Opinions

Meer van verwacht.

Zeker omdat het Lasseter is, heeft met Toy Story toch écht het Pixar hoogtepuntje op z'n naam staan. Deze Cars is helaas wat wisselvallig, het eerste uur deed me niets, het 2e uur gelukkig een stuk meer.

Vooral het personage McQueen is gewoon erg vervelend, Wilson's stem overtuigd ook nog niet helemaal. Dit zal later aan, met de (uiteraard clichématige) verandering in zijn karakter, wat minder worden. De rest van het volk dat rondrijdt is wel oké, ze pakken allemaal wel 1 á 2 momentjes. Niet genoeg om echt te kunnen zeggen dat ik Cars grappig vind, gewoon af en toe lollig.

Qua stijl bevalt het me niet, dat wist ik van tevoren al. Toch vond ik enkele omgevingen best fraai ogen. Al met al is het wel geinig, maar geen hoogvlieger.

Seagal vs George St-Pierre... hoe fucking vet. Niet heel eerlijk, want als heavyweight is Seagal wel behoorlijk in het voordeel tegen de legendarische weltergewicht-kampioen. Waxman blijft blind te vertrouwen in samenwerking met Seagal. Behoorlijk op de automatische piloot, maar dat deert niet. Met wellicht net wat meer moeite gestoken in het plot, maar daar hecht ik over 't algemeen weinig waarde aan - zeker in dit soort films. In ieder geval een heel stuk beter dan Asian Connection, een andere ''recente'' Seagal-flick, waar hij (nog) minder in voor kwam. Hier is het nipt voldoende screentime voor onze met ringbaard versierde eindbaas.

Fijn!! Avati vind ik nochtans niet uitblinken qua camerawerk, laat veel potentie onbenut in dat sfeervolle Noord-Italiaanse dorpje. Doet wel veel vermakelijke pogingen om 't dorp en z'n inwoners wat mystiek mee te geven. Alleen al dat shot van de iet wat fatsige mevrouw die haar eten nogal luid verorberd... schitterend!

Film wordt veelal onthaald als ''minder stilistisch dan z'n genre- en tijdsgenoten'', maar desalniettemin erg positief. Komt grotendeels door het geduld dat Avati in het script heeft gestopt en de kijker tegelijkertijd het gevoel weet mee te geven dat het hoe dan ook leidt tot iets wat de moeite waard is. En ja; dat is het. Beetje Sleepaway Camp (1983)-esque eind zelfs

Het 'volkse' van deze House with Laughing Windows doet inderdaad wat denken aan bijv. Wicker Man; 'folk horror'. Vreemd genoeg ook een zeer persoonlijk werkje, aangezien hij vele elementen van verhalen (scary fairytales, bedtime stories) uit z'n jeugd op het platteland verwerkt heeft in diverse scenes.

David Hess speelt een briljante rol in een (opnieuw) controversieel stukje exploitatieve cinema van Deodato met natuurlijk een soundtrack verzorgd door Ortolani. Krijg de tracks Sweetly en Once More inmiddels niet meer uit m'n kop en ze geven het geheel een bijzonder misplaats gevoel mee. Ik zie het probleem met de temporisering niet zo, nam wat mij betreft geen minuut te veel zijn tijd. Aardig wat heen-en-weer getease aan het begin, maar na de eerste helft liggen er een boel lugubere praktijken op de loer. Dat het geen standaard home invasion / rape and revenge flick is, maakt het einde wel duidelijk en zo krijgt deze cult classic een fraaie draai. Memorabel meesterwerkje!

Deze bedoelde ik, voor de duidelijkheid. Helaas vervangen door een wel héél sneue poster. Wellicht past het wat beter bij de de film, want die laat nogal te wensen over. Veel potentie maar het wordt met de minuut minder. Misschien ben ik onwetend, maar een doof(!) meisje kan toch niet met een normale stem praten ?

Het is ook wel erg bont allemaal. Ze is doof, heeft d'r vader nooit gekend, moeder overleden aan kanker, zusje doodgereden, achtervolgt door een kwade geest. Give me a fucking break, wie verzint dit soort rotzooi? Het is verder een aardig verzorgd filmpje, niet vervelend goedkoop. Hoewel 't verhaal en vooral de wijze waarop het zich langzaam uitrolt irritant en vooral bijzonder oninteressant is.

