Opinions

Begint leuk en eindigt leuk... alles daar tussenin heeft weer een typisch Stephen King probleem: 0 inhoud. Het idee is dus zoals altijd leuker dan de uitwerking. Soort Carrie meets Cronenberg, maar dan zonder de iconische chilling momenten zoals Carrie die kent en zonder de intellectuele lading die een Cronenberg aan dit soort psychologische materie meegeeft. Het negeert alle interessante aspecten en gaat voor het meest voor de hand liggende: hoe maken we hier een wapen van? Kan de films van Lester normaliter wel goed hebben, maar met dit soort stoffige materie is het niet veel. Het explosieve einde is hem wel toevertrouwd (Commando!), maar dan is het eigenlijk al te laat.

Jammer dat Miller zich tegenwoordig alleen nog maar met generieke actie/thriller filmpjes bezighoudt. Lijkt mij een stuk minder interessant/uitdagend dan zijn eerdere werk. Automaton Transfusion, Silent Night en Under the Bed waren geweldige horrorfilmpjes en beloofde veel goeds voor de toekomst. Nu (de toekomst!) krijgen we dit: een uitgekauwd misdaadplotje met een nietszeggende Bruce Willis die al jáááren op de automatische piloot speelt. Er is nog steeds wel een bepaalde kwaliteit te zien in zijn regie en de cinematografie is (hoewel braaf) wel op niveau, maar dat komt in dit soort 13 in 't dozijn werk gewoon niet goed tot z'n recht. Too bad...

Dacht dat the Purge ging om 'classism' (het ''discrimenerend'' uitroeien van lagere klasse), maar hier wordt vol op racisme ingezet. Tergende invalshoek, want je krijgt alle cliché's weer om de oren en het voegt nergens iets aan de verhaallijn van de andere Purge films toe. Walgelijke agenda, meer niet. Het geeft zichzelf echter wel een aantal interessante voorzetjes (waarom die maskers?! Boeiend punt, nul aandacht!) en het dillemma vanuit het perspectief van de overheid (een handje helpen of niet?) wordt ook in één slap geschreven stukje doorgedrukt. Daar kun je toch ontzettend veel mee? Nee, het is belangrijker dat die Wesley Snipes-looking muthafucka in ieder shot 'stoer' poseert en potentieel heftige scenes worden vermeden (we zien niks van de aanval op de volle kerk?????). Blumhouse flikt het weer. Saai, doorsnee shitfest.

En dat terwijl deel 2 en 3 bijzonder vermakelijk waren.

Zelden grappig, maar het ironische is dat ik dit soort komedies niet eens meer specifiek om de humor kijk. Simpele hap-slik-weg producten met hier en daar een leuk gezicht. In dit geval Charlie Day, al moet hij het vooral hebben van momenten waar hij écht weird en over de top mag... die zijn in Fist Fight nogal spaarzaam. Ice Cube doet Ice Cube, Jillian Bell is de HAHA-drugs-HAHA-seks-kaart die áltijd gespeeld wordt (Amerikanen en hun preutse gedoe... ) en Tracy Morgan is al lang niet meer grappig.

Zet de film op een willekeurig moment aan en je zult omvergeblazen worden door een orkaan aan gejank, geschreeuw en panisch gehijg van de vijf dames die al bloedend, kotsend en mja... poepend(!) de boel zo ongeorganiseerd mogelijk op proberen te lossen. Eigenlijk wel realistisch, als je 't zo omschrijft. Maar als film is het een bijzonder frustrerende en verwarrende ervaring. Het is bijna een kunst om het zo beroerd in beeld te brengen. Niet alleen het camerawerk, maar ook de kwaliteit van het beeld is waardeloos. Verhaal lijkt on the go bedacht en weet -ondanks de eenvoud- nergens echt van de grond te komen.

Udo Kier is bijzonder memorabel in dit oertypische eurotrash werkje. Het Frankenstein verhaal gaat fijn samen met de smakelijk expliciete gore en nudity. Maar goed, welk verhaal niet? Bovendien met opvallend fraaie cinematografie; paar puike scenes zoals die aan de lange dineertafel. Ook het laboratorium is een fijn toneel (bijna letterlijk) waar een prachtig tragisch slotakkoord plaatsvindt. Een einde die overigens op de Tartan release al wordt weggegeven in het hoofdmenu. En hoewel de kwaliteit van die DVD verder prima is, verdient deze cultklassieker absoluut nog een waardige(!) blu-ray release. Misschien een Morrissey-Warhol boxset?

