Opinions

Look who's on tv!

Minstens zo leuk als deel 1, wellicht ietsjes leuker zelfs! Meer naakt, meer kills en nog altijd veel dom gelul in de ruimte, love it.

Loopt best wat leuks rond op dit kamp, gelukkig zijn ze de beroerdste niet wanneer het wat warm wordt met een shirt aan. Angela bewerkt d'r slachtoffers op een aardige manier, het leukste hieraan is hoe ze alles in één huis terug laten komen.

Geinig dat je meteen de killer ziet, geen masker of out of sight shots (zoals deel 1). Werkt wat mij betreft goed omdat het daarmee weinig aandacht vraagt en de focus kan worden gelegd op de rest. Het is helaas minder sfeervol dan deel 1..

De uiteindelijke ontknoping is i.t.t deel 1 helaas weinig verrassend maar wel erg vermakelijk. Al met al een strak vervolg, veel fun en hopelijk weet deel 3 dat ook te bieden!

Boven verwachting solide 'internet-myth-horror' die zichzelf allereerst in een (iets te) vertrouwd / veilig mal giet en zich daar vervolgens met vlagen dapper aan ontworstelt. Snap alleen de timing van de film niet zo. De hele Slenderman-hype lag toch al aardig wat jaren achter ons en om er dan meteen een bioscooprelease aan te hangen... niet heel tactisch. De verwachtingen van bioscoopgangers zul je er absoluut niet mee waarmaken, getuigen ook de lage score. Gevalletje slechte marketing.

Maar dwalend in de middenmoot van het genre doet het 't op de meeste vlakken gewoon bovengemiddeld. Fijne visuals (met name op de hyperediting momenten, maar ook de meeste encounters zijn óf subtiel genoeg om creepy te zijn óf juist lekker overdreven lawaaierig), opvallend strak sounddesign ook wat dat betreft. Onterecht afgeschoten.

Origineel nog niet gezien, maar ik kan me voorstellen dat dit voor de fans een geweldige revival is. Typische eighties trash, love it! Ook al pakt het pas richting het einde uit hoe ik het voor ogen had, de rest was verre van slecht.

Tof verhaal, neigde een beetje naar Street Trash (1987) maar dat viel uiteindelijk mee. Gaat toch een andere kant op. Vind die overigens een stuk beter, ben benieuwd of het origineel wel in de buurt komt van een trash classic van dat formaat.

Prima geacteerd, regie goed in orde, erg sterke gore uiteindelijk (een briljante onthoofding, één van de fijnste kills die ik de laatste tijd heb gezien) en een fijn verhaal. Leuk leuk leuk, maar niet op z'n leukst.

Tof dat Lamberson zo terugkomt na al die tijd, herleven die jaren 80! Altijd raak

Out of the ordinary: Slime City Massacre (2010) - tonypulp.blogspot.com

Herzien.

Moderne pulp op z'n best. Heerlijke film die bol staat van de flauwe humor, foute effecten, gedragen door een fun verhaaltje met een vlotte cast.

Kan er nu meer van genieten dan dat ik ongeveer twee jaar terug deed. De verwijzingen naar klassiekers (Evil dead, The Blob, The Fly en bijv even Toxic Avenger op tv ) doen het altijd goed bij mij.

De overdreven climax maakt het geheel helemaal af. En waardige afsluiter voor een film die verder vol zit met geweldige gore. Ookal is het veel computerwerk, veel charme heeft het wel. Verder ook een leuk klein rolletje van Jenna Fischer die ik vooral ken uit Office US.

Al met al ga ik eens gek doen met een 4.5, puur genieten voor de liefhebbers!

Werd aanbevolen in een gore-related groep en stelt wat dat betreft niet teleur. O'Mahony stond al wat langer op 't menu, maar aan Deadly Detour (2011) ben ik nog niet toegekomen. Wel erg benieuwd naar, want met deze no-budgeter maakt hij een goede indruk. Uiteraard erg brak -simpel- geschoten, met een flauwe soundtrack en twijfelachtig acteerwerk (grotendeels geen echte acteurs), maar wanneer Sloppy de clown z'n mouwen opstroopt, z'n sterke drank achterover tikt en aan de grote opruiming begint... dan is 't feest! Hoogtepunt is uiteraard het kinderfeestje. Compleet gestoord!

