Opinions

Sinds Scary Movie zijn er maar zelden leuke parodie flick gemaakt, Not another teen movie en Dance flick waren nog wel geslaagd maar de rest..niet zo zeer.

Spanish movie voelt heel beperkt aan, het moet natuurlijk commercieel gericht zijn, laten die films uit spanje nou niet met zulke grote aantallen bekend voorkomen op het publiek. Mij vielen enkel The Others (duh), El orfanato, Pan's labyrinth en [rec] op.. Weinig stof voor een parodie film. Ik zal er vast veel over het hoofd gezien hebben, maar echt toegankelijk zou het dan dus niet zijn.

Spanish Movie kent een aantal leuke stukken maar het is vaak gewoon weeg goedkoop scoren en het meeste heb je al wel eens gezien. Wel een 'geinig' (heel klein) rolletje van Leslie Nielsen. Maar ook die kon maar weinig met z'n tekst.

Spanish movie is een matig tussendoortje voor de liefhebbers die nog altijd zitten te wachten op Scary movie 5. Maar mocht je absoluut geen fan zijn van parodie werkjes moet je het gewoon niet gaan zien. Er zijn toch altijd mensen die het blijven proberen, het is gewoon vergelijkbaar met de rest.

Vooral wanneer je de eerder genoemde films niet gezien hebt kan het nog wel eens een lange zit worden.

2.5*.

Heeft absoluut z'n charmes (MJW is een baas), maar wat blijven die 90's clichés toch ongelooflijk kut. Zo'n dikke side kick is meestal de grote boosdoeners wat betreft de frustraties in deze periode en wat dat betreft is het behoorlijk terecht dat dit decennia altijd een tikkeltje wordt vervloekt, want het blijft maar terugkomen. Wie bedenkt dat soort vreselijke figuren en wat is het publiek dat zich geroepen voelt? Het blijft apart, want het is niet grappig noch slim.

Effecten zijn best geestig, vooral omdat ik het gedateerde uiterlijk van de scenes in (o.a) de hel wel kan waarderen.

Aai, niet best. Ik zag - bij vlagen - wel dat Roze met een paar sterke, visuele ideeën aan Speak No Evil is begonnen. Kwaliteiten om z'n ideetjes aan elkaar te rijgen... dat ontbreekt. Volledig. Tot op het punt waarop het gewoon pijnlijk wordt. Ook een té groot arsenaal aan ''trailer-truucjes'' (haperingen, fade to black) die vooral veel lijken te verbloemen i.p.v versterken. Op die paar zeldzame momentjes na is het een verwaarloosbare toevoeging aan de shitload aan demonische films van de laatste jaren. Haalt het totááááál niet bij de eerder genoemde Here Comes the Devil. Daarvoor ontbreekt het aan puur (horror-regie) talent.

Érg leuk! Fatal Attraction meets The Blob, aldus de poster. Ik zie er vooral een Henenlotter-light (denk Bad Biology (2008) !) in. Compleet bizar concept dat grotendeels met body-horror elementen flirt en dat pas helemaal aan het einde expliciet durft te omarmen. Smith weet het mysterie van de speciale doos goed uit te rekken en hoewel het stylistisch vooral sobere degelijkheid is, volstaat het wel. Einde geeft het net dat beetje extra pit mee waar je eigenlijk de gehele speelduur op hoopt. Aanrader voor liefhebbers van low budget horror en een stuk beter dan Harrison's vorige werk.

Héél fijn vervolg. Eerste deel was prima 90's pulp en daar doet Peter Medak nog een schepje bovenop. Moet het duidelijk met minder budget doen, maar dat heeft z'n charme ook wel weer. Er is in ieder geval weinig bezuinigd qua effecten, met enkele spectaculaire resultaten. Fijne body-bursting gore met slijmerig tentakel werk. Enige puntje van kritiek is de rol van Madsen, die evenals twee andere collega's terugkeert in dit tweede deel. Jammer dat hij niet de motivatie op kan brengen om z'n rol degelijk te spelen, i.t.t de rest van de cast. Voelt zich blijkbaar te goed voor dit soort pulp. Newsflash: deel 1 was dat óók al.