Beetje beschamende productie, deels gered door Seagal die op de automatische piloot speelt (ha..). Toch opvallend, gezien het jaar ervoor Shadow Man (2006) uitkwam die alleraardigst uitpakte. Attack Force (2006) heb ik overigens nog niet gezien. Keusch vliegt (ha..) hier echter hard uit de bocht met z'n willekeurige stock footage en weinig boeiende plot waar nauwelijks ruimte voor Seagal's sterke punten te vinden is. Jammer.

Als liefhebber van het zombiegenre is dit zeker goed te doen.

De special effects zijn goed (Toch wel tegen verwachtingen in)

En de zombies kunnen ermee door, ookal zie ik liever wat meer afwisseling in hoe ze eruit zien!

Het verhaal is natuurlijk weer eens niks, het had zeker niet misstaan maar het blijft natuurlijk een horror film.

3*, een echte meevaller

Wel aardig. Leuk qua opzet, maar niet meteen op de juiste toon. Vind het vooral op het gebied van sfeer niet helemaal lekker, maar dat is heel persoonlijk. Ben niet zo'n fan van de jaren 50/60 setting en het oubollige en vrij duffe karakter kon ik maar met moeite los laten. Zonde dat de film zo kort is, want mocht het nog een half uur doorgaan dan had er nog meer in gezeten. Hoe langer de film duurde... hoe leuker het werd.

Madeline Carroll steelt de show met haar geweldige down to earth personage. Juli Baker verovert al meteen aan het begin je sympathie, terwijl je nog heel erg lang dwars zit met Bryce. Het is lastig om er hoogtepunten uit te pikken, aangezien dit vaak films zijn met een continue flow. Luchtig, lief.. je kent het wel. Maar toch zitten er wel scenes in die er bovenuit springen. Het stuk waar de boom wordt neergehaald steekt er ver bovenuit

Er valt weinig uit te halen verder. De film heeft met John Mahoney en Madeline Carroll twee troeven in handen, maar verder weet het weinig indruk te maken. Zowel de soundtrack als het vrij brave visuele karakter van de film weten weinig toe te voegen wat echt in mijn straatje ligt. Al met al niet onverdienstelijk, en de appeal die het voor velen heeft is me wel duidelijk, ik ben er alleen niet zo gek op

Weinig aan toe te voegen. Ging als een lopend vuurtje in de underground scene. Flowers heeft in korte tijd veel indruk gemaakt en zal onvermijdelijk hoog in de snuff-lijstjes belanden. Het is wel meer 'film' dan de meeste soortgenoten (neem bijv. het recente American Guinea Pig: Bouquet of Guts and Gore (2014) ), met een ''duidelijk'' narratief en een - soort van - plotje om het geheel in beweging te houden. Best wel wat smerige scenes, vooral sterk werk van de art department wat betreft de look van het huis waarin het zich afspeelt. Héél smerig met flink wat freaky ideetjes. Ondanks de hoge score, blijft het wel een eigenaardig soort film, die ik moeilijk aan te raden vind. Men zal het in dit geval echt van zichzelf moeten weten.

Fijn vervolg. Het heeft even op zich laten wachten en het proces ging niet zonder slag of stoot. Phil Stevens heeft een nogal wankele reputatie opgebouwd de laatste jaren in zijn manier van doen en laten. De crowdfunding was relatief succesvol, maar ook daarna ging hij nog (wanhopig) door met het bij elkaar schrapen van geld; ik heb de beste man meermaals in mijn inbox gehad met de slijmerige vraag of ik nog wat meer wilde bijdragen in ruil voor wat unieke items. Nee, bedankt. Ook de actrices die hij had gecast heeft hij keihard laten vallen. We zien daarom enkel hem, zijn vriendin Colette en een uncredited rol langskomen.

Maar goed; ik kan de kunst los van de kunstenaar zien en zijn films spreken voor zichzelf. Ook Flowers 02 is weer een knap staaltje low budget knutselwerk in zijn eigen herkenbare stijl. Blijft bovenal een goede set dresser. Alles voelt goor en met het extreem lage budget (20k), weet hij wel een kleine, rotte, nihilistische wereld te bouwen waarin geen greintje hoop te vinden is. Stelt qua verhaal verder geen zak voor; Colette beweegt zich van punt A naar punt B en strompelt af en toe op wat macabere zaken. Die dan op hun beurt wel weer erg geslaagd zijn en de film prima kunnen dragen. Liefhebbers van deel één kunnen zich er in ieder geval zonder zorgen aan wagen en meer van hetzelfde tot zich nemen.