Zoals met vele Italiaanse en Spaanse regisseurs het geval was, is ook Piquer bizar ondergewaardeerd. Mil Gritos Tiene la Noche (1982) is een absoluut meesterwerk en deze Slugs is een cultclassic van jewelste. En het is duidelijk te zien waarom. Enerzijds is de film wat klungelig door de matige acteursregie (het lukt health inspector Michael Garfield maar niet om serieus te kijken) --en de mengelmoes van Spaanse en Engelstalige vakmensen maakt het niet bepaald makkelijker--, maar wat betreft special effects en de manier waarop Piquer daar omheen werkt is er juist sprake van een absolute meester in het genre. Carlo de Marchis (sfx artist) merkt dat terecht op in een interview. Wiens werk overigens fenomenaal is! Won terecht een Goya voor de dynamische gore-pieces in deze Slugs.

Meer dan aardige slasher . Erg leuk zelfs. Verre van goed, met een wanhopig slechte *** killer maar verder genoeg jaren 80 allure om me bezig te houden. Het heeft een fijn sfeertje, leuke dames en verder een bijzonder vlot tempo met genoeg clichés en jokes om het met een dikke 'goed' te beoordelen.

Toch had er meer uitgehaald kunnen worden, dat zal ik niet ontkennen. Wie weet vind ik het in één van de vervolgdelen o.i.d. Ik ben iig goed wakker gebleven bij dit vermakelijke stukje '80 nonsense.

Lees meer..

Toch nog wel erg goed.

Beetje overschat voor mijn gevoel, verhaal is goed, prachtige beelden en goed acteerwerk.

Helaas is het iets te veel een feel-good movie, en daar hou ik niet van.

8 oscars en hoge beoordelingen op haast elke site maken je toch altijd benieuwd, helaas heb ik het als iets minder ervaren, maar nog steeds erg goed.

4*

Verder héél begrijpelijk dat de film zo laag scored, zal ook nooit hoog worden, that's for sure.

Heb me echter uitstekend vermaakt, David Hess is een toffe acteur en Sasha Grey doet het ook heerlijk in zo'n horrorfilmrol. Ze heeft de juiste uitstraling, maar dat was wel te verwachten in een film waar alles goed fout moet zijn.

Die foute instelling zit er dan ook dik in. Van de gore effecten tot het acteerwerk en van het verhaal tot de soundtack, alles is dikker aangezet. Vooral de soundtrack viel op een goede manier op, veel wisselend in thema maar dat versterkt het foute des te meer.

Al met al is het een wanhopig slechte productie, een draak van een film, maar één die ook niets anders pretendeert te zijn, en dan zit vaak wel goed...wat ook hier het geval is .

Hunter liet met Looking Glass (2018) zien dat hij geen compleet incompetente filmmaker is. Vrij doorsnee, redelijk verzorgd... Maar Smiley Face Killers lijkt tijdens het filmen bedacht, althans...ik hoop het. Want hij lijkt geen enkel benul te hebben hoe dit richting een volwassen speelduur moet. De oplossing: heel erg lang en overdreven op je gay-crush focussen. Hier zou David Decoteau het schaamrood nog van op de kaken krijgen. Wat een vreemde, misplaatste maar vooral oersaaie manier om het in te vullen. Alles voelt zo out of place dat het bijna(!) grappig wordt. Skip!

Beter dan verwacht

Het uitgangspunt is zeer aardig, de cast is top, de (schaarse) actie scénes zijn behoorlijk sterk en een vlot verloop is wat deze film te bieden heeft. Leuke verschillende huurmoordenaars die de film tot het hoogtepunt brengen wanneer ze elkaar treffen, na dit moment word het een stuk minder omdat het de tijd neemt om alles uit te leggen.

Gewoon een fijn, niet serieus te nemen en niet altijd even constante maar ondanks dat toch zeer vermakelijke film die een dikke 3.5* krijgt.

Fan-film. John Schneider is een schaamteloze fanboy! Niets mis mee. Maakt het juist de moeite waard en zorgt ervoor dat Smothered een hele andere insteek heeft dan andere genrefilms. Verwacht geen standaard slasher, maar vooral een hele droge, flauwe en lollige samenkomst van befaamde acteurs / iconen van het genre. Vol met inside jokes, verwijzingen en zelfverheerlijking. Maar alles met een knipoog. Doet wat dat betreft nog het meest denken aan Digging Up the Marrow (2014) van Adam Green. Is om die reden dan ook ECHT alleen maar gangbaar voor de die-hard genrefans die een fuck geven om hun helden en niet alleen af en toe een eng filmpje kijken.

