Opinions

Zwarte zombies zijn terug, gaaf! Werkt héél goed. Was voor mij al duidelijk door Demoni 3 (1991) , maar The Dead bevestigd het tig decennia later nogmaals. Gave setting, met name wanneer de traditionele, slepende zombies in beeld komen. Bijzonder effectief. Dat geldt echter niet voor de rest. Echt een complete misser qua protagonist. Ook de plot heeft te lijden onder het gezapige tempo. Had makkelijk 20 minuten korter kunnen zijn. Echt verrassend is het namelijk niet, dus why bother. Was écht goed geweest als hapklare zombie trash, nu lijkt het nog steeds iets te veel op de standaard B-troep met verschrikkelijke editing (waarom zo wild?!). Doet de puike (zombie) effecten weinig eer aan..

Vies werkje zeg.

Het hele idee waar de film om draait is gewoonweg misselijkmakend. Daar ligt dan ook de grootste kracht van Deadgirl. Sfeervol, origineel maar vooral interessant.

Stond al een hele tijd op m'n 'must-see' lijstje maar wist verder niet echt goed wat ik ervan moest veranderen. Na een reminder van Naomi werd het toch eens tijd om er wat vaart achter te zetten en dat is goed uitgepakt, had ook eigenlijk niet anders verwacht meer.

Had op voorhand geen enkel idee waar het heen kon gaan, het plot was me onbekend en dat maakte het eigenlijk des te meer indrukwekkend. Vaak een zieke mix tussen (heeel licht) zwart komisch en gewoonweg te ziek voor woorden, wat vooral aan het einde heel nadrukkelijk aanwezig is. Eigenlijk mist de film maar heel weinig, het concept is briljant en de uitwerking eveneens.

Noemenswaardig is nog :Die scéne bij dat benzinestation Nogal misplaatst humoristisch maar juist daardoor werkt het geweldig Gewoon even luchtig maken om vervolgens smerig tekeer te gaan!

Zit te twijfelen tussen een 4 en 4.5... nu maar een 4, hoger kan altijd nog .

Mind blowing effects. Werkelijk fenomenaal filmpje dat een terechte, rete-gaaf uitziende Arrow release heeft gekregen. Begint inderdaad subtiel, met veel buiten beeld...maar vrees niet, iedere gore fan zal aan zijn trekken komen. Geweldig creature design. Het beweegt ook onverwachts puik door het scherm (mede als de kleintjes) en kauwt er gruwelijk op los. Slijmerig, scherp... angstaanjagend vet! Dikke cult classic, één van de leukste zelfs. Vind hem nog fijner dan het (goedkopere, amateuristische) The Abomination (1986)

Cook denkt een leuke troef (gimmick) te hebben gevonden... maar poept vervolgens het zoveelste über slappe / inspiratieloze zombie-vehicle uit. Ondanks dit soort nieuwe 'insteken' (blinde protagonist) voelt het subgenre een stuk minder creatief dan voorheen. Make-up FX is alles in dit soort genrefilms en de levende doden zien er allemaal gemakzuchtig en voorspelbaar uit. Strength in numbers is toch wel iets waar zombies het van moeten hebben, maar hier mag je in je bloederige handjes wrijven als er meer dan twee op het scherm verschijnen. Buiten het ineffectieve gebruik van de zombies, is het filmtechnisch ook niet alles. Cook kan het in een laag tempo nog wel aan elkaar draaien, maar ik snap niet dat hij die lelijke (overdreven) blauwe colorgrading goedkeurt. Nogal smakeloze look die eerder het gebrek aan budget benadrukt, dan dat het de film goed doet. Gevalletje valse hoop.

Frustrerende onkunde. Die rave-scene aan het begin is de zogenaamde 'red flag' wat dat betreft. Zelden zo'n ongemakkelijk, technisch-beperkt zooitje gezien. 'Acteurs' die doen alsof ze over harde muziek heenschreeuwen, maar de uiteindelijke mix is zeldzaam ongeloofwaardig. Het is lastig te geloven dat hier een 'professionele' audiotechnicus mee bezig is geweest. Buiten dat ook inhoudelijk armoedig. Je hebt als slasher zijnde een bijna eindeloze library aan films die je als blauwdruk kunt gebruiken of juist van kunt leren hoe het niet moet (vooral dat tweede, eigenlijk). Dat je dan nog zó laf en stuurloos te werk gaat in een simpele, rechttoe rechtaan slashertje, is mindblowing. Maar goed, we kunnen niet allemaal WINNaars zijn, Jason.