Niet de beste Santiago. Dit is één van de vele samenwerking van Corman en deze befaamde Filipino filmmaker. En wie een beetje bekend is met zijn werk weet wat hem/haar/het te wachten staat; seks, karate en andere random ongein om de tijd te vullen. Wel zelfbewust en met de nodige humor. Zo loopt een stewardess met een 10 jarig jochie mee naar de WC om vervolgens de opmerking te krijgen: ''dont you wanna stay to watch it grow?''. Mijn god. Of de knaap die tijdens het voorspel zegt: ''Im not only a doctor, im a bone specialist''. Goed hoor. Hangt verder wel erg brak aan elkaar en de scenes waar de dames hun karate skills uit de kast halen, zijn een uniek staaltje incompetentie. Leuk!

Briljant!

The Fly begint redelijk verassend met de focus op een romance, daaromheen een bullshit verhaaltje met het teleporteren en verder weinig om het lijf. Beviel me uiteindelijk wel goed, vooral omdat je honger meer dan goed wordt gemaakt. Fenomenale effecten domineren het laatste gedeelte en maken deze film tot wat het is, een genot voor de liefhebber!

Acteerwerk was best fijn, bij vlagen lekker fout maar gaat nergens te ver. Lekker sfeertje ook, constant die typische '80 vibe aanwezig. De effecten aan het einde maken het allemaal memorabel, schitterend hoe de ontknoping uitgewerkt is. Ook zwaar onder de indruk van de wijze waarop de transformatie plaatsvond en de additionele smerigheid vult dat nog eens lekker aan.

De fysieke en psychische ontwikkelingen worden sterk gebracht en houden de eerste helft interessant, wanneer dat vervolgens vlot word overgenomen door het laatste gedeelte zul je van mij geen kwaad woord over The Fly horen.

Blijkbaar vergeten op te stemmen. Begon er vandaag aan, maar een herziening was niet nodig. Integendeel. Lag nog verrassend vers in het geheugen, vooral omdat dit soort filmpjes nogal de neiging hebben om te verwateren en dan niet meer uit elkaar te halen zijn. Simpele monster flick, maar wel één die (buiten z'n droevige effecten om) best sympathiek is. Een wat luchtiger verhaaltje dan gewend (meer in de lijn van Gremlins - kind krijgt huisdier), wellicht is dat de grootste troef. Vermakelijke troep.

Heerlijk werk weer! Dit is m'n 7e Carpenter en het blijft echt genieten. Het is toch verschrikkelijk dat zo'n halve debiel als Frank Darabont niet om weet te springen met de mysterie van een mistbank. Neem een voorbeeld aan deze legende, wát een sfeer en spanning !

Van de fantastische soundtrack tot aan de vele sfeershots. Vooral het begin spreekt me enorm aan, vol spanning zie ik het aan. Carpenter doet dat zonder in een valkuil vol clichés te donderen, hij neemt zijn tijd en timed de momenten om je op te doen veren: perfect.

De mysterie die het geheel uitstraalt is een groot verdienste. Verder een lading interessante personages waar Barbeau je betoverd met haar dromerige stem (ook een grote factor in het eerste gedeelte!) en zelfs Jamie Lee Curtis doet het goed (geen fan).

Mooie 4.5* voor deze angstaanjagende mistbank, dijk van een klassieker.

Wat een heerlijke kennismaking met deze (voor mij nu al) heerlijke foute stroming vanuit de Filippijnen. Één van de grappigste verschijningen ooit(!) + non-stop actie en geniale gadgets, hoe kan het nog fout gaan? Het leek wel de ongeboren tweelingbroer van Baas Onur die uit de vuilnisbak is herrezen.

De kleine man met z'n miniatuur pakje is stoerder dan welke James Bond dan ook, een ijskoude killer en natuurlijk een ekte player. Dit schattige kaboutertje liet mij 90minuten keihard lachen, hoe hij rond spring, rent, schiet, trapt en stompt met z'n baby armpjes en kabouter voetjes, is werkelijk onbetaalbaar! Nóg mooier is hoe hij als een glibberige dwerg door de kamers heen glijdt

De killer midget weet wel hoe hij een snor tegen de grond moet werken. Keiharde atletische moves, handstand-kick? No problem! Voor het gemak nog even een messcherp hoedje meenemen voor het beter frisbee werk. De emotieloze chimpansee gaat zó enthousiast te werk dat hij zonder moeite 90minuten vult met alleen maar actie. De bodycount is hoger dan het aantal kilo's dat Patty Brard op d'r lijf meezeult.

Al met al kan ik niet anders dan concluderen dat dit me meer heeft laten lachen dan welke komedie dan ook, een genot van begin tot het einde. Sommige stukjes heb ik echt nog even terug zitten kijken Fan-tas-tisch.

