Opinions

Spandex killer! What's not to like?! Veel fouter worden slashers niet. Dat heeft Prior goed bekeken, want van alle andere aspecten hoeft hij het niet te hebben. Instant cult gevalletje. Veel meer dan een über cheesy tijdsbeeld met veel gym-action (en het douchen) is het niet. Geweldige soundtrack ook, ja

Gelukkig niet al te representatief voor z'n werk. Een beetje het nageboorte van zijn oeuvre. Best vermakelijk, maar valt al snel in herhaling en weet überhaupt niets verrassends te bieden. Voelt nogal 70's aan en mikt vooral op wat typische sleazy elementen.

Cult Movies Reviewed: Killing Car (1993, Jean Rollin) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Gedurende de hele film met de gedachte dat het een standaard thriller is gekeken, denkende te weten wie er achter zaten.

Bleek ook juist te zien, maar op wat voor een manier was toch een verassing.

Het verloop, vooral het eerste uur, was nogal slap en voorspelbaar, daar hadden ze meer mee moeten doen. Zodra het einde naderde werd het wat spannender en interessanter.

Al met al in z'n opzet zeker geslaagd al had het op bepaalde vlakken wat meer nodig gehad om volledig te kunnen overtuigen. 3* is wat overblijft, alleraardigst vermaak.

Het zou niet hebben misstaan in het oeuvre van Herschell, het is qua stijl érg a-like en ook de typetjes lijken zo uit zijn films gewandeld te zijn .

En daarom is deze Killing Spree ook bijzonder gaaf. Een heerlijk debiel werkje, vaak erg lomp en bijzonder goedkoop; yeuy. Echt als splatter wil ik het niet zien, eerder een fijn psychotisch werkje met een opvallend sterk neergezette psycho. Die look van Asbestos Felt is op z'n minst bizar te noemen .


Heb me ziek gelachen om die scene. Zo'n moment waar je het uiteindelijk voor doet. Tijdens het eerste uur is het vooral wat afwachten maar wanneer het dan eindelijk los gaat is het erg genietbaar. Aantal toffe kills en vooral de laatste twist doet het ééérg goed Geniale zet om z'n slachtoffers terug te laten komen uit de dood, ziet er ook nog eens smakelijk uit.

Het tempo is soms wat te laag en daardoor hangt het een beetje tussen de 3.5 en 4*..

Van alle 'urban' titels van Full Moon is dit de enige die een shitload aan vervolgdelen 'verdiende'. Niet geheel verrassend gezien de vermakelijke rol van Ángel Vargas als Killjoy. Gek genoeg zou hij vanaf deel 2 niet meer in de huid van de kleurrijke clown kruipen. Lijkt me toch vooral zijn verdienste dat ze er potentie in zagen. Verder is het eigenlijk same old same old. Nauwelijks doorheen te komen wanneer Killjoy niet in beeld is en qua kills aan de tamme kant. Gezien de vele vervolgdelen verwacht ik nog wel dat ze nog bigger & better worden op dat vlak.

Briljante, metaforische cult crime classic van Ferrara met een hoofdrol voor New York, de stad met twee gezichten. En niemand die de lelijkheid van die stad beter over kan brengen dan Abel. Een film over de struggles van working class (politie) tegenover Frank White (Walken) en zijn grootschalige, criminele onderneming. Had een behoorlijk budget voor zijn doen en Ferrara vertelt, in één van de interviews op de Arrow release, lachend dat het met een simpele lunch in Italië en een krabbeltje geregeld was... 5 miljoen dollar. ''Tegenwoordig lukt dat niet meer'' grapt hij, waarna hij een slok van z'n biertje neemt. Voordeel van het grote budget is de uitgebreide sterrencast, maar ook de vrijheid (lees: tijd) om alles piekfijn te belichten, acteurs hun gang te laten gaan (Walken freewheelt regelmatig, feest om te zien) en voor de beste take te gaan. Iets wat doorgaans absoluut niet de werkwijze is voor dit soort genrefilms.

Gaaf! Gordon bleef lekker aanmodderen begin deze eeuw. Samen met Dagon (2001) staat deze King of the Ants voor zo'n beetje de laatste noemenswaardige stuiptrekkingen van een geweldige regisseur. Film oogt nogal rommelig (en dat is het ook), maar amateuristisch voelt het nergens. Duidelijk een stijl die zichzelf gaandeweg rechtvaardigt. Middenstuk verreweg het beste gedeelte, kort gevolgd door de grande finale. Aanrader! Bijzonder weinig Gordon fans met een bijdrage hier..

