Opinions

Mmm wel wat ik van had verwacht, maar goed? Nee goed is anders.

De special effects zijn zoals ik al had verwacht weer lekker overdreven en voeren duidelijk de boventoon in dit werkje.

Dat is ook meteen een groot pluspunt, maar ook het enigste.

Kwalitatief is het dramatisch, maar de ideeën zijn goed en soms moet je dat iets zwaarder tellen bij bepaalde films.

Waar ik me aan ergerde zijn de scenes buitenom degene met het monster. Nergens boeiend en zoiezo geen moeite voor gedaan.

Mede dankzij het idiote verhaal word het nergens leuk er iets van mee te krijgen, zat de heletijd maar te hopen op weer wat actie.

Gelukkig kreeg je dat ook wel ruimschoots, maar toch was het niet helemaal zoals ik dat had gehoopt.

Zo duurde de scene in de stad te lang en was het op het einde veel te lomp en totaal niet interessant.

1 Ding zit me nog het meest tegen, op de dvd staat het volgende:

Gewelddadiger dan 'The host'

Spectaculairder dan 'Cloverfield'

Twee films die bij mij redelijk hoog zitten, vooral cloverfield is een meesterwerk, maar dat een film als d-war er mee pronkt om spectaculairder te zijn? Dat vind ik echt niet kunnen, je film beter vinden op een bepaald aspect en dat vervolgens op de dvd zetten.

Vind het trouwens alles behalve spectaculairder dan 'Cloverfield'

Daar zitten misschien geen 287 explosies in en een leger van 532 man die door een stad lopen, maar daar word er met minimale actie groots uitgepakt en dat werkt stukken beter dan dit.

Toch blijf ik dit soort foute B-werkjes altijd leuk vinden en zal verder maar op een 2.5 blijven..

Schlock van de bovenste plank. Thunder of Gigantic Serpent bestaat voor 50% uit dialoog en shoot-outs (niveautje ''soldaatje spelen'' als kind zijnde), 40% een meisje die MOZLAR schreeuwt en jankt en dan nog 10% miniatuur goodness waarin de gigantische pet snake de stad onveilig maakt. Met legendarische quotes zoals:

"Fuck off! Who the hell are you"?

"Fast, Ted Fast''

Paar ongelooflijk idiote scenes, die zelfs tussen deze non-stop stroom aan idioterie nog sterk er bovenuit steken. De race met de roller-ski's (wtf?) waarin de slang het meisje helpt is...uuhh... erg bijzonder. Een absolute must voor liefhebbers van HongKong trash. Godfrey Ho is een legende!

Halcyon, spijker en kop. Weinig aan toe te voegen. De (lokale) hype gaat helaas een beetje langs me op. Zeker aangezien de vergelijkbare titels stuk voor stuk de betere zijn. Daddy's Little Girl komt aanzetten met memorabele, voelbare martelingen, maar wordt compleet tegengezeten door de weinig presterende cast en dito regie van Chris Sun die nog opvallend veel verbergt (of gewoon slecht in beeld brengt). Het is, samen met de over-sentimentele soundtrack, het grootste kwaaltje en dat komt de film nauwelijks te boven. Vermakelijk, maar zie er nergens een meesterwerk in.

Teenage Hooker Became Killing Machine in Daehakroh

Dan heb je mijn aandacht al te pakken. Wist in het begin eigenlijk niet wat ik er nou mee aan moest, maar uiteindelijk kwam dat wel goed. Visueel namelijk helemaal top, ultra low-budget maar met af en toe fenomale belichting (rood/groen gloed, mooi!) en sowieso schitterende cameravoering.

Precies dat experimentele waar ik op hoop, zat titels die verder gaan dan dit toch erg kleinschalige projectje die met z'n 50minuten (opening en eind credits duren ieder 5minuten) weinig meer weet te brengen dan wat visuele flair. Plot is namelijk bedroevend uitgewerkt, al brengt die onlogische hak op de tak methode wel wat charme mee.