De scenes met de menselijke puppet zijn wel aardig disturbing en de seance is tof

Grappig, dat gevoel had ik ook. Verouderd, maar op de meest positieve manier denkbaar. Levert een opvallend sfeervolle film op van een fantastische regisseur. Re-Animator zal hij nooit overtreffen, maar dat hij dit 10 jaar later nog op weet te brengen is eigenlijk enorm zeldzaam.

Om te beginnen is het een geweldige keuze wat betreft de locatie, waarmee de buit al half binnen is. Daarnaast gaat hij verder met special effects waar geen foutje aan te ontdekken is. Heel erg los gaat hij niet, maar die 'subtiliteit' staat de film goed. In principe een must see en daarom ook weer een perfecte release van Mr. Horror...

Vrij weinig aan.

De vergelijking is natuurlijk makkelijk gemaakt met The descent, helaas kan deze daar bij lange na niet aan tippen.

Wel zitten er mooie beelden en zijn er enkele prachtig gefilmde scenes maar daar houd het dan ook mee op.

Naar het einde toe word het steeds slechter, eigenlijk vanaf het moment dat het monster in beeld kwam was het over voor mij, zag er niet uit en haalt je volledig uit de film, geen spanning en geen gore = niet geslaagd.

Erg jammer maar naast de omgeving en af en toe een 'leuke' scene is er niks goeds aan te verkennen.

2* zonde.

Youth in Revolt was al geen onverdienstelijk werkje, maar met Cedar Rapids doet Arteta er nog een lekker schepje melige feelgoodness bovenop. & i loved it.

Sterker nog, vond dit één van de leukste (kleine) filmpjes die ik in tijden heb gezien. De meeste komedies doen me qua feeling niet zoveel, maar deze had de juiste toon. Erg grappig dankzij Reilly (terwijl ik dat type personage zelden geslaagd vind!) en Helms is zoals altijd erg sterk. Heeft sowieso veel credits dankzij The Office US, fijne acteur waar ik een film voor aan zou zetten.

Ook Whitlock JR is een prima aanvulling op het gezelschap. Zeker richting het einde erg komisch (feestje) en om het viertal te volmaken is er Anne Heche met een fijn personage. Het doet geen moeite om een originele lijn uit te stippelen maar in plaats daarvan vertrouwd Arteta op z'n cast en dat zou ik ook hebben gedaan..

Een beter tussendoortje zal ik niet snel kunnen bedenken, echt mijn type cast dit...heerlijk!

Met plaatsvervangende schaamte naar dit rommeltje gekeken. Met Jackson en Cusack (Nicholas Cage 2.0) probeer je hoog in te zetten, maar wanneer je er zowel qua stijl (puur gebrek aan kwaliteit, erg rommelig en onevenwichtig) als inhoud (zoveelste rehash van een bekend concept, nu met de nadruk op onze smartphone.... boehoe) volledig naast zit, dan is het vooral een pijnlijk onnodige toevoeging aan het grote aanbod. Jackson en Cusack lopen beide nogal stuurloos rond en geen enkel moment weten ze te dragen. Niet alleen hun schuld; ook van de hak op de tak stijl van Williams draagt er aan bij.

Zit op geen enkel moment een lekkere flow in. Mis vooral een duidelijke lijn in het verhaal. Een verhaal dat ik ook liever wat minder uitleggerig vertelt zie worden, maar that's me. Eigenlijk vanaf de opening al duidelijk hoe Williams het zombie-gegeven totaal niet onder controle heeft. Vond hem beter met Paranormal Activity 2, al was dat ook geen reden tot juichen.

Mega ambitieus indie project. Freeman, regisseur én schrijver, mikt op een body horror die balanceert tussen Carpenters' 'The Thing' en het betere werk van Cronenberg. Hij slaat regelmatig keihard toe, maar laat enkele steekjes liggen die de film vooral qua stijl de nek om draait. Vind in dat kader vooral de soundtrack (hoewel op zichzelf staand niet onaardig) niet passen. Verder is hij net iets te enthousiast waardoor het wel eens rommelig kan overkomen, gebrek aan ervaring vooral.