Shitty movie!

Killer Pussy is wat mij betreft de reden waarom ik zo van films hou. Werkelijk de grootste onzin kom je tegen, gemaakt met vaak een miniem budget maar met veel fantasie en plezier. Killer Pussy is werkelijk dramatisch slecht, maar voor alles is een doelgroep .

Ik heb iig zwaar kunnen genieten. De cartooneske geluidseffecten, de belabberde gore en dito parasiet (handpop ), vergeet vooral de misplaatste muziek niet en wat willekeurig naakt, wat natuurlijk niet mag ontbreken. Waarom is dat leuk? Hmmm..

Als ik een film zou moeten maken, zou ik een poging doen tot dit soort werkjes, onvervalste fun, een stel glibberige aziatische dames die liggen te rollenbollen terwijl een vaginale parasier hun 1 voor 1 te grazen neemt, briljant! Toch vraag ik me op dit soort momenten af of ik wel helemaal 100% ben .

Hoe dan ook, het moge duidelijk zijn dat dit goed is bevallen. Het duurt in z'n totaal slechts een uur, gelukkig maar, want het is dan wel gedaan met de pret. Het laatste kwartier sprong er voor mij uit. Verder waren er na de korte introductie wat saaie momenten, maar die mochten de pret niet drukken.

Kan niet wachten op Big Tits Dragon .

Woest. Maar niet op de gewenste manier. Ik ben tot op het bot geïrriteerd tijdens deze weinig pakkende 100 minuten. Een film die z'n doel compleet voorbij schiet, onsubtiel en ver verwijderd van de werkelijkheid...zeker als je het allemaal even op een rijtje zet.

De actie-reactie klopt van geen kant. Personen stellen zich onnatuurlijk op, zoals het vrouwelijke volk in de klas dat ook allemaal vrolijk achter die homoseksueel-in-ontkenning aanloopt. Geen serieuze actie wordt ondernomen tot op het moment dat ze blijkbaar doordraaien en gaan schieten. De stupiditeit straalt er werkelijk vanaf en de onmacht voelt 'gemaakt' ipv oprecht.

Ilmar Raag laat 0,0 ruimte over, hij levert de oorzaak in hapklare brokken met een soort artsy-mtv stijltje om het wat 'hip' te maken, of zal er nog een andere verklaring voor zijn? Onderverdelen in chapters is al wat flauw, maar die school-shots met dat lelijke filter zijn echt misplaatst flashy en voegen weinig toe. Doet me denken aan al die series zoals Jersey Shore and The Hills, waar je om de paar minuten een stel random city-shots te zien krijgt..

Visueel sowieso weinig boeiend, de flitsende montage staat wat mij betreft in de weg van de sombere sfeer. Één van de vele aspecten waar zo'n filmpje als Klass het toch dik moet afleggen op Elephant. Prima geacteerd verder, maar daar win je bij mij geen prijzen mee. Verbazing alom, en daarvoor quote ik kos maar even:

Kan me ook absoluut niet voorstellen dat iets zich zo klaarspeelt, zeer onwaarschijnlijke omstandigheden en handelingen. Alsof de pestkoppen er hun werk van hebben gemaakt, ik neem het woord overdreven wel in de mond.

Tussendoortje van Roth. Vooral genoten van Reeves, die net dat tikkeltje awkwardness in zich heeft om de balans tussen gefrustreerd en ronduit belachelijk te vinden. De ongemakkelijkheid van de eerste helft, is de drijvende kracht achter deze Knock Knock. Voor de ''pay-off'' hoef je het niet te doen. Als horrorkijker hoef je het ook niet te doen. Old school thrillertje, met een simpele verhouding tussen slachtoffer en daders, met een flinke scheut overacting en complete non-logica, vaak in combinatie met de cliché toevalligheden om het tot de volle speelduur te leiden. Zijn allemaal factoren waar je je als kijker van moet kunnen losmaken. Wat dan resteert is een simpel doch compleet idioot (goed!) filmpje met een genietbare Reeves.

Nogmaals bekeken, en mijn stem gaat van 3* naar 4*.

