoonweg het ranzigste wat ik ooit heb gezien.

Dit is een dikke vette cultclassic, dat kan niet missen. Ik heb er zwaar van ''genoten''. The Human Centipede bied een hoop, maar is alleen geschikt voor een select groepje liefhebbers, maar ook dat mag geen verassing zijn.

Waar deel 1 nog subtiel en onheilspellend tot en met was, is dit vooral grauwe smeerlapperij. Ge-wel-dig Tom overtreft zichzelf en levert een dikke middelvinger af richting de critici en neemt 'censuur' op de hak. Want waar de controverse al bij deel 1 begon, was het pas nu een klein beetje terecht geweest.

Spetterpoep op de muren en geïnfecteerde bil-flappen, dit is smerig! Prachtige ontdekking van Laurence R. Harvey en de terugkeer van Ashlynn Yennie is werkelijk hilarisch. Veel meer kleurrijke (get it..) personages dit keer en een stuk meer op het randje. En dan te bedenken dat het derde deel er nog overheen moet gaan.

De keuze van zwart wit, de sneer richting de media en meer staan nog verder beschreven in mijn review

De trilogie is rond! Six heeft z'n meesterwerkjes af. Zijn magnum opus. De films die over 20-30 jaar bovenaan de cult-lijstjes staan en pas dán de waardering krijgen waar het recht op heeft. Zoals het vele briljante films al reeds eerder is vergaan. Hail Tom Six, omdat hij alle 3 de Human Centipede films op compléét andere wijze heeft aangepakt en daarmee het concept tot z'n maximum heeft weten te brengen in plaats van (voor de hand liggende) uitmelking.

In dit derde deel is het een schaamteloze Dieter Laser show. Vol smeerlapperij en geschreeuw (it's a German thing). Hij zet hier een nóg ziekere psychopaat neer dan zijn iconische rol in het eerste deel. Slimme zet van Six om beide hoofdpersonen terug te brengen, maar als ander personage. Zo speelt hij wel meer met z'n eigen universum. O.a door zichzelf te introduceren, verwijzingen naar de vorige films en sneren naar de critici. Dat maakt het voor de genieters van de eerste twee films een waar feest, maar de rest krijgt het zéér lastig (maar waarom zou je het dan überhaupt nog kijken...?)

Erop en erover. Een eigentijdse cult-hit met een eigen smoelwerk. Én ééntje die ALLE beloftes inlost. Het is offensive, smerig, fout en flauw. Een waar pulpfestijn met een fantastische maniak als uithangbord. Laser maakt zich onsterfelijk en Six mag weer met een nieuw idee komen.

Leuk! Had hem al een behoorlijke tijd op de planken liggen. Opent spectaculair met een benauwende verkrachting en het levend verscheuren van de dader . Eindigt ook ''zoals het hoort''. Nogal een hoog Friday the 13th gehalte, maar misschien ook gewoon een slasher ding in z'n algemeenheid. Niets mis mee in ieder geval! Minder is het middenstuk. Heerst een lekker sfeertje, vooral voortkomend uit het concept van een eiland vol met honden, met één die wat weg heeft van een mens.. Had flink baat gehad bij een aantal creatieve (of op z'n minst bloederige) kills. Het is nu nogal tam. En een liefhebber van blood & guts heeft zo z'n grens qua geduld.. Veel potentie, maar uiteindelijk één van de vele middle of the road 80's slashers.

Best so far.

Ben steeds een grotere fan van JC's werk aan het worden. Tot nu toe is dit het absolute hoogtepunt. Non-stop geweldige actie, met een schitterende Chan die stunts uithaalt zoals alleen hij dat kan. Werkelijk ongelooflijk.

Een lekker fout flut verhaaltje met de nodige humor. Het staat iig garant voor 90minuten top vermaak. Sommige stunts zijn echt idioot vet. Zoals ook in de aftiteling te zien is, riskeerd Chan een hoop om sommige stunts uit te halen, hij komt er iig niet zonder kleerscheuren vanaf.

4.5* voor dit actie pareltje.

Wat Kristen Stewart kan, kan ik ook! Dacht mevrouw Lawrence. Stoïcijnse anti-heldin met charisma op het nulpunt. Identiteit is een vies woord, bah. Maar we besteden er wel een uur aan! Het eerste uur moet namelijk de schijn opwekken dat een stuk karton tóch nog enigszins leeft en sympathie verdient. Maar op basis van wat?

Moet dit als guilty pleasures dienen, of sla ik de plank compleet mis als ik de abominabele stijl aankaart en met werkelijk stijgende verbazing heb zitten kijken hoe zo'n visuele miskleun een miljoenen budget nodig heeft? Kitscherige aankleding, theatrale performances, soundtrack uit den bekende doosch en dan ook nog eens met dat verdomde PG-13 feelgood sausje. Koude rillingen.. want niets (en dan ook écht niets) is als film zijnde goed aan deze Hunger Games. Niets.

