Opinions

McDonnell werkte al mee aan de eerdere delen (camera), dus het stokje is wijselijk doorgegeven. Toch was het wel mooi geweest als Green zijn(!) epische slasher reeks zelf had afgesloten, want buiten wat schrijfwerk voor deze flick om had/heeft hij niet bepaald een overvol agenda. Veel stoot-en-scheur werk weer van Victor, die na een vrij heavy begin gewoon zichzelf aan elkaar plakt en vervolgens een salvo aan kapotte karkassen rond tost. En dat vind ik wel fijn, ja.

A malignant seething hatework. Damn! James Cullen Bressack gooit werkelijk álle registers open en blaast de kijker in mum van tijd compleet weg. Über hoge shock-value (dus wie zich geroepen voelt..) en op een zeer intense handheld manier gebracht. Veel long takes waarin bitter weinig genade is terug te vinden en het gekrijs tot diep in je trommelvlies door trilt.

Een naargeestig fuck & shit fest voor de liefhebbers van underground shock.

Nogal Wan-esque film, maar dan lang niet met dezelfde klasse. Wél dezelfde valkuilen. Dit concept valt echt niet verder uit te wringen, maar dankzij Wan zal er toch weer een hele generatie regisseurs komen die denken dat ze het wiel opnieuw kunnen uitvinden. Helaas blijft het dan 99/100 keer bij een fijn uitziend filmpje dat nooit verder komt dan wat verdwaalde clichés en makkelijke scares. Zo ook hier. Wel een gruwelijke poster

Spookhuis = meta. Inmiddels (weer) een populaire genre trope geworden en niet geheel zonder reden. Genre heeft een aantal hits gekend binnen deze setting - tot aan het witte doek aan toe ( Hell Fest (2018) ) - en bovendien toegankelijk om als low budget filmmaker mee aan de slag te gaan ( The Houses October Built (2014) ). Ook de vele 'Escape Room' titels kun je in hetzelfde rijtje plaatsen. Haunt is binnen dat hokje niet de meest frisse / originele titel, maar doet verdomd weinig fout. Heeft duidelijk het gewenste budget en oogt daardoor redelijk slick, al dan niet veilig. Wel geestig dat de daders er zonder masker eigenlijk veel enger uitzien. Die body modification shit is een sterke vondst . Erg tof! Paar geinige kills, schuwt het bloedvergieten niet en naar behoren met practical effects uitgevoerd. Grappig dat dit het tot de bioscopen schopt, hopelijk vergaart het op die manier nog wat meer bekendheid.

Ondergewardeerd? nee alles behalve!

Dit is echt een typische westerse horror B-film die dingen uit de asian horror haalt en er niets bijzonders mee doet!

Ze hebben echt alles maar over genomen, en zijn nergens echt origineel geweest met de geestverschijningen.

Verder is er eigenlijk geen spanning, word o.a verpest door de ontzettend slechte special effects die 9/10 zeer overbodig zijn en tegen de spanning in werken.

Acteerwerk is weer matig, zoals in bijna alle B-films het geval is.

Enige leuke wat ik aantrof was binnen in die boom, dat vond ik nog leuk bedacht. de rest was inspiratieloze troep..jammer.

1.5*

Geniaal

Ten eerste is de stijl erg tof, ziet er wel wat goedkoop uit maar deed me sterk denken aan de cartoons die ik keek toen ik nog jong(er) was, zoals ren & stimpy

Daarnaast is het geheel zóooooo ontzettend overdreven slapstick/parodie achtig, dat maakt het heel erg fijn om naar te kijken, humor die mij erg bevalt en hier ontbreekt het er geen moment aan, die 77 (korte) minuten zitten er dan ook bomvol van.

Het gaat af en toe wel erg ver maar omdat het een animatie film is is dat niet erg. Ontzettend seksistisch en 90% bestaat dan ook uit seks-grappen, helemaal niet erg want ze zijn geslaagd.

De personages zijn ook erg tof, niet alleen superbeasto maar ook z'n zusje samen met die robot en de zombie nazies ( ) zijn tof.

Ook de 'bad guy' is grappig in combinatie met de aap.

Daarnaast zul je ook Myers (Uit halloween), Dr. satan uit HO1000C, en rob zombie himself langs zien komen, wat natuurlijk geinig is!