Niet pedagogisch verantwoord.

Hier in Nederland op DVD bekend als 'The Griebels' en in de UK op blu-ray uitgebracht door 88 Films onder de eerste titel 'Deadtime Stories'. De drie korte verhalen over bloederige rituelen, clichématige weerwolven en een doorgedraaide Goudlokje zijn uiteraard geschikte verhalen voor 't jonge knaapje die niet kan slapen, maar vertalen zich ook redelijk leuk op beeld.

Met 't eerste verhaal die de aankleding kent van een groep 8-toneelstukje, maar wel degelijk een fijne transformatie-scene bevat. Degelijke practical effects. Het is wel iet wat ironisch dat de tweede short, met een weerwolf, niet een scene van die kwaliteit bevat. Redelijk nietszeggend verhaaltje met een nogal flauwe punchline. De derde heeft inderdaad wat weg van een rete-flauwe Troma flick. Humor a la Mother's Day (1980) o.a

Kan zich niet meten met de betere anthology films uit de 80's, maar heeft de extreem lage score hier absoluut niet verdiend.

Zwaar matig.

Tatum en Seyfried had ik sowieso al niet hoge verwachtingen van, bleek achteraf zeer terecht want ze kunnen maar moeilijk je aandacht vasthouden, geen verrassing waar ik stiekem op hoopte. Het über zoete plot is natuurlijk voorspelbaar tot en met, het is dan ook aan o.a de chemie om dat op te vangen, wanneer dat ontbreekt valt er nog maar weinig te behalen.

Het is zelfs zo oninteressant dat ik nog het meeste kon met de relatie tussen John en z'n vader, wat niet veel meer is dan een zijplot. Naast het feit dat het inhoudelijk voldoet aan alle tienermeisjesverwachtingen, is het in tegenstelling tot écht goede romantische flicks gewoon heel flauw ingevuld.

Seyfried heeft het hoofd van een buitenaardse vis en Tatum maakt nogmaals duidelijk dat hij een saaie zak is, haast vermoeiend om aan te horen. Hoewel ze beide hun momenten wel pakken, is het over het algemeen behoorlijk in evenwicht met de inhoud..pijnlijk dus.

Dead John pakt zoals de meeste films binnen dit genre de bekende formule maar weet daarmee helemaal niets te doen. Pover drama, povere romance.

In de introductie op de Arrow Video blu-ray vertelt Grefe een leuke anekdote over het werken met de hele dierentuin die de revue passeert in deze tweede horror feature film van de beste man. Deze moest namelijk een double feature vormen met Sting of Death om in de drive-thru's te belanden. Binnen 24 uur werd het script in elkaar geflants en in 7 dagen gefilmd. En ja, dat merk je. Veel lang uitgespannen scenes, maar dat wordt wel degelijk gecompenseerd door krankzinnige momenten met een haai, slang en een alligator.

Speelt zich af als een slecht spookhuis. Tof idee wel (een serial killer museum in the middle of nowhere met een aantal gestrande idioten; de gothics, gelovigen, zeikende dikke donkere vrouw, de macho...), maar de uitvoering mist de ideeën van iemand die het genre snapt. Dit lijkt gemaakt door iemand die een paar horrorclichés kent en denkt zich er makkelijk mee te redden. Resulteert in een zooitje herkenbare psychopaten op een hoopje getyft, waar geen lijn in is te ontdekken. Gewoon simpel ''boe, ren en sterf'' gebeuren.

