Opinions

He's more than a man. He's a death machine!

Tadaammmm, de muziek begint te spelen en ik zit er alweer helemaal in. Een kick-ass neger, onsterfelijk, dodelijke precisie, een womanizer pur sang.. Blaxploitation tijd

Men call him Savage, women call him all the time.

Savage, neergezet door Inglehart (o.a enkele Russ Meyer films), is de donkere Rambo (i know, dat is jaren 80) en maait de legers van deze akelige tiran he-le-maal plat. Dit gebeurt met een hoop explosies en vliegende stuntmannen, veel klappertjes en stervende zwanen.

On the streets or on the sheets, he's a SAVAGE!

Under the sheets, tsja...geen uitbuiting betekent geen exploitation hé. Ook de vrouwen horen daar bij, met Carol Speed heb je iig geen gebrek aan zwarte rondingen. Savage met z'n big-ass gun in de ene hand en Carol in de ander... lekker door de bosjes lopend, wegduiken bij het zien van een jeep vol slachtvee, ja dit is cheesy

Men call him Savage, women call him all the time.

Ach, er zijn betere...er zijn mindere. Wat ik wel weet is dat ik weer eens heerlijk ben losgegaan in die sfeer, die muziek, die foute (gehaaste) productiewaarde en fijne cast. Alleen voor de ekte fans van de blaxploitation verteerbaar.

Compleet over de top nonsense. Ojeda heeft duidelijk veel lol met dit extreem ludieke rape & revenge verhaaltje met een welkom bovennatuurlijke tintje. Het geeft de film een fijne voorsprong op zijn soortgenoten. Met name het 'alles is mogelijk' gevoel is van onschatbare waarde tijdens zo'n bloederige wraaktocht in de barre droogte van de New Mexico woestijn, waar enkele doorgefokte rednecks hun tijd verdoen met cowboy spelen. Leuke touch is dat Zoe langzaamaan uit elkaar valt en uiteindelijk van tape aan elkaar hangt . Lekker raunchy gebeuren in ieder geval. Fijn gemonteerd ook, zitten wat leuke stijlkeuzes in op dat gebied, maar was sowieso wel gecharmeerd van het algehele stijltje. Haalt in ieder geval veel uit z'n lage budget.

Ik ga maar eens alle delen opnieuw bekijken. Weet niet meer zo goed wat ik ervan moest vinden, en na het zien van Wan's laatste debacle was ik vooral niet zo zeker van het, inmiddels klassieke, eerste deel van Saw.

Het viel niet tegen, maar ook alles behalve mee. Het koos qua gevoel constant een middenweg. Ik denk vooral dat Wan de kracht van het mysterie onderschat, waardoor hij te vaak afdwaalt in flashbacks en die detective rotzooi dat mij nooit heeft aangesproken en ook hier de sfeer niet bevordert. Terwijl ik alles in die rotkamer erg puik vond (4* materiaal).

Het is vooral het idee dat zo fijn is, maar de uitwerking is niet grimmig/confronterend genoeg en mist een duidelijke focus. Nu lijken dat kleine puntjes, maar ik heb me er toch aan gestoord. Nog wel een dik compliment voor de scene in het appartement met de camera. Hij kan het dus wel, eenvoudig maar zenuwslopend. Niet zo fake-hip en overdone als z'n laatste werk..

Fijne voldoende, weet niet of dit mijn favoriete deel zal worden van de reeks. Mijn gevoel gaat uit naar deel 3, maar dat moet nog blijken.

Nooit een al te grote fan geweest. M´n vriendin helaas wel. Om de reeks dan toch maar even af te sluiten (althans, laten we het in godsnaam hopen), heb ik het zevende deel gisteren meegepikt. Aardig pijnlijk hoogtepunt is de boobytrap met de auto, de rest haalt nééérgens enig niveau. Wat op die manier wel consequent in dezelfde lijn ligt met de voorgaande delen. Lelijk geschoten en kapot geknipte semi-torture, met een kleurloze soundtrack en een vreselijk soapie einde.