Er is steeds minder budget binnen zo'n reeks en dat begint hier toch wel storend te worden. Ziet er af en toe uit als een amateur-productie en heeft alleen door z'n herkenbare effecten nog enige zeggenschap. Qua verhaal voegt het er, i.t.t het tweede deel, weer een vol kwartier aan wetenschappelijk geneuzel aan toe. Geeft het nogal een kneuzig karakter mee, nogal hoog maagd-gehalte. Toch blijft het wel vermakelijke pulp en dat verwacht ik van het vierde en laatste deel ook gewoon weer. Het is wel een verdienste als zo'n (duidelijk) minder deel tóch nog weet te vermaken. Dan heb je een vermakelijk concept in handen.

De sleur begint er een beetje in te komen. Ze zijn denk ik op een goed moment gestopt met deze reeks. In deel 3 werd het al minder en dat is hier niet anders. Dit keer wel een regisseur waar ik bekend mee ben. Is ook meteen de enige regisseur die, na een vervolgdeel op zich te namen, nog (lang) aan regisseurswerk wist te komen.. Toch vind ik deze Awakening de minste van de vier. Zit één gave scene in (in de taxi), maar verder wat flauwe pulp. Zitten inmiddels in 2007, maar het voelt allemaal nog als late 90's. Zegt ook nog wel iets over de stijl van filmmaken binnen dit genre tot aan ongeveer 2008/2009, waarna het allemaal geleidelijk beter werd.

Solide! Het was alweer eventjes geleden dat Tonderai in de regiestoel zat voor een speelfilm, maar z'n terugkeer mag er wezen. Ditmaal een ongure Misery-variant met zwarte magie in de mix. Hij werkt zelden om de genre tropes heen, maar weet er dankzij o.a een hoge production value wel wat (on)smakelijks van te maken. Hoewel hij gaandeweg best z'n momenten durft te pakken met expliciete gore, raakt het dat scherpere randje teveel kwijt richting het einde. Een tikkeltje laf als iedereen nog blijkt te leven én de wraak voelt nogal gehaast aan. Daar mag je best wat meer fun mee hebben. Maar over het geheel gezien een erg positieve verrassing.

Duistere, (blauw)mistige, winderige, trashy catacombe. Typische (late 80's) Italiaanse trash! Charmant is inderdaad een treffende omschrijving. Loopt niet echt over van de gore (integendeel), maar moet het hebben van z'n herkenbare 80's synthesizer sound en sfeervolle, bovennatuurlijke oplevingen. Waarschijnlijk nogal 'saai' als het niet je cup of tea is en/of je er inmiddels al op uitgekeken bent. Ben benieuwd naar de andere van Avallone, Maya (1989) . Die nog helemaal niet ''ontdekt'' is.

Blij met gebruikers zoals Phantasm en Vascago, een uitstervend ras . Spiders is namelijk een zéér toffe killer insects flick met geniale effecten van Robert Kurtzman (dé reden dat ik deze een kans wilde geven), wiens werk stevig wordt ondergewaardeerd... blijkbaar. Ondanks het lage budget is dat stukje namelijk weer dik in orde. Sure, er zitten een stel über lelijke CGI spinnen in en dan met name richting het einde. Ze hadden gerust het stuk in de stad af kunnen kappen, daar had niemand wat aan gemist. De sterke sciencefiction-achtige vibe uit het eerste uur met enkele creepy/weirde props en geweldige practical creature effecten... ik mis ze tegenwoordig wel een beetje. We zitten 18 jaar later nog steeds opgescheept met wanstaltige CGI.

Overigens is Mosquito (1995) van Gary Jones ook zéér de moeite waard.

Beduidend minder dan het eerste deel. Toch iets meer verwacht van pulp-regisseur Firstenberg, wiens Cyborg Cop (1993) ik bijvoorbeeld wél goed kon hebben. Hier laat hij het gewoon té veel liggen in het eerste deel. Opzetje is ook iets te ambitieus met zo'n laag budget. Eenmaal op het krakkemikkige schip aangekomen kan het even teren op de iet wat mysterieuze en louche bemanning, maar heel lang houdt dat ook niet stand. Af en toe krijg je als kijker een glimps van de giga-spin, die er met de (schaarse) practical effect shots nog op het niveau van het eerste deel zit, maar aan het einde worden die goede intenties volledig overboord gegooid. Nog steeds een geinige creature feature, maar mist een beetje de gory fun die het eerste deel wel voldoende had.

Best leuk. Bevindt zich in iets te 'veilige wateren' om echt uit te blinken, maar het hele mysterieuze cult gebeuren in small town America is wel weer effectief. De zaken ontvouwen zich in een fijn tempo, met degelijke regie en ditto performances van de cast, maar het blijft op alle vlakken aan de veilige kant. Dat weegt uiteindelijk zwaar, maar is niet doorslaggevend. Fijne filler.