Enige grote minpunt vind ik de keuze om de chronologie van de film door elkaar te gooien. Schijnt dat de DVD-release ook met een normale cut komt, waarin alles dus wel chronologisch verloopt. Dat lijkt me al een stuk beter. Misschien die release een keer binnenhalen en dan nog een kijkbeurt gunnen. Smothered is wel een titel die meerdere kijkbeurten kan overleven. De rollen van met name Moseley en Kane Hodder zijn enorm genietbaar. Steken er toch wel redelijk bovenuit. Rest van de cast heeft ook niet een reputatie van hetzelfde formaat (je kunt dan wel Leatherface hebben gespeeld, maar als dat in het weinig memorabele 3e deel is.... mja, dan staat niet iedereen te springen). Die zelfspot zit er gelukkig wel in. Erg leuk

Kan er mee door, ja. Maar er zijn zat Syfy titels die een stuk beter te verteren zijn. Vissen ogen wat lomp, levenloos en flauw. Toch een groot probleem wanneer al je credibility uit de cheesy CGI-actie moet komen. Maar verder -uiteraard dankzij de standaard formule- wel weer vlot vermaak met de typische dramatiek die volledig het water invalt. Alsmede de castmembers, die daarmee één voor één hun goedkope dood tegemoet vallen.

Vermakelijke film?, jawel..het is opzich niet slecht, maar het doet gewoon iets overnieuw op een andere lokatie.

De special effects zijn matig, acteer prestaties matig, verhaal slecht, typisch einde en dan de matige gore en slechte humor.

Precies wat ik van zo'n film verwacht, en daarom keek ik hem ook

2.5*

I Know What You Did Last Sneekweek. Als je een boel coke-snuivende BN'ers combineert met een talentloze non-regisseur als Martijn Heijne, ze in een meute identiteitsloze feestgangers pleurt en de camera af en toe laat rollen (MET EEN BUDGET VAN RUIM 2,5 MILJOEN?!) binnen een platgestampt Amerikaans slasher-format, dan krijg je dit. Om kotsmisselijk van te worden. En dan janken dat de industrie op z'n gat ligt, haha. Misschien je geld eens pompen in ECHTE filmmakers en die enge GTST-kliek uit de weg gaan, dan kun je je concentreren op acteurs die hun vak verstaan.

Sneekweek is dan ook meer een excuus om 13 in 't dozijn dance-hitjes, zonder enig verband met hetgeen zich afspeelt tijdens de scene, en beroerd getimed erdoorheen te boren. Het is meer een veredelde after movie van de Sneekweek met personages die compleet unlikeable zijn (een behoorlijk understatement) en louter off-screen kills. Ja ja, dan heb je je prioriteiten dik in orde. Als je 12 bent, nog nooit billen hebt gezien en/of een doofstomme non-liefhebber van het genre bent, is dit perfect voor je. Een desastreus dieptepunt. Het is terugdenken aan de tijd dat Dick Maas bijna een sub(cult)genre voor zichzelf startte binnen de Nederhorror. Waar zijn de regisseurs met een eigen smoelwerk heen??

Waarschijnlijk één van de betere.

Het verschil tussen een fake snuff movie zoals deze Snuff 102 en bijvoorbeeld August Underground is dat een regisseur zoals Peralta er wél werk van maakt om het visueel in orde te houden.

Daar ligt dan ook meteen de kracht van dit werkje, het is zo verdomd sterk geschoten. De kalme en zeer sfeervolle zwart/wit beelden zorgen voor de nodige ontspanning terwijl de drukke (donkere) en vreemd belichtte (veel groen/rood tinten) een zwaar gevoel meebrengen, passende bij de martelingen die zich hier afspelen.

Het deed me veel aan Iskanov denken maar dan in een light-versie. Erg knap, hypnotiserend en uitdagend neergezet. De soundtrack mag er ook wezen, sterke industriële beats die helaas wat in herhaling vallen maar het goed weten te dragen. Jammer dat Snuff 102 af en toe wat sloom is, 105minuten is dan ook gewoon te lang voor dit genre.

Heel opvallend is de montage bij de gore, het doet vrij 'onschuldig' aan wanneer het beeld op het laatste moment even zwart wordt, de impact blijft echter behouden en dat is best knap. Blij dat er een interessante cineast achter deze film zit want anders tapt het uit hetzelfde vaatje als een August Underground en dat is toch wel minder plezierig. Niet dat dit zo'n pretje was hoor, vrij ongemakkelijk gebeuren natuurlijk, zoals het bedoelt is.

