Opinions

Indrukwekkend!

Waar eden lake al een gedurfde stap zette om jongeren neer te zetten als moordenaars op een realistische manier, gaat dit nog even een stukje verder, al is dit wel een stuk onwaarschijnlijker

Gedurende de hele film hangt er een zeer ijzige spanning, je weet niet wat er aan de hand is en de gebeurtenissen zijn behoorlijk indrukwekkend gezien de context.

De mysterie maakt deze film bijzonder spannend, je weet nooit wat er gaat gebeuren en dat zorgt voor erg originele en verrassende scènes.

De kinderen zijn daarnaast ook nog eens uitstekend gekozen, heel nietszeggend en daardoor angstaanjagend.

Een grote verassing en erg indrukwekkend! 4*

Met name de eerste short en de wrap-around story -vooral het einde- zijn de moeite waard. Tweede en derde zijn wel héél erg niche. Geen idee wat je daar als neutrale kijker mee aan moet, alhoewel die derde nog eventjes leuk is; maar daar valt na 5 minuten weinig nieuws meer te halen. De overall themes zijn plat, vulgair en met name erg graphic. Wanneer de stront letterlijk de ventilator raakt, heb je eigenlijk álles wel gezien Aan Monsturd (2003) niet genoeg? Chillerama voorziet. Geinig tussendoortje, maar alleen voor de low-budget kijkers met een olifantenhuid.

Hellavator moet ik nog steeds zien (ligt al tig jaar hier op DVD klaar...), maar deze dame met de bloederige kettingzaag was eerst aan de beurt. Wat een ontzettend leuke rol van Mizuho Abe. Zij is echt spot-on als cynische delinquent die gewoon haar tentamen wilt maken. Heeft een fijne uitstraling (fan service galore) en bovendien erg scherp en grappig in haar expressies. Verder is het weinig nieuws onder de zon (voor wie bekend is met o.a Sushi Typhoon, inderdaad), maar voor de liefhebbers die er nooit genoeg van krijgen, is het as good as it gets Zeker de laatste jaren is dit een redelijk zeldzame verschijning. De weirde splattermarkt is blijkbaar toch een beetje terug aan het verschuiven richting het oosten.

Geen minuut te lang en tot de rand gevuld met actie, gore en vreemde creaties. Aanrader!

Zeer degelijke, iet wat voorspelbare thriller. Wanneer zelfs Moore niet compleet afschrikwekkend is, dan is dat wel iets om te koesteren. Film wordt bijna volledig gedragen door een solide cast (terwijl het verre van personal favorites zijn) en komt daar grotendeels mee weg. Het verbloemd lange tijd het doorzichtige script, maar is om diezelfde reden érg makkelijk vermaak. En daar is niks mis mee!

Ha, hij heeft wel smaak ja, vooral de nr 2

Net gezien, was weer smullen!

Geweldige actie scéne's en daar draait het om, maakt me niet uit wat ze met het verhaal doen verder en zal daar dus ook niet over beginnen. Zowel horizontaal als verticaal is de actie echt genieten, die laatste scene op al die balkonnetjes, reclame uithangborden en andere richeltjes is echt briljant.

Vooral tof dat het een keer een meisje is, een erg jong meisje, heel knap hoe ze dit allemaal kan, beloofd nog veel!

4*, ik begin er steeds meer van dit genre te houden.

Winnick is een close to perfect horror actrice....jammer dat ze zich daar niet meer begeeft. Dit tamme thrillertje komt in de uitwerking nooit boven z'n verhaal uit en slaat een behoorlijke flater richting het einde. Het plot werkt aan het begin best interessant, maar vervalt al snel in het gebruikelijke zoek en speurwerk om vervolgens voort te kabbelen zoals velen in zijn soort. Niet per se slecht, maar simpelweg verwaarloosbaar.

Niet echt constant boeiend maar het kent een paar erg gave scénes en een tof hoofdpersonage die goed word neergezet door Bana. Ziet er visueel vaak wel strak uit en het verhaal was ook zo slecht nog niet. Lekker zwart-komisch allemaal waardoor het lekker wegkijkt maar ondanks dit toch niet bovengemiddeld weet te scoren.