Random gebeurtenissen hoef je ook niet van op te kijken, even random aan een dans beginnen? Tuurlijk, waarom niet. Slaat natuulijk helemaal nergens op en die scene voegt helemaal niets toe, echter heeft het wel een bepaalde komische/foute waarde die ik wel kan waarderen.

Muziek keuze niet echt mijn ding. Tijdens het begin die 'funny' muziek, in het middenstuk opera ondersteuning en tegen het einde wat techno. Dat laatste past gewoonweg het beste bij de sfeer van deze film, de andere keuzes vond ik iets minder goed uitpakken.

Geen film die iedereen aan te raden is. Liefhebbers moeten echter weten dat ze hierbij wel goed zitten. Hoorde op IMDB o.a de vergelijking met Tetsuo, dit lijkt me (voor zover ik tetsuo gezien heb) een stapje terug.

Doet 'ie toch nog goed, zo tijdens de jaren 0. Waar vele collega's het hier inmiddels al hebben laten afweten, brengt Stuart Gordon ons nog iets wat meer dan de moeite waard is. Opnieuw een Lovecraft verfilming. Ditmaal begint het nogal hakkelend, maar weet het zich vanaf aankomst op het eiland te herpakken. Wát een fantastische sfeer, zo'n karakteristiek dorpje met die hevige regenval. Mooiste is nog hoe het personage van Godden (Paul) zich ontpopt tot een soort halve Ash (zoals Bottleneck ook al aangaf). Maakt het een enorm vermakelijk geheel, waarbij Stuart helaas een paar keer de plank mis weet te slaan terwijl het te voorkomen is. Ik doel op de oerlelijke en onnodige CGI. Jammer, maar het maakt Dagon niet minder entertaining.

Al diverse scenes van gezien, bleek halverwege. Stuk met de taxi's en naakt door de straten, daar begon een belletje te rinkelen. Maar dat maakt niet uit, bleef een genot om naar te kijken. Ondanks de belabberde stukken tussen de actie door, die beneden niveau lagen van andere Chan films.

Hier staat 'Komedie' aangegeven, maar ik had toch sterk de indruk dat het zichzelf erg serieus nam, nog wel met de typische Chan momentjes natuurlijk. De actie maakte echter veel goed. Genoeg om je niet lang te vervelen, en ook zeker genoeg om op een mooi cijfer nog uit te komen.

Oef. Kan me nog goed herinneren dat ik destijds de trailer aanschouwde en er wel degelijk potentie in zag. Dat is nu helaas anders. Veel van die ogenschijnlijk experimentele, Evil Dead-achtige capriolen zijn er niet in terug te vinden. Een half uur lang kan het nog alle kanten op gaan. Ziet er niet bijster strak uit allemaal, nogal goedkope kleuren en veilig opgebouwd, maar de dikke mistbanken creëren een umheimlich sfeertje en het gevoel dat er iets te halen valt blijft. Eens de 'Banshee' ten tonele verschijnt vervliegt alle hoop. Schreeuwerig, slordig, inspiratieloos. Typische B-voer dat zich anders probeert voor te doen, maar in de kern gewoon geen enkel teken van talent laat zien. Al het leuke is eigenlijk een herhaling van bekend werk (Raimi), alleen dan minder.

Fijn!

Opnieuw beginnend met de masters of horror reeks, om de tot nu toe missende eens te zien en de rest een herkijkbeurt te geven, ben ik begonnen bij Dance of the Dead. Één die ik nog niet gezien had tot dusver.

Hooper neemt een vrij tof concept en werkt het wel oké uit binnen de redelijk korte speelduur. De sfeer is een draagfactor gebleken voor dit werkje, erg fijn en de visuele effecten werken vaak positief al zijn ze wel met overmaat aanwezig. De scéne in de auto was wel erg sterk op dat vlak.