Al met al één van de betere dus, zeker leuk voor een aantal gebruikers hier .

Onverteerbare troep. Cyrus op de automatische piloot, al is haar dat te vergeven gezien het hopeloze, uitgekauwde flutplot met dito humor (probeer het maar eens te verkopen). Niveautje hersendood. Enkel de Candy Mountain grap aan het eind is "geinig".

De SOV's van nu.

Ben altijd gecharmeerd geweest van de niets-kunners die toch lekker de camera pakte en een filmpje schoten. Heeft toch aardig wat (soort van) klassiekers opgeleverd zoals Video Violence... When Renting Is Not Enough! (1987) . Tegenwoordig zijn er labels zoals Wild Eye en Midnight Releasing die soortgelijke films (onbekend en onbemind) uitbrengen. Vaak voorzien van retro-achtige artwork. In dit geval pronkt er een persoon met een anus-masker op de cover en met de weinig verhullende titel zal de hoeveelheid kont-verkrachtingen niet als een verrassing mogen komen.

Als je IMDB mag geloven hebben ze het met een budget van $850 gemaakt (menig studentenfilm kost tegenwoordig al meer) en dat is lovenswaardig. Helaas zit er véél te veel gelul in en is de color grading ook van bedroevend niveau. Ze proberen veel scenes wat smaak mee te geven door er wat kleurrijke spotjes op te gooien, maar in de post is het vrij vlak gebleven en raakt het in de meeste gevallen volledig opgeblazen en verstrengeld met andere kleuren. Lelijk dus.

Daar hebben die jaren 80 SOV's toch wel een oneerlijke voorsprong. Die ''natuurlijke'' grain, vuiltjes en storingen kun je haast niet nabootsen. Tegenwoordig is alles binnen deze 'stroming' (te) clean.

Clichéééééé

Helaas té cliché om nog goed te zijn. De boze blik van Kurt, de setting, allemaal leuk en aardig maar niet voldoende.

Budget was best ruim lees ik hier, echter viel dat niet vaak genoeg terug te zien. Aardige momenten werden afgewisselt met oerlelijke momenten. Actie viel ook behoorlijk tegen, veel explosies maar gewoonweg weinig aan.

Pover verhaaltje die het meest voorspelbare pad volgt, niet verschrikkelijk, redelijk vlot, maar het had wel wat minder binnen de lijntjes mogen kleuren.

Degelijk. Vind het concept de grootste kracht achter deze Some Kind of Hate. Zit een herkenbare, klassieke rode draad doorheen het verhaal van het gepeste (emo) individu en de onvermijdelijke wraak die volgen zal. Met één creatieve twist: de bovennatuurlijke ''menselijke''-voodoopop. Veel variatie in de kills zit er, door diezelfde creatieve keuze, niet in. Dat maakt het laatste half uur iet wat problematisch, omdat het netjes de eindjes aan elkaar knoopt en volledig in de lijn der verwachting te werk gaat. Het had iets meer uit mogen halen om de aandacht vast te houden, maar weet daar niet helemaal goed mee om te gaan.

Blijft wel een vermakelijke indie-slasher over en bovendien een meer dan prima debuut. Mortimer lijkt me wel een regisseur die nog wat beter kan. Zijn volgende project is momenteel in de post en daarin zullen o.a Kevin Smith en Seth Green te zien zijn. Prima bezig dus!

Rathbone als Baron Wolf is de reden dat dit derde deel voor mij de beste Frankenstein is van de originele trilogie. Dit deel staat veel dichterbij de eerste Frankenstein van Whale. Wat vreemd is, aangezien deze niet door Whale is geregisseerd en het veel te melige Bride of Frankenstein wel. Son of Frankenstein is in alles een welkome toevoeging aan het ontstaan van het monster. Hoe de curiositeit de overhand krijgt bij Baron Wolf is fascinerend en brengt tegelijkertijd een spanning met zich mee die het tweede deel volledig ontbeerde. Geen idee of ik nog meer Frankenstein's ga kijken (met name die uit de 40's en 50's), maar dan heb ik met deze in ieder geval een waardige afsluiter voor de 30's Universal films.

Kitano is een baas

Zelden zo'n tof personage gezien. Onverwachts hilarische film. Had een vrij serieuze misdaadfilm verwacht maar die verwachting kon ik binnen de kortste keren helemaal omdraaien. Daarna volop genoten van deze über-droge film.

