Opinions

Ik heb geen idee wat men hier nou van tevoren verwacht... de score is weer shocking (en van enige onderbouwing is geen sprake). Het is oprecht een belangrijke, interessante black cultfilm die bijzonder fraai is opgepoetst voor de Vinegar Syndrome release. Echt geen vuiltje te bekennen in deze bloedmooie nieuwe transfer. Cinematografie van de destijds al relatief ervaren Ernest R. Dickerson, een grote naam in 'zwarte' cinema. Zelfs in een soort side-project zoals deze Def by Temptation maakt hij er iets fraais van. Bekend van o.a zijn werk met Spike Lee, de man die in deze periode (einde 80's begin 90's) weer nieuw leven pompte in black cinema. Def by Temptation is daar ook een resultaat van (James Bond III speelde bijvoorbeeld in Lee's ''School Daze'' en niet geheel verrassend was Dickerson daar de DP). Het was dan ook één van de eerste black horror films die in een zeer lange periode verscheen, na de enorme vloedgolf aan zwarte genrefilms in met name de jaren 70.

Er was -ondanks het beperkte budget- gelukkig genoeg ruimte om nieuwe dingen uit te proberen, zowel op gebied van belichting, special effects (die Videodrome-esque TV-scene is fenomenaal) als cameravoering zitten er genoeg opvallend creatieve momenten in. Verder tjokvol met fijne r&b, soul en hip hop, interessante performances (Cynthia Bond als de succubus) en wat leuke details in bijvoorbeeld de aankleding van de huiskamer met o.a posters van Demonwarp (1988) en Murder Obsession (Follia Omicida) (1981) .

Verder niet heel boeiend dat Samuel L. Jackson erin speelt... de film is om vele redenen de moeite waard, maar hij is er niet één van.

Lloyd Kaufman noemt dit terecht één van de beste films die Troma ooit heeft uigebracht.

Niet helemaal mijn ding maar toch zeer degelijk.

Een sterke cast, een mooie locatie, veel mooi geschoten scénes, interessant verhaal en misschien zelfs een klein beetje aangrijpend.

Helaas niet genoeg om een echt hoge score te krijgen, voor mijn gevoel had het schokkender gemoeten wil het een indruk maken.

Op deze manier ben ik het over een week al weer vergeten, niets memorabels aan deze film.

Maar al met al meer dan redelijk en heb me best vermaakt.

3.5 kleine sterren.

Staat in schril contrast met Sinister. Niet dat die veel originaliteit genoot, maar een goede geluidsband doet overduidelijk wonderen. Hier is het allemaal te conventioneel - al lijkt de film ook véél meer gericht op cheap entertainment. Derrickson moet daarnaast een waardeloos script redden en kan dat, zeker visueel, niet altijd evengoed opvangen. Eerste half uur is beschamend. Dat geouwehoer met die dieren is spuuglelijk en het staat bol van de goedkope scares en dito acteerwerk. Bana is ongeïnteresseerd (geef hem eens ongelijk..) en de rest zwemt ergens onder dat niveautje rond. Twee uur is daarnaast écht een half uurtje teveel voor dit soort eenvoudige werkjes. Slordige, pijnlijke misser..

Dat shot vanuit de mond van de Burgermeester's dochter Daar doe ik het voor! Soort Europese 90's opvolger van Evil Dead, al neemt het nog veel meer op z'n bord. Qua sfeer aan het begin veelal vergelijkbaar met de grauwe, kale Non Si Deve Profanare il Sonno dei Morti (1974) maar Dellamorte Dellamore is zoveel meer. Een unieke film met een surreële feeling die niet alleen door beeld maar ook door opvallende 'eigen' humor tot stand komt. Heb de 'Red Edition' dvd (Duitse release), geen idee hoe die zich houdt t.o.v latere releases. Voor herhaling vatbaar.

