Opinions

Doorsnee Brits thrillertje. Oftewel: kleurloos. Het is jammer dat er niet meer werd gefocust op het body-horror aspect in plaats van dat eeuwige gejammer over het hoe-en-wat-nu?! Die zombie-achtige state of mind waarin de slachtoffers belanden had namelijk best wat potentieel en lelijk geschoten is het absoluut niet.

Heerlijk, voor de zoveelste keer doet de score op MM een horror flick geen eer aan. Erg fijne mix tussen horror en sci-fi

Wist helemaal niet dat dit een Rodriguez werkje was (dat gevoel kwam ook nergens tijdens het kijken, niet echt een eigen stempel) Maar dat maakt verder helemaal niet uit want wat the faculty zeker is, is een ongelooflijk vermakelijk pulp werkje en daar hoef je verder geen naam aan te hangen.

Gaaf verhaaltje, scheutje humor, flink wat sci-fi en wat effectieve effecten erbij. Zou niet hebben mistaan in de jaren 80. Heeft alle ingrediënten die nodig zijn om te slagen. Erg fijne cast ook, de jongelingen doen het hier allemaal prima.

Vooralsnog heeft Rodriguez de plank niet misgeslagen met z'n horror uitstapjes. 4*

Diekmans heeft helemaal gelijk! Een batshit crazy 80s Aussie thriller waarin Delaney deel uitmaakt van een nogal lomp, onlogisch maar über vermakelijke en over de top kat en muisspel met het stoffige Australie als bloedmooi decor. De scene waar Delaney op de motorkap is vastgeboden staat bijna symbool voor de throwback sfeer van de 70s exploitation. Ongelooflijk vermakelijke, krankzinnige thrillride. Er zijn flink wat onbekende pareltjes te vinden down under.

`Family guy is naast southpark toch wel mijn favoriete animatie serie, het heeft echt z'n eigen soort humor en die zorgt voor aardig wat legendarisch grappige scenes op!

Deze film is gewoon een lange aflevering, met zn erg sterke maar ook minder sterke stukken.

Ik heb toch liever een losse aflevering, maar dit is natuurlijk gewoon een must-see voor de family guy fans!

3.5*

Fantastische neo-slasher Behoorlijk in lijn van Nicholson's eerdere werk (a la Gutterballs) maar hij trekt toch langzaamaan nog wat meer richting de The Orphan Killer (2011) en Laid to Rest (2009) -achtige slashers. Heerlijke old school bedoeling, met een killer mascotte en een shitload aan 80's karikaturen. Toffe traditionele setting, die tot leven wordt gebracht met gave rood/groene belichting. Beth Cantor is daarnaast een geweldige horror chick, heeft gewoon de juiste uitstraling. Voeg daar de bekwaamheid van Nicholson zelf aan toe, en je hebt precies wat je mag/kunt verwachten. Dé man in vorm

Alles wat je er van mag verwachten, meer actie.

En dat krijg je ook, de neppe openings scene vond ik wat minder en had best wat beter afgewerkt mogen worden want laten we eerlijk blijven; dat zag er niet uit.

De rest van de film is zoals we gewend zijn gevult met vrouwen, races, achtervolgingen op onmogelijke locaties, en slechte dialogen iets wat natuurlijk niet kan ontbreken, maar het wel zo leuk maakt op een bepaalde manier.

Het verhaal is splinterdun en dat is maar goed ook, gewoon op de actie focussen en dan kun je anderhalf uur lang genieten.

Meyer ontmaagding.

M'n eerste Meyer dus . Leuk leuk en nog eens leuk. Sterke vrouwen, snelle auto's, wat geknok en veel heerlijk gelul in de ruimte. Zorg dat dat allemaal visueel sterk is, de muziek erbij aansluit en de dames hun pluspunten kunnen tonen en je hebt je meesterwerkje. Aldus: Faster, Pussycat! Kill! Kill!

Ook mijn favoriet heet Lori Williams, hoewel Satana ook de aandacht weet te trekken met.... you know . Het aantal boob-shots is glorieus, een scene zonder zicht op de bergen is er één om te vergeten. Russ Meyer is er gelukkig gróót fan van en vergeet het zelden.

Hoewel ik jazz niet te harden vind, is het 100% op z'n plaats in dit soort films. Kan me er dan ook onmogelijk aan storen, in de juiste context klinkt alles beter. Verder zijn er nog genoeg leuke quotes en aardige fights te vinden waardoor het absoluut geslaagd is. Blijf wel het gevoel hebben dat ik Bitch Slap beter weet te waarderen, die ga ik binnenkort maar eens herzien.

