Opinions

Wat vind je van de Dawn of the dead remake?

Is mijn persoonlijke favouriet (In eht rijtje zombie films)

Ook 28 weeks later was best te doen, ookal kan ik me voorstellen dat je die niks vond (Vooral die begin scene vond ik geweldig)

28 days later is dan nog wel wat beter. maar ik ga off-topic xD

On topic

Diary of the dead, ik hoopte weer eens een goede zombie film te zien, maar toch viel het me een beetje tegen.

Ik vind de manier van filmen erg leuk, alleen komt het in deze film alles behalve goed over en heeft het geen enkele toevoeging aan de intensiteit van de film.

Want nergens (Behalve in het ziekenhuis) is er ook maar een beetje spanning/dreiging in deze film, het voelt allemaal een beetje gemakkelijk aan, de zombies zijn gewoon met té weinig en té traag om ook maar eng over te kunnen komen (Iets waar ik me wel vaker aan stoor, ze mogen echt wel wat sneller..)

De acteer prestaties zijn ook ongeloofwaardig, deze manier van filmen kan er juist beter voor zorgen dat de angst beter overkomt, en de dialogen moeten dan ook een beetje natuurlijk overkomen, maar nog steeds kun je duidelijk opmerken dat er een script word voorgelezen. het klinkt allemaal zo geforceerd en onnatuurlijk.

De zombies (De weinige) zien er daarintegen wel weer goed uit, maar dat mag je ook wel verwachten!!

De gore is er niet in overvloed maar lekker bescheiden, en dat is niet erg.

Al met al vind ik dat deze film niet erg geslaagd is, maar ook zeker niet slecht is..2.5* lijkt me wel terecht

Yeaaah!! Dit was funny. Caled Emerson is geen onbekende wanneer het gaat om Troma (humor). Met enkele leuke rollen in o.a Poultrygeist en als editor bij Tosh.O heb je er wel wat mee

Hilarisch fout filmpje dit. Z'n eerste grote project als director en meteen geslaagd. Met ninjas, zombies, cannibalen, robots, gigantische vliegen, veel piemels tieten en afgehakte ledematen. Wisselend van flauwe humor tot...nog flauwere humor.

Fijne effecten, geweldig geacteerd (binnen het plaatje dan) en memorabele personages. Ik ben fan, kan niet wachten op z'n volgende project.

Meer over deze Zombie Bastards kun je hier vinden.

Iets minder dan Drinking Buddies, maar opnieuw een zéér fijne Swanberg. Ben geen Mumblecore kenner (op een paar 'light' varianten na, zoals deze?), maar films in/richting die stroming kunnen mij tot nu toe wel goed bekoren. Het commentaar dat ik hier langs zie komen is wmb lastig te rijmen met de bedoelingen van de makers... De kant van Johnson (schreef ditmaal ook mee) is iets interessanter. Vooral omdat hij volwassener/minder zweverig met zijn problemen omgaat, met het ''Indiana Jones'' avontuurtje als mooie weerspiegeling van zijn problemen.

Satire noemen ze dit. Een erg goede satire, gelukkig. Had ook niet minder verwacht van Green: geweldige regisseur. Is een rasechte liefhebber van het genre en verwante creaturen. O.a daardoor is dit ook vooral een film voor de liefhebbers van het gebeuren náást de horrorfilm. Conventies, bekende artiesten, acteurs en regisseurs... maar ook Green zelf. Met name dat laatste is een risicovolle zet, want waar ligt de grens van reclame maken en scherp de draak steken met jezelf en het genre (/collega's)? Die weet hij wat mij betreft goed te vinden en daarmee onderscheidt hij zichzelf al vrij snel van de rest. Goede keuze om Ray Wise wél een personage te laten spelen en de rest van de cast zichzelf te laten blijven, levert genoeg leuks op. Heeft echt niet meer of minder spektakel dan we gewend zijn van found footage films (Haha, well that hasn't been done before ), wat mij betreft visueel zelfs meer - in de vorm van gave designs.

Goedgekeurd door een Green fan..

Ik Dik.

Niet de beste docu denkbaar over dit onderwerp maar wel een hele vermakelijke. Vooral de verhouding tussen de thuissituatie en hoe het op het kamp is, is een wereld van verschil. Ze kunnen zichzelf zijn en ze voelen zich overduidelijk beter op hun gemak.