Fijn maar had leuker uit kunnen pakken.

3.5*

Heavy violence.

Sinds Wai Dor Lei Ah Yut Ho (2010) heb ik niet meer zo'n extreem vertoon van blood & guts gezien. Ik zou Chromeskull, zoals wel meer bronnen dat doen, tot de smerigste (Amerikaanse) slashers ooit rekenen. Sterker nog, het is dé hardste slasher uit deze hoek van de wereld. Europa kan er wat van, Azië laat het graag zien... maar Robert Hall die doet het nu ook!

Je zou het van Ittenbach wel verwachten, dit soort keiharde over-de-top mutilaties die volledig ON-screen worden vertoond. Verdomd knap en bikkelhard. Het is dan ook verrassend om te zien dat dit me nu zo weet te overtuigen, terwijl 2 jaar terug het eerste deel mij niet kon imponeren. Dat zou nu wel anders zijn aangezien het personage op een hoop waardering kan rekenen van mij.

Danielle Harris komt ook nog even opdraven. Dé coolste horror vixen op dit moment. Met het derde deel van Hatchet (2006) op komst is dit tussendoor natuurlijk geweldig om in op te draven. Al heeft ze geen aanwezige rol. In het derde deel zal dit denk ik iets anders gaan liggen!

Al met is dit een heerlijke duistere slasher die werkelijk nergens voor terugdeinst. Chromeskull zal uitgroeien tot cultfiguur en een fanbase voor dit werk van Hall zal zich zonder problemen vormen. De positieve en negatieve reacties zullen voorspelbaarder dan ooit zijn hier. Probeer er gewoon lekker vanaf te blijven als je de eerste al helemaal niks vond

Tony's Cinema Trash: Chromeskull: Laid to Rest 2 (2011) - tonypulp.blogspot.com

Was redelijk sceptisch t.o.v het concept, maar Chronicle presteert naar behoren met uitzonderlijke special effects die de film naturel doen aanvoelen. Slimme touch ook met de manier waarop de camera binnen deze stijl toch z'n gang kan gaan. Om vervolgens enkele fantastische shots eruit te trekken. Indrukwekkend, maar het concept wordt niet tot het uiterste gebruikt. Veel gemiste kansen, maar wie weet wordt het de komende jaren nog eens opgepikt.

Best vermakelijk.

Maar zoals verwacht écht gemaakt voor de jongere doelgroep. Dat is geen noodzakelijk kwaad, vaak genoeg spreekt het me gewoon aan, hier was dat helaas niet altijd het geval.

Echter wist het me wel mee te nemen. Het heeft weinig tijd nodig om alles neer te zetten, maar neemt vervolgens wél veel tijd om het verder uit te werken. Had het graag een half uur korter gezien, dan kon er wellicht nog een halve punt bij.

Hoewel de jonge acteurs/actrices duidelijk hun best doen, weet het nergens bovengemiddeld te geraken, niet in de personages zelf noch in de vertolking. De situaties waarin ze belanden getuigen verder helaas van weinig fantasie, dat doet vooral de daaruit voortkomende actie niet veel goeds. Weinig leuke dingen kunnen zien, de special effects laten het hierbij ook nogal eens afweten.

Het idee achter Narnia kan heel leuk (fantasierijk) uitgewerkt worden, helaas wordt er nergens een gevoel van magie op de kijker overgebracht. Erg jammer dat de wereld te weinig 'eigen' sfeer uit ademt om goed te slagen, althans voor mij. Weinig gebruik gemaakt van (vooral-) de sneeuw-scenery, kan mooie plaatjes opleveren, maar dat lieten ze hier behoorlijk afweten.

Dan vond ik de grootse groenen velden waar ook de eindslag zou plaatsvinden net wat mooier. Al helpt dat uiteindelijk ook maar weinig, aangezien de kinderachtige en vooral tamme (/flauwe) oorlog hier nauwelijks weet te boeien en de visuele flair hierdoor wat vervaagd. Het lijkt op een stripped down version van LOTR, leuk voor de kids maar ik verloor de aandacht vrij snel.

