Opinions

Wild Eye Releasing staat niet bekend om hun hoogstaande releases, maar tappen met dit soort films wel uit een heel matig vaatje. Veel oude SOV meuk... en dat is zeker niet altijd even verteerbaar. Morbid is grotendeels duf en ontbeert elke vorm van talent. Als editor krijg ik echt jeukende handen als ik dit soort grove fouten zie/hoor... en dan ga ik echt niet met onrealistische verwachtingen de film in. Wel puike marketing van WER: Acid Bath (2006) , Stabbed in the Face (2004) , Sadistic Eroticism (2012) ... Ze hebben allemaal één ding gemeen: prima presentatie, pijnlijk eindresultaat.

Had hem ooit al gezien, maar nooit een stem geplaatst. In navolging van het geweldige Lifeforce (1985) dus maar meteen de disc in de speler geworpen om alsnog deze Hooper 'af te vinken', al wist ik precies wat mij te wachten stond; sommigen zouden dat een vorm van sadomasochisme noemen. Kan wel met enige zekerheid zeggen dat dit de minste van Hooper is, hoewel hij genoeg andere ''troep'' heeft gemaakt sinds Body Bags (1993) , zijn laatste echt goede film. Aan het idee mankeert weinig, maar het is vooral de goedkope en ronduit lakse uitwerking van dat (simpele) idee. Klinkt ook wel degelijk als iets waar vooral Hooper wat mee kan, maar het is allemaal wel erg knullig geacteerd en te soft op de momenten waar het hoort te bijten. Al blijf ik wel gewoon een zwak hebben voor films uit deze periode. Voor dit soort meuk kwam ik destijds toch wel graag in de videotheek

I haven't handled one of these babies in twenty years... feels good! Mr. Leatherface himself, Gunnar Hansen -hier bad guy turned good guy- stapt vol trots de keuken van het gebarricadeerde huis binnen en presenteert zijn vondst: een kettingzaag! Feels good indeed

Mosquito krijgt, hoewel ik hem beduidend beter vind dan de meeste hier, wel de score die het 'hoort' te krijgen. Behoorlijk brak in elkaar gezet en door het merendeel van de cast vakkundig de nek omgedraaid. Toch weet het op sommige vlakken nog prima te scoren. De practical effects van de gigantische muggen (strepen we die ook weer van het killer insect/animal lijstje af) zijn naar behoren en doen de spaarzame (early)CGI momenten makkelijk vergeten. Het moment dat Hansen wild om zich heen staat te zwaaien met die loeiende kettingzaag richting een stop-motion variant van zo'n killer mug... daar doe je het als liefhebber van schlock voor.

Vond gek genoeg de eerste helft nog het leukste van alles. Uiteraard is de tweede helft, met alle prachtige jungle-sets en spannende actie, dé main attraction. Toch vond ik de intro met het schip (en het kapseizen) + de aankomst en kennismaking met het eiland en zijn/haar bewoners érg vermakelijk en vlot. Echt een film die daarmee in no time voorbij vliegt. Vleugje humor en een ijzersterke rol van Banks als Zaroff; de onbetrouwbare en jacht-verslaafde gastheer.

Ook bij mij heerst het gevoel van 'blij dat ze nog gemaakt worden'. Echt goed is het allemaal niet en Scream-achtige slashers lagen alweer een tijdje diep begraven, maar toch smaakt het wel weer naar meer. Wel enigszins verbaasd dat DiBlasi hier achter zit. Hij ging met Last Shift toch meer de kant van een serieuze genre-regisseur op, maar met deze MTV-slasher lijkt hij het (sub)genre nauwelijks serieus te nemen. Als je Perez Hilton (wtf..), Jake Busey (....) en Heather Morris (Glee hoofd) optrommelt, dan is je publiek wel duidelijk. Niet echt per se voor de horrorfans. Meer voor de tieners die af en toe voor de lol een horrortje mee willen pikken en wat bekende namen / hoofden zien.