Echt ontroerend werd het niet, daarvoor was het sowieso al te kort om ook maar een beetje mee te kunnen gaan leven met de kids. Natuurlijk is het niet leuk voor hun maar het probleem ligt wat mij betreft vooral bij de mensen die hun niet accepteren zoals ze zijn.

Verder is het redelijk verzorgd en is ook de muziek goed gekozen, jammer dat het zo kort van stof is, ik had best nog een half uur langer beeldmateriaal willen zien van het kamp.

Steve Carell .

Ik zou mezelf absoluut een groot fan van deze man noemen, wát een kop en wat een delivery, dat zie ik niemand op dit moment doen in hollywood. Hij weet van de kleinste dingen iets debiels, droogs en hilarisch te maken. Stond garant voor flink wat gelach.

Het idee is te absurd voor woorden, maar zorgt er uiteraard wel voor dat je met de meest bijzondere en idiote figuren opgescheept zal worden, Carell steekt er bovenuit maar ook Galifianakis was hilarisch! Paul Rudd weet als wederhelft wat rust te brengen, het biedt de ruimte aan die nodig is en dat pakt fantastisch uit. Hij moet niet de funny-guy uit gaan hangen, die rol was al aan iemand toevertrouwd.

Wat mij betreft z'n leukste filmrol tot nu toe, hij vult het precies in zoals ik het verwacht had. Hoogst vermakelijk dankzij de droge humor, valt dan ook zeker aan te raden.

Hoe slecht meet the spartans/date movie/epic movie ook waren, ik kijk ze toch altijd met erg veel plezier

Gewoon niet zeiken, maar kijken.

Trouwens als je die andere movie films heb gezien weet je of je er aan moet beginnen of niet, dus als er ook maar 1 iemand komt met dit is echt niets voor mij...sla ik hem voor z'n hoofd

Mag ik er even bij zetten dat de trailer behoorlijk kut is...wat triest zeg.

Hun lachen zelf harder om de grappen dan iedereen die deze film gaat zien bij elkaar ben ik bang xD Ik kon zelfs om meet the spartans wel (AF EN TOE) lachen..maar dit ziet er niet veel belovend uit, ik blijf in ieder geval hopen op een wonder xD

Eens met m'n voorganger!

Het begint wat twijfelachtig, maar het weet zichzelf zeer verdienstelijk te revancheren gedurende de tweede helft met wat vermakelijk, psychotisch bloedvergieten. Stijltje vind ik echter niet héél erg overtuigend 70's, het zijn meer de ingrediënten die daar naar verwijzen (disco, hoge broekjes). Erg verdienstelijk slashertje; kijken dus!

Zeker niet al te best, nogal middle of the road gebeuren. Een spelletje dat we al zó vaak hebben gezien. En toch, ja toch, blijft dit wel erg vermakelijk. Helaas zitten er enkele haken en ogen aan. Zo is de introductie niet te lang, maar vooral heel saai. Geen ruimte voor leuke jokes, of gezelligheid. Het is allemaal zo rustig, kalm. Maar daarna kent het enkele sterke momenten.

Een leuk sfeertje, met de nodige kills en andere viezigheid. Niet echt vernieuwend of verrassend, maar zeker vermakelijk. De hillbilly cannibals zijn niet origineel, maar daar kun je de hele film wel op aanspreken. Het is Gary King absoluut niet gelukt om iets met dit traditionele uitgangspunt te doen, het lijkt er ook niet op dat hij zoiets maar één moment heeft geprobeerd.

Het einde kent helaas een aantal verschrikkelijke CGI effecten, die de rest een beetje te min doen. Wat overblijft is een filmpje dat met vlagen erg leuk is, maar ook met vlagen compleet de andere kant op vliegt. Gemiste kans!

Tony's Cinema Trash: Dismal (Bleed) (2010) - tonypulp.blogspot.com

Schitterend.

Uitermate krachtig uitgevoerd, vooral door het toepassen van het altijd fijne truucje om het op een documentaire te laten lijken, voor een klein deel althans. Voegt net dat beetje geloofwaardigheid toe die het tot een hoger niveau tilt.

District 9 weet eigenlijk vanaf het begin al te boeien, originele en zeer toffe kijk op het alien genre. Kiest voor de eerste helft een duidelijk andere aanpak dan het blockbuster-like tweede gedeelte, wat heel fijn uitpakt. Visueel blijft alles schitterend, met de Mech-scéne als hoogtepunt. Heerlijke actie, fraaie CGI en constant solide acteerwerk.