Hoewel ik nu merk dat het allemaal erg negatief klinkt, kijk ik niet geheel ontevreden terug, hoewel het korter had gemogen voelde het 't meest van tijd gewoon vlot aan en wist het verhaal genoeg leuks te doen om me toch te vermaken. Al met al een voldoende, maakt niet direct benieuwd naar het 2e deel, maar een domper is het allerminst.

Wow! Fukasaku is vooral bekend van zijn Battle Royale films en daarnaast uiteraard van een goed aantal jaren 70 cult classics. Je denkt in ieder geval niet meteen ''laat ik me eens op zijn 90's werk storten'', zo'n titel die (bijna) niemand heeft gezien. Ik heb een afwijking waardoor ik dat dus juist lekker wel doe. En bij dit soort regisseurs vaak met daverend succes. Crest of Betrayal is geniaal.

Toon wordt meteen gezet met Orff's O Fortuna, waarna de film zich ontpopt tot een klassiek Japans actie/drama met een pittige romance. Fukasaku laat zich van zijn beste kant zien, met veel oog voor detail en prachtige belichting (Zie hier met het smaakvol en subtiel belichten van het moordwapen). Om nog maar te zwijgen over zijn strakke composities (Zie hier en hier). Soms Kurosawa-achtig in z'n lijnvorming.

Halverwege volgt een (voor mij) welkome ommekeer. De film wordt duisterder, zweeft wat meer (je kunt het ook gerust rommelig noemen) en de scheut horror maakt het geheel behoorlijk bizar. Film is vanaf dat punt nergens meer in evenwicht en juist dát kan ik enorm waarderen. Lastig aan te raden omdat het dus een mishmash van allerlei genres en thema's is, maar oh wat heeeeerlijk dat Fukasaku's werk in de 90's nog dit niveau weet te halen. Dat biedt hoop voor alles wat nog ongezien is tussen zijn bekendere 70's werk tot aan dit.

Christopher Ray is geen onbekende onder de liefhebbers van (foute) B-films. Circus Kane past moeiteloos in zijn oeuvre... en is waarschijnlijk één van de betere. Uiteindelijk bekeken omdat James Cullen Bressack hier aan mee heeft geschreven en een korte cameo heeft aan het begin van de film. Vrij cheesy (Saw-achtig) verhaaltje met Tim Abell als overtuigende mastermind Balthazar Kane en een groepje enthousiaste horrorliefhebbers als mak slachtvee voor een stel bloeddorstige clowns. Personage 'Big Ed' loopt rond met een Hollywood Chainsaw Hookers (1988) t-shirt en met nog een handjevol andere leuke (obscure) verwijzingen zit het op dat vlak wel snor - mocht je dat leuk vinden. Verder méér dan genoeg interessante gore, met name in de props / aankleding van het geheel. Alleraardigst tussendoortje.

Grauw. Bij zo'n locatie schieten de wilde ideeën automatisch naar binnen, maar Foy houdt zichzelf in en levert een magnifiek staaltje sfeervolle zenuwsloperij af. Hij geeft best veel van het mysterie weg, maar levert daarmee niks aan spanning in. Geweldige locatie, straalt volledige horror uit al doet de film zelf soms meer denken aan een rauw drama. Prima combinatie die uiteindelijk moeiteloos de 80+ minuten vol maakt. Mede dankzij uitsluitend solide performances en een ge-wel-di-ge soundtrack, waarbij de film staat of valt. 4 dikke sterren en weer een mond die openvalt van verbazing bij het zien van de score.