Het verhaal is prima, lekker onderhoudend en dat in combinatie met het sfeertje en een zoals altijd toffe Robert Englund maakt van Dance of the Dead een erg fijn tussendoortje die vooral dankzij de speelduur zeer boeiend blijft.

3.5*

Waxman speelt een sleutelrol in de credibility van Steven Seagal de laatste jaren. Na The Keeper (2009) is in hetzelfde jaar nog A Dangerous Man een schot in de roos. Bikkelharde, no bullshit approach met een übercoole Seagal. Kan niet wachten om Maximum Conviction (2012) te aanschouwen, die zal (lijkt me) deze fantastische lijn in z'n oeuvre wel doorzetten. Een beetje de oude Seagal in een flitsend jasje. Staat 'm goed!

Daniel Isn't Real is een fraai ingevulde kleurplaat. Audiovisueel absoluut niets mis mee; kwalitatief boven de genre-norm (so to speak...) en met enkele positieve (kleurrijke) uitschieters... maar uiteindelijk wel veelal binnen de lijntjes. Af en toe wat kekke trippy kleurtjes, wat distorted sounds en flashy editing, maar het is spaarzaam en 'far in between'. Ik hoopte, zeker gezien de producers die erachter zitten en de vergelijking die daardoor automatisch werden gemaakt + de positieve ontvangsten, toch op iets scherpere randjes op dat vlak. Misschien zijn we door films zoals Mandy iets teveel verwend, maar dit moet ook niet de film zijn om daar tegenop te boksen. Staat gelukkig op zichzelf met hele eigen kwaliteiten - ik doel voornamelijk op de creatieve creature fx, erg cool concept en ook in de uitwerking blijft het effectief - maar het is niet de film die het genre op z'n kop zet. Hangt tussen 3.5* en 4.0* in... even kijk hoe 'ie blijft hangen de komende tijd.

Als een warm mes door de boter..

Een film met 2 gezichten, aan de ene kant heeft het een zeer krachtig uitgangspunt met enkele fraaie scenes, maar aan de andere kant betrapte ik mezelf meermaals op een gevoel van verveling. Het gebrek aan een interessant hoofdpersonage zorgde toch voor halve concentratie tijdens (vooral) de conversaties.

Waarom Marina de Van zelf de hoofdrol voor d'r kiezen neemt, is me niet duidelijk. Wat een vreselijk hoofd om 90minuten naar te moeten kijken . Je zou d'r toch bijna aanmoedigen met het hele gebeuren. Visueel heeft de film wel z'n momentjes. Richting het einde wordt het wat interessanter met een fraaie split-screen en een sterk eindshot. Over het algemeen breekt Dans Ma Peau echter weinig potten met z'n verschijning, uitvoering en uiteindelijk ook de impact.

Toegegeven; sommige momenten waren vrij ongemakkelijk en de film is erg menselijk gebracht. Het verloop is echter dusdanig oninteressant dat de impact langzaam maar zeker wegebt..nogal funest. Het kannibalistische aspect interesseerde me wel en voelde dankzij het serieuze karakter ook best krachtig, jammer dat de rest wat laat afweten.

Al sinds het zien van Chain Reaction ben ik een fan geweest van deze Duitse master of gore. Fuck het plot. Casting bestaat uit één vraag, kun je acteren? Al is het antwoord nee en heb je het gezicht van een aap; je hebt de job!

Want soms heb je maar één iemand nodig die één taak heeeeeel goed op zich kan nemen. En wat dat betreft kun je best op Olaf aan, die man maakt er een goed smerig potje van. Je kan van te voren al punten toekennen aan z'n bloederige skills waar zijn films altijd propvol mee zitten.