Modern Troma meesterwerk. Typisch over het randje heen en compleet gestoord. Gotta love it! Qua formule is er weinig verandert, zeker Conor Sweeney en Adam Brooks zijn typische Troma-achtige acteurs. Verder een heleboel fraaie dames en een über sfeervolle, klassieke (Italiaans aandoende) soundtrack.

De special make up effects zijn mind blowing en komen van hoofdrolspeler Adam Brooks vandaan, samen met Steven Kostanski. Manborg is er daarom absoluut één om naar uit te kijken. Wél vind ik dat hij af en toe iets te naargeestig bezig was met flinke close ups van bepaalde delen waar je liever niets mee ziet gebeuren.

Het einde is op bijna on-amerikaanse wijze over the top. Verder is Father's Day moeiteloos één van de leukste projecten die dit jaar uit gaat komen.

Oh; Lloyd Kaufman als God

Never a dull moment in deze ongegeneerde pulp van Yuzna! Met o.a Screaming Mad George aan boord voor de effecten weet je dat het een knotsgekke rit gaat worden. De beste man werkte nog aan vijf andere films van Yuzna en nog vele andere cultklassiekers (Guyver, Curse II...) mee. Voeg daar Jeffrey Combs (ook een Yuzna-regular) en Andrew Divoff aan toe - met die ultieme badguy kop - en het kan bijna niet meer fout gaan. Tjokvol erotiek en cartooneske gore, zwaar over de top geacteerd en de soundtrack overladen met (heavy) metal. Een film zoals hij alleen destijds gemaakt kon worden. Met uitzinnige sfx die o.a doen denken aan zijn eigen Society (1989) (die tits & ass kill ). Nog twee titels te gaan en dan heb ik alles van Yuzna gehad... en op Return of the Living Dead III na, is dit denk ik zijn leukste film.

Heerlijk laatste half uur. Het redt Hall een beetje, want de rest is vrij tam. Heerst een wat flauw, B-film sfeertje. Weinig authentiek. Dat komt in het laatste gedeelte wél dik in orde. Lekker oldschool sci-fi werk erin verwerkt. Die hangende baarmoeders, slijmerige gore, tentakel-werk. Good stuff Toch is Hall beduidend beter in het traditionele slasherwerk. Chromeskull 2 is een instant (cult)classic en daar is hier geen sprake van. Heb het idee dat hij een beetje naar From Beyond heeft gekeken, zie veel vergelijkkennissen.

Ik heb wel een zwak voor dit soort jeugdige horror tv-films. Deed me denken aan het recentere Under the Bed (2012) (4*). Grote/kleine broer tegen het kwaad onder het bed, in de kast, of überhaupt overal waar het licht even niet schijnt. Dat is meteen de belangrijkste factor in het succes van zo'n film: het is herkenbaar. Je hoeft het dan niet eens bijster goed/groots uit te werken. Dat doet Bascombe dan ook totaal niet. Grote verschil met soortgenoten is het - al vaak benoemde - acteerwerk van de broertjes.

Beter dan ik had verwacht...veel beter...

Deze film combineert liters bloed met wat humor.

Alle gore is lekker over de top, soms ranzig maar vaak erg grappig met liters bloed.

Het leuke is om te zien dat de meeste nog best wel leuk acteren, iets wat er vaak toch mis is in zulke B-films.

Het is een zeer vermakelijke film, niets bijzonders maar erg leuk om naar te kijken! een aanradertje 3.5*

Ooo wat een vervolg, wat een fantastisch vervolg.

Humor en gore, een goed uitgevoerde combi in deel één, word nog even herhaald, of misschien nog wel beter gedaan in deel 2.
Een prachtig voorbeeld is de autopsie scene, haha echt ongelooflijk wat je daar allemaal zag.
Eerst die 'gassen' die het beest vrijlaat, wanneer iedereen overgeeft, waarna dan weer de beurt is aan het monster, die het hele zooitje even met een dikke laag kots bedekt, en alsof dat nog niet genoeg is, begint het ook nog eens zijn ''mannelijke sappen'' rond te spuiten, ik heb lange tijd niet meer zo hard gelachen, en tegelijk met open mond en grote ogen lopen kijken naar een film.
Kort daarna krijg je ook nog eens een scene waar het beest een kat aan zijn ''mannelijkheid'' rijgt, je moet het maar verzinnen eh..:)

Aan het begin had ik zo mijn twijfels, het oogde meer als een goedkope flick, vooral het effect dat het daglicht had op de looks van de beesten was niet iets waar ik vrolijk van werd.
Maar hoe verder je in de film kwam, hoe grappiger, en hoe zieker het werd, echt ongelooflijk hoe de film zich opbouwt.
Tot een climax waar alles elkaar tegenkomt, en daar stopt het, een heel abrupt einde, maar deel 3 gaat daar mooi op verder.