Vond het niet echt een debiel broertje, meer het kind van Alien en the Abomination Hoe dan ook, dit is fantastische pulp. Hoewel ik het sciencefiction jasje niets aan vind, blijft de film wel sterk overeind dankzij de heerlijke no bullshit aanpak waarin alles kan en alles mag. Prachtig voluptueuze dames, veel gore en slijm en natuurlijk veel lichtjes en knopjes die niks doen maar wel interessant lijken. Oeh, wat een lekkere soundtrack trouwens

Mindere Seagal flick.

Maar nog steeds haal ik er genoeg uit om me te vermaken. Het blijft hoe dan ook de baas der bazen en dat zal ik blijven zeggen tot z'n laatste film.

Vond het soms opvallend leuk in elkaar steken maar dat werd dan weer gecompenseerd door een strak staaltje amateurisme met oerlelijke editing en een rommelig verhaal.

Al met al kan ik er wel een voldoende aan kwijt, blijft echt voor de fans.

Eens met vascago.

Het zag er naar uit een erg standaard 'geest uit het verleden neemt wraak' film te worden maar op de helft word het een stuk interessanter.

De geesten deden me denken aan een soort mix tussen the grudge & haunting in connecticut, zagen er best tof uit.

Vermakelijk tussendoortje waarvan alles al eens eerder is gedaan maar ook wel eens stukken minder

Waardeloos

Verhaal is debiel, acteerwerk is nog erger.

De 'wezens' zien er lachwekkend uit, de gore is lafjes (Als er al over gore te spreken valt..)

Het einde is slap, geen idee waar het allemaal op sloeg. Script is werkelijk een ramp, alles oogt onnatuurlijk.

Het is allemaal zo leeg, lomp en onorigineel dat het gewoon op geen enkel vlak ook maar een beetje geslaagd is.

1.5*

In het begin moest ik er even aan wennen, vond hanks maar irritant en zag de humor er niet van in. Maar na ongeveer 45minuten begon je toch wel een soort klik te krijgen met forrest.

Het avontuur dat hij meemaakt is apart, grappig, mooi en soms ontroerend. Vooral het einde geeft je een brok in je keel.

Hanks speelt geweldig, valt niks op aan te merken verder.

De humor beviel me eerst niet maar grappen zoals die met de smiley of de bumperstickers, prachtig

4*

Héérlijk! Kan Stuart nog altijd niet op een slippertje betrappen. Wat kon die vent lekker compromisloos genrefilms maken. Of dat nou horror (dat voornamelijk natuurlijk) of sciencefiction was, hij wist het altijd naar zijn hand te zetten. De invloeden hier zijn (over)duidelijk, maar zoals altijd is het een échte Gordon flick. Zijn films bewegen, er zit geen grammetje overbodig vet in, zijn zeer direct (en gewelddadig) en hebben lak aan logica; als het werkt, dan werkt het. Bovendien is hij ijzersterk in het kort en bondig neerzetten van een universum en Fortress is op dat vlak zijn hoogtepunt. En wat een namen; Lambert, Smith, Combs en Kilpatrick... een ensemble waar je wel wat mee kunt. Lompe 90's sci-fi a la Gordon; genieten.

Pretty damn cool. Visueel nogal gladgestreken sinds Pi (zijn beste werk), maar het werkt op zich wel. Aantal prachtige scenes die bol staan van de CGI en verder een heel solide geschoten filmpje. Niet heel aangrijpend allemaal, maar Hugh speelt het alsnog behoorlijk. Rachel Weisz daarentegen... die bakt er weinig van, zeker in combinatie met haar -op de één of andere manier- vrij afstandelijke personage.

Verder blijft er een mooi, dromerige soundtrack over en komt het tot een aardig sterke conclusie. Aronofsky heeft weinig interessants te melden aan mij, dus veel meer dan een sfeervol drama is het niet. Het blijft een regisseur met veel sterke punten die altijd blijven hangen, maar hoe verder ik in zijn oeuvre kom, hoe minder het wordt. Van briljant tot sterk, zo gaat het.

Kankah..

Niet meteen zo indrukwekkend of fascinerend als ik 't had verwacht maar dat is uiteindelijk geen schande, verwachtingen lagen na de reacties hier namelijk wel erg hoog. Foute Vrienden is vrij interessant dankzij de intieme wijze waarop je deze mensen volgt, hun verschillende (tragische) ontwikkelingen en diepe gevolgen, het kan je als kijker niet missen.