Ik heb me gewoon weer kapot gelachen om deze heerlijke komedie, lekker grof en verveelt geen moment.

Naar het einde toe waren de echt goede grappen wel op maar het bleef toch op een aardig hoog niveau hangen.

4* dus, erg grappig.

Het thema is al vaker behandelt, dat gehamer op global warming zat me wel even tegen, vooral aan het einde waar het er wel heel dik op lag.
Het eerste uur was ik blij verrast, had eerlijk gezegd geen idee waar de film over zou gaan en het zag er dus goed uit.
Vooral de scene met het vliegtuig en in de metro waren om te genieten.
Geweldige special effects, ook aan het einde wanneer je alles weggevaagt ziet worden is prachtig.
Cage vond ik een beetje irritant hier, ben nooit echt fan van hem geweest.
Ook jammer dat het aan het einde een sci-fi tintje krijgt en ik meteen met me gedachte bij 'The day the earth stood still' zat, een film die me niet zo goed beviel.

Dit is me gelukkig wel goed bevallen, de boodschap zie ik wel door de vingers dankzij de special effects, iets dat tegenwoordig wel meer films maakt of breekt, vind het zelf niet zo erg
3.5*

Een absolute must see voor iedere Nishimura/splatter fan. Na een half uur gaat 'ie plankgas en laat dat hysterische, over de top bloed-ballet tot het einde niet meer los. Ook dit keer weer een stel waanzinnige, fucked up creaties die zeer herkenbaar Nishimura zijn. Bloed squirtende tieten zijn weer de orde van de dag... en wat heeft het lang geduurd! Het is inmiddels al 8 jaar geleden sinds zijn laatste (normaal beschikbare) full feature film fuore maakte. Hij heeft uiteraard niet stilgezeten -blijft natuurlijk vooral een special effects kunstenaar eerste klas-, maar wanneer hij zelf de regie in handen heeft, is het toch vaak nog een stuk krankzinniger. Zijn take op de Meatball Machine gekte (nadat hij al in 2007 een Meatball short film maakte) is daar weer bewijs van. Ongeëvenaard!

Ik heb eigenlijk nog maar zelden dat ik oprecht kippenvel krijg van een film, dat het met beelden en muziek een brok in de keel weet te krijgen, Nakashima heeft een puur meesterwerk gemaakt waarmee dat wél lukt. Het is gewoon zo goed dat ik het eigenlijk onrecht doe met de benaming 'meesterwerk'. Het gaat veel verder dan dat, het is perfectie.

Krachtige woorden, zwevende beelden die details meepakken als geen ander, vertragingen, atmosferische muziek, geluiden overal..hard, dan weer zacht, even helemaal weg om daarna weer in te slaan. Kokuhaku is een emotionele achtbaanrit waarin je niet weet wat je mag verwachten van de volgende scene, het stapelt zich continue op en de intro alleen al mond uit op een climax die een film an sich waardig is, hij had zomaar kunnen zeggen: ik stop hier.

Wat daarop volgt is character development, ieder personage krijgt een heftige en oprechte emotionele lading mee. Ieder woord dat wordt gesproken en iedere blik die wordt geworpen draagt bij aan het gevoel dat Nakashima over probeert te brengen. Z'n visie is als geen ander, een oog voor detail waar iedere filmmaker jaloers op mag zijn en om dat visuele plaatje aan te vullen is daar een soundtrack die me continue wist te raken. Mag ik daar ook even aan toevoegen dat zijn storyline, waar ik nooit echt waarde aan hecht, van ongekende klasse is. De ontwikkeling, zowel story als character driven, is er één om in te lijsten. Een opbouw waar geen andere film aan kan tippen en een einde waar ik met ongeloof naar heb zitten kijken, net wanneer je denkt dat je al het moois wel gezien had...

Het moge duidelijk zijn, ik voeg me zonder twijfel toe aan het rijtje fans van Nakashima. Met Kamikaze Girls in de kast (i know, heel anders) ben ik iig helemaal klaar voor het volgende avontuur. Dat hij dit niet gaat overtreffen, lijkt me duidelijk.

Dit is echt fucking schitterend. Zo'n extreme draak van een film, dat het gewoon weer leuk wordt. Tropische locatie, maar het meest van tijd kijk je naar stock footage of scenes die zijn opgenomen in een botanische tuin (no joke) Het herhalen van beelden, stock footage en non-acteurs die moeten acteren richting iets dat er niet is, zijn fantastische mankementen die volledig inherent zijn aan de stijl van filmmaken van zo'n Wynorski. Blij dat ze gewoon gemaakt worden. Puur omdat het kan.