Dit is zo'n bizarre miskleun... dat het gewoon weer interessant wordt. Als je al die zwaargewichten uit het genre tot je beschikking hebt, in een grote futuristische gevangenis kunt proppen... en daarmee nog werkelijk alle kanten op kunt... en daarnaast nog claimt 'The Expendables of horror' te (willen) zijn. Wat doe je dan? Juist. Je vertelt een fucking vaag / onlogisch / oninteressant excuus van een verhaal, om vervolgens niets te doen met al die brute, legendarische killers van weleer en dat ook nog eens incoherent in elkaar te knippen. Bijvoorbeeld de eerste keer dat Lloyd Kaufman in de operatiekamer ineens 5 seconden tussendoor werd gesneden... wtf? Hoe verzin je het? Harrison Smith's debuut Camp Dread (2014) was al niet al te overtuigend en liet nou niet bepaald veel potentie zien. Dus hoe hij in godsnaam de touwtjes in handen heeft gehad voor zo'n veelbelovend project?

En toch is het een vermakelijke ramp om te aanschouwen.

Vooral grappig om te zien waar Creep zijn inspiraite uit heeft geput, maar kon er verder helaas niet zoveel mee. Probleem ligt dan met name bij z'n 70's Britse karakter. Vind het vaak te stoffig en degelijk. Geef mij dan maar de wat ruwere Amerikaanse horror. Death Line blinkt uit op de momenten dat het zich in de duistere krochten van het metrostelsel bevindt. Daar neemt het terecht af en toe veel tijd voor. Vooral gekeken dus omwille de link met Creep, maar ook als beginnetje voor het werk van Sherman. Wiens Dead & Buried nog altijd hoog op mijn lijstje staat om gezien te worden.

Niet goed. James Best en Linnea Quigley zijn nauwelijks te harden. Wel knap van Latshaw dat hij Linnea heeft weten te strikken. Beide zijn helaas te veel aan het woord. Neemt een beetje de kracht van de vele locaties weg. Bevat werkelijk alles: een kermis met freaks, een moeras, een hoerenhuis.. Het is echter beroerd geschreven en Latshaw lijkt er moeite mee te hebben om goed, geloofwaardig op te bouwen naar een situatie waar het masker gebruikt kan worden. Het ligt er iets te dik op dat iedereen bang is voor / walgt van James Best's personages, het is immers maar een kleine brandwond en geen afzichtelijke mutatie. Brengt enkele geinige kills voort en that's it. Leuk voor de liefhebbers van no-budget 90's troep such as myself, maar heel smakelijk is het allemaal niet - geen verborgen pareltje.

Daniel Scheinert ging voor The Death of Dick Long éénmalig solo omdat zijn regie-partner Dan Kwan zelf niet uit rural Alabama komt; de plek waar dit ultra weirde & zwargtgallige filmpje plaatsvindt. De locatie speelde zelden zo'n hoofdrol. Een user op Letterboxd noemt de film dan ook terecht een ''dipshit Fargo'', veel beter kun je het niet in twee woorden samenvatten. Naast de gitzwarte humor is het ook een heerlijk accurate sfeerschets van het leven in de sullige marge aldaar; melancholie allom. Met louter realistische typetjes die 'rijk' (met persoonlijkheid) zijn geschreven. Hilarisch hoogtepunt is de laatste scene aan tafel. Daar komt de ongemakkelijke spanning tot een onverdraaglijk hoogtepunt. Iets waar deze a-typische komedie als geen ander gebruik van weet te maken.

Heerlijke release van Vinegar Syndrome. Het grimmige New York uit de 70's is het toneel voor kwaadaardige huisjesmelkers die kosten wat het kost de bewoners uit een appartementcomplex willen hebben. Onder de bewoners zit echter één man met gevaarlijke karate skills en angstaanjagend weinig fashion sense, een dodelijke combinatie. Onder begeleiding van een funky soundtrack en een heleboel hilarische non-acteurs, wordt er creatief afgerekend met de rijke elite. En wat een plottwist!

Nogmaals een vreselijk fijne Quentin!

Had deze vreemd genoeg nog niet gezien, al wel eeuwen op m'n pc staan maar nooit naar omgekeken, nu die dan op tv kwam werd het toch hoog tijd, geen slechte keus.

Het begint al heerlijk, vind het filter dat erover is gegooid erg tof werken (Zoals in Planet terror 4.5*) en de stijl van Tarantino is weer duidelijk merkbaar. Fijne dialogen die eigenlijk de gehele eerste helft moeten dragen, niet hoogstaand maar ook zeker niet vervelend. De eerste helft word het langzaam opgebouwd en gebeurd er vrijwel niks om vervolgens tot een geweldige climax te komen.