Killer is overigens wel cool, al tel ik maar één toffe kill. Niettemin de moeite waard door de traditionele (inmiddels über cheesy) whothefuckdunnit plotje, al voorzie ik vooral veel irritaties omwille het ''acteerwerk''.

Belangrijk. Op z'n eigen manier, dat wel. Niet per se een directe invloed op grote films, maar de erfenis van Motel Hell is er één om te respecteren. Neem alleen al de locatie; Devil's Reject, Pumpkinhead 2, Hatchet... ze zouden er later allemaal te vinden zijn. Of de rol van Nancy Parsons, die hier volledig onopgemerkt blijft? Bizar. Dave Parker ( The Hills Run Red (2009) ) laat in een interview al terecht merken dat haar personage een blauwdruk lijkt van Kathy Bates in Misery (1990) . De film wordt hier veel te makkelijk afgevallen. Een unieke film in de eerste 'batch' aan slasher-achtige films. Wie een volbloed horror verwacht, komt van een oude kermis thuis (lees de comments er even op na). Gelukkig krijgt een film als dit de welverdiende Arrow treatment! Het zegt genoeg.

Motel Hell doet qua plot denken aan The Corpse Grinders (1972) , maar is in de uitwerking compleet anders. Niet alleen houdt regisseur Connor zich kwalitatief beter staande, ook inhoudelijk heeft hij genoeg te bieden. Zeker gecombineerd met de zwarte humor en ludieke setups, allemaal in en rondom dat bizarre motel. De SM-scene is de absolute kers op de taart! Met sterke concurrentie van de picnic, tubing en het slot van de film. Varkenskoppen zijn inmiddels niet meer weg te denken uit horrorfilms en het iconische beeld van Vincent met de kettingzaag is daar ontegenzeggelijk de grondlegger van.

Grappig ook dat eerst Tobe Hooper naar voren werd geschoven voor dit project (in samenwerking met Universal), maar die vonden het script uiteindelijk te weird. Was wel een mooie match geweest, zeker omdat ik er wat van Eaten Alive (1977) in terug zag. Had prima tussen die en The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986) gepast, maar Funhouse en Poltergeist zijn ook prima

Typisch Troma. Dat is aan de ene kant de kracht van deze Mother's Day, maar tegelijkertijd ook een zwakte. Het brengt alles wat je ervan kunt verwachten. De echte verrassing blijft dus uit. Geen splatter (dus daar moet je het ook niet op afrekenen... nogal unfair), maar een volbloed hillbilly horror komedie. Moet gedragen worden door het over de top spel van de cast en dan zit je eigenlijk wel gebakken. Lekkere groep over the top karakters met genoeg Troma-esque speelsheid. Vanzelfsprekend een must voor Troma-fans.

Bousman zal nooit wat worden vrees ik. Mother´s Day schiet qua hardheid ernstig tekort en verder floreert het in z´n stupiditeiten. Dit soort filmpjes horen ook eigenlijk niet veel langer dan 80 minuten te duren aangezien dat eeuwige rekken altijd eindigt met de meest imbeciele keuzes en dat gaat direct ten koste van de empathie. Flauw en uitgekauwd einde ook, als kers op de taart..

Erg leuke film, vol met vette actie en leuke grapjes tussendoor.

Brad pitt & de (Fucking lekkere) angelina jolie zijn echt perfect in deze film.

Heb hem nu een paar keer gezien maar het blijft een goede film met een leuk bedacht verhaal die blijft boeien van begin tot het eind.

3.5*!

Schitterende film.

Hele goede kalme weergave van een psychopaat, goed neergezet door Costner!

Film begint goed, houd een goed tempo aan en de twee uur zijn zo voorbij, in z'n geheel erg interesant en spannend.

Had het niet verwacht, 4*.