Daarnaast zijn de stemmen ook ontzettend goed verzorgd, zorgen dat het meerendeel van de grappen een stuk beter uit de verf komen integenstelling tot andere films waarom poep en plas grappen alles behalve grappig zijn.

Al met al meer dan geslaagd en dat had ik niet verwacht

4.5*

Net wanneer je denkt dat de horror uit hollywood op sterven na dood is, kom je zo iets tegen, een lichtpunt.
Het verhaal is er 1 die me meteen wel wist te grijpen, geen standaard 'verhuis-naar-een-haunted-house' verhaaltje maar één met inhoud, één die je een gevoel geeft dat je je zorgen maakt om de familie.
Ontwikkeling van het verhaal en de ontknoping is daarnaast ook weer eens wat anders, al is het voorspelbaar, heb ik er van kunnen genieten.
Veel toffe special effects, het stijltje sprak me erg aan en wist me dan ook elk moment te boeien.

Er gebeurd genoeg om je bezig te houden, al is het wel steeds het zelfde wel bekende truucje (Steeds meer vage geluiden, steeds harder wordende muziek...schrik) is het nergens vervelend, integendeel, het beviel me gewoon goed.
Iets wat me al tijden niet meer weet te boeien is het toch gelukt, ik ben me een paar keer hard geschrokken en dankzij het verhaal dat meezit is dit een hele spannende film geworden.
Nu is de vraag of dit geen remake is natuurlijk, een paar scénes zijn best imponerend en vooral origineel, dat tweede veraste mij een beetje, daardoor ook de vraag of het voor het eerst verfilmt is.
Wel jammer van de 'happy-ending', dat de jongen overleeft zorgde voor wat minder impact, gaf het geheel wat minder waarde.

Al met al een grote verassing, 4*

'Bizar'.

Gestoord, vreemd, weird...oftewel; bizar. Want als Hausu één ding is, is dat het wel! En niet zo zuinig ook. Obayashi smijt met ideeën en is als een gek tekeer gegaan met de beschikbare technieken. En waarom ook niet? Lekker onbesuisd te werk gaan, levert immers een meer opvallend werkje op, precies hetgeen wat Hausu nastreeft.

Een film die z'n tijd ver vooruit is en vandaag de dag nog steeds staat als een huis, althans...het is een typisch ''Not for everyone'' werkje, wel één die je wat mij betreft gezien moet hebben. Vanaf het overdreven jolige begin tot het extreem hectische einde; het is fout!

Hoewel Obayashi kiest voor de grootste non-logica mogelijk, houdt hij ondertussen alles in artistiek opzicht hoogstaand. Geweldig camerawerk, fantastische montage (vooral tijdens het steeds drukker wordende einde) en stijlvolle visuele trucjes. En wat te zeggen over de muziek? Een continue shitload aan foute deuntjes en veel...héél véél piano gepingel. I'm loving it!

Hausu heeft potentie om uit te groeien tot een persoonlijk favoriet, een film die álles biedt wat ik zoek. Van begin tot einde pure waanzin, knotsgek en hilarisch! Kijk nu al uit naar een herziening op dvd .

Intens, verwarrend en bloederig...3 woorden die bij deze film heel goed passen.

Haute tension, een franse horror, 1 die al heel lang in de wacht staat om gezien te worden door mij, en nu ik hem eindelijk gezien heb, heb ik toch wel spijt dat ik er zo lang er mee heb gewacht.

Want deze film brengt naast de lekkere franse gore ook nog een ontzettend zieke twist, en daarbij had ik wat tijd, en een tekstje die hier boven mij staat, nodig om de film te begrijpen..

Acteerprestaties zijn in mijn ogen goed, de scénes zijn zenuwslopend en de gore is dik in orde.

Wanneer dat alles aanwezig is ben ik dik tevrede, verhaal doet me niet zo veel ookal is die twist wel écht waanzinnig..

Shockerend kan ik dit helaas (In mijn ogen) niet noemen, alles is heel bloederig, er zitten wat zieke dingetjes in maar het laat geen indruk op mij achter. Raar? nee, blijft een film.

Wat deze film zo goed maakt (In tegenstelling in bijvoorbeeld een hollywood movie, ik noem een saw en hostel) is dat er een heleboel spanning is, en die heerst, naast de gore.

Elke keer die opbouw naar een moment(Moord) en je denkt het wel te weten, wat gaat er gebeuren, maar toch weet Haute Tension dit goed te doen zonder al te vaak cliché over te komen! en dat is knap.