Cast begint vrij overtuigend, maar hoe breder de groep wordt en hoe meer er van ze verlangt wordt (best veel, namelijk), hoe minder het overkomt. Desalniettemin blijft de film voor het grootste gedeelte overeind door enkele zéér slimme scenes. Zoals ik al zei is 't script eigenlijk veel te ambitieus en dat merk je vooral richting het einde wanneer het tot een slot moet komen. Alles daarvoor komt goed over dankzij de strakke effecten en de fijn neergezette en vooral klinische setting.

Het is zeker niet optimaal, maar man o man...wat maakt de indie scene stappen zeg!! Gedurfd...en daar hou ik van.

Meteen Cross Bearer (2012) besteld.

Snake Gyllenhaal Verrassend genoeg af en toe de lach niet kunnen onderdrukken. Ben niet meer zo'n fan van Hart (vond hem in zijn Scary Movie tijd nog wel geinig), maar The Rock kun je niet haten. Ook hier weer de man die, in de speeltuin van Hart (komedie), de lachers op zijn hand heeft. Enige jammere is dat de film bijna 2 uur duurt. Daarmee weet je op voorhand al dat er veel (te veel) tijd wordt gestoken in het verhaal. Veel onnodige twists & turns die totaal niet relevant zijn voor de komedie. Doe mij maar zo min mogelijk plot en zoveel mogelijke rake grappen. Hier is het 100 keer vuren en een paar keer raak. Zo'n scene bij de psycholoog is dan wel érrug goed. Meer van dat soort kleine, ''willekeurige'' scenes hadden de film goed gedaan. Daar zie je Hart ook beter op z'n plek dan als stuntelige non-actieheld.

Behoorlijk.

Niet echt een setting (tijdsbeeld) waar ik graag naar kijk, sowieso is alles wat zich in de verre geschiedenis afspeelt niet iets voor mij qua films. Centurion sprak me ondanks dat nog wel een beetje aan, vooral omdat het nogal grimmig op me over kwam. Daarnaast overtuigde de herziening van Doomsday mij volledig wat betreft de kunsten van deze Neil Marshall.

De actie vertoont af en toe best wat bloed en is goed aanwezig, visueel is het een erg fijn afgewerkt filmpje, erg sober en dat past perfect. Jammer dat het zichzelf constant zo serieus voordoet en het verhaal daardoor ook weer zo brak is, niet inhoudelijk (who cares) maar de wijze waarop het gebracht wordt kan mij echt niet bekoren.

Al met al wel vermaakt maar heel erg opvallend is het niet, een film die ik volgende week waarschijnlijk voor 90% ben vergeten.

Als 14 jarige al eens gezien, ontzettend van genoten toen en het is altijd wel blijven hangen als een perfect staaltje splatter nonsense. Gisteren herzien, en daar blijf ik volledig achterstaan.

Ittenbach doet grootse dingen. Het moet heerlijk zijn om alles wat je kunt bedenken, ook daadwerkelijk uit te kunnen voeren. Terwijl de meeste andere lopen te struikelen over simpele wondjes, omdat het teveel werk kan zijn. Nee, Ittenbach knutselt zich te pleuris om alles zo gaaf mogelijk te laten worden.

Jammer dat 'ie Martina weer cast, want die zal de Engelse taal nooit onder de knie krijgen. Zo zitten er wel meer gare accenten in dit werk, maar zijn die rollen wel leuk ingevuld. Olaf doet z'n best om er nog een leuke draai aan mee te geven met de Deja Vu en ook het heen en weer springen door de tijd heeft wel wat.

Zoals vrijwel alles in z'n oeuvre: bloody awesome!

Tony's Cinema Trash: House of Blood (2006) - tonypulp.blogspot.com

Fijn. Vond het tempo erg aangenaam, verder lekker deprimerend gedoe inderdaad. Ijzig sfeertje dat tot een hoogtepunt leidt richting het einde. Duurt misschien iets te lang, maar wat Miike doet...doet 'ie wel weer goed. Uiteindelijk misschien iets te veilig en vertrouwd, maar piekfijn verzorgd en met vlagen erg ongemakkelijk spannend.

Maakt vooral in het begin woede in je los, onbegrip voor de corruptie die aan de gang is en medeleven met Christine, zo maakt het einde meer lichte tevredenheid en haast ontroering los.