Zoals Onderhond al zei, dit zijn films die je over een paar jaar, heel tevrede op terug kan kijken, want wat een plezier ik heb gehad met deze twee delen is ontzettend groot.
De gore is goed aanwezig, de gore is grappig, de personages zijn geniaal, en alles verloopt in een goed tempo waar je geen moment tot vervelen toe komt.

En tot slot, die baby haha ik kwam niet meer bij.
4 dik verdiende sterren, en nu deel 3 nog, ik kan niet wachten!

Happy finish? Not exactly..

Na een erg goed deel 1, en een (In mijn ogen) zelfs beter deel 2, had ik erg zin in deel 3.
Ik hoopte op meer van de succesformule, foute grappen en leuk bedachte gore.
Helaas ontbreekt er in dit derde deel een belangrijk iets, namelijk originaliteit.

Op een paar goede grappen na voelde dit meer aan als een 13 in het dozijn horror filmpje, niet wat ik gewend was van feast.
Het verhaal gaat door, maar niet op de manier waarop ik dat graag wou zien, op een gegeven moment krijgen we zelfs te maken met zombies/infected...
De gore is nog steeds wel duidelijk aanwezig, alleen op 2 momenten slechts vermakelijk, de rest is allemaal..eigenlijk gewoon te makkelijk af gedaan.

Het lijkt alsof ze met dit derde deel alle overgebleven ideeën bij elkaar hebben geraapt, het feit dat deze zo snel na het tweede deel uitkwam vind ik daarom ook zonde, ze hadden veel meer uit het laatste deel moeten halen, het was niet erg geweest wanneer het minder was dan het tweede of eerste deel, maar het minste wat je mag verwachte is toch meer van wat het zo goed maakte, en dat ontbreekt hier gewoon te veel...:( jammer!

Maar toch, ik heb me toch niet verveeld, en mischien waren mijn verwachtingen wat hoog, en erg wakker was ik ook niet
De paar erg leuke scenes houden deze film omhoog, waardoor ik hem toch 2.5* geef.

Maar dat laatste was wel erg apart, ik weet niet of ik er nou om moest lachen of huilen...
Eerst die geweldige opmerking van die oude, en dan...een transformer? haha achteraf kan ik er toch wel om lachen, helaas toen niet zo

Not bad. Vind het juist wel fijn dat er weinig gebeurt. Semi verlaten school (deed me denken aan Kristy (2014) ) met een dikke geluidsband en opvallend lange spanningsboog. Perkins geeft de kijker meer dan genoeg tijd om de duistere hallen van het gebouw hun werk te laten doen. Toch blijft het daar wel een beetje bij en voelt de film bij vlagen te rommelig en stuurloos om echt te boeien. Vind er wel genoeg potentie inzitten om Perkins te blijven volgen. Voordeel van de twijfel. Ik ben al lang blij weer een redelijk low key filmpje te treffen. Vaak kunnen ze dat geduld maar tot de helft opbrengen.

Hilarische schlock van McBride ( Cannibal Campout (1988) , Woodchipper Massacre (1988) ) in samenwerking met de (tweeling)broers Polonia! De drie heren zouden later samen nog Hellgate: The House That Screamed 2 (2001) en Terror House (1998) regisseren. Gek genoeg werd het tweede deel van Feeders ( Feeders 2: Slay Bells (1998) ) alleen nog door de tweelingbroers gemaakt, al heeft McBride er nog wel een rolletje in. Hij steelt ook hier de show met zijn aanstekelijke enthousiasme. De Polonia broertjes hebben vooral een overtuigende jaren 90 snor.

Alle films staan inmiddels klaar om bekeken te worden en het vervolg op dit Alien-epos past perfect bij de kerstdagen!

Holy shit! Benny Urquidez vs. Jackie Chan part 2. Wát een finale. Verder is het omhulsel (''verhaal'' met uitstapjes) compleet stompzinnig, maar met een trio dat er bijna altijd mee weg weet te komen. Qua regie ben je bij Hung natuurlijk aan het juiste adres. Samen met Jackie Chan toch wel onovertroffen wat betreft het effectief in beeld brengen en editen van dit soort energieke gevechten. Duidelijk herkenbaar, dat sowieso.

Zeer aangrijpende film.

Erg sterk en meeslepend verhaal, gebracht door een paar top acteurs gepaard met de nodige drama, die nergens echt cliché word..en dat is een prestatie.