Voor het eerst sinds de Transformers films dat ik weer kan genieten van zo'n all out Amerikaans CGI-fest. Véél oog detail in zowel setting als in het met vlagen geinig afwijkend camerawerk. Brengt toch nét een stukje authenticiteit met zich mee, wel zo welkom in Hollywood.

Kan aan mij liggen, maar zie ik hier een beetje de invloed van de groeiende Chinese blockbuster markt? Die zijn esthetisch vaak 10 stappen verder dan de dull looking Amerikaanse achtbaanritjes, maken ook vaak beter gebruik van de grenzeloosheid van CGI. Kong: Skull Island komt daar meer dan welke andere USA Blockbuster van de laatste 5 jaar bij in de buurt.

The Great Wall (2016) was om die reden ook al goed/beter te verteren (alhoewel logischer vanwege de directe link).

Vooral vervelend. Wie ongestoord wilt genieten van wat duitse splatter gore, is hier helaas aan het verkeerde adres. Met een speelduur van twee uur (waar vele soortgenoten zelden tot nooit de 90 minuten aantikken) zit er een hoop geouwehoer in waar ik in ieder geval niet op zat te wachten. De hele stijl van komedie is überhaupt redelijk twijfelachtig; schreeuwerige overacting en rare stemmetjes van achterlijke typetjes. Té zelfbewust. Ik kon er niet eens om gniffelen. Het blijven echter Duitsers, dus wat betreft bloedvergieten zitten er een handjevol momenten in die genietbaar zijn, maar het is te weinig om twee uur voor te gaan zitten.

De sombere en wat mij betreft teleurstellende overstap naar Hollywood gaf me weinig hoop, maar dit debuut kent enorme klasse. Voortdurend 'spelend' met genres en shots, zo zie je hier een jonge regisseur aan het werk. Het getuigd zowel van lef als naïviteit, gelukkig draait het uit tot iets moois waarbij het lachen je word ontnomen door een korte huivering... om vervolgens weer met een lach te eindigen. Het is niet eens een echte comedy, maar gewoon zo zwart en surreëel dat je niet weet wat je er anders mee moet.

Nogmaals een geweldige miike

Ichi is een heerlijk sadistische, zwart komische en af en toe best gore bedoeling die in 2uur tijd je meerdere keren doet verbazen. Miike weet wel hoe hij dingen stijlvol kan brengen, hoe absurd ze ook zijn hij maakt er iets moois van, zo kun je ichi wel beschrijven.

Heerlijk over-de-top, grappig, smerig en weet op al die vlakken erg goed te scoren. Voor mijn gevoel kakte het nergens echt in ookal voelt het soms wat sloom door de dialoog, het was gewoon weer typisch miike en van zijn films begin ik toch steeds meer te houden.

Voor nu op 4*

Vreemd geval. Dougherty's Trick 'r Treat liep destijds twee jaar vertraging op kreeg een zeer beperkte (bioscoop) release, maar had de critics aan zijn kant en een groot gedeelte van het horrorvolk ging er fanatiek mee aan de haal. Een film die zwaar teert op zijn thema en daar verdomd goed mee wegkwam. En dan komt hij uit het niets met een kersthorror met een ongewoon hoog budget. Hoe?! Hoe dan?! Je hoort mij niet klagen, maar het is een unikum dat dit zo gebeurt. Meestal worden horror regisseurs van zijn kaliber vroeg afgeschoten in Hollywood, doordat er geen draagvlak is voor wat het genre echt nodig heeft / wat de regisseur wilt maken. Dat is mede dankzij de fans van dit genre, die ontiegelijk wispelturig zijn. Enerzijds is er gezeik op het vele herkauwen van formules, maar als een film zich dan weer -voor deze tijd- afwijkend opstelt EN daar de middelen voor krijgt, loopt er alsnog niemand mee weg.... OUCH.