Darren Lynn Bousman, verantwoordelijk voor de betere delen uit de Saw-reeks, kan hier een iets andere weg in slaan... maar blijft tegelijkertijd redelijk trouw aan z'n roots. Blij om te zien dat de hypermontage nog enigszins in stand is gehouden, dat is toch alweer een tijdje 'uit de mode'. Chris Rock is verder geen acteerkanon en komt eigenlijk net iets tekort voor deze rol, maar wie daar over valt zou eigenlijk deel V eens terug moeten kijken. Vond het wel charismatisch ingevuld in ieder geval. Prima gore, ook hier voldoet het gewoon aan de standaard die de serie voor zichzelf heeft gezet. Wilt nog iets te vaak fan-voer zijn (o.a zo'n throwback momentje met de zaag), maar goed... ik ben gelukkig een ''fan''. Als het iconische theme song weer op komt zetten, dan blijk ik toch weer een simpel man te zijn. Toffe shit.

Na het zien van Nun of That kon ik me niet inhouden om meteen de volgende van Griffin aan te zetten. Het is helaas een flinke stap terug en meer een feest van herkenning voor de mensen die écht houden van goedkope ongein. Want er komt wat leuks voorbij zeg!

Ken Foree (Charlie 'i don't fuck chickens' Altamont, Devil's Reject, ) of wat dacht je van Trent Haaga (Troma stal) en het grappigste vond ik nog om Caleb Emerson te zien. Caleb wie? De guy van de Comedy Central serie Tosh.O is blijkbaar een heuse pulp acteur (en regisseur...editor...etc). Briljant Sowieso een hele vertrouwde cast van Griffin's eerdere werk, en ook nog terugkerend in Nun of That.

Het straalt een hoop fun uit maar echt zo sterk als ik had verwacht blijft het niet. De liedjes zijn wel geinig, ook iets wat hij later weer meenam in z'n werk. Ook Lloyd kreeg er de smaak mee te pakken en verwerkte dat in Poultrygeist. Allemaal erg leuk om te zien, maar het is uiteindelijk een weinig opzienbarend werkje waarin té weinig gebeurd om überhaupt de naam eer aan te doen. Af en toe lollig, maar niet meer dan dat.

Ik kan goed genieten van films die te lijden hebben onder een extreem laag budget, maar dit is nergens leuk.

Ik ben er een beetje doorheen gaan spoelen na een tijdje, was gewoon niet vol te houden. Acteerwerk was (zelfs voor mijn standaard) een drama. Het tempo van de 'film' is bedroevend, als je het al een film kunt noemen. Ik zou het serieus beter in elkaar kunnen zetten, het was zo'n afgeraffeld zooitje, dit had eigenlijk beter niet het daglicht kunnen zien.

Als je het alleen voor de gore wilt doen, spoel dan lekker door, want dat aspect is nog best goed. Maar ook de uitwerking (montage vooral) is zo slecht, dat je haast moeite zou moeten doen om het nóg slechter te krijgen.

Geen sterren, niet afgekeken. Maar niet aan te raden, zelfs voor de grootste liefhebbers niet.

Leuk! Geen verrassing dat Haines hiermee bij Troma terecht is gekomen. Meeste low budget regisseurs uit die tijd waren eendagsvliegen, die pas tig jaren later werden ontdekt. Ware het niet dat Koning Lloyd dit soort figuren vaak een plek wist te geven om zich te ontwikkelen. Was ongetwijfeld direct een match tussen beide mannen, waarbij Lloyd waarschijnlijk heeft gezegd: Splatter University was wel oké... maar het mag wel wat gekker! En als je dan deze Splatter University neemt en er de flamboyante saus van Lloyd overheen giet... dan krijg je: CLASS OF NUKE EM HIGH Een Troma parel!! Alleen al om die reden is deze Splatter University een enorme must see. Voor de killseekers inderdaad een nogal tamme bedoeling (de naam doet ook wat verwachten, he), maar er zit genoeg low budget hilariteit (en troma-esque) situaties in, om er de gehele duur mee zoet te zijn.

Na de best goede reacties hier was ik erg benieuwd.

Splinter doet helemaal niks origineels, het verhaal is een herhalingsoefingen, alleen het monster en de kleinschalige ranzigheid kon de film redden.