Olaf's mevrouwtje maakt er een rommeltje van, met haar onuitstaanbare accent en emotieloze voorkomen zou je medelijden krijgen met Ittenbach die duidelijk onder druk is gezet door het z'n geliefde huisgenoot. Het is wel een lijn die in de rest van de cast wordt doorgetrokken. Gelukkig, het boeit me helemaal niets . Plot? Niet te volgen man, sowieso is de helft niet te verstaan door de storende soundtrack. Misschien maar het beste.

Zeker niet flawless dus, deze Dard Divorce. Maar ondanks dat is het wel weer een lekker splatter festijn. Dat hij het smoelwerk van z'n vrouw helemaal laat verbouwen is wel komisch te noemen, maar haar opgezwollen mond kan aan het einde van de film alleen nog maar lukraak murmelen, om alles even duidelijk te houden...fso.

Jammer. Apart geval wel. Niet omdat het zo veel geks / anders doet dan andere jungle/amazon found footage type films, maar wel omdat het acteerwerk beter in orde is dan de rest van de film. Die verhoudingen liggen meestal andersom. Het zijn geen geweldige prestaties, maar ze geven merkbaar alles en vielen een keer positief op. Dat het een gevalletje 'less is more' had moeten zijn, dat kan ik Moreno Izel niet kwalijk nemen, het is immers effectief gebleken in het verleden, maar dit is wel erg magertjes. Het is wel de bedoeling dat je een vorm van interesse aanwakkert over het hoe/wat en dat blijkt toch altijd een stuk lastiger te zijn. Of je moet aan het einde nog even lekker gas geven en de lichaamsdelen door het beeld laten vliegen a la Welcome to the Jungle (2007) . Dan val je nog net de goede kant op. Nu dus net niet.

Echt? Niemand? Dit is toch een behóórlijke Silent Hill rip-off en er wordt hier geen woord over gerept. Daar zie je ook wel aan dat er een behoorlijk budget aan heeft moeten hangen, want de setting is van een enorm hoog niveau. Helaas zijn het vooral de belachelijke, clichématige set aan personages die bepalend zijn. De asshole zakenman, het strontvervelende kind, de prekende oude man.

Daarnaast nogal een domper dat ze aan komen kakken met van die slappe CGI-spookjes (lijkt wel een cartoon), want Lordi zelf werkt wél! Eigenlijk verrassend leuk zelfs, deze Dark Floors. Simpel vermaak; als een spookhuis. Beetje kiddy, maar wel spooky in z'n vormgeving.

Op IMDB zegt iemand ''Mediocre is worse than bad.'' En grappig genoeg geldt dat voor veel van dit soort genrewerkjes. Beetje knullige slasher, maar niet knullig, slecht of irritant genoeg om op die manier weer de moeite waard te worden. Nogal vervelende home-made look en feel die de film domineert. Pijnlijke dialogen, opgedreund alsof ze onder schot staan. Paar cheesy, charmente momentjes daargelaten (killer scarecrows; blijft leuk) is het een saai niemendalletje. Jammer!

Nolan blijft kleurloos. Vind vooral dat gezeik met die backstory rondom die gevangenis ontzettend sneu. Kansloze twists, die verder voor het gevoel niets uitmaken. Hou het liever gefocust. Maar goed, als je sexy Catwoman Hathaway heet, en Freeman weer geforceerd enkele lines opdreunt, dan valt er überhaupt geen show te stelen. JGL is te goed voor dit soort saaie cop-rollen, blijft dus feilloos overeind. Verder lijkt het iets beter dan de vorige delen, vooral qua pace en ook de invloed van Alfred (Caine) is fijn. Kan me vinger er verder niet helemaal op leggen. Vind overigens Bane uitermate zwak als villain. Wat is dat toch met die belachelijke stemmen..

Fijn!

Dat is deze Alien vs. Zombies sowieso. De titel is al goud waard, maar de rest..? Voor een deel wel, althans.. in de handen van de juiste kijker(!) Blijft verder een pijnlijk gezicht, 't gros van het commentaar bij dit type b-film...