Tweede helft bestaat haast voor de helft uit een achtervolgins-scéne waar je U tegen mag zeggen. Prachtig geschoten en zenuwslopende achtervolging die het niveau van de tweede helft hoog houdt. Vond de dialogen in dit tweede gedeelte namelijk nogal irritant werken, té veel 'fuck' 'shit' en 'bitch' om interessant te blijven. Aan zulke dingen kan ik me helaas irriteren als het teveel gebeurd.

Slechts het einde was niet naar mijn smaak, dat om de beurt meppen van russel...beetje flauw en vreemd om mee te eindigen.
Snap opzich wel waarom de meeste dit de 'minste' tarantino vinden maar als dat zo is, hoeft hij zich nergens voor te schamen want het is werkelijk een prima filmpje gebleken
4*

Alleszins een meevaller. Ben niet meer zo'n fan van het eerste deel, ook omdat ik de overvloed aan Statham mayham kotsbeu ben. Zijn rollen in de Crank films zijn briljant, maar buiten dat is het een nobody voor mij. Luke Goss is dat evenzeer, dus veel verschil maakt dat niet.

Verder een hele brute B-cast met de luchtige aanwezigheid van Trejo en het bazensmoelwerk van Rhames (Caesar ) is ook weer gruwelijk! Heeft een erg sterk, constant en explosief tempo waarin de afwisseling ook goed zit. Het begin, midden en einde hebben een heel ander karakter qua actie. Style-wise heel solide, wat nogal eens ontbreekt binnen zo'n hectische stijl.

Ohja; wow...Tanit Phoenix

Vond DR2 wel aardig strak werk van Reiné, zeker gezien de rest van zijn oeuvre is dat best een verdienste. Hier overheerst de rommeligheid toch iets teveel, óf ik ben het Death Race-concept gewoon een beetje beu. Lastig in te schatten aangezien ik normaliter niet het type kijker ben die waarde hecht aan een zeer strakke werkwijze (integendeel). Vind de 100 minuten ook wel een aardig eindje over het acceptabele heen. Je bent de bagage van het opnieuw neerzetten van een verhaallijn kwijt; dat heb je immers in deel 2 al gedaan. Hier zeg je gewoon: we doen het nog eens, maar dan in Afrika. En dan moet je als Roel zijnde de afweging maken over de hoeveelheid auto's en explosies die men kan hebben voordat de monden wijd open gieren en het wrijven in de ogen begint. Bij mij was dat in ieder geval al een stuk voor het einde.

Vermakelijke film, de omslag die de film maakt van normale vader naar killer was nogal onrealistisch, maar daarom niet minder plezierig om naar te kijken!
Verhaal is verre van origineel, de uitwerking zorgt er echter voor dat deze film toch bovenhet gemiddelde scored!

3.5*

Death Ship voelt binnen z'n opvallende concept wel wat lomp vandaag de dag, maar de sfeer blijft subliem. Het schip wordt geweldig neergezet door Rakoff, die alles wat pompt en stoomt prettig de tijd geeft om op de kijker in te werken. Behoorlijk ongemakkelijke en angstaanjagende setting. Maar tóch had ik het anders benut willen zien worden. Ook die kinders waren onuitstaanbaar.

Ik zou vooral niet te zwaar hangen aan het retro gevoel, aan de jaren 70 en 80 en vooral niet aan standaard camp-values. Neeee, dit is vrij modern. En dat verbaasde mij. Vooral audiovisueel bekeken is dit vrij opvallend. Zelden worden werkjes van dit budget en binnen deze hoek nog geleverd met dit soort fraaie sounds en shots. Erg leuk om te zien, aangezien ''The Gremlin'' dit nou niet bepaald heeft.

Z'n volgende werk is nog interessanter. Die gaat wél heel traditioneel worden. Maar goed, het gaat hier om Death Stop Holocaust. Simpel verhaaltje, maar wel leuk en bondig verteld. De killers brengen een dreigende vibe met zich mee en de gehele feeling van de film is wel erg vervreemdend. Dat bevalt me sowieso wel, het is geen standaard slasher. Het heeft de elementen natuurlijk wel, maar de uitwerking ligt net wat anders.