Niets.

In de aanloop ietsjes beter dan het eerste deel (wat grauwer, staat de film goed), maar het blijft een behoorlijk gedrocht vol flauwe tienermeisjes-boeken-idealen. Als ik het zo mag omschrijven.. Peeta is zo'n beetje het meest kansloze personage ooit en is er enkel en alleen om de poes van Lawrence tussen twee walletjes te laten soppen... *ugh*

Ondanks de lage score toch een opvallend aantal berichten die dit broddelwerkje somewhat steunen. Ontstijgt het niveau afstudeerfilm nergens. Dat danéén iemand in 't groepje roept; ik heb After Effects wel eens opgestart, komt wel goed joh. Binnen de golf aan Found Footage titels moet je wel één uniek twistje aan het geheel geven; dat lukt Hungerford niet. Die strontvervelende goedkope glitch-effects komen ook m'n strot uit inmiddels. Het is de makkelijke route en heeft niks met creatief low-budget filmmaken van doen. Inspiratieloze drek zonder charme en zonder blijk van talent. Toegegeven; het vervolg ziet er wel beter uit. Nu maar hopen dat die wat authentieker aanvoelt en niet als een 13 in 't dozijn Youtube shortfilm.

Tsjah, ''onderhoudend'' is dan het clichématige sleutelwoord. Simpel, maar relatief doeltreffend kat-en-muis spelletjes. Uiteraard vergelijkbaar met tig titels, maar belangrijker is hoe Hush het zélf doet. Mark Tonderai is dus gewoon een eenvoudige, maar solide regisseur. House at the End of the Street (2012) blijft namelijk ook een beetje hangen op hetzelfde punt (vermijden van risico's). Kudo's voor de belichting, die zorgt ervoor dat Hush vooral heel sfeervol en verzorgd eruit ziet.

Geweldige Flanagan weer. Na Absentia (pas recentelijk gezien) een bescheiden fan geworden. Dat de protagonist een mute is, voegt wel degelijk veel toe. Dat in tegenstelling tot een film als Cassadaga (2011) , die me meteen te binnen schoot. Doet voldoende zaken anders (of in ieder geval beter) dan vele Home Invasion soortgenoten. Vaak is de tweede helft een aaneenrijging van deja vu's, maar hier blijft Flanagan speels, met name het sounddesign houdt de boel uitzonderlijk stijlvol en met veel gevoel voor timing en temporisering gebracht. Een échte genre filmmaker, die hopelijk nog lang in de horrorhoek blijft hangen.

Alles overboord. Geinig concept met een sfeervolle locatie, geen van beide echter eer aan gedaan. Scarecrow design is aardig, maar het ontbreken van enig machtsvertoon is wel pijnlijk. Zie weinig reden om je druk te maken. Daarnaast veel te zweverig met die 'flashbacks' en de dude met die bril is ontiegelijk irritant. Het optimisme ebt langzaam weg tijdens het kijken van Husk. Alsof je een honkbal wedstrijd kijkt waarbij de bal continue gemist wordt. Hopeloze poging.

Leuk leuk leuk.

En nog eens leuk. Want als Volcano high 1 ding is, dan is dat 't wel . Erg komische high-school 'gang' werkje met de nodige visuele flair en over-de-top gedoe.

Vooral visueel erg opvallend, tof kleurgebruik (of liever gezegd; afwezigheid van kleur) en genoeg geinige trucjes om het spannend te houden. De special effects zien er opvallend spectaculair uit, het gebruik van water in de meeste scenes is bijzonder sfeervol.

Er valt helaas nog wel wat aan op te merken, zo is de speelduur gewoonweg te lang en is de humor soms iets te flauw (die scheten..). Al met al een bovengemiddeld high-school werkje die vooral met z'n look indruk maakt.

Zou best wel eens één van Ray's leukste films kunnen zijn. Nu ben ik sowieso wel te porren voor een cheesy Alien knock-off, waarvan ik o.a Forbidden World (1982) en Alien 2 sulla Terra (1980) héérlijk vond. Zijn er gelukkig genoeg van gemaakt, dus de kijkvoorraad is nog niet op. Ray melkte de Alien-hype nog tot dik in de jaren 90 uit (getuige deze, uit 97) en was daar zeker niet alleen in ( Dark Universe (1993) comes to mind...).

Ondanks dat het (nogmaals: waarschijnlijk) één van Ray's meest vermakelijke films is, behoort deze niet tot de betere rip-offs. Desalniettemin een film die alle vakjes netjes afvinkt: slijmerige alien [x], lesbische douche-scene [x], langdurig wandelen door slecht belichte gangen [x]... je zou er een Bingo mee kunnen spelen. Daarmee weet het de fans (moi) natuurlijk wel perfect te pleasen.

Voor wie af en toe graag een foute cultfilm ziet, is dit wellicht niet de beste keuze, maar voor wie een onstilbare honger heeft is dit een absolute must. Je kunt het veel erger treffen