Die zolder-scene is GE-WEL-DIG. Het lijken de 80's wel weer, waar gestoorde ideeën werden omarmd en met liefde (=praktische effecten) werden gemaakt. Het is een vergelijking van niks, maar ik moest denken aan The Gate (1987) (buiten alle vergelijkingen die obvious zouden zijn) door het gemeende plezier die de (freaky) creaties uitstralen. Puur vakmanschap en zeer effectief toegepast. Je weet dat je goed bezig bent als je je effecten lang vol on screen kunt houden. Krampus doet dingen die andere niet doen (inderdaad vaak wel een budget-dingetje, maar het proberen zou vaak al lovenswaardig zijn). Kan groeien met herziening.

Uhm, ja.. Goed! Het is gewoon goed?! Toch wel apart. Kristen lijkt lange tijd een film die niets nieuws durft te proberen, maar vind de film vanaf de tweede helft toch wel enigszins gewaagd. Blij dat er in ieder geval nog zo'n echt genrewerkje doorheen komt in ons droevig beperkte filmlandschap. Had prima een bredere bioscooprelease aangekund. Word to mouth lijkt z'n werk nu al te doen.

Eerste kwartier is top. Deed me denken aan (en vrezen voor) The Strangers (2008) , waar de protagoniste zich settelt in een vertrouwde omgeving en vervolgens lastig wordt gevallen. Met name qua belichting voelt het even benauwend aan. De achterliggende gedachte is waar Weistra punten probeert te scoren. Was helaas al tijdens de eerste act duidelijk, maar veel aan kracht verliest het niet. Hij durft het namelijk aan om op de grens van realiteit en droom te spelen binnen een subgenre dat zich normaal gesproken erg traditioneel aan de regeltjes houdt.

Daarin weet Schreurs zich niet altijd even goed te redden, maar over het algemeen voelt dat vooral als iets dat ons als Nederlanders meer opvalt. Alsmede de stem aan de telefoon, die zo pathetisch klinkt dat het lachwekkend wordt. Toch ''dwing'' ik mezelf om het vanaf de zonnige kant te bekijken. Dappere poging, boeiend van begin tot einde en visueel kan het zich voor het grootste gedeelte wel redden binnen de meeste hedendaagse Euro-horror. Chapeau!

Blackburn is een capabele regisseur, maar durft weinig risico te nemen. Vanaf ongeveer de helft is het ongure, stalkerige randje er compleet vanaf en dat resulteert dan in een voorspelbaar kat-en muisspel. Het enige wat nog in Kristy's voordeel werkt, is dat het er goed verzorgd (fraai belicht, goeie drone-shots) uitziet. Van de snuff-twist moet je het sowieso niet willen hebben en de lead is een vrij duffe doos.

Mwha. Werd een beetje enthousiast toen de naam John Carl Buechler langskwam tijdens de openingscredits. Niet de minste naam én in dit geval verantwoordelijk voor de hoofdattractie; de gigantische killer croc. Het is al een godszegen dat het geen CGI misbaksel is, maar héél imponerend is het verder ook weer niet. Krocodylus, hier beter bekend als 'Blood Surf', is luchtig en verloopt redelijk vlot, maar vergeet onderweg iets te vaak de kijker te trakteren met smerigheden of actie die iets verder over de top gaat dan dit. Iets te veilig, maar je kunt het erger treffen.

RTL4-huisvrouw drama onder de horror. Bestaat voor 95% uit slap gelul, bouwt continue zijn scenes op om nergens(!) te belanden en wordt geteisterd door érg uiteenlopende prestaties van de cast. Van compleet ongeïnteresseerd (haar vriend Ben) tot mislukt maniakaal (de ''moordenaar''). Had een volbloed slasher verwacht, maar moest die verwachting al snel bijstellen. Gezapig thrillertje met lage production value. Je bent een stuk beter af met We All Scream for Ice Cream (2007) , that's for sure. Tenzij je een soort masochist bent die hier wel op kickt.

Degelijk!

Helaas (zoals eerder genoemd) iets te weinig de nadruk op de actie en teveel slechte humor. Af en toe wel geinig, maar daar red de film het gewoonweg niet mee.

Leuke rollen, fantastische gevechten (einde ) en sowieso erg vlot verteld allemaal. Weinig om van op te kijken maar wel puur vermaak, JC zie ik liever wat meer op de voorgrond dan dat 'ie het moet delen, maargoed, niets aan te doen!

Vermakelijk, niets meer niets minder.