Erg goed! Blijft vrij verwarrend wat men nou wilt/zoekt in een goede (found footage) horrorfilm tegenwoordig, want dit lijkt me toch écht zo'n uitzondering die er mag zijn. Krijgt vervolgens 2.75* en blijft haken op geringe aandacht. Hier zie je een talentvolle Mueller aan het werk, met genoeg ballen om niet conform de ''regels'' van found footage te werk te gaan. Hij wisselt continue van perspectief en doet dit consequent, doordacht en met veel gevoel voor stijl. Sfeervol aangekleed, vlot verteld en met enkele creatieve scenes die er visueel uitspringen. Belichting en edit zijn spot on, één van voordelen van goede pre-productie en een duidelijk eindresultaat voor ogen hebben. Found footage is écht niet alleen maar less is more, dat laat Mr. Jones eindelijk zien.

Mwha. Zitten wel wat leuke ideeën tussen - al spelen ze allemaal wel wat simpel in op maatschappelijke topics. Cundieff richt zich sinds zijn horror-terugkeer Tales from the Hood 2 (2018) wel heel erg op de anthology films. Maar zowel het vervolg op de semi-klassieker Tales of the Hood, alsmede het derde deel én deze American Nightmares weten niet genoeg te overtuigen. Had liever wat minder verzamelingen gezien met hogere kwaliteit, dan deze high quantity approach.

De vergelijkingen met Bad Taste (en Braindead) worden vaak gemaakt, maar vind ik zelf niet altijd even treffend. Met name de buitenaardse invloeden hinten wat richting Bad Taste (eveneens compleet debiel, ditmaal met alien-piemels en al.. ), maar loopt verder wat mank. Infantiele humor en splatter nonsense genoeg, maar deed me vooral denken aan het werk van Ittenbach en dan met name zijn Legion of the Dead (2001) . Ook deze Mucha Sangre lijkt een resultaat van de populariteit van From Dusk till Dawn. De ''coolheid'' waarmee het wordt gebracht (dual wielding, veel gunplay, een misdadigers-duo...) is behoorlijk 90's. Blij dat ik, zo'n 4 jaar later, de DVD heb weten te bemachtigen. Was hem zelf al een tijdje uit het oog verloren (en is zo te zien langs iedereen heen geglipt), maar maakt de verwachtingen meer dan waar.

Schaars geklede dames zijn een middel en geen doel. Wolsh is een complete non-liefhebber van het genre en al helemááál geen kenner. Toch knap hoe je dat in ongeveer een kwartier tijd al (zonder twijfel) kunt constateren. Is op een klein budget geschoten, maar wel met een RED (en in 4K). Daar zou je heel wat leuks mee kunnen doen, maar als je er de ballen verstand van hebt.... krijg je dit. Een klein momentje binnen een scene, dat ze van de trap loopt bijvoorbeeld: een makkelijke handeling. Vaak te vertellen in één shot, misschien leuk om met twee kaders te doen. Hij besluit er 5 te maken, waarvan 3 compleet achterlijk bedacht zijn en totaal niet te snijden zijn met de rest. Het lijkt bijna alsof hij z'n editor wilt plagen... (ik voelde z'n pijn). Misschien moet je er inderdaad niet te hard aan tillen, omdat de film hoger inzet dan dat het is, maar dat is op eigen initiatief zo verkocht. Dus vooral lekker afmaken, en duimen dat dit niet nogmaals gebeurd.

Bizar goed.

Eindelijk weer eens lekker verrast, niet eens het meest door het vehaal, dat lijkt me eerder bij een herziening het geval.

Allereerst wat me het meest bezig wist te houden: de soundtrack. Werkelijk fenomenaal, zó sfeervol dat m'n handen bezweet en al, nerveus begonnen te tikken. Een effect wat het bijna in z'n geheel zelfstandig tot stand wist te brengen.

Verder wil ik niet in gaan op het diepere van het verhaal, daarvoor heb ik tijdens het kijken te weinig details opgeslagen. Achteraf lees ik er wel wat over (werkelijk lappen tekst zijn er te vinden, schitterend om te zien) echter wil ik dat zelf ervaren door zelf te focussen en een meer eigen visie proberen te vormen, alvorens erover mee te praten.