District 9 heb ik té lang laten wachten, valt weinig tot niets op aan te merken en is dus absoluut een topper. 4.5*

Surprise! Vond Waltz met vlagen geinig uit de hoek komen, maar het zijn vooral Fox en Jackson die overtuigen. Dat DiCaprio dan weer met één van z'n vele missers wat roet (ha..) in het eten moet gooien, is jammer. Tarantino blinkt voor mij nog steeds niet écht uit, al zijn de schaarse actie scenes weer lekker splatterig en is de weinig subtiele humor goed te slikken. Death Proof blijft toch wel z'n beste werk

Bekmambetov

Dit vervolg op Night Watch weet minstens zo sterk te imponeren, het ruilt wat van de donkere sfeer in maar vervangt dat door een flinke dosis actie waar je U tegen zegt.

Nog steeds bijzonder sfeervol, zijn oog voor dit soort zaken verliest hij naast de bizarre actie nooit. Het blijft een visueel schitterende blockbuster die (zoals het een tweede deel behoord) wat meer uit het verhaal haalt en meer personages tevoorschijn brengt.

Duurt meteen een stuk langer, waardoor er wat minder strakke scènes zich tussen de rest bevinden en het af en toe wat minder doen lijken. Echter wordt dit altijd opgevolgd door een adembenemende actiescene of bijzonder sterk gekozen locatie, de sfeer spat af en toe van het scherm af.

Wat me nu nog meer opviel zijn de vergelijkenissen met Snyder. Niet alleen de fantastische slow-mo doet daar naar vermoeden maar de hele visuele flair van Bekmambetov deed een belletje rinkelen. Dat maakt het des te interessanter voor mij, aangezien het m'n favo regisseur betreft.

Al met al zijn de briljante actiescènes niet bij te houden en ontvouwt het verhaal zich op sterke wijze. Daarnaast werd hier goed duidelijk dat hij dé man was voor de verfilming van 'Wanted', waarin hij nog meer van zijn over-de-top kunnen liet zien op gebied van actie.

Vind dat nog een vrij royaal budget voor zo'n klein concept. Moest hij nog een camera aanschaffen of zo ? Ik werd in ieder geval een beetje kriebelig van de vele lelijke kaders en nogal flauwe egale belichting. Ook de stem van Stanley (zo 'posh'.. bah) werkte tegen, maar ik snap dat het contrast van het wat chiquere Brits-Engels en zijn gruweldaden voor sommige kijkers kan werken.

Verder wel een vlot genoeg werkje waarbij je inderdaad door nieuwsgierigheid wordt gedreven. Einde werkt ook goed!

Teleurstellend van Timbrook. Een regisseur waar ik een stel films van op de watchlist heb staan / op disc heb klaarliggen ( A Crack in the Floor (2000) o.a). Niet omdat hij een compleet incapabele regisseur lijkt te zijn, dat valt nog reuze mee, maar wel één die eigenlijk niet veel kanten op durft met het verhaal. Nogal bloedeloos -letterlijk en figuurlijk- gebeuren en op gebied van drama / psychologische horror erg oppervlakkig. Dan blijft er in dit geval helaas weinig over. Zit ook wel aardig wat tijd tussen deze en zijn laatste: Porn Shoot Massacre (2009) . Zou hij in de tussentijd z'n ballen zijn verloren? Die titel doet toch wat met de verwachtingen. Heb wel sterk het vermoeden dat ik zijn DTV-films veel beter kan waarderen. Het probleem hier is, hoe gek het ook klinkt, dat hij serieus een 'goede' film wilt maken. Boring!

Na Mystery of the Wax Museum (1933) ook meteen deze van Curtiz opgezet. Niet echt m'n ding. Vond het einde wel érg gaaf, die vertoont ook nog wel enige vergelijkkennissen met Mystery of the Wax Museum. Een spectaculaire finale met ditto onthulling. Toch weet dat de film niet te redden. Merendeel is een droog whodunnit-achtig gebeuren.

''DOCTOR X is one of those heartbreaking films to watch for a fan of old horror movies, because it has so many wonderful things going for it yet just narrowly misses the mark of being really good due to a liability or two which could have been avoided.'' Daar zit wel wat in. De toon van de film klopt gewoon net niet, mede dankzij Lee Tracy. Zo'n ''grappig/lollig'' personage is een vloek in de early 30's horrorfilms...