Verbluffend

Vergelijkingen maken met ''5 Centimeters'' is makkelijk, echter is het te lang geleden om voor mij te zeggen welke ik beter vind. Deze ''Place Promised in Our Early Days'' weet in ieder geval op veel vlakken ontzettend te imponeren.

Vooral het feit dat ieder shot een kunstwerk is, doet me goed. Het gebruik van licht hierbij is dominant, ieder shot grijpt hij de gelegenheid aan om z'n fenomenale kunnen aan te tonen op dit vlak. Met als resultaat een visuele droom voor liefhebbers van anime.

Waar het echter een beetje uit de bocht schiet is het feit dat het verhaal zelf niet klein genoeg gehouden wordt. Ik hou er van als het (zoals 5 Centimeters eigenlijk) het verhaal niet te semi-interessant word verteld waardoor het gedeeltelijk de aandacht onnodig kan afleiden. Heel slecht is het niet, en de combinatie met sci-fi achtige taferelen werkt tot op een zekere hoogte wel, maar 'less is more'.

Enkele momenten bijna met kippenvel kunnen aanschouwen. Richting het einde, hoe het na de flitsende bombastische vliegtuig scene ineens vervalt in totale stilte, bloedmooi! Na een tijdje pas rustig inspelen met de piano, zorgt voor een gevoel van vrijheid en het lijkt even alsof de tijd stil staat.

Zulke gevoelens weet het bijna constant over te brengen. Wel jammer dat de toren niet wat meer een mysterie bleef. een soort onbereikbaar projectiel waar je over kunt speculeren. De invulling is prima, maar de focus had van mij daar nooit op hoeven komen. Al met al een zwaar overtuigende film, die mij aanspoort om 5 Centimeters te herzien.

Zoals bij de meeste over-de-top films weet deze me ook goed te vermaken, lekker gek en gewoon verstand op nul en lachen maar.

Daar slaagt dit erg goed in.

Die gevechten vervelen echt nooit.

Dikke 3.5*

Was er van te voren niet van overtuigd dat ik naar een goede animatie ging kijken maar daar zat ik toch wel mis, blijkt.

Jack black als Po is ten eerste geniaal, het verhaal en de personages ontzettend geinig en de film vliegt voorbij in een tempo dat soms misschien iets te hoog is maar er wel voor zorgt dat het nergens inkakt.

Helaas zijn er wel wat minpunten, zo worden sommige grappen herhaalt en zijn de meeste alleen leuk voor de hele jonge kijker.

Bijvoorbeeld het slow-motion truc, of het beeld even 'vast' zetten.

Ook het ADHD gehalte is weer ontzettend hoog, alles word op een hoog tempo op je afgevuurt, de actie is vaak over-used maar gelukkig vaak genoeg ook erg geinig om te zien.

Gelukkig heb ik verder nog best kunnen lachen, de animaties zijn daarnaast weer rete strak en de stemmen allemaal erg leuk, met als eerder genoemde jack black als hoogtepunt.

3.5*

Mja, niet wat ik had verwacht, maar eigenlijk toch nog wel leuk.

Had meer iets in de richting van kung fu hustle verwacht maar dit is echt een niveau lager. Maar ik hou daar wel van, het slaat werkelijk nergens op en kwalitatief zie je ze zelden slechter maar juist door die slappe bedoelingen lig je af en toe toch dubbel.

Als je dit met wat vrienden kijkt met heel wat bier op, lig je absoluut dubbel om de meest stompzinnige humor die ik tot nu toe ben tegengekomen (Ja, erger dan een disaster movie e.d )

3*

Wat leuk om weer eens gezien te hebben zeg! Dvd voor een prikkie weten te bemachtigen, was wel even een klein drempeltje waar ik overheen moest nu. Maar ach.

Dat was namelijk de taal, ben Shin-chan gewend met de Nederlandse stemmen (die echt zo slecht niet zijn), gelukkig blijft alles zo herkenbaar en staat de humor als een huis. Zo flauw, zo plat, heerlijk! Alles wat uit de mond van de kleine blote billen man komt is lachen geblazen, af en toe scherp, af en toe lekker grof.

Staat niet om z'n uiterlijke kwaliteiten bekend, hoewel ik het hier af en toe wel gaaf vond. De achtervolging was daarin een perfect voorbeeld, in combinatie met de humor in dat gedeelte echt genoten! Op zoek naar de andere Shin-chan film, blijf er van houden .