Vreselijke gebeurtenis, zoiets, maakt ook voor een goede film.

Jolie speelt ontzettend goed, als vooral een kalm en beleefd slachtoffer die tegen iets in gaat wat eigenlijk te groot was, zo werd gedacht. Ze is er hier niet om er mooi uit te zien, al doet ze dat regelmatig wel .

Het einde was ook uitstekend, niet te emotioneel maar gewoon op het zelfde niveau als de rest van de film. Na gran torino opnieuw een voltreffer van Eastwood die ik heb gezien. 4*

Hmm, nee. Ik ben helemaal thuis in de sleazy b-films van de laatste jaren, en 'Chaos' is in die categorie een zeer vermakelijke 'remake' van Last House. Veel meer aan het bronmateriaal gebonden (vooral qua stijl) dan het zielige gladde gedoe uit 2009.

Ik miste alleen de scene in het water nog, maar verder... Prima gespeeld ook overigens, met nog wat hardere gore dan Craven mee voor de dag kwam maar aan de andere kant heeft Chaos te kampen met een onzichtbare soundtrack waardoor er een hoop potentiële sfeer niet benut wordt.

Toch ziet het er allemaal lekker ouderwets uit. Je moet wel echt een trashy rape & revenge fan zijn om dit te kunnen waarderen. Maar die zijn er gelukkig nog! Met z'n korte speelduur (haal nog maar 6 minuten van de aangegeven 74minuten af) en toch best leuke herkenbaarheid is dit meer dan geslaagd.

Uitgebreide review

Ook deze van Chris Sun is leuk, met potentie tot meer. Helaas komt dat er niet écht uit. Clichématige slasher met dito backstory, maar dat mag de pret niet drukken. Ziet er allemaal wel weer aardig uit, zeker richting het einde biedt het een aantal goede locaties (beetje old school Texas Chainsaw achtig, met name het tweede deel. Aanwezigheid van Moseley hint daar ook wel naar). Film heeft baat bij z'n imposante killer; die pas na een uur ten tonele verschijnt. Zitten een aantal fraaie kills in (zo'n ''jawbreaker'' is altijd wel een eyecatcher, zie je veel in splatter films terug) en daar moet je het maar mee doen.

Zo'n Tara Reid begint wel een beetje sneu te worden. Heeft zich na Sharknado weer een beetje in de kijker gespeeld ( ... ) maar loopt erbij alsof ze d'r hele carrière shag heeft zitten draaien terwijl een dikke producent coke van haar lichaam af snuift. Maar hoe relevant dit is... ? Vermakelijk voor de kijkers die nog niet zijn uitgekeken op de standaard formule-slasher. Best goed te doen!

Scagliotti is behoorlijk scherp en speelt het weer met alle gemak van de wereld, de flick zelf is echter te clean en teenage ''glee-ish'' aangepakt waardoor het voor de horrorkijkers onder ons geen al te fijne zit zal worden. Erg snedig is het halverwege ook al niet meer en dan is het wachten tot het voorspelbare slotakkoord van dit feministische maatschappijkritiek kanon. Leuke poging, maar weinig nieuws onder de zon.

Vind de stijl totaal niet ten goede komen van de bakken vol potentie die deze locatie te bieden heeft. Niettemin bevalt de (grotendeels) low-key aanpak me erg goed, al durft het dat uiteraard weer niet tot het einde vast te houden. De uitgekauwde hectiek richting het einde gooit aardig wat roet in het eten. Maar verder is het vermakelijke middelmaat met een vertrouwd maar effectief scenario.

Typische post-Scream slasher. Wat dat betreft vind ik de invloed van Scream altijd wat overroepen, want hoeveel écht goede films heeft het sindsdien geïnspireerd? Meestal zijn ze véél te tam (zie hier..) en voorspelbaar met een nogal gezapig sfeertje. Gelukkig is de slasher inmiddels weer wat ''verder'' gekomen (meer back to basic, eigenlijk). De veel te jong overleden Brittany Murphy speelt het brave burgertrutje en doet dat zoals het destijds van zo'n rol werd verwacht. Deze Cherry Falls staat in veel toplijstjes wat betreft moderne slasher (post 2000), maar de reden waarom...? Erg grappig / gevat is het ook allemaal niet (meer).