Foei! Zit!... had dat niet gewoon geholpen? Geweldig hoe makkelijk iedereen in de massa hysterie meegaat. Dat zijn ook meteen de beste scenes. Hordes aan slachtoffers die over elkaar heen struikelen, dol enthousiaste hondjes die achter de menigte aanhollen en een bloederige aftermath. Brinckerhoff moest met 38(!) honden werken en het resultaat is verrassend overtuigend. Deze Dogs zat middenin de 'when animals attack' wave die zich in de 70's vormde en laat zich anno nu op z'n best zien met een prachtige transfer van 88 Films. En dat terwijl Arrow Video juist zo prominent in de animal-horror vijver aan het vissen was (o.a met Slugs en Squirm).

Een juweeltje indeed !

Geweldige pre-Child's Play killer doll classic van Gordon die eigenlijk vooral de rode loper uitrolde voor wat later de Puppet Master reeks zou worden, één van de grootste mascottes voor Full Moon Features. De tongue in cheek aanpak gecombineerd met charmante effecten (mix van handpoppen, marionetten en stop-motion) werkt fantastisch en ondanks het uitblijven van een echt iconische killer(s), zitten er genoeg creatieve momenten (de soldaatjes) in om dat te compenseren. Bovendien met een constant hoog tempo en sfeervolle Mansion-setting. Grappig ook om Guy Rolfe hier weer te zien, die speelde in enkele delen van de Puppet Master reeks de rol van puppeteer Andre Toulon! Dat is geen toeval

Heel erg mooi.

Vooral het eerste verhaal was prachtig, de wandelingen van de twee zijn adembenemend mooi, geniale muziek met magische beelden die je meesleuren als geen andere film dat bij mij heeft gedaan.

De andere twee verhalen die door de film verwerkt zitten deden me een stuk minder maar waren alsnog genieten. Kan er haast geen kwaad woord over kwijt, dit is echt een film waar je open voor moet staan om even 2 uur meegesleurd te worden in mooie verhalen die nóg veel mooier tot stand worden gebracht door geniaal camerawerk in combinatie met de briljante muziek.. woorden schieten haast te kort.

De manier waarop de verhalen allen door elkaar verteld worden werkt perfect, het deed alles behalve afbreuk aan de totale kijkervaring, het maakte het een stuk interessanter, Voor nu op 4.5, misschien na een herkijkbeurt ooit nog op 5*.

Heb denk ik nog heel wat om naar uit te kijken, aangezien deze in een box zat met nog zat andere soortgelijke titels die ook erg mooi scoren hier op MM. Het was de aankoop (op de gok) iig nu al waard

Boooring. Del Toro met z'n vinger in de pap, maar toevertrouwd aan een regisseur die de touwtjes niet goed in handen heeft. Beetje vlees noch vis. Begint als een typische haunted house, maar eindigt als een kinderhorror. Weet in beide gevallen niet een al te beste indruk te maken. Had hem in 2011 al eens geprobeerd, maar na het (verrassend) slagen van een andere ''Toro productie'' ( Mama (2013) ) toch een nieuwe poging gewaagd. Toch mis je hier het gewenste gevoel voor timing, sfeerschepping en de effectiviteit van de horror-elementen. Bouwt veel scenes op om in simpele anti-climaxjes te resulteren. Vaak komt dat neer op een blêhrend kind dat niet geloofd wordt, tot het 5-maal voor is gekomen en de hersendode ouders hun oogkleppen afzetten.

Mja... veel mis mee. Typische tienerhorror, met MTV-sterretje(s?) en dito look. Komt nergens écht verrasend en/of sterk uit de hoek, mede dankzij de erbarmelijke performances van met name het mannelijke duo. In de eerste plaats al twee bijzonder onsympathieke figuren (It's just a prank, bruh...) en dan ook nog eens niet weten te overtuigen in de scenes waar er net iets meer van je wordt verwacht. Beetje flauwe stem ook van de antagonist, die zich daarnaast vrij gemakkelijk laat raden. Mnee, niet overtuigd.

Vet! Heerlijke B-film. Verschrikkelijk slecht geschreven en geacteerd, maar Mike Mendez is wel een regisseur die er altijd iets leuks van weet te maken. Is zich bewust van alle (budgettaire) beperkingen en gooit het dan maar op de splatter gore. En hoe! Veel schreeuwende demonen en een imposante Dolph Lundgren....die helemaal niets doet Grootste anti-held van dit jaar, noteer hem maar. Maar dat komt het plezier van de kijker alleen maar ten goede: de ontploffende hoofden en ledematen vliegen je door zijn onkunde om de oren.