Het was in eerste instantie deze poster die m'n aandacht trok. Het begon ook allemaal vrij aardig, maar al snel blijkt dat de vaart er niet in zal komen. Veel gebabbel, weinig inhoud. Focus is duidelijk verkeerd gelegd. Patricia Pearcy zakt richting het einde ook nog eens keihard door de grond, weinig overtuigend. Maar goed, wat moet je ook met zo'n twist... Wat bovendien heel vervelend is, is de voice over die de situaties af en toe bloot legt alsof het een boek is, terwijl ik verwacht dat er met film dat soort zaken getoond worden. Niet onredelijk, lijkt me.

Opvallend weinig hoogtepunten, vond alleen de moord met de volle wijnkast overtuigend. Verder is het eenheidsworst en eigenlijk terecht in de vergetelheid geraakt. Helaas!

Interessant! Een expressionistisch, surreëel, Noir-achtig horrorfilmpje die, mede dankzij de compacte speelduur, erg goed erin slaagt om een nachtmerrie-achtige ervaring te bieden. Kan me weinig films, op Chien de Andalou na, bedenken die er tussen de jaren '20-'60 in slaagde om dit zo goed te doen. Dementia had ook best in kleur had kunnen werken. Beginscène waar de vrouw op bed zit en je op de achtergrond het licht ziet flikkeren van het neon 'HOTEL' bord buiten haar raam had er bijvoorbeeld prachtig uitgezien met warm rood licht. Voice-over is inderdaad iet wat lullig en voelt exploitation-ish aan, maar bracht me tegelijkertijd wel in de juiste (open-minded) stemming. Aanrader!

Midnight Skater regisseur Lucas Campbell werkte voor zijn tweede film samen met zijn broer Andrew en hoewel ik die eerste film nog moet zien, lijkt het mij sterk dat zijn broer voor een enorme kwaliteits-boost heeft gezorgd. Typisch zomervakantie projectje van een groep vrienden / horrorliefhebbers (zie het Return of the Living Dead t-shirt) met een simpel plotje omtrent een demonisch boek en verder een boel slap geouwehoer. Aan het einde nog wat crappy effecten en over de gehele linie lekker ongemakkelijk en goedkoop... vermakelijk spul, maar absoluut niet voor iedereen (en gewoon niet 'goed').

Mja, Evil Dead-esque film, maar niet direct een rip-off van die film. Daarvoor is 't tempo veel te tam en zijn de effecten meer in de stijl van andere soortgenoten. Het is gewoon één van de vele Demonen-flicks (uit de tijd dat ze nog 'populair' waren) die inhaakt op een succesformule. Vermakelijke VHS-troep voor de liefhebber die er graag doorheen spit, maar verwacht niet een verborgen schat te vinden.

Eerder Mattei, ja. Bij vlagen namelijk heel erg cheesy, maar voor het merendeel een fijne, old school zombie trash film die hint naar het verleden en speelt met bovennatuurlijke randjes. Met name een Italiaans verleden, maar kan ook wel wat Spaanse (/Spaanstalige landen) invloeden bespeuren. Beetje in de richting van Mucha Sangre en Plaga Zombie bijvoorbeeld. Scenes waarin met scherp groen, blauw en rood licht wordt gewerkt zijn ge-wel-dig. Wat je wel niet voor elkaar kunt krijgen met goede DIY lighting. Rest van het (zo goed als afwezige) budget is duidelijk in de traditionele make-up effecten gaan zitten. Héérlijk dat er gewoon met volledige transformaties wordt gewerkt, en dat het geen ''zombies'' betreft met een wondje op hun wang en verder wat vuil op hun voorhoofd. Lang leve de échte B-film!

Awesome!

Ja, echt geweldig weer Heerlijke splatter nonsense, precies wat ik weer even nodig had. Totaal niet serieus te nemen, lekker over de top 80's stijl (c'mon, een motor én een katana? damn!). Prachtige effecten die ook nog eens veel aanwezig zijn.