Toevallig de tweede door Doense & Slagter gecoproduceerde Ierse horrorfilm die ik in korte tijd heb bekeken. Na Nails (2017) - Full Cast & Crew - IMDb heb ik bij deze Cherry Tree eigenlijk precies hetzelfde gevoel; het is 't allemaal net niet. Ondanks wat toffe set dressing voelt het toch nog voornamelijk duf Brits. Het blijft ook wel een groepje landen waar zeer weinig echt interessant horrortalent ronddwaalt. Ze hebben, in tegenstelling tot in andere belangrijke periodes van het genre, niet echt meer een eigen smoelwerk en zijn vaak relatief braaf en zelden tot nooit visueel prikkelend. Één van de weinige titels die op dat vlak wel enigzins interessant was ( The Canal (2014) ) , kent 'toevallig' een andere Nederlandse producent.

Vreselijk cute

Echt een heel aandoenlijk filmpje, waarin de rollen geweldig worden vertolkt. Chow speelt dit goed, maar vooral de kinders zijn érg leuk. Spelen allemaal lekker overdreven en met plezier, zie je er duidelijk aan af. Dat kleine baasje

Het wezen CJ7 is ook bijzonder leuk. Van alles wat hij doet word je vrolijk, onmogelijk om te weerstaan! Zelfs ondanks de tientalle clichés ervaar je het nergens als een cliché filmpje, het is allemaal zó leuk met al die flauwe humor en leuke personages dat het gewoonweg niet uit maakt.

Na Shaolin Soccer & Kung fu hustle opnieuw een zeer geslaagde Chow. 4* en benieuwd naar z'n eerdere werk!

Graphic horror. Opvallend bruut filmpje, dat zich stijlvol inpakt... maar daaronder pure torture porn verbergt. De onwennige verhaalstructuur werkt sterk in het voordeel dankzij de continue verschuivingen in kleurgebruik en tempo, waardoor het vooral een kwestie van ondervinden en niet per se begrijpen is. Doet er verder weinig toe, want centraal staat de neergang van een volwassen vrouw in een broeierig en rumoerige omgeving. Enorm goed gespeeld door Mai Charoenpura, die er met volle overtuiging een bloederig zooitje van maakt waar je als kijker langzaam in weg zinkt. Daarnaast werkelijk bloedmooi in beeld gebracht door Tiwa Maytaisong.. klasse!

Wacky shit Heb Sasaki al langer op het lijstje staan. Ik zie nu pas dat dit een vervolg is op Crazy Lips (die ik ook heb klaarstaan). Lijkt me vooral door de helderziende te komen (als ik beide plotjes zo lees), want verder is dit een behoorlijk rond verhaal. Een bijzonder vreemd verhaal, that is... Where to begin?!

Man ruikt willekeurig aan z'n schoen, een telefoon traceren via psychic powers door de telefoonlijn (ohyeah!), doorbreken van de vierde wand, zang, indianen, pop/kind/alien(?!?!), cartooneske geluiden, men in black... en als iemand geen WC in huis heeft, dan weet je dat het een Alien is! DUH!

Af en toe érg grappig en intentioneel slecht/fout. Charmante onzin met een dikke knipoog. Wie op gore zit te wachten (gevaarlijke titel), komt bedrogen uit. Er gebeurt niet eens zo heel veel qua actie (horror = meer sciencefiction), maar de vlotte opeenstapeling van weirdness zorgt ervoor dat je dat niet zult missen.

I'm your friend till the end

Eerste Child's play die ik heb bekeken, voor zover ik me herinner.
Heb al wel Seed & Bride of Chucky gezien, die vond ik wel tof maar eigenlijk alleen dankzij Chucky.

Op het eerste gezicht is het niet eens een echt angstaanjagende pop maar hij laat, hoe verder de film vordert, toch zien een creepy killer te zijn. Hij ziet er erg puik uit en vooral wanneer hij afgebrand is was het indrukwekkend, erg toffe eindscéne leverde het op.

Enige puntje van kritiek is dat irritante jong, met z'n slome monotone stem, gatverdamme wat een aanfluiting.
Verder voelt de hele film lekker vertrouwd aan, weinig tot geen dode momenten en zelfs voor de huidige standaard houd deze zich nog goed staande dankzij de humor en een heerlijke sfeer.