Het monster ziet er redelijk tof uit, maar door het lage budget hebben ze het helaas grotendeels moeten verbergen door middel van het hierboven genoemde greengrass methode.

In het begin werkt dat heel goed maar later word het toch te veel en zie je gewoon haast niet wat er gebeurd.

De gore zit wel redelijk, bij de amputatie dacht ik meteen aan the ruins, waar het ook al zo bruut in zat.

Erg geslaagd zijn ook de 'brekende' botten, ziet er niet alleen heel tof uit, het klinkt ook nog eens lekker!

Splinter kun je wel een échte amerikaanse horror noemen, nergens vernieuwend en slechts vermakelijk, 3*!

Shyamalan is genoeg op zijn bek gegaan en meer dan genoeg bespot en aangepakt. Met The Visit en deze Split slaat hij echter terug. Opnieuw een knappe thriller met een uitblinkende McAvoy. Toch mis ik een beetje een scherp randje. Shyamalan blijft wat glad in zijn aanpak. Zowel qua schrijfwerk blijft het soms wat onmenselijk en misplaatst, alsmede enkele cringy pogingen tot humor (zijn eigen ''cameo'' en dat hele gesprek over Hooters... dude, stop!) en halfbakken pogingen om er visueel net iets meer van te maken. De wil is er soms wel, maar hij lijkt dan snel op zijn vingers te worden getikt door een studiobaasje. Het resultaast is iets te conventioneel, maar buiten dat heb ik vrij weinig aan te merken. Boeiende zit!

Zwakt richting het einde teveel af om het veelbelovende begin en redelijke middelstuk eer aan te blijven doen. Hauer begint dan ook beter dan hij eindigt, hoewel de slotscene er natuurlijk best mag wezen. Het hele duo gebeuren dat zo nodig moest in de jaren 90 werkt mij alleen maar op de zenuwen en Duncan had dan ook beter thuis kunnen blijven.

Aardige special effects verder met een leuk idee van een waterig Londen. Voldoende actie waardoor er nog het gevoel ontstaat dat er een lekker tempo inzit, maar de humor doet veel aan de ervaring af.

Vond het jaren geleden al super en dat is nu niet minder.
Spongebob is gewoon een held, hele leuke film die goed aansluit op de serie zelf qua humor.
Vooral de scene met hasselhof is fantastisch

4*

Duffield's regiedebuut is een eigenzinnig snedige, cynische bom. Boven alles zijn de spontaan ontploffende leerlingen een metafoor; een intrigerend idee dat hij zich vakkundig eigen maakt, waarbij z'n roots als schrijver (als je 'the Babysitter' hebt gezien, weet je hoe hij z'n personages in korte tijd erg likeable weet te maken) z'n vruchten afwerpt. Langford heeft de natuurlijke appeal om dat moeiteloos in te vullen. Het verliest in zijn laatste acte wel de nodige scherpte. Hoewel de 'nasleep' van dit alles vooral niet gebaat is bij een wetenschappelijke uitleg/oorzaak, is het alternatief in dit geval ook niet alles. Voor hoeveel Duffield in het eerste uur te melden had, zo weinig weet hij toe te voegen in het slot. Dat wordt dan nog gered door uitstekende muziekkeuzes. Past mooi in het rijtje met films zoals Assassination Nation (2018) ; de luide, rebelse stem van een generatie.

Al het pre-90's werk van Hooper kan bij mij nauwelijks fout gaan. Spontaneous Combustion is een fraaie body-horror die zich slechts enkele momenten vergrijpt aan (ernstig) verouderde effecten, maar verder qua inhoud en visuele uitvoering nog altijd volledig aankomt. Het absolute hoogtepunt is natuurlijk Dourif, die het geheel erg voelbaar maakt.

Geinig, nooit mis, films gevult met villa's, feestjes, mooie vrouwen..

Kijkt makkelijk weg, beetje drama heel klein beetje komedie.

3* vermakelijk tussendoortje,

Nadat mijn gebrek aan interesse in Giallo bijna werd verbroken door Argento met zijn Deep Red, is het hier helemaal raak. Fulci combineert de typische elementen met extreme gore en dat resulteert in een werkje dat tegen de perfectie aanzit..

Zombi 2 blijft on top of the list wat mij betreft, maar dit wist mij continue bij de ballen te grijpen. Geweldige spanning. De scene die dutchtuga aanhaalt is inderdaad belachelijk goed. Fulci bewijst een geweldige cineast te zijn die heel stijlvol uit de voeten kan komen. Zijn er meer films van hem die stylish maar hard zijn?