Niet wereldschokkend en ook zéker geen nieuwe Ti West nee, maar dat is iemand die je slechts één keer in de 5 jaar op zult zien staan. Zeldzaam dus. Russell is niet zeldzaam, Russell is tof. Aanrader? Mwha, ik zou het echt niet weten..

Tony's Cinema Trash: Death Stop Holocaust (2009) - tonypulp.blogspot.com

Poging gedaan om hem te herzien. Pijnlijke warboel dat nergens de potentie van de setting benut. Gaat vooral faliekant de mist in qua narratief, waarbij het continue opbreken van de scenes alle (schaarse) spanning volledig wegzuigt. Wat een extreem lelijk stijlverschil in de binnen en buitenshots trouwens

Mijn 5e van Draven (...laat dat even inzinken). Nu nog Dark Walker (2003) , waar ik tegen beter weten in nog best benieuwd naar ben. Maar met gemiddeld 2* over al zijn films, is dit redelijk in de lijn der verwachtingen. En zelfs een beetje eronder. Stuart Gordon durft hier z'n naam aan te hangen, daar moet een leuk prijskaartje of andere dienst aan gehangen hebben. Deze Deathbed profiteert ook van het feit dat het z'n naam ongeveer deelt met een 70's cultclassic. Allemaal weer tactieken die typerend zijn voor productiemaatschappijen zoals Full Moon Entertainment. Pas in de laatste tien minuten valt er echt iets te beleven, de 70 niveauloze minuten daarvoor zijn lastig door te komen. Alleen de rol van Joe Estevez is geinig. Tanya Dempsey, een Full Moon regular, doet het voor mij ook niet. Duffe uitstraling.

Briljant. De Evil Dead van dit decennium! Krankzinnig hoog tempo, creatieve cameravoering en uber bloody. Een film die het op alle festivals geweldig heeft gedaan. Een instant publiekslieveling. Nu is het dus tijd om het op het grote publiek te lanceren: ouch. Toch leuk om te zien dat de heavy metal horror in één slag terug is. Is toch steeds meer op de achtergrond belandt sinds de jaren 80, maar nooit helemaal verdwenen. Deathgasm is een bloederige uitputtingsslag met veel klassieke en moderne elementen die moeiteloos geblend worden. Klassieke opzet, maar ontzettend modern in zijn editing en vunzige humor (die elkaar in dienst staan). Heerlijk over de top zomcom (maar ook weer niet..) met de ballen om geen moment gas terug te nemen. Maakt kans om film of the year te worden in dit genre, waar genoeg tegenstand is voor de eerste plek dit jaar.

Cult. Goedkope Sword & Sorcery meuk die schaamteloos z'n grotere broers na-aapt, dat móet er wel één uit de Corman-stal zijn Na een wat stroeve start laat het z'n ware gezicht zien. Eenmaal in de oertijdse stripclub aanbeland komt het los: er rennen midgets rond, we zien hoe een half man half varken een varkenskop verorberd, er wordt naakt geworsteld in de modder en de vrouwen worden zonder uitzondering lastiggevallen door alle dronken krijgers. Ja, dan is het wel echt begonnen. Een sleazy, bloederig prutswerkje met kartonnen sets en kostuums, maar oh zo vermakelijk.

Erger verwacht. Geinig vampierfilmpje zonder enige pretenties, tikkeltje soft-erotisch en bovendien met - matig - poppenwerk (blijft dé Full Moon stempel natuurlijk). Rond 2005 waren het niet bepaald de hoogtijdagen van Brand's illustere carrière, maar dat weerhield hem niet om in een hoog tempo dit soort DTV werk uit te brengen. In dat kader valt dit nog alleszins mee. Lekker kort (echt een pré) en onzinnig, zoals die man die z'n vriendin dwingt om mee te gaan naar een stripclub en die avond vervolgens eindigt in een kwartetje met sexy vampieren. Dat krijgen niet veel mensen uit hun pen, laat staan dat ze het uitwerken als film. Het einde is ook heerlijk infantiel.