Ben benieuwd naar de andere Child's play delen, maar die zullen ongetwijfeld flink minder zijn. 4*

Spijtig dat ik deze niet direct (of kort na) het eerste deel heb bekeken. Had ze graag wat beter naast elkaar willen leggen. Lijkt me één van die zeldzame uitzonderingen waar het eerste deel gewoon overtroffen wordt. Of in dit geval; aftroefen. Want Chucky lijkt volledig los te zijn. Ik moet Child's Play 3 en de als laatst verschenen Curse of Chucky nog zien, maar het einde in de fabriek in dit deel lijkt me toch onovertrefbaar. Wát een geweldige finale van een verder zeer vermakelijke killer doll flick. Een voorbeeld voor vele.

Ontzettend mooi, hard, meeslepend en realistisch.

Een verhaal dat je grijpt, niet alleen origineel maar vooral interessant.

Clive owen doet het weer eens fantastisch maar ook de rest mag er wezen. Ook tijdens de stukken waar de actie een lange tijd niet voorkomt is het interessant om naar te kijken.

Vooral omdat het visueel een plaatje is, de hele 'feel' van de film is voor mij uniek en het camerawerk zeer mooi, vooral de actie scenes zijn zo mooi om te aanschouwen. Het is haast alsof je er middenin zit..

Die minuten lang durende aan 1 stuk door gefilmde scene is echt prachtig, zal heel wat tijd hebben gekost, maar het geeft de film nog iets extra's.

Had er al hoge verwachtingen van maar het is beter gebleken, een must see. 4.5*

Pfohh, dit viel echt niet mee. Eenmaal Tom Savini uit beeld is, is eigenlijk het beste al achter de rug. Je zult je op dat moment ongetwijfeld afvragen; dat meen je toch niet? Maar echt, het eerste kwartier is as good as it gets. Er hangt een rare blauwige gloed over het beeld wanneer een groep bewapende mannen (en wat air support in de vorm van een helicopter - daar ging het budget...) hun volledige voorraad munitie opschiet aan, zo lijkt het, slechts een handjevol übertrage zombies. Pas met hulp van zombie-legende Tom Savini komen ze ergens. Al dual-wieldend met z'n guns (en dan bedoel ik niet alleen z'n armen) zwaaiend aan touwen en rollend over de motorkap, inclusief de meest bizarre dubbing ooit, roeit hij de hele ondode populatie uit. Knullig is het juiste woord hier. Hij noemde het zelf "the biggest piece-of-shit movie ever made". Juist.

Alles is al een beetje gezegd he, wat positieve punten betreft Maar goed, kan het nog wel een keer herhalen met 2 of 3 nieuwe woorden... Verfrissend! Is er één van!

Geweldig debuut van Bob Clark. Toch wel bijzonder om te zien hoe hij van hordes zombies naar stijlvolle slasher gaat en daarna weer terug naar zombies. Deathdream hoop ik ooit nog tegen te komen, lijkt me geweldig! Hoe dan ook, hiermee bewijst hij wel een geweldige feeling te hebben voor het genre.

Niet alleen neemt hij lekker de tijd om iets neer te zetten, hij weet ook nog eens het opgemaakte geduld van de kijker terug te betalen met een schitterende finale. Heb echt zitten genieten achter m'n tv'tje terwijl al die kleikoppen (eindelijk ) eens lastig kwamen doen. Daarvoor had ik overigens ook niet veel te klagen, want het eerste uur weet genoeg te bieden zonder echte hoogtepunten.

Leuke opzet, zeer sfeervol zoals al reeds eerder genoemd. De soundtrack is één van de duidelijkste sfeermakers, daarnaast is de goedkope en beperkte belichting eigenlijk perfect. Dom smoesje om lantaarnpalen te gebruiken, maar dat is juist wel charmant uiteindelijk . De humor is leuk en die Alan Ormsby speelt een tof haat-figuur. Verder valt er weinig op te maken uit de cast, maar het volstaat alleszins.

Duidelijk niet voor iedereen geschikt, ook niet per se voor de zombieliefhebber. Maar de aanpak is (komt 'ie weer...) verfrissend genoeg om alle lof te ontvangen!