Hoewel vaak erg plat en komisch, voelt het geheel eerder triest en beladen aan. Dingen escaleren en de moeilijkheden lijken onbeperkt. Met als gevolg enkele indrukwekkende scenes zoals die met de pedofiel en ook het telefoongesprek van Jantje, het is op een bepaalde manier wel mooi om te zien.

Ik had vrij veel moeite om er echt in te komen dankzij de nogal boring look maar eenmaal de vrienden zich weer aan 1 tafel bevonden wist al het voorgaande toch anders op me over te komen, het doet er niet meer toe hoe het allemaal gebracht is, belangrijker is WAT er gebracht werd.

Terwijl ik dit typ begin ik het steeds interessanter te vinden en schat ik het hoger in dan dat ik dat tijdens het kijken deed. Een docu die me wel bij blijft, een (misschien iet wat ontroerende) zoektocht naar geluk en vrijheid.

Een ode aan de DOOM-generatie. Een low budget geval, uiteraard, maar dat hoort er ook wel bij. Doet nogal haunted house-achtig aan, mede door de fragmentarische opzet. Van kamertje naar kamertje met ieder z'n eigen gedrocht. Aangekleed met wat herkenbare props en verder opgevuld met vooral erg lelijke CGI. Teert de volledige speelduur op één gimmick en dat werkt vermoeiend. Vrees dat Hardcore hetzelfde lot zal ondergaan, al ziet die er wat strakker uit. Dit voelt, oogt en klinkt als een amateurproductie pur sang. Charmant en cheesy, maar niet voor het grotere publiek.

Krankzinnig hoe dicht dit bij het 'echte werk' komt. Die smerige geel/bruine huidskleuren, prachtige groen/rode details in de aankleding, de soundtrack met die onmiskenbare synthesizer sound, de iet wat onwennige pacing in montage die nooit echt een natuurlijke flow weet te vinden, die tegelijkertijd alles zo veel sterker en opvallender maakt. Het is een volbloed Giallo, die niet van 't echte werk te onderscheiden valt. Vertel een kenner dat dit uit de jaren 70 komt en hij zal er geen seconde aan twijfelen. Dat is de grote kracht en tegelijkertijd 't grootste mankement van Francesca (en Onetti als regisseur); je moet daar wel van houden. Ligt wat dat betreft wel opvallend ver van werk zoals Amer (2009) vandaan, een film die alle visuele ellementen uitvergroot en ergens nog relatief moderne trekjes vertoond.

Beter dan verwacht. Nooit echt de appeal van de oude ''echte'' klassieke horrorfilms gezien. Frankenstein, Dracula (vampieren in het algemeen), Wolfman (Weerwolven in het algemeen) etc.. het zullen nooit mijn favoriete werkjes worden. Toch liggen er al een aantal op DVD te verstoffen, omdat het wel essentieel werk is om gezien te hebben en in een horrorcollectie thuishoort. Frankenstein (double feature met Bride of Frankenstein) is de eerste poging. Het genre werd voor mij pas interessant toen grote namen zoals George A. Romero en Herschell Gordon Lewis het genre aan de hand namen en er met enorme ballen mee om gingen.

Toch zie ik de charme van deze Frankenstein wel. Sterker nog, heb absoluut zitten genieten van enkele (natuurlijk zeer bekende, veel ken ik al zonder de films ooit aan te hebben gehad) sets en beroemde quotes. Scene met het meisje bij het water en de brandende molen zijn zó iconisch.. Erg leuk! Biedt hoop voor wat meer 30's werk en de overgang naar Hammer horror.

Niet de meest boeiende D'Amato. Érg weird geschreven en geacteerd, meeste scene's uit de eerste helft slaan als een tang op een varken. Duurt erg lang voordat de Frankenstein-verhaallijn wordt ingezet en dan is de pay-off ook weinig indrukwekkend. Je merkt wel dat D'Amato er een beetje klaar mee is... maar nog wel trek had in het regisseren van tientallen pornofilms!! Gek genoeg vrijwel geen erotiek in dit koddige misbaksel, waar non-acteur Donald O'Brien nog een aantal mensen op geinige wijze te grazen mag nemen, maar verder vooral de kijkers entertaint door er een enorm zooitje van te maken.

Boven verwachting! Heb veel films van Leigh Scott al lange tijd (laag) op het lijstje staan, maar buiten The Dunwich Horror (2009) (1.5*) om nog niet aan zijn oeuvre begonnen. Frankenstein Reborn geeft de burger weer moed. Tof filmpje die valt bij matig acteerwerk, maar staat bij z'n bloederige kills. Ben verder alleen geen grote fan van deze vertelwijze; heen en weer tussen de ondervraging en de gebeurtenissen. Het is vooral gemakkelijk.