Door de spanning die vrijwel de hele film door er wel is, en de ontzettend nare sfeer is dit een franse horror die makkelijk de vloer aanveegt met álle hollywood producties, en dat zegt nogal wat wanneer dit niet de beste franse horror is die ik persoonlijk heb gezien.

Ik hou er van, franse horror, en dit is geen uitzondering..

Haute tension...ik hou er van

4.5*

Mijn 3e Sono

En meteen de beste! Na Ekusute en Jisatsu Sakuru was ik al redelijk weg van deze regisseur, maar nu kan het al helemaal niet meer op. Geweldig sfeervolle, vrij komische en zeer vlotte misdaad film, die op prachtige wijze de radeloosheid van Shin neerzet in een 'nieuwe wereld'. Bijna dromerig, onwerkelijk, erg lastig uit te leggen, sowieso niet bijster serieus allemaal. Dankzij de dynamische cameravoering in combinatie met de veelal groene tinten, levert het een bloedmooi filmpje op.

Komedie zou hier ook niet mis zijn bij de genre aanduiding, de personages zijn overdreven, de situaties minstens zo erg, vooral het eerste uur toch best kunnen grijnzen door enkele momenten. Tegen het einde wordt het net wat grauwer. Het was al een vrij kil gebeuren, maar dan gevult met enkele energieke momenten en personages, dat pakte constant zeer goed uit.

Kan me niet echt plaatsen in de slechte commentaren hier, ik heb van elk shot kunnen genieten. Het voortkabbelende verhaaltje, die inderdaad maar doet waar het zin in heeft, past hier perfect. Het gaat namelijk precies samen met het al hetgeen dat er gebeurd in Shin's 'nieuwe leven'. Geen recht pad, maar zich gewoon laten leiden door alles om hem heen.

Henry Rollins! Heeft Krawczyk goed gezien. Rollins tilt deze gortdroge horrorfilm tot het niveau waar je het wilt zien. Zeer degelijk geschoten ook en prima getemporiseerd. Geen gehaast, maar lekker de tijd nemen waardoor je als kijker mee kunt in het simpele, cynische wereldje van Jack. Zijn maar weinig films (/regisseurs) die het aandurven. Prima aanwinst voor Netflix ook. Dit zijn filmpjes die tussen ''bekendheid'' en vergetelheid hangen, en dus best dat laatste zetje kunnen gebruiken. Mist inderdaad net dat raunchy randje om echt volledig te overtuigen.

Behoorlijke miskleun. Er is vanalles fout gegaan in de post productie. De colorist mogen ze echt strippen van z'n titel, want dat 'ie dit toelaat... wat een afzichtelijke look heeft deze film meegekregen. In enkele donkere shots werkt het nog, maar de scene's met meer lichtbronnen (en dan met name de zon) zijn oogverblindend kitscherig. En dat terwijl het camerawerk degelijk is, het acteerwerk (binnen het genre) bovengemiddeld -met een dringende waarschuwing voor de mensen die het krijsende kind uit Babadook wel konden schieten: hier heb je er twee- en een verder iet wat bombastische maar wel passende score. Het zorgt voor een redelijk hysterisch, maar gelukkig ook overzichtelijk en volgbaar kat-en-muisspel. Mist helaas de bezieling, een originelere invalshoek en een aantal betere keuzes in het post proces.

Behoorlijk opvallend dat deze bijvoorbeeld (veel) beter ontvangen wordt dan The Open House (2018) , die vele malen creatiever is en een betere production value kent.

Headless begon, zo heb ik me laten vertellen, als een short / fake trailer in de film Found (2012) en is door crowdfunding nu een feature film geworden. Grappig genoeg begint Headless zelf ook met een fake trailer genaamd ''Wolf Baby''. Nu maar hopen dat die hetzelfde lot ondergaat Cullipher heeft hiermee in ieder geval een héérlijke low-budget slasher in een retro-jasje afgeleverd. Alhoewel, ik kan me geen 70's slasher bedenken die even sick & twisted is als deze...