Walgelijk, schreeuwerig begin. Pure kitsch, koude rillingen. Zet die toon vervolgens niet consequent door gelukkig (enkele personages blijven echter wel druk, schreeuwerig en vaak wat dommig) en maakt zo wat ruimte voor wat moois. Ik vind het wat flauw om kritiek weg te wuiven onder het mom van 'ja, maar in die tijd...', daar heb ik in ieder geval geen boodschap aan. Als Citizen Kane écht zo vernuftig is, dan zou dat zelfs 70 jaar na dato goed zichtbaar moeten zijn. En ja hoor; dat is het best (soms). Vooral qua belichting erg fraai, met mooie 'dikke, brede' lichtstralen en fraai spel met schaduwen (die overgang van het ontslag van Leland!). Aan de andere kant ook vaak genoeg te flets en verder een handjevol tenenkrommend lelijke uitspattingen die voor zichzelf spreken. Een mixed bag dus.

De verwijzingen doen me niks en de kwaliteit is echt om te janken. Opvallend is trouwens dat ik hier een Nederlandse uitgave van in m'n kast aantrof. Geen idee hoe ik eraan ben gekomen, maar fijn. Was wel benieuwd!

Viel best tegen, al is het goed kijkbaar. Leuk thema, die aids slachtoffers. Al vind ik het spel van de radio host erg vervelend worden naarmate de film vordert. Geen sympathiek personage. De kills zijn aardig opgezet maar missen het plezier waar ik naar op zoek was.

Een beetje uitdagender is welkom, maar het kan slechter. Hele kleine 3* en een uitgebreide review.

Kinderachtig
Helaas, want het verhaal is best te pruimen en het was allemaal leuk vormgegeven in het begin.
Helaas laten sommige scenes een slechte indruk na, zoals die met de rat of de ontsnapping in het bootje.
Beetje jammer zijn ook de acteerprestaties, niet al te best maar het is ook wel eens slechter voorbij gekomen. Murray was ook maar matig, vond zijn rol sowieso niet bij hem passen.

Het geheel kijkt makkelijk weg, voorspelbaar maar wel een goed tussendoortje.
2.5*, familie avontuur, je moet er van houden..

Mwha

Wat mij betreft hinkt deze Clash of the Titans een beetje op 2 gedachten. Aan de ene kant is het best vermakelijk onzin die zichzelf heel cliché presenteert en er wat mij betreft wel mee wegkomt, maar aan de andere kant mist het enige vorm van overtuiging en is de held hier een jan lul zonder uitstraling.

De effecten zijn prima, het verhaal biedt veel ruimte voor grootse actie en die mogelijkheid wordt wat mij betreft wel aardig benut. Hoewel het vooral de settings zijn die mij het meeste bijblijven en niet zozeer de 'daden' van onze held. Vooral aan het einde vond ik het bijzonder geslaagd, spectaculair maar nog altijd binnen de lijntjes aan het kleuren.

De dialogen zijn echt te cheesy voor woorden, werkelijk iedere zin vormt een cliché, in sommige films kan ik dat ontzettend waarderen maar in clash of the titans lijkt het vaak nogal tegenstrijdig. Leterrier is in al z'n films al een tikkie te serieus en ook hier valt me dat wat tegen, het 'klopt' niet.

Clash of the titans is vermakelijk maar niet memorabel.

Het begin is even onwennig, ondanks de geweldige aankleding is het een beetje vlees noch vis. Maar wanneer het einde nadert begint de film los te komen en komt alles wat ik aan het begin nog zo miste aan bod...en dan x2. Verrassend ver over de top met effecten die nog altijd sterk overeind blijven staan. Een Sciencefiction concept dat verouderd lijkt, maar qua uitwerking in ieder geval nog altijd even vermakelijk is gebleven. Meer van dit, please!

Bijna vergeten dat ik hier nog het één en ander over heb geschreven op eigenwereld.nl. Leek me een mooie kans om weer eens een troma-pareltje te zien. En laat dat maar aan Lloyd over, zijn humoristische over-de-top kenmerken zijn weer om te smullen.

Kleurrijke figuren, krankzinnigheid ten top en de humor is lekker onsubtiel. Tsja, wat moet ik nog zeggen...het is alles wat ik kon verwachten en dat betekent dus dat dit weer relatief briljant uitpakte.

Het einde brengt nog wat toffe effecten dus alles is weer vertegenwoordigt...lekker!