Verhaaltje dient perfect als kapstok voor al dat (creatieve) geweld. De hele sfeer is cheesy, al doet het einde er nog wel een flinke schep kaas bovenop . Hier kan ik enorm van genieten, net niet speciaal genoeg om er een nog hogere score aan uit te delen maar zeker één om aan te raden!

Tony's Cinema Trash: Demoni (1985) - tonypulp.blogspot.com

Ver verwijderd van het eerste deel, wat ook niet gek is aangezien dit simpelweg het 'nageboorte' is van Demoni. Vluchtig gemaakt met een grotendeels zelfde crew (al hoewel de omvang aanzienlijk gekrompen is) en hetzelfde uitgangspunt. Alles voelt vanzelfsprekend minder fris aan, maar het blijft allemaal bijzonder vermakelijk. Paar erg fijne momenten (Gremlin) en best sfeervol, maar dat is aan Bava toevertrouwd. Soundtrack valt ook goed mee te leven, al doe je wel een aardig grote stap terug als je van Simonetti (Suspiria e.d) naar Boswell gaat.

Anyhow; slijmerige b-pulp die gemakzuchtig is uitgekakt...en zelfs dan nog erg genietbaar is.

Één van Lenzi's laatste stuiptrekkingen. Het beste lijkt er dan ook wel een beetje af. Maar... leuk is het zeker! Nogal brak geacteerd ( joh.. ) en qua geluid is dit ook bepaald niet optimaal. Vooral niet te ver van de camera staan, want de geluidsman heeft geen uitschuif-arm. Kamers met een hoog plafond; ook een leuk echoënd resultaat. Maar hey, dat is charme

Fijne sfeer. Beetje black voodoo, slave zombies bewapend met sikkels en hooivorken.. Dat zijn toch ingrediënten die tot de verbeelding spreken! Jammer dat dit derde deel totaal niet in de picture is hier. Zijn toch genoeg mensen die deel 1 én 2 hoog hebben zitten? Heeft een nette release gehad (Shriek Show).

Vermoeiend. Was (ironisch genoeg) beter geweest met een normale structuur, terwijl er daar al zo veel van zijn. Dat heen en weer schakelen tussen twee periodes is ontzettend vermoeiend en funest voor het tempo, laat staan voor de sfeer. Wordt nauwelijks tijd genomen om wat neer te zetten. Zag er redelijk verzorgd uit, dus hadden gerust wat vaker mogen uitpakken wat dat betreft. Nogal cheesy boe-geroep nu, met een té bombastische geluidsband.

Epische titel! Dekt niet echt de lading van de film, maar in combinatie met de poster begint het bij de horrorliefhebbers wel meteen te kriebelen. Grappige Amerikaans/Mexicaanse productie over een demonische/bezeten hand. Niet heel vernieuwend, maar wel een grappig totaal concept van Zacarias die er zelf mee op de proppen kwam. Meest opvallende is de soundtrack. Heel erg bombastisch, maar op een goede manier. Grappig hoe dat tegenwoordig ook nog wordt gedaan. Soortgelijke stijl is te vinden in The VVitch: A New-England Folktale (2015) . Alhoewel dit natuurlijk een héééél ander werkje is. Super cheesy, met de usual B-film fratsen. Random auto-achtervolgingen, idiote dialogen.. maar met veel enthousiasme gemaakt en zeer charmante effecten.

Sterk! Tóch weer een andere kijk op het found footage gebeuren dat never nooit opgedroogd lijkt te geraken. Het pakt de unieke wereld van Chat Roulette (en Skype) en hangt daar een bekende angst voor 'het grote boze internet' aan vast. Het is niet zozeer vernieuwend, maar wel enorm effectief en het pakt z'n momenten meermaals mee. Evenals in bijv. The Bay (2012) wordt er hier gebruik gemaakt van verschillende perspectieven en daar wordt listig mee gespeeld.

Met vlagen creepy en bovendien heel solide en consequent in z'n (visuele) stijl. Aanrader!