Naast de verwachte pluspunten op het gebied van gore, sfeer en setting, valt er helaas wel wat door de mand. Vervelende personages zijn een doorn in het oog, iets wat net even te vaak en te opzichtig naar voren komt in de handelingen en algemene uitstraling van sommige figuren.

Een pijnlijke dood volgt echter snel genoeg en de grote schoonmaak kan beginnen. De effecten zijn over het algemeen erg fraai, tof zombie design dat vrijwel niets van doen heeft met de klassieke benadering, maar toch sterk over weet te komen. De Alien heeft een vrij klein aandeel en het Vs. gedeelte in de titel blijft een beetje onduidelijk.

Het einde vormt eigenlijk het algehele hoogtepunt, lekker rijk met actie en meerdere fijne kills volgen elkaar op. Qua verhaal is het een weinig boeiend slot maar daar zal geen liefhebber wakker van liggen, het biedt genoeg om zoet mee te zijn. Het is daarmee alleen bedoelt voor de échte liefhebber, aarzel anders vooral niet om dit te laten liggen...

Gemiddeldes zeggen niets.

Blijkt maar weer, want Dark Ride is een behoorlijk tof werkje. Men neemt een verlaten spookhuis, een groepje achterlijke tieners en 20 flessen Heinz en het werkt, alwéér!

Er valt flink wat sfeer te vinden in het spookhuis, tof kleurgebruik; veel rood/blauw verlichting, af en toe een stroboscoop effect en wat (typische) cheap scares, love it. Hoewel de gore best wel oké is, valt het qua dosering nogal tegen. Opvallend moment is toch wel het splitsen van de agent z'n hoofd.

Er valt voor mij maar één minpunt op en die bevindt zich helemaal aan het einde. Wát een belachelijke, overbodige en zwaar geforceerde twist(s). Deed me toch twijfelen aan een verlaging van m'n scoren maar gelukkig; de rest wist me prima te bekoren, beter dan verwacht.

Onbekend maakt onbemind. Als liefhebber van low budget space-horror uit (voornamelijk) de jaren 80 en 90, was Dark Side of the Moon een titel die al langer op de planken lag. Na het zien van de blu-ray release van Unearthed Films, is het vooral zeer spijtig dat er hier zo weinig aandacht voor is geweest. Met name omdat Webster het héél anders aanpakt dan de meeste genregenoten met soortgelijke budgetten. Waar men destijds vooral ging voor cheesy, slijmerig Alien-vertier, is Dark Side of the Moon een film die volledig om de sfeer draait en de groeiende paranoia onder de crewleden. Dat bedrukkende, verloren gevoel aan boord van een klassiek groezelig ruimteschip. Stijlvol geschoten en belicht, altijd complimentair aan de indrukwekkende sets, maar deels tegengewerkt door twijfelachtig acteerwerk. Een klein smetje op deze hidden gem, die terecht een strakke nieuwe transfer heeft gekregen.

Solet houdt het klein, low key en authentiek. Lovenswaardig dat hij dit tot het einde volhoudt. Deed me een beetje denken aan Flanagan's Absentie. In beide gevallen low budget projecten die zich met veel geduld en met passende bravoure presenteren. Door die ingetogenheid worden ze een beetje het geniale (stille) kindje achterin de klas. Laat al die andere gasten maar schreeuwerige, over de top films maken, dan maken wij op de achtergrond de werkjes die echt de moeite waard zijn. En zo presenteert Solet een intrigerend klein genrewerkje (maar ook weer niet), want ondanks het simpele haunting verhaaltje, concentreert hij zich liever op alles wat daar omheen gebeurt. Vond het met name (audio)visueel opvallend, met veel diversiteit in bewegingen en een fijne, eigen flow (versnelt vrijwel nergens, inclusief de climax). Gaat tijdens de dialogen vaak dicht op de huid, daar moet je maar net van houden, maar is absoluut passend. Dit zijn inderdaad de filmpjes waar je het voor moet doen, maar die zowel hier als op IMDB gewoon niet te ontdekken zijn zonder zelf een gok te nemen.