Kleurrijke, low key horror/thriller van Brownrigg, die vooral aanspoorde om dingen NIET te doen! Niet de deur opendoen, niet in de kelder kijken... geweldige titels! Don't Open the Door is een behoorlijk eigenzinnig filmpje, met een macabere stalker die via telefoontjes de onbekende (maar zéér verdienstelijk spelende) Susan Bracken lastigvalt. Hoewel het duidelijk heeft te lijden onder het gebrek aan budget, is de charme onbeschrijfelijk. Qua verhaalstructuur en look & feel is de film nauwelijks te vergelijken met z'n genregenoten, hoewel de ingrediënten allemaal uit de rijke pot aan clichés zijn gevist. Zeker de moeite waard.

Pfoeh. Schiet zichzelf wel een beetje in z'n voet met de presentatie (poster, titel...). Vind het namelijk redelijk ver boven het niveau van een simpele rip-off presteren. Was dan ook blij verrast om te zien dat het géén CGI monster betreft, maar vol zit met practical effects. Uiteraard(?) wel twijfelachtig geacteerd, matige pacing en visueel redelijk wisselend (ik kan er zeker wat sfeervolle stills uitpikken, maar een scene later kan het evengoed weer vlak ogen). Maar ondanks al die pijnpuntjes is het nog steeds een film die boven z'n stand leeft. Typisch gevalletje don't judge a book by its cover.

Blackburn's Kristy is een stuk beter. Heeft wel te maken met gelijksoortige problemen, zeker richting het einde heeft hij er duidelijk moeite mee om er een lekker tempo in te houden en op logica te vertrouwen. Donkey Punch maakt het echter wel erg bont. Verschrikkelijk lelijk geschoten, maar met name gedomineerd door een groepje onuitstaanbare jongeren. Altijd pijnlijk als die Britten zo'n Amerikaans filmpje proberen te maken. Dat lukt ze gewoon niet.

Wake up.. Donnie.

Kelly kan ik nu met gemak een regisseur naar mijn hart noemen. Donnie Darko is een debuut om trots op te zijn, hoewel het niet zo compleet is als een Southland Tales...is het wel weer een meesterwerk van formaat.

Grootste verschil ligt hem in de bijdrage van de soundtrack. Visueel bereikt hij weer de perfectie, de dromerige feeling brengt de film naar een veel hoger niveau. Dat de soundtrack niet altijd een even grote bijdrage levert is uiteindelijk als enige echt jammer. Enkel de scene in de bioscoop vormt audiovisuele perfectie en ook Mad World aan het einde is geweldig. Beweer heus niet dat de soundtrack slecht is, alles behalve zelfs, maar als je het vergelijkt met de leidende en sfeerverhogende factor die Moby had in Southland Tales, dan wass dat toch een goede stap vooruit.

De scenes met het konijn zijn wellicht het hoogtepunt (dusver) in het oeuvre van Kelly. Ontzettende nare, nightmare-like, ongemakkelijke en sfeervolle ontmoetingen. Die in de bioscoop is alwéér het beste moment wat dat betreft. Dat Donnie een geweldig personage is die ook nog eens briljant wordt vertolkt door Gyllenhaal hoeft eigenlijk niet eens meer vermeld te worden, dat lijkt me obvious.

Leuk hoe mensen meerdere ideeën achter de film zoeken, ik geef er echter geen fuck om. Het is zoals het is en niet alles HOEFT een reden te hebben, face it, Kelly doet graag waar hij zin in heeft en als jij vervolgens de behoefte hebt om er een geheel van te maken dan doe je dat; in een ander geval is er ook niks aan de hand. Hij dringt je niks op waardoor je je eigen waarde kunt bepalen wat betreft logica, ik neem het zoals hij het je voorschotelt. Aanwijzingen zoals Cellardoor zijn er wat mij betreft enkel om hem te leiden naar het uiteindelijke kwaad dat zal plaatsvinden, niets meer...niets minder.

Ik twijfel nog tussen een volledige score en een dikke 4.5*. Omdat ik erg audiovisueel gericht ben, vind ik het toch een kleine domper dat niet alles een bijdrage levert...aan de andere kant; het geheel is zo memorabel en getuigd van grote klasse, dat dit meesterwerk zo'n score wel verdient.

Met véél moeite doorheen gekomen. Het idee is opzich wel aardig, de uitwerking echter vreselijk saai en zonder enig risico. Leuk is zo'n poging wel, maar na een wat geinig begin kakt het helemaal in en komt het ook niet meer goed.