Vanaf Return of the Living Dead 3 is alles (uiteraard) berg afwaarts voor Yuzna. Toch is deze Dentist een bijzonder leuk geval; niet alleen door de heerlijke rol van Bernsen, maar ook zeker de herkenbare regie van Yuzna en schrijfwerk van o.a Stuart Gordon en de even noemenswaardige Dennis Paoli. Geen gek rijtje namen en dat laat zich merken. Ik zie visueel (en ook zeker qua storytelling) veel vergelijkenissen met Gordon's ''King of the Ants''. Ondanks de stevige gore zal de aanpak van Yuzna weinig horrorfans (op zoek naar de gebruikelijke thrills) kunnen bekoren, en dat wordt beaamd door de score.

Clive owen doet het echt geweldig in deze zeer sterke thriller!

Wist van te voren niet wat ik moest verwachten van de film, en was dus aangenaam verrast!

Het steekt allemaal erg goed in elkaar, en als het einde dan nadert vallen alle stukjes op hun plek, en blijf je toch nog even nadenken over de film.

Echt een top thriller, dik verdiend 4*

Leuk .

Bijzonder leuk zelfs! Keek er enorm naar uit omdat m'n favoriete komedie-acteur een stem voor z'n rekening zou nemen. En zoals verwacht; hij doet het geniaal .

Steve Carell geeft z'n personage een heerlijk (Russisch-achtig) accent mee die perfect past in samenwerking met de brits-engels sprekende co-villain en de schattig brabbelende Haribo banaantjes die als minions dienen. Die laatst genoemde zijn soms iets te 'makkelijk scoren' maar weten soms ook op briljante wijze gebruikt te worden. Het kleine meisje moet ook genoemd worden; hoewel ook dit een makkelijk personage is werkt het enorm goed, schattig!

Verder blijf ik het extreem jammer vinden dat het onder de laag met (goede)humor een erg formule werkje blijft. Véél te kinderachtig gedoe, zoals het dansen aan het einde, mag van mij écht wegblijven. Het goedkope trucje van slecht naar goed wordt weer clichématig uit de mouw geschud en de muziek valt tijdens dit soort ontwikkelingen ook op een slechte manier op; te opgeblazen.

Al met al érg fijn vermaak maar het heeft nog altijd te maken met dezelfde kwaaltjes als de meeste Hollywood animaties. Gelukkig zijn de stemmen zó ontzetten leuk gedaan...dat ik dat ook deze keer door de vingers zie .

Tergend slecht. Was al geen groot fan van deel één, maar dit slaat echt alles. Heb ruim anderhalf uur mezelf zitten verbijten in een zaal gevuld met gelach van jong én oud om ALLES wat bewoog of geluid maakte. Mijn gevoel van humor is bijzonder infantiel, maar dit...dit is werkelijk nérgens grappig. Tenzij je nog moet lachen om het feit dat je een 'scheet' geluidje kunt maken met je tong, heb je hier niks te zoeken. Ik zou eigenlijk willen zeggen dat ze hun publiek onderschatten en daarmee direct belediging met dit kansloze en goedkope slapstick gebeuren, maar gezien het feit dat íedereen behalve ik er lol aan had, zal ik er helaas wel naast moeten zitten met die stelling.

Qua verhaal vrij basic weer, al heb ik daar vrij snel lak aan. Creatief is het allerminst en de comedy moet dan ook vooral komen van die minions. Trek ze een raar pakje aan en je hebt de zaal plat hoor! Dat typische ADHD karakter komt de film ook niet ten goede. Dat continue rennen, vliegen, schreeuwen, vallen... om knotsgek van te worden. Ik ben dan toch voorstander van het subtielere werk en begeef me dan ook voorlopig niet meer op de Amerikaans Animatie-markt.