Scenes op het strand waren met afstand het beste. Vaak enorm knap geschoten, veel geweld, schitterende muziek en een uitstekende cast. Gewoon een werkje waar niets aan mankeert, volledig de verdienste van Kitano.

Mooie 4.5* en wat mij betreft een lastige om nog te overtreffen..ben benieuwd.

Fantastisch. Zelden zo'n accurate ode aan / throwback naar de Giallo gezien. Inclusief duf tempo en warrig plot, wat een veelvoorkomend ''probleem'' was in dit specifieke (sub)genre. Ik zie het echter als enorme plus. Draagt enorm bij aan de authentieke sfeer en charme van dit soort films. Ook hier maakt het de film. Wordt volledig gedragen door de soundtrack, slechts 3 zinnen tekst en verder (wanneer gewenst) kleine beetjes achtergrondgeluid. Je kunt het bijna zien als een muzikale tribute. Verder de bekende elementen: POV shots, leren handschoenen en té rood bloed. Onetti nailed it!

In de trant van..

Sorority Row is een gevalletje 13 in het dozijn, kan dat een probleem vormen? Ja. Is het hier een probleem? Niet echt. Een hoop eye-candy, vlot verhaaltje en aardige kills passeren de revue. Ik vermaak me er prima mee hoewel het na verloop van tijd toch een beetje lijdt aan cliché diarree.

Dat het behoorlijk cliché is, is wat mij betreft alleen maar tof. Daar valt weinig over in te zitten tot aan het einde, waar het wel héél vervelend wordt met die domme twist en standaard eindshot. De rest van de film biedt prima opgezette kills en een fijne sfeer.

Al met al precies wat ik er van verwachtte, vermakelijk en volledig in de lijn van enkele über-bekende slashers.

Weer zo'n titel die ik vroeger veel in de videotheken tegenkwam, maar nooit een kans heb gegeven. Tijdje terug op VHS gevonden voor een prikkie en later ook nog de DVD opgepikt. Had toch iets anders verwacht. De hele toon van de film is vervelend ongemakkelijk, met stroeve komedie en houterige creature effects in sfeerloze settings. Bovendien een warrig verhaaltje dat nergens goed uit de verf komt. Om maar te zwijgen over die dodelijk saaie TV-film look. Het blijft visueel nogal een brakke periode voor het genre. Het zou überhaupt meer geslaagd zijn als rechttoe rechtaan monsterflick. Ferriola doet iets teveel zijn best om 'anders' te zijn, maar dat gaat ten koste van de lol.

Dit is inderdaad het regiedebuut van Meredith. Daarvoor viel hij al op met zijn werk aan de cover van o.a Lung II (2016) en uiteraard zijn eigen art. En gelukkig weet hij zijn creaties prima vorm te geven in filmvorm. Micro budget stuff, uiteraard, maar binnen dat kader best indrukwekkend. Weet z'n beperkte middelen om te zetten in iets dat authentiek en smerig charmant is. Slijmerige gore props en wat clunky stop-motion werk zijn de terugkerende stijlmiddelen in zijn werk. Het vervolg Teratomorph vond ik minstens zo goed. Het derde en laatste deel 'Variant' is inmiddels besteld!

Southpark heeft een warm plekje in mijn hart

Ik kan gerust zeggen dat ik deze film rond de 15keer heb bekeken, en verveeld het dan niet? nee, alles behalve!

Ik ben een groot southpark fan, en deze film bied alles wat je wilt plus wat meer..

Die geweldig bedachte nummers, die oneindig lang in je hoofd blijven hangen, met een cartman die goed op dreef is, met rassen die belachelijk worden gemaakt, de homo's worden flink voor paal gezet en het verhaal is werkelijk geniaal, alles wat ik wou in een southpark film...dat zit er in.

Het verhaal is misschien niet zo heel moeilijk om te bedenken maar de uitwerking er van en de verschillende situaties waarin ze telkens terecht komen zijn werkelijk episch, en onvergetelijk grappig.

Na tientallen keren kijken kan ik alsnog lachen om elke grap, elk nummer...ik kan haast hele scénes mee praten.

Het begint erg sterk met de film van terrance en philip die meteen aan toont dat deze film vol ziet met vunzigheid, rascisme en onzin totdat je jankt van het lachen, en dat is gelukt..