Ondanks de luchtige toon en capabele regie (al ligt dat een beetje genuanceerder dan het zo klinkt), is dit een behoorlijke drol gebleken. De CGI is werkelijk om te janken en haalt alle actie volledig onderuit, ondanks dat dit in de lijn der verwachting ligt én niet bepaald een standaard afknapper is voor mij. Maar ondanks het degelijke camerawerk (het is niet per se een drakerige no budget film), weet het in 70 minuten (ja, + 10 minuten aftiteling) toch aardig snel te vervelen.

Een lege huls. Het begon best veel beloven met een prettig sound design en... nouja, alleen het sound design op dat moment. Hetgeen waar 'Clean, Shaven' echter mijn plank volledig misslaat, is het gebrek aan aansluitende visuals. Veel te behouden geschoten en ook nog eens oerlelijke fletse kleuren. Ik kon er weinig uithalen.

Qua verhaallijn misschien nog wel een beetje interessant op sommige momenten, maar verder weet het 0,0 indruk te maken. Vooral een film die je maar net mee moet voeren, wanneer het dat niet doet zit je toch mooi 80 minuten lang naar een wat krampachtig voortslepend geheel te kijken.

Wat de grootste dooddoener is, is het repetitieve karakter van het (op het eerste gehoor erg interessante) sounddesign. Na een tijdje raak ook ik daar op uitgekeken en dan is het uitzitten geblazen. Hier en daar een opleving (oké einde en een vrij smerige scene) maar het zal vooral onthouden worden als koude kak op de late maandag middag.

LeVeck geeft een grappige draai aan het Exorcism gegeven, maar heeft het lastig om dat alles soepel naar het einde te brengen. Tijdens het middenstuk toch een paar tropes die ik wat minder vind, vaak ook gepaard met matige CGI die makkelijk voorkomen had kunnen worden. De ideeën zijn in ieder geval niet fris genoeg om die effecten te verantwoorden. Het einde maakt het daarentegen wel weer goed, met nog een smakelijke transformatie. Daar heb ik wel een zwakke plek voor. Grotendeels zeer kundig gemaakt, ook het acteerwerk is in orde, al zet ik grote vraagtekens bij de intercutting. Die stukjes van 'de kijkers' kan ik missen als kiespijn.

Hele leuk melige komedie met een zoals meestal erg geestige sandler en een grappig verhaal.

Genoeg goede grappen en de drama is zelfs nog te pruimen..

3.5*

Zo, dat ontaarde even in een pittig naargeestig verhaaltje richting het einde. Wel erg onorthodox Dat gevoel weet het echter op geen enkel ander moment aan te bieden, daar is te film te cliché en klinisch (haha...) voor. De horror van down under blijft getypeerd door een ''aardige'' productie waarde, maar weinig daadkrachtig... zonde!

Melancholische indie-film over de jeugdige struggles met seksualiteit. Vinkt netjes de hele ''ik-wil-het-goed-doen-op-alternatieve-festivalletjes''-lijst af. Heb mijn portie hipster muziek wel weer gehad voor dit jaar... en dat al op de eerste dag. Crystal Fighters is niet echt iets wat ik wil horen op een feestje Maar toegegeven: er hangt een charmant coming-of-age sfeertje (en oogst terecht lof van liefhebbers uit die hoek) en er zitten genoeg eigenaardigheden/details in. Oscar als aspirant make-up artiest bijvoorbeeld en de pratende hamster, maar dat laatste is nogal cringy. Had best anders gekund en is ook een té goedkoop middel om later de traantjes te trekken. Maar als non-liefhebber (van zowel gay-interest als coming of age films) opvallend goed te doen.

Nogmaals herzien.

Blijft absoluut op 5* staan. De wijze waarop Cloverfield zich laat zien is bijzonder, de handycam is geen gimmick, maar gewoonweg essentieel om het gewenste effect te bereiken. Vanaf minuut 1 zat ik er al in, tot het laatste woord gesproken werd.