Love it! De jaren 90 zijn in mijn optiek het meest schaamteloos wanneer het gaat om cheesy rip-offs. Ditmaal mag het gehandicapte broertje van de Giger Alien dood en verderf aanrichten in het moeras. Of nja... waarschijnlijk gewoon het bos achter het huis van meesterbrein Steve Latshaw (van wie ik eerder al Death Mask (1998) zag en met 2.5* bekroonde...). Lovenswaardig dat hij het grotendeels duidelijk in beeld durft te brengen en daarnaast veelal in daglicht geschoten. Het volledig tegenovergestelde daarvan is meestal de gang van zaken in dit soort films.

De Alien, uitgerust met een tong die zijn slachtoffers in luttele seconden leegzuigt, weet met name richting het einde duidelijk te maken dat je niet moet fucken met het universum. Al tongworstelend (en dan bedoel ik niet zoals in je tienerjaren) wurmt hij zich een weg door de vele obstakels zoals tenten... en rieten hutjes. Ondertussen staat de sterrencast met twee of drie man sterk op een rij richting de camera op te dreunen wat Patrick Morgan (vaste schrijver voor Latshaw's werk) neer heeft gepend. Da's toch goud...

Verdomd slappe remake.

Vond het in eerste instantie best meevallen, maar na het herzien van 't origineel is het een kansloos stukje cinema. Het verhaal word veel te omstreden gebracht, de focus verplaatst zich te vaak op de onderlinge strijd tussen de ouders, dit was in het origineel gelukkig niet het geval.

Wat vooral opviel is dat het niet enkel het verhaal, de titel en de locatie overneemt, maar vooral de één op één kopiën van scénes waren een doorn in 't oog. Ultieme bewijs dat je hier met een inspiratieloze idioot te maken hebt die makkelijk succes wilt hebben. De pogingen tot andere invulling van situaties (die uiteindelijk precies hetzelfde uitpakken / op hetzelfde neerkomen) werken alleen maar nadelig, zijn namelijk nergens zo efficient als in het origineel.

Irritante cast, kleurgebruik minder interessant, veel minder sfeervol en visueel veel saaier (word te weinig gedaan met de locatie) en uiteindelijk faalt het dus op alle vlakken kei en kei hard. 1.5*

Leuk! Nostalgische periode voor mij. Dark Wolf was zo'n typische low budget pulpfilm die vooral diende als schapvulling in de videotheken toen ik er ronddwaalde. De charme van deze periode in het horrorgenre is nog niet helemaal 'gerijpt' zoals de 80's dat al snel waren en de 90's inmiddels ook. Je kunt je afvragen of dat ooit het geval zal zijn, maar er zitten genoeg vermakelijke / typerende cliché's in dit soort films. Neem bijvoorbeeld die volledig CGI transformaties... Best bloederig verder; de aftermath van compleet uit elkaar gescheurde slachtoffers is smakelijk over de top. Dat de weerwolf niet meer is dan een man in een 40$ kostuum... tsja. Het kunnen niet allemaal Howling's zijn

Middelmatig, komt op alle vlakken wat te kort.

Het verhaal lijkt aardig maar hoe langer de film duurt hoe chaotischer en onlogischer het geheel word.

Het einde word daarnaast te lang gerekt en is niet bijster interessant. Er had zeker meer uitgehaalt kunnen worden.

Met de sfeer in de eerste helft van de film zat het wel goed, helaas weet de tweede helft op geen enkel vlak indruk te maken en zie je nog beter dat het er ook veel aan het acteerwerk mankeert, totaal geen emoties overgebracht en van spanning is ook geen sprake.