Prachtig hoe ze al hun ideeën in de vrijeloop hebben gelaten en niet bang zijn wat schokkende dingen te evrtonen, en ze zich dus zeker niet inhouden om hun visie op sommige dingen te tonen.

Ik kan hier bladzijdes lang over blijven door typen maar ik zal me inhouden..

De liedjes, wie kent ze eigenlijk niet, blame canada, kyle's mom's a bitch, shut your fucking face, it's easy mmkay...allemaal stuk voor stuk geniaal..

Is er dan helemaal niks slecht aan deze film? nee eigenlijk niet, dit is gewoon wat ik verwacht van een goede southpark film, en dus is deze in mijn ogen perfect en de volle 5* waard

Als groot fan van zowel oud als nieuw anthology werk, moest Southbound van goeden huize komen om zich te mogen mengen in de strijd met titels als VHS en ABC's of Death, die toonaangevend zijn in de indie-scene van het genre. Toch een van dé manier om jezelf van je beste kant te laten zien. In Southbound bundelen Roxanne Benjamin, David Bruckner, Patrick Horvath en Radio Silence de krachten om samen(!) één (iet wat gefragmenteerd) verhaal af te leveren. In plaats van elkaar af te troeven -ik ben de leukste, ik ben de smerigste...- werken ze ieder een apart gedeelte van het verhaal af, met ieder een eigen insteek (vaak een verschil in subgenre), maar binnen één ''wereldtje''.

Opvallendste is dat deze anthology bijzonder stijlvast is. Alle gedeeltes zijn kwalitatief opvallend hoogstaand. Super production value, fijn unheimisch sfeertje en explosieve gore waar nodig. Zal degene die VHS en ABC's niet echt konden waarderen waarschijnlijk meer aanspreken. Voor mij sprongen het 2e, 3e en 4e segment er bovenuit. Met name de derde zal blijven beklijven door de voelbare effecten. Kwestie van goed sounddesign en een luguber gevoel voor humor.

Fijn project dus, en waarschijnlijk broodnodig om de publieke opinie van dit soort anthology's weer wat omhoog te krikken.

Have a nice apocalypse

Dat lukt wel, met Kelly aan het roer. God damn wat een meesterwerk levert hij hier mee af! Ben totaal weggeblazen, het overtrof al mijn hoge verwachtingen.

Vooral audiovisueel geniaal. De soundtrack is betoverend, samen met de fenomenale regie van Kelly zorgt dit voor een absurd sterke (soort) surrealistische feeling gedurende de hele film. Wegdromen, maar blijven opletten, dat is wat ik deed.

Heerlijke cast, waar Dwayne ''The Rock'' Johnson met kop en schouders bovenuit stak, geweldige acteur die hier een rol van formaat neer weet te zetten. Sowieso beviel de gehele cast mij, kan er geen kwaad woord over kwijt.

Fantastisch ook hoe hij heel veel met een knipoog brengt, geweldige quotes als resultaat en toch zeker een aantal keren moeten lachen. Hij doet totaal z'n eigen ding zonder veel rekening te houden met ons, de kijker. Zal alles wel duidelijk zijn? Nee. Houden ook zo .

Verder verbaast het me niets dat de film zo laag scored, de film moet chaos overbrengen en verwerkt dat dan o.a in de vorm van het verhaal. Heerlijk is dat toch! Vond het zelf genietbaar, geweldig om te volgen, je moet er wel open voor staan natuurlijk, het is nou eenmaal niet 1 + 1 = 2 bij Southland Tales. Van een uitzonderlijke klasse, zowel inhoudelijk als in vorm.

Leuk! Maar met een opdringerige waarschuwing van mijn kant. Want och, die Duitse trash valt niet altijd mee. De eerste 50 minuten zijn nauwelijks door te komen. Verschrikkelijk wanproduct met krankzinnige performances, zelfs voor no-budget standards. Wat me vooral tegenstond was hoe gemakzuchtig en ronduit debiel sommige stukken zijn gemonteerd. Simpele match on action cuts worden compleet verkracht. Zo'n Rose en Schnaas blijven gewoon aanklooien, terwijl Ittenbach serieuze stappen heeft gemaakt vanuit dit soort trash richting... minder goedkope trash. Hoe dan ook, de laatste 20 minuten geven de kijkers (een soort van) waar voor hun tijd en geld. Herkenbare Duitse splatter met halve lichamen, vliegende ledematen en gesleur met ingewanden.