Kahn maakt er een smakeloos zooitje van. 'Gelukkig' dat ik er uiteindelijk een zwak voor blijk te hebben, want erg enthousiast begon het allerminst. Typisch zo'n filmpje dat zóó hip probeert te zijn, dat het niet meer hip is...en dan toch weer wel? Vaag. Ik weet 't. Ervoer het eerst als die schijt irritante Glee-factor, waarin alle tieners zo tergend ver van de realiteit liggen, dat je de schrijver het liefst een schop tegen z'n hoofd aan wilt geven. Alternatief is niet grappig. Althans, niet per se. Neemt verder niet weg dat de droge humor soms best overkomt. Die gimmicky montages mogen van mij wel wegblijven, hoewel het wel te verantwoorden valt binnen dit concept waarin clichés doorheen de decennia worden aangehaald en de kleurrijke, speelse stijl dus een rol móet spelen.

Sowieso een project die makkelijker is om te haten, dan om van te houden. Sympathie is in het begin wat ver te zoeken, tenzij je van een speeltuin vol hipsters en bitches houdt. Horror mag je vooral wegdenken hoor, ook op het gebied van verwijzingen is de film daarin gewoon karig. Kahn is geen liefhebber, laat staan een kenner! Toch is het wel een extra 'touch' in het toch al enorm rommelige geheel. Dat vond ik wel wat hebben. Geen houvast, gewoon happy rotzooi door elkaar mengen met leuke performances van Shanley Caswell (leuk op zich!) en een shitload aan korte rolletjes. Pittig tempo qua comedy, maar 3/4 sloeg bij mij niet aan.

De zelfbewuste toon is welkom, maar maakt niet ieder aspect per se beter. Het is een redelijk vermakelijke filmpje geweest, waarvoor ik zeker(!) niet tot de doelgroep behoor. Typische tiener high school film met de benodigde een twist. Waar het budget van 10miljoen naar toe is gegaan is af en toe de vraag, maar het publiek is er zeker wel voor. Verwacht ook minstens zoveel positieve berichte als zwáár negatieve berichten. Die eigenlijk in een simpele val trappen. Nogmaals; geen horror flick, maar een high school comedy. Type film dat je met je vriendin kunt kijken...en het zelf niet eens compleet kut hoeft te vinden

Kan me er nu ook definitief bij aansluiten. Heeft inderdaad best wat leuke gore fx en de zombies zijn redelijk verzorgd. Groot pluspunt is dat het al na zo'n 6 á 7 minuten losgaat. Mis verder wat creativiteit en vooral ook een eigen identiteit. Het blijft allemaal erg tussen de lijntjes, waar een vergelijkbare tiener-horror zoals Detention (2011) wel wat verder in durfde te gaan. Vermakelijk, maar dat is niet meer genoeg.

De eerste was redelijk vermakelijk, en toen ik zag dat deze op tv kwam heb ik toch maar besloten hem te bekijken.

en ik ben verbaasd over de ontzettend lage score, ik vind namelijk niet dat hij onderdoet aan deel 1..

Er word misschien wat flauwtjes geacteerd, en de grappen bestaan alleen maar uit pis, poep en seks, maar wat verwacht je anders.

Lekker flauw, lekker wegkijkertje, af en toe kunnen lachen..mij is het niet tegengevallen in ieder geval.

2.5*

Die James Carrington haalt vanaf minuut één het bloed onder m'n nagels vandaan, samen met dat constant zeikende biggetje. Maar daar houdt het niet op... Wade Wall is het type filmmaker waar ik van walg. Verschrikkelijke non-liefhebber die totaal geen idee achter z'n film heeft en er ook absoluut geen hart en ziel in weet te leggen. Devil's Backbone Texas is dan het logische resultaat. Een droevige fake documentary (oh, surprise..) met een dom twistje aan het eind. Huilen..

Niet zo best.

Vrij aardige cast met Ken Foree en Kelly Hu, maar de regisseur heeft al vaker een gebrek aan eigen smoelwerk getoond. Zo ook hier, waar hij het één en ander als basis bij elkaar jat (FDTD) maar er niet mee uit de voeten kan.