2* jammer

Matige slow burner die met heftige thema's de nodige 'punch' zou moeten hebben, maar het druilerige kindse drama neemt de overhand en daar ligt nou net het grote mankement van de film; kindacteur Toby Nichols (Alex) kan zijn gedeelte niet dragen. Bovendien blijft het drama allemaal erg vlak. Het achterliggende verhaal is daarbij interessanter dan het actuele verhaal, dat zich voorspelbaar ontvouwt en zich niet kan onderscheiden van soortgelijke films. Het type film dat nog altijd graag gewaardeerd wordt, maar het is wmb weer tijd voor het genre om wat meer de tanden te laten zien. Dit is zo gezapig.

Roberts is een groeier. Je zou hem echt als compleet non-talent bestempelen na het zien van Darkhunters. Geen gevoel voor storytelling, visueel een zooitje en érg kitscherig en bovendien niet in staat om acteurs goed te sturen. Dominique Pinon vliegt echt alle kanten op; hilarisch slecht. Ware het niet dat hij inmiddels relatief succesvol is in Amerika. Ik zie een duidelijke stijgende lijn van Darkhunters (1.5*) naar When Evil Calls (2008) / F (2010) (2.5*) naar Roadkill (2011) / The Other Side of the Door (2016) (3.0*) en daarna The Strangers: Prey at Night (2018) (3.5*). Met bovendien de 47 Meter Down films die kwalitatief redelijk staan. Volgens IMDB wordt hij gelinkt aan een eventuele Resident Evil reboot. Niks van dat 'talent' is terug te vinden in dit vroege werkje.

Blegh... IFC Midnight heeft af en toe wel aardige releases, maar deze Darkness Rising zakt wel heel hard door het ijs. Verschrikkelijke haunted house nonsense met een speciale rol voor Tara Holt. Ik raad met enige ernst aan om geen scherpe voorwerpen in je directe omgeving te laten liggen tijdens het kijken van de film, want je wilt geheid je trommelvliezen doorboren. Austin Reading is weer zo'n typisch 'Ik-heb-het-gezien-dus-ik-kan-het-ook-regisseurtje', maar zonder enig benul van wat het genre echt nodig heeft. Het ziet er niet uit, is verschrikkelijk geschreven en de acteurs hebben weinig moeite om in dat abominabele niveau mee te gaan. Geluidsman had zijn dag ook niet, want de eerste scene wordt al meteen voorzien van een fantastische dub. Dat maakt voor een ontzettend frustrerende en clichématige bedoeling zonder bestaansrecht.

Toch samen met meet the spartans 1 van de mindere.

Het eerste half uur was erg goed te doen, maar daarna boeide het niet meer echt..
Het viel in herhaling en de goede grappen waren al geweest.

Het stuk in ''A restaurant'' waar die gozer zo loopt te krijsen was echt hilaries! alleen dat is misschien al aanleiding genoeg om toch een stukje van de film, of de hele film een kans te geven.

Toch nog 2*, leuk voor de fans, alles behalve leuk voor de rest.

Leuker dan de score hier doet vermoeden.

Carell & Fey zijn een erg fijn duo. Ben sowieso groot fan van Carell, die man kan van álles iets grappigs maken . Fey mag er zeker zijn, niet de leukste verschijning maar ze heeft wel wat. Samen doen ze het iig ontzettend leuk in Date Night. Hij zal het nooit zo leuk overkomen als in Office US, maar dat is ook van een uitzonderlijke categorie.

Zeer vlot werkje die alle clichés onderweg meepikt. Weet er één sterke actiescene uit te persen (auto's aan elkaar) en vult het verder met een naar mijn smaak vermakelijke soort humor. De bijrol van Mila Kunis is voor mij een fijne verrassing, en zelfs de scénes met Mark Wahlberg waren grappig.

Al met al zeer vermakelijk, beter dan ik had verwacht (vond Carell's ''Get Smart'' niet zo veel aan), perfect voor tussendoor.