Geniaal, genoten van iedere minuut. Even laten bezinken en dan kijken of hij voor de tweede maal op 5* mag belanden of op een zeer mooie 4.5* blijft staan. Een film waar ik oneindig over door zou kunnen gaan. Oneindig werd het niet, maar toch een stukje... Tony's Cinema Trash: New York Ripper, the (1982) - tonypulp.blogspot.com

Fantastisch natuurlijk. Score(s) kun je lekker negeren (zoals met alle meesterwerkjes van befaamde cult/horror cineasten - ik moest een beetje aan Larry Cohen denken). Misschien wel Lieberman's beste. Squirm doet aan veel andere werkjes denken en dat is niet gek. Stamt, zo midden jaren 70, uit een periode waarin killer insecten van formaatje olifant werden teruggebracht naar hun echte size. Vreemd genoeg was juist die stap ''terug'' hetgeen het genre nodig had. Scenes zoals de wormen onder de huid van Roger laten precies zien hoe het genre zijn draai had gevonden. Dat zijn momenten die je mee je nachtmerries in neemt! Prachtig werk ook van beginnend visual effects artist Rick Baker, die hierna een indrukwekkend aantal meesterwerkjes de gewenste on-screen smerigheid bezorgde.

Het deed me sterk denken aan Bug (1975) , waarin een aardbeving een stel vlambare kakkerlakken aan de oppervlakte brengt. Grootste verschil is de toon van de film. Lieberman neemt het allemaal niet zo serieus. Don Scardino was er zelfs van overtuigd dat hij in een komedie speelde. Er valt absoluut iets voor te zeggen. De personages zijn uitvergroot, hebben duidelijke (en grappig terugkerende) karaktertrekjes, fella, en de onderlinge relaties zijn verre van standaard. Er speelt veel op de achtergrond in dit kleine, afgelegen southern dorpje, fella.

Arrow heeft Squirm de perfecte behandeling gegeven, met o.a een geweldige Q&A als extra. Lieberman doet een boekje open en heeft leuke anekdotes over een aantal scenes waar je absoluut van wilt weten hoe/wat er allemaal gaande is. Zoals de rol van padvinders, het bijna casten van (o.a) Stallone, en de oorsprong van de gillende wormen Het draagt allemaal bij aan de grootse status van deze cult flick. Destijds voor een indrukwekkend bedrag gemaakt trouwens (ruim vier ton?!), maar dat ook dik heeft terugverdiend. Zoals Lieberman het al bescheiden zei: ''als 35 jaar later een nieuwe generatie nog steeds bezig is met de film, dan heb je het wel oke gedaan'. Damn right!

Ahum..

Zonder enige twijfel zal dit het hoogtepunt vormen van dit jaar in het aanbod van horror. Een instant classic, film van pure klasse, zo schokkend dat het zelfs de meest evaren kijker meer dan eens zal doen slikken. Absurd, het meest toepasselijke woord.

Verschillende thema's die worden aangesneden zul je niet eerder gezien hebben, niet geheel zonder reden, vele regisseurs die proberen schokkende cinema te maken zullen het idee wel gehad hebben, Spasojevic voert het uit. Waarom? Om geschiedenis te schrijven wellicht, dit zal de toplijsten wat betreft shocking movies zonder twijfel hoog beklimmen en zijn naam zal er één zijn waardoor er beelden van Srpski door je hoofd zullen spoken.

Het plot werkt, een begin vol mysterie gecombineerd met een flinke portie terechte wantrouwen weet met magische cameravoering en een belachelijk sterke soundtrack te boeien. Lange aanloop vormt dit, die resulteerd in iets wat je zal shockeren ookal verwacht je het. Ongelooflijk hoe sterk dit uitgevoerd is, op alle vlakken perfectie.

Op de helft besloot ik een zak chips te halen, kreeg immers honger, precies voor de scene met de baby Zo'n vergissing hoop ik niet nog eens te maken. Meest belachelijke en smerige moment wat ik ooit heb mogen aanschouwen. Daar is deze film het verder wel rijk aan (alhoewel, de gorehounds moeten niet op bloedfontijnen gaan hopen hoor). Maar de wijze waarop het zich klaarspeelt is magistraal.