Weinig toffe gore, veel onzinnige (en vaak te serieus) geneuzel waardoor het tempo extreem laag komt te liggen. Er is geen redden meer aan op dit punt. Veel geknok maar met weinig effect op de kijker. Het zal allemaal wel, is de gedachte hierbij.

Ben vaak wel makkelijk te pleasen, maar in dit geval ging de toch al zo kleine verwachting met terugwerkende kracht dwars door m'n plezier-spier heen en liet daarmee 80 verspilde minuten achter.

Tony's Cinema Trash: Devil's Den, the (2006) - tonypulp.blogspot.com Vermijden maar!

Viel toch vies tegen. Formule-werkje is een understatement.. Het genre begon net wat aan z'n reputatie te werken met enkele creatieve concepten, maar dit soort werkjes blijven het aanbod domineren en verzuipen daarmee een beetje de kleine pareltjes. Niet dat het 'slecht' is, maar je verwacht (hoe naïef ook) wel iets anders dan de zoveelste kopie.

Prima poging die helaas veel steekjes laat vallen. Zeker het begin is slordig, waardoor de opbouw eigenlijk zo goed als geen effect heeft. Het verlaten beeld van London, of het Engelse landschap in z'n geheel, is al eens beter gedaan in 28 Days. Ook Dead Set stijgt er op alle aspecten ver bovenuit. Dat is geen schande, maar zonde is het wel.

Mijn verwachtingen waren zeer redelijk, toch schatte ik het daarmee nog nét iets te hoog in. Zeer lelijk geschoten aan het begin, met gare willekeurige versnellingen en slowmotion, waarin geen enkel beeld voor 2 seconden kan focussen. Normaal geen probleem, maar geen goed idee wanneer ik nog in de film moet komen.

Sfeer is er dan ook nauwelijks. Het middenstuk maakt dat wat beter wanneer ze zich barricaderen of onderweg zijn. Het gevoel dat daar altijd bij komt kijken, blijft mooi. Dat is meer de klassieke formule die verder helaas wegblijft. De zombies zijn atletisch (?!?!?!) en verliezen daarmee alle kracht.

Hoogte- en dieptepunten, maar ze zijn al zó veel slechter gemaakt dat ik hier met gemak doorheen ben gekomen en dat ging best gepaard met plezier.

Tony's Cinema Trash: Devil's Playground (2010) - tonypulp.blogspot.com

Deel 1 vond ik absoluut een top film, erg raar dus dat ik pas nu het vervolg erop heb bekeken, stond al heel lang op m'n lijstje maar ben er nooit aan toe gekomen.

Nu was het dan eindelijk zover, zou het demonische stel weer diep in m'n netvlies worden gebrand, of valt dit dan toch nog tegen?

Na alle goede reacties hier op MM had ik het ook niet anders verwacht, Rob zombie flikt het hem weer.

Met The devil's reject levert hij weer een prachtig artistiek werkje, die haast niets onder doet aan z'n voorganger.

Haast zeg ik; omdat ik hem toch minder vind.

Dat komt voornamelijk omdat het hele misdaad/actie gedeelte te ver naar voren is gehaald, en dat komt de zieke sfeer, wat het eerste deel zo briliant maakte, niet ten goede.

Het is minder smerig, minder sadistisch en minder misselijkmakend dan het eerste deel, maar toch blijft dit heel wat hebben.

Ijzersterk geschoten beelden, geweldig geacteerd, en een soundtrack die er geweldig bij past, Zombie heeft dit dik voor mekaar.

Van begin tot het einde grijpt het stel je toch weer, ik vind het geweldige personages.

Daarnaast zit er ook aardig wat humor in, wat het allemaal nog plezierige maakt om naar te kijken, het is wel duidelijk dat zombie zichzelf niet altijd te serieus neemt met z'n af en toe ver gaande fantasie.

De dialogen zijn daarbij ook nog eens erg sterk, en ook al zijn ze af en toe best cliché, irritant ofslecht word het nooit.