Acteerwerk wist soms ook bizar goed over te komen, ben er vaak nogal immuun voor, heb weinig met goed acteerwerk, leuk meegenomen maar zelden zie ik het als een +, evenals ik slecht acteerwerk zelden als een - zie. Naomi Watts was ongelooflijk op dreef, kreeg een raar gevoel bij de auditiescene, zo goed...haast onwerkelijk! Verder een verdomd hete lesbische scene .

In het begin zat ik nog lekker achterover, beetje vanalles op me af laten komen, maar de spanning en mysterie wist zich zo goed op te bouwen, dat mijn positie zich langzaam verplaatste naar het puntje van de bank, vervolgens m'n biertje niet meer aangeraakt en de zak chips half vol moeten laten, mijn aandacht was helemaal opgezogen.

Vond het wel gaan, het idee is in ieder geval leuk, daarnaast word er goed geacteerd en vooral het vader figuur komt twisted over.

Helaas hoopte ik op wat meer gore van te voren, en dan kom je er nogal bedrogen vanaf, redelijk duf op dat gebied.

Denk dat er meer uit te halen viel, 2.5*

Eerste Universal die me echt volledig afstompt en dus meer in de verwachting ligt van wat ik vooraf van deze klassieke horror titels had verwacht (Frankenstein en Dracula incl.). Niet vooruit te branden en met slechts een schijnrol voor de mummy. Heeft z'n prioriteiten niet op orde en weet nergens de spanning van het eerste kwartier, waar nog enige dreiging wordt uitgesproken, terug te laten komen. Toch een kwestie van verschil in regie tussen Freund en bijvoorbeeld Whale, die veel speelser is.

Kan iemand die drone afpakken? Wat een lelijk gedoe joh. Sowieso is Merrill (samen met A. Burton) besluiteloos bezig. Hangt een beetje tussen een droge, documentaire-achtige aanpak en zweverige mooifilmerij in (dat nodigt de locatie zelf uit). Zorgt voor een nogal vreemde film en bovendien zeer onevenwichtig - vooral qua toon. Verhaal loopt zoals het loopt, maar wat je er als kijker van moet vinden, is onduidelijk. Heeft een old school poster, maar heeft daar geenszins een reden voor.

Slechts 10 jaar later...

...ben ik vooral benieuwd naar wat ik er destijds van had gevonden. Inmiddels is Saulnier een regisseur die een aardige reputatie heeft opgebouwd met indie-hits zoals Blue Ruin (2013) en Green Room (2015) , waardoor de verwachtingen van dit debuut nu wel iets hoger lagen dan destijds. Helaas mist het de scherpe randjes in het wat geforceerd 'quirky' aandoende script, gevatheid in de gags en een iets verfijnder gevoel voor pacing en storytelling. Allemaal zaken die hij duidelijk beter onder de knie begon te krijgen in zijn latere werken. Je wacht hier te lang op te weinig. Inderdaad niet geheel zonder charme, met bovendien een degelijk einde, maar al met al geen goede 'reclame' voor zijn talent.

Mijn vierde Griffin en (weer) niet onverdienstelijk. Geniaal is het allerminst, maar hij heeft een vermakelijke stijl. Scoort met makkelijke gore en humor, maar pretendeert ook niet meer te zijn dan dat. Wegwerp-pulp met een dikke knipoog. Veel decapitaties in deze slasher, maar ook veel cringy over de top performances. Al met al een lekker aankloterig projectje van een lopende band regisseur. Kan er altijd wel zin voor vinden, maar begrijp ook heel goed dat hij tussen al zijn filmpjes nog geen (klein, bescheiden) hitje heeft gehad. Dat zit er ook niet in, gok ik.

Staat gewoon in zijn totaliteit op Youtube (legaal).