De cast weet er ook verdomd weinig van te maken, maar dat ligt naar mijn mening meer aan het script dan hun kwaliteiten. Al zijn die ook niet groots.

2*

Pffrt, strike 2! Het wordt op deze manier wel steeds onwaarschijnlijker dat we ooit nog een degelijke Doom-film krijgen. De 'versie met The Rock' (zo heet 'ie vanaf nu) was al een aardige tegenvaller bij herziening, met name het gebrek aan échte actie is een doorn in het oog, maar dit komt niet veel verder dan dat, ondanks meer actie. Sterker nog, ik denk dat ik de 'Rock versie' beter kan hebben. Die had nog een soort van sfeer... dit is identiteitsloze drek. Tony Giglio is in ieder geval geen nieuwkomer. Heeft al wat doorsnee actiefilms gemaakt en met Timber Falls (2007) een bijzonder onoriginele, nietszeggende horrorfilm achter z'n naam staan. Met Doom: Annihilation staat die teller nu op twee. Het heeft weer eens bitter weinig met de games te maken. Die draaien om macho-cultuur, blood & guts, heavy metal en nog meer blood & guts! Geen vrouwelijke helden dus! Is er dan niks meer heilig?!

Herziening.

Beviel me veel beter dan de vorige keer. Fantastische mengelmoes van al reeds eerder getoonde settings, maar het zorgt er op deze manier wel voor dat er zo'n maffe mix ontstaat, dat ik het alleen maar toe kan juichen.

Sci-fi, Middeleeuwen, mad-max achtige taferelen, gladiator zooi... op papier behoorlijk idioot, in de praktijk ook. Echter werkt het verschrikkelijk goed, uiteindelijk krijg je vanalles wat, en alles is vermakelijk.

Marshall is en een interessante regisseur, deze Doomsday is een beetje onder het motto beter goed gejat dan slecht bedacht. Kun je hem onmogelijk kwalijk nemen wanneer hij het zo tof weet te verwerken, zo afwisselend, doch één geheel.

Vooral het portie gore wat de film heeft werkt fantastisch, paar geweldige momenten met prima effecten. Het blijft allemaal nog leuker door zijn gevoel voor humor, niet dat het zo hilarisch is, maar de timing is ontzettend sterk. Het houdt alles net wat beter in perspectief, neem het niet zo serieus !

Niet lang na dat bericht ^ alsnog opgepikt en 7 jaar laten eindelijk bekeken. M'n broertje en ik zijn enorme fans van Takashi Miike's Crows Zero (1 & 2), dus dit was nu de perfecte titel om de (pre)kerstdagen door te komen zonder volledig depressief te geraken door alle familie-verplichtingen. Crows Explode volgde kort daarna en scoort ook 4* en is ondanks dezelfde score wel duidelijk de betere film. Toch weet Shinagawa met (neem ik aan) minder budget en minder talent dan Miike en Toyoda er een vermakelijke high school brawler van te maken. Al speelt het zich zo'n beetje overal af behalve op school

Hiroshi is een sympathiek hoofdpersonage die, in tegenstelling tot de protagonist in de eerder genoemde films, liever niet vecht (of daar simpelweg niet heel goed in is). Vrees niet; hij wordt er altijd in meegesleurd. Volgt verder een bekend pad waarin andere rivaliserende gangs(members) zich aansluiten bij de jongens om een grotere bende aan te kunne pakken , maar waarin het vooral punten scoort door de -zij het standaard- boodschappen over vriendschap en volwassen worden / verantwoordelijkheid nemen, waarbij er nog een aantal heartfelt momenten in zitten die zeker niet misplaatst voelen.

Kan zich kwalitatief niet meten met de Crows films, maar als fan van het ''genre'' (?) heb ik toch het idee dat deze onterecht over het hoofd wordt gezien. Misschien kan Onderhond er iets mee?

Één van de leukere JCVD-titels, samen met the usual suspects zoals Bloodsport (ook met Yeung!) en Kickboxer. Wat vooraf op een flauwe gimmick lijkt, is in de uitvoering opvallend grappig gebleken. Toch leuk meegenomen; Jean-Claude van Damme die twee coole personages speelt Verandert verder niks aan de bekende formule. Gevechten blijven, vooral qua regie en edit, zwaar ondermaats. Maar omdat er zo'n beest van een acteur staat, is het al snel vergeten en vergeven. Dit is in ieder geval een stuk beter dan Lionheart en Hard Cops (beide van Lettich).