Flitsend en rommelig camera werk zorgt voor sfeer, de gevechten voor de nodige impact en de drama voor het gevoel dat je erbij moet krijgen, dit gaat allemaal goed gepaard.

Echt een verassing

4*

Blown away. Banker ontpopt zich tot één van m'n favoriete regisseurs. Een masterclass in Guerilla filmmaking! On the spot, improviseren en werken met non-acteurs. Opnieuw staat de realiteit centraal met de nogal excentrieke kunstenares Amy Everson. Toch komt het met een flinke waarschuwing voor de 'liefhebbers' van zijn Toad Road, want ondanks dat de aanpak hetzelfde is, is het in de kern een compleet ander soort film. Ik adoreer zijn visuele stijl. Ieder shot, hoe spontaan en los het ook gedraaid is, is spot on! Tot in de details komt het overeen met hoe ik het zelf graag zie en doe. Tweede heilige graal voor Banker. Abnormaal goed.

Haalt met deze aanpak het allerbeste in zijn ''actrice'' naar boven. Amy is eigenlijk een verloren geval, met nogal vreemde (maar enigszins aandoenlijke) trekjes en nogal vreemde (en in geen enkel opzicht aandoenlijke) hobby. De feministische boodschap is door Banker omarmt en dat maakt het dat het nergens irritant of heersend wordt. Het blijft daardoor een gevalletje onderdompelen in een opvallend(e) individu/groep, aangevuld door zijn eigen fictieve ideeën. Zoals je dat van hem (en hem alleen) kunt verwachten.

Ik vrees wel voor hetgeen nog komen gaat in de comments alhier .

Heb C. Alexander al sinds Blood for Irina (2012) op het to-see lijstje staan, maar het is er nooit echt van gekomen. Female Werewolf is zijn meest recente film... en eigenlijk meteen maar geprobeerd. Het is echter geen goede zaak wanneer de kwaliteit van zijn film(s), 3 jaar na Blood for Irina, nog op dit punt is blijven hangen. Dan heb je het niet echt in de vingers en dus geen geld gegenereerd met voorgaand werk. Terecht, zo blijkt. Want dit is een wanhopige poging die hangt tussen sensatieloos SOV @ home crap en semi-experimenteel low budget indie. Resultaat is oersaai(!) en onooglijk. Hij vermijdt om budgettaire redenen dialogen (geluid), maar kan nergens op zijn actrices bouwen om er een mysterieus doch gestuurd geheel van te maken.

Brian Paulin is een begrip in de underground splatter scene en Fetus is weeral een titel die zijn reputatie eer aan doet. Wel een stuk rommeliger qua verhaalopbouw. Dan vergelijk ik dat met Bone Sickness en Cryptic Plasm, die laatste zag ik kort na deze. Paulin neemt, as always, weer veel aspecten van het filmmaken zelf op zich. Dat gaat meer dan eens ten koste van de kwaliteit (en die is/was al niet hoog). Soms is het lastiger om het technisch zo hard te vernaggelen, dus ergens is dat ook wel een talent...

Waar het uiteraard z'n winst boekt, is het einde. Een daverende 20 minuten aan ultra-gore / ultra-violence. Über smakelijke gore pieces met een fijne mix van disturbing shit en creatieve uitspattingen. En dan nog de set schoonmaken... Ik vind het niet gek dat er vaak een aantal jaar tussen zijn films zit

Makkelijk vergeten Dohler. Niet de meest sprankelende film van de beste man. Verhaaltje is wel weer redelijk ludiek en de bekende visuele effecten zijn ook weer van de partij. Grappig dat hij z'n eigen kinderen in de film laat spelen en z'n dochtertje laat vermoorden én afvoeren in een ambulance. Als je dat zo hoort / ziet (werd ook besproken in de documentaire ''Blood, Boobs & Beast'') lijkt Dohler niet bepaald de vriendelijke buurman, vader en oom die hij in werkelijkheid wel was. Grappig genoeg heeft hij zelf erg weinig met horror. Het zijn vooral zijn partners, TV-kanalen en investeerders die schreeuwden om de 3 B's. Tof werkje, vooral door de herkenbaarheid van Dohler met veel duistere synths en Don Leifert, met snor, die als enige ''acteur'' zich weer een weg weet te slaan door deze pulp

Zware middelmaat. Charisma-loze cast met minimalistische actie. Heel trots op de cover pronken met het ''stuntteam van blablabla'' maar vervolgens niets waarmaken binnen dat straatje. Genoeg andere films die hun release vinden, die wél de moeite waard zijn. Deze Jesse V. Johnson heeft sowieso nog niks noemenswaardig op zijn naam staan. The Fifth Commandment brengt daar dus geen verandering in.