Een vroege DeCoteau die meer aandacht nodig heeft. Met z'n favorietje: Linnea Quigley. Vergezeld door Karen Russell in een slasher zoals je hem n.a.v de titel én poster misschien niet zou verwachten. Lijkt meer op een sexy actie vehicle die rond deze periode ook erg populair waren. Het is echter een erotische slasher waarin Quigley en Russell schaars gekleed hun ex-vriendjes te grazen nemen. Meer dan 20 uitgenodigd, maar de opkomst is íets minder. Nog steeds méér dan genoeg om enkele opvallend smerige kills voor te schotelen aan de kijker. Had op dat vlak vrij weinig verwacht, maar zitten vrij heftige en bovendien grafische scenes in. Met name de hand door de borstkas van de jongen op bed en hem dan zijn eigen hart voeren Past totaal niet (zeer onrealistisch), maar werkt om die reden juist goed. Is een absurde kill die je eerder in een Fulci film verwacht.

Uiteindelijk wel typisch DeCoteau; no budget en slecht geacteerd. Veel naakt en guts 'n gore om het goed te maken, gelukkig! De tien minuten durende intro (ontbreekt geluid...?) doen het ergste verwachten. De eveneens tien minuten durende ondervraging van Quigley doet daar nog een schepje bovenop. Maar wie zich daar doorheen weet te slaan; wordt beloond.

Behoorlijk befaamd filmpje, maar gedoemd te mislukken door z'n home-video look. Geheel in snuff-sferen gefilmd. Met name de nachtelijke city-shots zijn eye catchers, weten het tijdsbeeld goed vast te leggen. Scene met Tony Todd als eigenaar van dat sleazy videotheekje is fantastisch. Verder een (zoals z'n reputatie beweert) behoorlijk bloederig gebeuren. Knotsgekke neo-nazi die losgaat op een aantal pornohoofden. Been there, done that. En toch is het behoorlijk vermakelijk. Sadistische nonsense, krijgt/kreeg meer aandacht dan goed is.

Ugh, duffe bende. Was wel benieuwd omdat Dudelson nog best wist te vermaken met zijn infamous Day of the Dead 2: Contagium (2005) , hoewel dat wel een samenwerking betrof met Ana Clavell (met wie hij ook samenwerkte voor Creepshow III (2006) ), dus wellicht zit daar het probleem. Van alle ''... of the Dead''-films is het idee van een museum nou ook niet direct de meest spannende, maar hier maakt hij het wel heel erg bont. Oersaai heen-en-weer geren door steeds dezelfde gangen, met af en toe wat heen-en-weer geteleporteer naar een alternatief universum waar een gekke tribal dude af en toe een klap uitdeelt... om vervolgens weer terug te keren naar een museum met een handjevol zombies...? Het slaat allemaal nergens op. Voeg daar nog wat wansmakelijke videofilters en goedkope drum and bass tunes aan toe en je ziet je kostbare 85 minuten amateuristisch verkloot worden.

What do you get when you cross a romantic comedy and..... a horror movie.

Nogal in de lijn van veel andere hedendaagse horrorfilms. Een prettig stel psychos gaat aan de slag met een stel suïcidale die ze naar hun hutje in de bossen hebben weten te lokken. Een über-bekend uitgangspunt...maar daarom niet minder leuk.

Dit gebeurd uiteraard allemaal op (zwart)komische wijze. Een aanpak die vaak gehanteerd wordt en succesvol blijkt. Must Love Death heeft helaas te kampen met een gebrek aan ideeën en weet daardoor te weinig uit het aardige gegeven te halen.

Het combineren van romantiek en horror clichés is leuk. De twee genres lopen op een aardige manier door elkaar verweven, geen 'typische' vertelstructuur dus maar een wisselwerking tussen beide. Op de uitwerking daarvan valt nog wel wat aan te merken maar het is een aardig aspect; ze proberen het tenminste.

Echt komisch is het niet. Het zijn meer de kleine dingen die het leuk maken, de kots in de snor, de opmerkingen en tv-show achtige taferelen tijdens het martelen..het is wel geinig . Qua gore valt het nog wel mee, wanneer de eerste botten zijn gebroken komt de vaart er wel aardig in maar de écht toffe momenten blijven uit, alleen aan het eind even goed kunnen lachen (fuck face ).