Decampitated valt inderdaad een beetje in de categorie: ''je had er bij moeten zijn'' (ofzo). Vast heel leuk voor de cast & crew en bekende van hen, maar eigenlijk het daglicht niet waard. Ik kan me er altijd wel in vinden (en voor opladen, want hoef het ook niet iedere dag voor m'n kiezen). Je moet voor de grap eens Attack of the Tromaggot (2008) kijken, benieuwd hoe lang je het volhoudt Zelfs ik had er moeite mee, maar vond het tóch geweldig. Spijt dat ik de DVD heb laten liggen op een beurs...

Troma bestaat trouwens voor een groot gedeelte uit dit soort prul, want het is anders en (zoals Lloyd het zou zeggen) : it's free and we don't give a flying fuck. Hooray!

Ik snap het wel. Vond het eerste uur echt héél zwaar om door te komen, terwijl ik dit doorgaans goed kan waarderen. Traag is niet slecht, maar de manier waarop wel. Hoofdpersoon is in de basis erg interessant. Goede backstory die zijn irritante gewoontes en tikjes verklaart. Wartnerchaney weet echter maar lastig de tijd te vullen. Veel herhaling, maar doet neigen naar tijdrekken. Meestal bundel je herhalingen wat compacter in een korte montage en ga je door met je verhaal. Er moet een voelbare progressie zijn en dat is in het eerste uur nauwelijks het geval, behalve dat zijn vriendin verder aftakelt. En daar wint het dan weer punten, zeker het laatste gedeelte is erg smakelijk. Zeker de moeite waard, maar verwacht weinig bijstand voor jou / ons perceived

Destijds vaak in de videotheek zien liggen. Mijn nieuwsgierigheid heeft de strijd, na 11 jaar, toch gewonnen. Tegen beter weten in, natuurlijk. Resultaat is een werkje dat symbool staat voor de tijd waarin het is gemaakt. De periode in het genre waar z'n clichés niet te pruimen waren en zaken als jongeren + sex nogal verkeerd (awkward) werden neergezet. Rest een boel onzinnige alien-chick meuk (hadden ze in de jaren 90 achter moeten laten) en povere CGI.

BAMM! SPLASH~ BOOOMM

En toen was het voorbij... de aftiteling begon net en toen zat ik hier, 5:00 's ochtends; nog na te genieten van álles wat ik mee heb gekregen, met een grijns die bijna niet weg te krijgen is. Want fuck! Wat is Dead Leaves geweldig!!!

Een 55minuten durende knotsgekke ervaring, een stortvloed aan overweldigende visuals. Een shitload aan humor en natuurlijk actie...heeeeel veeeel actie. En hoe! De gehele stijl is fenomenaal. Is het druk? Nee, dat is een gigantische understatement. Dead Leaves is de overtreffende trap van álles wat druk is bij elkaar gevoegd.

Zo'n eerste kijkbeurt is nog wat vreemd, ik kwam er halverwege achter dat het voor een mens onmogelijk is om alles mee te krijgen. En dat maakt niet uit! Kan ik 'm lekker nog 10x zien en keer op keer weer opnieuw ontdekken en beleven .

Een ongeëvenaard animatiewerkje, helemaal naar mijn hart. De wijze waarop het alles zó mooi, grappig, uitdagend en origineel weet te houden met zo'n moordend tempo... wow, dat zou je als onmogelijk verklaren...think again

Druk, drukker, drukst, dead leaves. BAM!! m'n top10 binnen... en dik ook.

Drek. Een bevestiging dat The Quiet Ones (2014) een uitzondering was voor Pogue en hij niet verder lijkt te komen dan flauwe vervolgdelen. Niemand zat op Deep Blue Sea 2 te wachten, nog minder zullen na die flater warmlopen voor een derde deel. De opzet is niet eens onaardig; drijvend wooneiland / basis voor onze stoere biologen wordt aangevallen door een stel überhaaien. Maar wanneer je woorden als 'seamageddon' in je script verwerkt en de sets lijken op een fucking stuntshow van een pretpark, met lamme pyrotechnics en flauwe geforceerde knokpartijtjes van mannen met een nek die breder is dan hun hoofd, dan ben je mij kwijt in je haaienfilmpje. Ze denken aan het einde dat het eiland een fucking octagon is met hun MMA praktijken. De haai neemt rustig op de reservebank plaats en mag aan het einde nog even invallen, maar het mag niet baten.