De introductie in de vorm van een afscheidsfeestje wordt hier door velen afgeschreven als 'saai' en 'overbodig', echter zou het waanzin zijn om dit weg te laten. Echt een band creëeren doet het niet, maar de onderlinge verhoudingen en de latere handelingen krijgen hierdoor wel meer kracht mee. Essentieel dus.

Wat verder perfect voldoet binnen het realistische beeld van Cloverfield, is de briljante actie die goed in de hand gehouden wordt. Nergens schiet het uit de bocht, iets wat al gauw verleidelijk kan zijn. Het simpele 'what if..' scenario wordt perfect benut. Hoeft dankzij de vrij korte speelduur nergens gerekt te worden wat leidt tot een achtbaanrit die pas stopt wanneer het niet anders kan, wat dus zorgt voor de unhappy ending.

Af en toe weer met kippenvel zitten kijken, op de punt van de bank, handen dicht geknepen en met het geluid voluit. Wanneer dat lukt bij een 3e herziening, zou een score van lager dan 5* onterecht zijn.

Grappige, absurdistische bodyhorror. Weet regelmatig gevat uit de hoek te komen. Zit vooral in wat details verborgen, want de rode draad is een gevalletje horror 101. Eerste helft komt Jon Watts er nog mee weg, maar eens de nieuwigheid eraf is, schiet hij als regisseur toch tekort. Sprokkelt hier en daar wat good will bij elkaar met brute gore en donkere humor - vaak een combinatie van de twee. Stoer clown-design ook! Al mocht de transformatie w.m.b meer centraal staan. De weg die het scenario halverwege inslaat, neemt wat mij betreft de aandacht teveel van de kern weg. Krappe 3.5*.

Victor Salva is een viespeukje. Na deze film aangehouden én 3 jaar gekregen. Reden? Hij kan niet van kleine jongetjes afblijven. Met dat in het achterhoofd is het een bijzonder ongemakkelijke kijkervaring. De manier waarop de film opent is gewoonweg naar. Allemaal half naakt (terwijl het in soortgelijke films áltijd in pyjama was, zeker op deze leeftijd) en met veel twijfelachtige kaders. Camera mag best iets hoger, soms. ''Grappig'' genoeg ging de beste man, na het uitzitten van zijn straf, verder met een film van DISNEY. Ha ha.

Clownhouse zelf is niet zo tof als ik had verwacht. Wel behoorlijk sfeervol, zeker een volbloed 80's tienerhorror. Geweldige soundtrack ook. Maar verder een wat duffe, weinig excentrieke, nogal veilig filmpje. Clowns zijn hier ook meer een populariteits-item dan dat het daadwerkelijk voor een extra ''laag'' (of creativiteit) in het verhaal zorgt. Vermakelijk, maar met een bittere nasmaak.

Gemiste kans. Begon best aardig -hoewel het idee duidelijk gejat is- maar weet dat met name in het middenstuk niet goed vast te houden. Groot pluspunt vond ik de casting. In plaats van die typische Amerikaanse tutjes, krijg je hier twee doorsnee tieners die eerder om hun acteerwerk zijn gekozen dan hun looks. Dat zie je niet vaak meer. Einde nog redelijk sfeervol wanneer de dames opgesloten zitten in een kleurrijk belichte ijswinkel met een demonische clown, maar zo ludiek en over de top als de titel... wordt het helaas zelden.

Op IMDB spreken een aantal (Canadese) gebruikers nog met een aanstekelijke nostalgie over deze vergeten prent. Brenton Spencer is bij mij bekend van het vrij recente Crowsnest (2012) en op basis daarvan leek deze de gok wel waard. The Club doet erg denken aan het werk van Kevin Tenney , die ook graag een ongewbruikelijk mengelmoesje maakte met subgenres en eenzelfde fantasy vibe over zijn horrorwerk had hangen. Hier zorgt het bovennatuurlijke, de demonen, de gotische setting en de slasher-achtige structuur op z'n minst voor een opvallend gebeuren. Dat allemaal met een oertypisch 90's sausje. Onterecht door iedereen vergeten!!