Headless bestaat uit rauwe onthoofdingen, het uitscheppen van de oogballen en het vervolgens penetreren van datzelfde hoofd. Afgewisseld met enkele cringy conversaties en andere ''verhaal''-gerichte sequenties, is het in principe een herhaling van een ritueeltje. Er komt een beetje backstory bij die, hoewel cliché, nog behoorlijk nasty is. Pakt groots uit qua practical effects en scoort daarmee bij mij de meeste punten. Is verder niet de meest geraffineerde low-budget slasher, maar weet met volle overtuiging de blood & guts te leveren die je hoopt te krijgen.

Deze poster dekt de lading trouwens een stuk beter.

Andrew van den Houten verwijst met dit concept een beetje naar Pi (1998) , maar giet die geesteszieke elementen in een recht-toe recht-aan horror jasje. 'Headspace' onderscheidt zich met degelijke regie, een relatief sterke rolbezetting en meer dan aardige gore sfx van ander soortgelijk, low budget, demonisch geneuzel. Einde is helaas wat flauw in tegenstelling tot de ontwikkelingen eerder in de film, maar toch weet het zich positief te nestelen in de rij met releases binnen de But filmcollectie. Bovengemiddeld!

Super sfeervolle film die vrijwel volledig wordt gedragen door de soundtrack en een ijzersterk acterende Trish Devere (en om die reden stijgt The Changeling (1980) weer een paar plaatsen op de watchlist). Spijtig dat The Hearse nergens echt weet te pieken, want het eerste uur legt een perfecte fundering neer waarin met veel aandacht en geduld een gesloten community wordt neergezet die in al z'n ongemakkelijkheid en mysterie omgaat met de nieuwe bewoonster. De uitgave van Vinegar Syndrome is ontzettend clean en zonder twijfel de beste manier om de film te aanschouwen.

2003 is een jaar waar een duidelijke kanteling plaatsvond voor Uwe Boll. Zowel Heart of America (illustratief voor een behoorlijk goede, enthousiasme filmmaker) als House of the Dead kwamen uit dezelfde mouw geschud. Pas in 2008/2009 kwam er weer een vleugje van deze klasse terug en dat resulteert sindsdien in een reeks films die prima representatief zijn voor zijn échte kwaliteit. Een verschrikkelijk slimme regisseur, die de 'haat' terecht voor lief nam om ondertussen grote stappen te maken. Grappige parallel is Brendan Fletcher die zowel hier als in Rampage opdook (en binnenkort uiteraard Rampage 2).

Heart of America is geduldig in z'n scenario en vlot in z'n stijl. De intro alleen al staat bol van de fraaie overgangen en crane-shots, leuk om te zien in z'n early days . Na zo'n 8 jaar herzien en blij verrast dat m'n positieve herinneringen terecht zijn.

Erg leuke komedie, met een goede Stiller.

Veel leuke scénes en vooral het eerste uur zit vol humor, daarna is het een beetje langdradig maar nergens irritant.

Erg leuk voor een avondje, 3.5*

Vond deze echt 10keer niks.

De killer was zo ontzettend dom dat de film alles behalven spannend is.

Liep heletijd gedichtjes voor te dragen, heel vaag.

En er is helemaal geen sfeer in deze film.

Verhaal is ook nogal flut, vond de gore ook niks voorstellen, en het einde was van het voormaat...CRAP.

Acteer prestaties bedroevend.

Niet echt een aanrader dus.

Oh wat is De Niro hier goed zeg.. Michael Mann weet er slechts op spaarzame momenten visuele invulling aan te geven. Vind het wat veilig en weinig 'eigen', al zie je wel continue de out of focus lichtbronnen terugkeren wat redelijk sfeervol werkt, zeker in 'the city of lights'! Kudo's voor het sterke gebruik van stilte bij de actie waardoor de klanken echt aankomen en dan is de film perfect afgesloten met Moby. Pacino vond ik wat inconsequent wat betreft karakteristieke details, maar verder natuurlijk ook een sterkhouder. Niet briljant, maar in clichés gesproken is dit écht heel ''onderhoudend''.

Wat fijn zeg! Durfde geen blind buy aan met de Arrow release; ik vind 80's highschool comedies zelden écht heel leuk. Ondanks de charme blijft het toch altijd een beetje een ver-van-je-bed-show, dat gemaakte Amerikaanse. Heathers trekt dat zó ver door dat 't eigenlijk voor iedereen geldt, het is een knotsgek alternatief universum waar cynisme hoogtij viert. Verder echt een karrevracht aan memorabele quotes; iedereen heeft een andere favoriet. I don't patronize bunny rabbits. Snijdt op zwartgallige manier toch hele zware/belangrijke onderwerpen aan zoals zelfmoord onder tieners. Enige die ik niet echt kon smaken was Christian Slater met z'n rare wenkbrauwen. Ryder is perfect.