Uiteindelijk is het een werkje die je blijft achtervolgen, keiharde ongegeneerde porno met afschuwelijke lichamelijke vernederingen en absurde ideeën. Klinkt lelijk allemaal hé? Maar wat ziet deze film er perfect verzorgt uit, ongelooflijke soundtrack die alles nóg verder weet te versterken, stevig en rauw, zoals de film in z'n totaal is.

Zal dit niemand aanraden, zie de reacties dan nu ook al voor me..
Echter krijgt dit van mij een directe 5* en zal ik een plaatsje in m'n top10 vrijspelen. Audiovisuele pracht binnen de shock cinema, pure klasse.

Teen wolf:

Erg leuke opening, visueel dik in orde, leuk klein verhaaltje en prima cast. Vond de verandering van de jonge naar een weerwolf erg fraai in beeld gebracht. Doet eigenlijk alles wel goed maar echt speciaal is het allemaal niet

Visitor:

Leukste van de drie, by far het geinigste verhaaltje met een lekker mysterieus sfeertje en een toffe twist. Absoluut geen origineel verhaal, maar dankzij de visuele flair en de sfeervolle locatie weet het toch te overtuigen

Young Adventurer:

Begint een stuk humoristischer dan de andere twee. Daarna word het voor mij wat minder interessant met de training, nog wel wat geinige momenten en bijzonder veel fraaie shots! Daar weet het toch nog veel uit te halen waardoor het boeiend blijft. Niet bijzonder, maar absoluut makkelijk verterbaar en lekker voor het oog.

Dat laatste deel was ook wel geinig, niet écht grappig, niet écht origineel.. maargoed, 2 extra minuutjes zijn wel leuk, doet verder niets af aan het geheel!

Zeer goed vermaakt met deze drie leuke filmpjes, 4*.

Dat laatste kwartier Maar goed, het is Tomomatsu vergeven. Een regisseur die tegenwoordig nog precies hetzelfde doet; tof!! Ik vind het om die reden ook erg knap dat hij z'n eigen stempel al zó vroeg op het Japanse splatter genre (tenminste, zoals we het nú kennen) heeft weten te drukken en dat nog altijd doet.

5 jaar later deed hij dat met Zombie Self-Defence Force (nog het meest vergelijkbaar met deze), maar zijn beste werk is natuurlijk Vampire Girl vs Frankenstein Girl. Stacy moet niet met de 'grotere' worden gemeten, maar is gezien het tijdsbeeld (begin 2000 was een verschrikkelijke periode) wel een bijzonder werkje. Ziet er af en toe ook redelijk fraai uit, al beperkt zich dat tot de expliciete scenes waar de absolute focus ligt (en hoort te liggen).

Komt wat traag op gang, maar de kleine grapjes zijn wel gewaardeerd. De al eerder benoemde Blues Campbell's Chainsaw, maar natuurlijk ook de Romero squad! Vermakelijk, maar gebrekkig.

Zoals wel vaker zal dit op weinig steun kunnen rekenen. Waarom? Het is wat passief.

Overigens wel handig om de zombieland vergelijking maar te niet te doen. Want dit is in geen enkel opzicht een 'Zombieland'. Of zijn alle apocalyptische films nu ineens afstammelingen van...? Neen, dit is vrij eigen. Lekker grauw sfeertje, vooral te danken aan de sterke regie en uitstekend werk van de makeup department.

De actie is fijn gedoseerd en de dreiging is goed voelbaar. Niet alleen van de vampiertjes, maar ook de overgebleven groeperingen. Gaaf gedaan qua omgevingen verder, kleine stadjes die nog bewoond worden (tof afgezet d.m.v een trein bijvoorbeeld). Het geeft het idee dat de wereld afbrokkelt, en niet al afgebrokkeld is.

Als indie-horror gewoon erg sterk. Nogmaals, ga nou geen wilde splatter verwachten want dan kom je bedrogen uit. Het is een uitstekende roadmovie die te kampen heeft met twee minpunten: geen memorabel personage en toch twee á driemaal zeer vies sentiment. Het weerhoudt mij ervan te overwegen om hem nog hoger te beoordelen, maar de 4* zijn verdient.

Out of the ordinary: Stake Land (2010) - tonypulp.blogspot.com

Weinig interesse te bespeuren hier. Echter wel zeer de moeite waard. Leuk, klein concept en des te krachtiger in de uitwerking. Redelijk lollig, gory, creatief.. Heeft van alles wat. Wellicht niet zo bijzonder als mijn stem doet lijken, maar het wint een boel sympathie en is één van de weinige positieve bijdrage in zombieland dit jaar.