Kan er niet omheen, het is zonde geweest dat ik deze film niet eerder heb bekeken, want dit is toch wel weer een heerlijk stukje film.

4* !

Grof, nihilistisch werkje van Hark Tsui. Totaal iets anders dan waar hij bekend door is geworden. Het is een enorme verrassing hoe goed hij dit in de vingers heeft, neigt regelmatig naar de HK CAT III films. Zo wrang en direct. Opent doodleuk met dierenleed en dat herhaalt zich later tijdens dat enorm hectische eerste half uur, waar nauwelijks samenhang is te vinden, weer met de kat (ditmaal uiteraard niet echt, maar om even aan te geven dat hij niks en niemand spaart). De stijl van Hark is hier 100% punk, anarchistisch. Het past bij de zware thema's van de film; de verdorven jeugd in een verloren omgeving. Vol met louche figuren, gore appartmentjes en geen greintje sympathie - enkel Pearl is soms een uitzondering, vanwege de rol van haar broer / agent.

Bovendien met een fantastische soundtrack! Hark jat vanalles en nog wat. Vooral de vele tracks van de Goblin soundtrack voor Dawn of the Dead (1978) werken fenomenaal!! Mijn favoriete moment was echter de club scene met The Droids - The Force Parts I. Maar buiten de muziek om, zijn het toch echt de laatste 20 minuten die 't meeste zullen bijblijven. Het eindigt geheel symbolisch op een gigantische begraafplaats. Een berg van lijken is het toneel waar de laatste slag wordt geslagen, zonder immuniteit voor de hoofdpersonen. Hark Tsui is genadeloos.

Prachtige titel overigens. Een mooie take op de bekende Steven Spielberg titel, maar deze wijst de vinger naar zichzelf. De mens is first; het gevaar komt van hier. Het ligt diepgeworteld in de maatschappij. De terreurdaden van de protagonisten (of zijn 't allemaal antagonisten?) geven dat statement kracht mee.

Opvallend dat hij hier zo gewoontjes wordt ontvangen. Was blij verrast om elder wel enorme lofuitingen te vinden, velen die het zelfs de beste van Hark vonden. Ik hoor daar vanaf nu ook bij.

Leuk debuut. Deze heeft dan wél net dat beetje 'eigenheid' om op te vallen, al blijft het redelijk oppervlakkig - zoals het dit subgenre (jammer genoeg) eigen is. Vooral qua effecten pakt het niet allemaal even lekker uit. Daar ligt een beetje het pijnpunt van het vleugje sciencefiction. De wat droge, wetenschappelijke benadering die er bij komt kijken, werkt echter wel! Dat maakt vervolgens plaats voor een andersoortig, zweverig einde. Dat is de verdienste van Legrand, die met een aantal bewuste keuzes zich weet te onderscheiden van de eenheidsworsten. Zo moet je als kijker genoegen nemen met een boel 'het-is-zoals-het-is' puntjes. Hij dropt je midden in het verhaal, waardoor een cheesy / uitgekauwd opzetje uitblijft (pluspunt). Een beetje hit or miss, maar wel één waar je het risico voor kan nemen.

Stoffig RTL4-drama pretendeert spookhuis-horror te zijn. Blijkbaar de tweede keer dat Baxley het Rose Red verhaal denkt te moeten verfilmen. Gezien de speelduur ben ik alles behalve geïnteresseerd in wat deze matige pulp-regisseur van Rose Red (2002) wist te bakken. Ben überhaupt geen fan van Stephen King verfilmingen. Het meest interessante lijkt me dan nog zijn vroege werk ( o.a Action Jackson (1988) en Dark Angel (1990) ). Ellen Rimbauer moet het helaas doen met een oerdegelijke (lees: saaie) klassieke opzet met weinig opsmuk. Art direction is nog wel op orde en het huis is wel degelijk sfeervol, maar door de doorsnee regie wordt dat zelden optimaal benut. Flauw bovennatuurlijk kostuumdrama.