Het irritante aan dit zoveelste vervolg is dat je zelf al precies weet wat er aan de hand is, maar toch de ontdekking van deze gasten weer moet volgen. Dit doet vanzelfsprekend nogal uitgekauwd aan, maar er is genoeg om die ergernis tegen te gaan. Op de scene in het restaurant na is het allemaal behoorlijk nauwkeurig opgebouwd, wat heel effectief en verrassend werkt. Verder valt vooral het einde op als ultiem toetje voor de fans van de reeks.

Een liefdesbrief aan het adres van Friday the 13th en Sleepaway Camp! Een magnifieke summer camp slasher die op eigenzinnige wijze ode brengt aan de gloriedagen van het genre. Was vooraf nog enigszins sceptisch omdat Schulson een komedie achtergrond heeft, maar hij combineert moeiteloos horror en humor zoals vele soortgenoten er alleen van durven dromen. Doet dit ook véél beter dan zo'n Cabin in the Woods. Mede omdat het gelul over regeltjes en clichés de rode draad is en niet een flauwe gimmick. Het voegt daadwerkelijk iets toe aan de look & feel van het 80's wereldje. Eens met Apollinisch dat het zelfs op gebied van emotionele lading (mede door het oprechte, integere, bijna lieflijke stijltje) z'n mannetje staat. Een soort coming of age sfeertje, love it! Één van de hoogtepunten van dit jaar.

Geweldige slasher! Final Terror heeft als enig raakvlak met Friday the 13th dat het een vrouwelijke moordenaar betreft. Hetgeen deze slasher uit de gouden periode vooral kenmerkt is de focus op het neerzetten van een bepaalde mood. Fraaie, effectieve cinematografie (niet een groep amateurs die een slasher uit de grond stampen). Andrew Davis is niet één van de vele eendagsvliegen die een aardige slasher uit wilt poepen (a la The Prey (1984) , die ik ook als één van de weinig kon smaken... misschien eens bij mezelf te raden gaan ), maar een behoorlijk vaardige regisseur. Zeker in een genre waar veelal geknoeid werd.

Lekker donker, naargeestig en beklemmend. Een slasher die zich niet mengt in de gore & sex galore van zijn tijd, maar de effectiviteit zoekt in zijn eenvoud. Een soort survival-flick in een Friday the 13th (Campy slasher) wereldje! Paar memorabele scenes (bus, vlot.. en natuurlijk het einde!) maken het helemaal af.

Dat kon én mocht allemaal wel een stuk meer losgaan. Stevig concept dat tot de verbeelding spreekt. Klasse locatie ook, met dat hoogteverschil dat een lekker gestoord dictatoriaal sfeertje meegeeft. Alsmede de kostuums, die centraal staan in de dreiging en madness van het geheel. Dat komt namelijk niet van graphic gore of frisse ideeën, die er nauwelijks zijn. Prima opgezet (alhoewel het begin een wat flauwe uitvergroting van stereotypes is, nogal goedkoop) en aardig afgerond.

Niet goed, maar ook zeker niet onaardig.

Gewoon een typische seagal film, erg vermakelijk en makkelijk verteerbaar kijkvoer met oké actie en niet zo'n oké verhaal maar dat maakt niets uit. Helaas is de dichtheid van de actie wat tegenvallend, erg verspreid over de film waardoor het wat langdradig word.

Maar het vermaakt verder gewoon goed en Seagal is altijd een held, dit type film is op z'n tijd gewoon heel leuk om eens aan te zetten.

3*

Fijn.

Maar niet bijster bijzonder. De combinatie van basketbal en hard knokwerk is opvallend geslaagd. Het maakt de gevechten een stuk dynamischer. Daar zorgt de haast panische cameravoering ook wel voor, ontzettend hectisch maar wel met véél kunde.

Het laatste gevecht is wat mij betreft het hoogtepunt. Doet er een goed schepje bovenop, gooit er wat slow-mo's tegenaan en het wordt ietsjes rauwer. De setting bevalt ook goed. Hoewel niet zo tof als het (te korte) segment in de regen, die is echt waanzinnig!

Het té sentimentele plot had er grote moeite mee om mijn aandacht vast te houden. Gewoon een te hoog 'het-moet-maar' gehalte buiten de gevechten om. Dat begint me na een tijdje wel tegen te zitten binnen 't Thaise actie-genre. Fireball eindigt hiermee op een kleine 4*