Al met al is het standaard genre-voer dat potentie had om meer te zijn...maar die niet benut.

Teleurstellend eigenlijk.

Visueel wel erg sterk, het begin zuigt je meteen mee en geeft je het gevoel naar een topper te zitten kijken. Prachtige omgevingen, ijzige sfeer en gave zombies. Helaas volgt er een dood stuk dat vooral de tijd neemt om Marco kapot te zien gaan, niet bijster interessant en niet waar ik op gehoopt had. Dit dode stuk weet van haast geen ophouden tot er plots een aantal nieuwe personages het beeld binnen treden.

Dan barst er een korte periode uit met wat meer zombies en nog meer geschud met de camera, dat geschud werkt in 28days fantastisch maar hier verscheidene malen gewoon niet. De gore is daarnaast ook niet echt wat we gewend zijn van de fransen, erg tam maar dat betekend niet dat het gewoon voorderest prima is. Behalve 1 gruwlijk lelijk CGI headshot

De zombies(of infected) zien er gaaf uit, weten te imponeren maar dan weet Marco roet in het eten te gooien door menselijke trekjes te vertonen. Het herkennen van Sonia bijvoorbeeld, haar zelfs eenmalig beschermen, dat hoeft voor mij absoluut niet.
De mengeling van drama met horror werkt prima maar is wel op momenten erg saai, vooral wanneer je zoals ik een meer actie/gore gerichte zombie flick verwacht. Dat einde is nog wel het toppunt; gered door de helicopter met een eind-shot op haar buik gericht

3*, slecht is het niet.

Een user op IMDB benoemd terecht Winterbeast (1991) als gelijksoortige film. Ik had de Massacre Video release al een tijdje op de planken liggen, maar had niet verwacht dat er zo'n charmant misbakseltje op mij stond te wachten. Evenals in Winterbeast worden ook hier de effecten via stopmotion en blue screen gemaakt. De encounter met de dode koe is het eerste moment, maar met name het einde staat bol van deze effecten. Het ziet er (zonder uitzondering) waanzinnig brak uit, maar voor de liefhebbers is het een hartverwarmend beeld van een zwoegende filmmaker met een micro-budget, die graag een doldwaze sci-fi horror wilt maken... en daar verdomd goed in slaagt!

Gek genoeg zijn de scenes in het hutje fantastisch sfeervol belicht, met veel warme kleuren en een gezonde dosis rook. Nog een speciale shout-out naar Al Baker, die mag strijden met Tommy Wiseau om de prijs voor beste slechtste acteur ooit. Het moet eigenlijk wel zo slecht bedoelt zijn... Hilarisch!

Heb toch liever dat McDonald zich bezighoudt met wat meer eigenzinnige genrewerkjes a la Hellions (en natuurlijk Pontypool). Vind hem met zulke scenario's pas echt opvallen als regisseur, hier vind ik z'n stempel moeilijk terug te vinden. Misschien (of waarschijnlijk) omdat ik weinig heb met dit soort films. Vooral een beroerde cast, waarvan vooral Mitchell en Knight pijnlijk ongrappig zijn. Met vlagen zelfs erg cringy..

I guess he's back.

Moet m'n mening toch weer wat bijstellen na het herzien van deze Bloody Valentine. Een erg vermakelijke remake die z'n naam redelijk eer aan doet. Flink wat gehak en de daarbij horende liters rood op de muren.

Weinig tot geen aanleiding, gewoon wat bot hak werk met een op papier erg leuk wapen, in praktijk minstens zo leuk eigenlijk . Hoewel het zorgt voor beperking van de creativiteit wordt er toch best veel mee gedaan, wist de film makkelijk te voorzien van een aardige bodycount.

Daar is alles eigenlijk wel mee gezegd, de kills zijn tof en aanwezig, wat wil je nog meer? Niets, wat mij betreft. Het einde was nogal lame, maar dat mocht de pret verder niet drukken, prima horrorvoer dat vanzelfsprekend niet goed gewaardeerd wordt, maar er bij mij in blijft gaan als zoete koek.