Typische Full Moon productie (van na de eeuwwisseling). Zo'n reality TV-programma gone wrong was destijds een (iets te) populaire opzet voor horrorfilms (o.a Halloween Resurrection, My Little Eye, Slashers uit 2001...). Hell Asylum weet daar helaas weinig tot niets aan toe te voegen. Zoals vaker het geval: alles moest zo goedkoop mogelijk. Alleen is het vrij funest als je geen goede locatie scout. Dat breekt de film behoorlijk op. Samen met de wansmakelijke editing. Bloedirritant gebruik van white noise frames om ''lekker hip en snel overal heen te snijden''. Ugh, té cheap. Danny Draven staat er vooralsnog niet goed voor bij mij, maar ik heb de hoop nog niet opgegeven.

Volbloed(erige) komedie met een rijke cast. Rob Corddry voorop, die zich steeds meer thuis voelt in de horror hoek. Ondersteund door de erg leuke Leslie Bibb en met Thomas Lennon en Robert Ben Garant (Reno 911 beide) als gortdroog duo. Bekend recept verder. De vergelijking met Scary Movie (?) is een beetje gevaarlijk, daar het niet gaat om een parodie.

Na het nogal middelmatige laatste deel (*sniff*) in de Paranormal Activity reeks, ben ik blij verrast met deze (soort van) comeback van Plotkin, die dit keer de boe-schrik-geesten laat voor wat het is en zich stort op een op sterven na dood subgenre: de slasher. En waar de meeste klassieke slashers toch het best op hun plek waren in het bos of wellicht nog ergens op een school/universiteit/campus... is het soms ook wel fijn om er wat meer een attractie van te maken. Hoewel de setting van een Halloween-themed 'pretpark'/evenement niet heel origineel is, The Houses October Built (2014) en het vervolg o.a doen bijvoorbeeld ongeveer hetzelfde, is er nog wel 't relatief hoge budget en de (daardoor) hoogst vermakelijke, uitbundige aankleding en grootschaligheid van het hele gebeuren die deze Hell Fest boven de rest doet uitsteken. Heel vermakelijk!

Middelmatige (gay) slasher. Niet alleen met een grotendeels homoseksuele cast, maar ook overduidelijk puur voor het gay-interest publiek gemaakt. Daar behoor ik niet toe, dus dan ga je toch wat sneller op de rest van de film letten. Helaas is dat een behoorlijke puinhoop. Oogt allemaal erg duf en de inspiratieloze killer deelt in de malaise. Met zijn scherpe sikkel richt hij wel redelijk wat schade aan, maar dat wordt omwille van het lage budget toch te vaak verhuld. Kills die zich enkel uitten in schaduwspel op de muur krijg ik altijd jeuk van. Morgen maar eens een zalfje voor halen...

Redelijk vervolg, een stapje terug t.a.v deel 1.

Maar dat is helemaal niet erg, deel 1 was erg goed, met minder kan ik ook genoegen nemen. De kant waar het verhaal op gaat is niet meteen naar mijn smaak maar het had ook slechter uit kunnen pakken.

Helaas zoals dat in deel 1 ook al was is pinhead weinig betrokken, in beeld althans, zo'n personage kan een film als dit tot een hoger niveau tillen. Verder was de rol van het blonde meisje die niet praten kan bijzonder irritant, bahh wat slecht geacteerd.

De effecten/gore zijn tenminste op z'n tijd wel weer om te genieten, er zitten wat scenes in met grootse missers qua effecten, dit verpest voor een groot deel van de sfeer, die het naar mijn mening al wat had ingeleverd door de verplaatsing van locatie, niet meer in het huis helaas.

3*, nog zeer aardig maar hoop op een niet nog verdere afzwakking in de komende 6 delen die ik z.s.m zal zien

Hmm, lekker hoor! Mistige, nachtelijke filmsets met blauw geschminkte doden en ontploffende goudvissen. Fijne (bovennatuurlijke) 80's horror. Wellicht wat 'zuinig' gevuld, maar met enorm veel sfeer en het nodige naakt/verleiding. Wellicht wat te tam om echt hoog te eindigen, maar hoe dan ook een fijn traditioneel filmpje.