Van 3 naar 4.

Ik kijk er eigenlijk niet meer van op.

Jaren geleden al eens gezien, niets meer dan een vage herinnering aan een 'leuke' flick, maar dat blijkt toch echt onterecht. My little eye is geweldig.

Het concept is er één waar veel mee gedaan kan worden, of het een goed ding is om er (te) veel mee te doen? Denk het niet! Daar gaat my little eye dan ook gelukkig niet de fout in. Alles blijft behouden en realistisch (in hoeverre dat kan). Heerlijke tempo, gebeurd weinig maar de sfeer is top notch en het acteerwerk boven gemiddeld.

Het einde mag dan niet speciaal zijn en eigenlijk gewoon cliché, de voorgaande gebeurtenissen zijn bijzonder fraai gebracht en zorgen voor een redelijk spannende kijkervaring. Door de nightvision beelden, de onderlinge worstelingen en paranoia door de verschillende 'theoriën' die de slachtoffers erop loslaten krijg je zeer gespannen/zenuwslopende situaties die ondanks dat het vrij voorspelbaar is toch werken.

Daarmee is my little eye dan ook erg geslaagd. Ben eigenlijk totaal niet verrast door de score, maar gelukkig zijn er altijd nog een aardig aantal die zien dat het een zéér behoorlijk werkje is met genoeg fijns om de genreliefhebber te vermaken.

4*

Ik heb nu bijna een jaar lang contact met James en één ding is duidelijk: gróóts talent. Niet dat ik hem op basis van die lofzang al meteen zou aanraden, eerder andersom. Lijkt me namelijk sterk dat iemand hier ook zo van kan genieten. Zijn smaak in films kwam precies overeen met de mijne en het eindresultaat van My Pure Joy voelt onder andere daarom precies als de film die ik zelf ook zou hebben gemaakt. Mocht ik het kunnen

My Pure Joy eindigde in één van mijn langst geschreven stukjes ooit op mijn blog en dat is natuurlijk niet zonder reden. Ongeveer een half jaar geleden kreeg ik de screener toegestuurd en begin Augustus verdween hij in de speler. Ruim 100 minuten later was ik er nog steeds niet over uit of My Pure Joy nou briljant was...of nog veel meer.

James Cullen Bressack toont vooral veel lef, een ruim 5 minuten durende aan één stuk door geschoten scene en een algemene focus op de conversaties is iets waar vele low-budget regisseurs zich nooit aan zullen wagen. Ik prijs hem niet alleen om het lef, maar ook de uitvoering is gewoon subliem. Sterk sounddesign en overtuigend geacteerd door de belangrijkere figuren in de film. Enkele kleinere rollen werken niet altijd even goed, daar mag ik ook eerlijk in zijn.

Een goede psycho killer flick is natuurlijk pas écht genieten als die rol ook goed wordt gespeeld, wat dat betreft raakt Alexei Ryan een homerun want het psychotische straalt van zijn kop af. Het satanische gekill en lugubere masker dragen enorm veel bij aan het karakter van de film, dat verder ook heel netjes de rustige momenten pakt. Je kunt regelmatig naar minutenlange conversaties kijken zonder dat je het doorhebt, zó leuk om te volgen. Zijn liefde en kennis voor/van dit genre zitten namelijk door alle teksten heen geworven. Subtiel én onsubtiel.

Over subtiel én onsubtiel gesproken: dat is wel de conclusie die je over de hele film kunt trekken. Heerlijke contrasten tussen langzame/droge momenten die omslaan in luguber en zeer zeker zwart komische horror. Een enorm meesterwerk die ik met trots op 5* kan zetten, gewoon omdat James een baas boven baas is. Je moet voor de grap eens op imdb kijken welke taken hij voor zich heeft genomen, dat maakt het alleen maar indrukwekkender!

Tony's Cinema Trash: My Pure Joy (2011) - tonypulp.blogspot.com