Tikkeltje teleurgesteld De stap van Italië naar Amerika heeft Cerchi geen goed gedaan. Plankton (1994) was voor mij een heerlijke verrassing, maar die lijn zet hij niet door naar deze Troma-productie. Met werkelijk minimale middelen een halve Hellraiser knock-off gemaakt die regelmatig volledig doodvalt en nog enigszins wordt gered door de over de top performance van de 'Hellinger', met een onstilbare honger voor oogballen. Ik verwacht derhalve niet veel van de andere film op de double feature ( Holy Terror (2002) ) , maar blijf hopen op nog zo'n smakelijke nonsense film als bovengenoemde. Voor liefhebbers van crappy SOV-films nog wel de moeite waard.

Maar het had zo van hem kunnen zijn Wie een beetje bekend is met zijn werk (recentelijk o.a Hellmouth (2014) en Septic Man (2013) ), ziet enkele leuke overeenkomsten. McDonald heeft als regisseur wel iets. Al is het maar omdat hij met deze Hellions weer op een leuke manier afwijkt van hetgeen we als horrorkijkers gewend zijn. Dat deed hij ook al met Pontypool. Het oogt, voelt en verloopt geheel anders dan ''vergelijkbare'' films. Wat dat betreft zit je als kijker wel goed. In andere gevallen voorzie ik vooral veel gezeik op het vage karakter van de film. Bizarre mix van bovennatuurlijke elementen in een Home Invasion-achtige opzet met enkele fucked up / weirde practical effects.

Leuk! Is toch weer even wat anders. Burgess als writer help enorm. Zal ongetwijfeld met McHattie in gedachte zijn begonnen. Na Pontypool blijkt het weer een rake keuze. Regisseur van Pontypool, Bruce McDonald, ook nog met een rolletje. Het is een behoorlijk interessant kliekje aan het worden. Geddes, ''bekend'' van Scarce (2.5*) en Exit Humanity (herziening nodig) slaat samen met Burgess een behoorlijk opvallende weg in. Veelal green screen werk, véél CGI dus. Werkt opvallend sfeervol. Bekendste raakvlakken zijn (vooral het eerste gedeelte) te vinden met bijvoorbeeld Sin City. Een iet wat gemakkelijke vergelijking, maar het geeft je een beetje idee van wat je te wachten staat.

Toch werkt het niet altijd. Met name de monsters zijn niveautje SyFy. Niet iets wat je na wilt streven. Aan de andere kant heeft het ook wel wat. Zitten over het geheel gezien mooie contrasten in het beeld, vaak door de schitterende belichting en überhaupt enkele krachtige effecten. Zeker voor B-film standaarden.

Het is lastig om in één zin de essentie van het verhaal samen te vatten, maar wat mij betreft komt het neer op een reis door/langs z'n inner demons. De wereld als een grote begraafplaats. Is ook niet heel belangrijk verder, gezien de nadruk bijna volledig op de visuals ligt. Belangrijker is dat de film zonder Hattie misschien wel compleet had kunnen falen. Is toch een acteur die het met z'n kop alleen al weet te redden.

Ambitieus; to say the least. Reden genoeg om je er eens aan te wagen. Doorbreekt de sleur van het genre een beetje.

Vandaag maar eens aan deze reeks begonnen, had dit deel al eens gezien maar dat is uit een tijd die ik me niet meer herinner, laat staan wist wat goed en slecht was.

Dit eerste deel is vooral erg sfeervol, het beperkt zich tot 1 locatie en weet daar genoeg mee te doen om 90minuten zonder moeite te vullen.

Pinhead en z'n makkers zien er bijzonder tof uit, absoluut het grootste pluspunt aan dit werkje. De gore mag er daarnaast ook wezen, vooral hoe Frank zich langzaam opbouwt ziet er fijn uit. Een aantal scènes rondom dat gebeuren zien er behoorlijk fraai uit!

Hoewel ik de gehele film lang makkelijk 4* waard vind moet ik toch het einde bekritiseren, want die belachelijke effecten daar kan ik nog mee leven maar wanneer die zwerver in een draak verandert? Sorry, ze hadden dat einde beter anders aan kunnen pakken.

Nu op naar de rest van de reeks! Al verwacht ik niet dat ze dit niveau halen, zoals dat meestal het geval is. 4*, wel krap.