Was toch wel benieuwd naar dit typische(!) jaren 90 product. In de nasleep van de succesvolle Scanners films was het aan regisseur Pierre David om het telepathische 'scanner' gegeven te combineren met... de politie! We hadden al een Maniac Cop (1988) en (het minder bekende) Zombie Cop (1991) , so why not. Aan Daniel Quinn de taak om zoveel mogelijk moeilijke bekken te trekken... en ik moet toegeven: missie geslaagd. Verder een weinig memorabele protagonist. Z'n tegenhanger, gespeeld door niemand minder dan Richard Lynch, slaagt daar beter in.

Ik ben dit jaar behoorlijk in de 90's pulp gedoken en ben inmiddels méér dan gecharmeerd door de genrefilms van dat decennium. Scanner Cop is daar niet per sé het beste voorbeeld van, daarvoor heeft de film iets te veel te lijden onder het lome tempo in het middenstuk, maar het is wel fijn om te zien dat de basis-elementen die de 80's zo populair maakte, hier nog ruimschoots aanwezig zijn. Niet op de laatste plaats door het werk van Buechler en zijn team aan special effects specialisten. Leveren met name in de opening (tof!!) en het slot (nog toffer!!!) heerlijk vakmanschap af.

Gaat wel. Laatste half uurtje moet het één en ander redden, maar slaagt daar opvallend goed in. Heb een weakspot voor dat soort old school zombie praktijken. Ondoden die uit de zee herrijzen en hun oude bezittingen claimen die door de jaren heen door de bevolking is verzameld. Jammer is dan dat het eerste uur daar vrij weinig mee doet en het meer als een slasher met een moordenaar in ouderwets duikpak neerzet. Óók dat klinkt natuurlijk wel gaaf, maar in werkelijkheid oogt het meer als een CSI-aflevering in het Canadees-Frans. Behoorlijk brak gespeeld, maar zoals gezegd: het sfeervolle einde maakt het één en ander goed, al ben ik dan ook wel behoorlijk vergevingsgezind..

Al eens gezien.

Standaard neergezette Redneck Cannibal ongein die uiteindelijk zichzelf in de voet schiet door er te weinig uit te halen. Het hutje omringt door een dikke laag met sneeuw zorgt voor een uitermate geschikte omgeving en 't maniakale trio kan er ook mee toch. Dat blijkt echter niet genoeg..

De hoofdrolspelers komen behoorlijk vervelend over en het overbodige eerste deel met dat feestje is eigenlijk te dom voor woorden. De wat lompe en trage aanpak werkt niet meteen in het voordeel. Zelfs de aardige gore kan er niet bijster veel van maken.

Het blijft bij de wat standaard momentjes, allemaal al eens gedaan... zonde, want ze lieten het er wel aardig uitzien. Dit zorgt voor een min of meer vermakelijk werkje met de juiste setting maar met té veel mindere punten.

Pranks zijn per definitie kut. De 'scare' prank hype van destijds (2016) was daar geen uitzondering op. Neppe shit met clowns of een eng meisje met lange haren in een lift... wie viel/valt er nog voor die gespeelde troep? Blijkt echter een prima idee om op in te haken voor een feature film. Verder natuurlijk geen bijster origineel idee om een horrorfilm rond een TV-programma te bouwen, maar enkele twists & turns maken deze Scare Campaign tot een geinige verrassing. Jammer dat Ian Meadows een non-acteur is, waar Meegan Warner juist wat meer weet te brengen. Verder wat raunchy gore om het wat extra smaak mee te geven... en je hebt weer een prima Australisch genrefilmpje. Staan vaak wel garant voor een bepaalde kwaliteit en eigenheid (binnen beproefde concepten), maar moet het eerste meesterwerk from down under nog tegenkomen.

Vond, in tegenstelling tot andere berichten, de scarecrow zelf best geslaagd. Opvallend veel detail voor zo'n CGI-mormel. Helaas verschiet de film al z'n kruit in het eerste half uur en voelt de film al bijna 'af', waarna dus nog een uur vol herhaling volgt. Het bekende pad... en niets of niemand die er iets tegenover weet te zetten.

Uitgebracht in de machtige Slasher reeks van 88 Films. Scarecrows van eendagsvlieg William Wesley heeft dus eindelijk de release die het verdient. Wie zin heeft in een stel volwassen non-acteurs die soldaatje spelen in de bosjes en af en toe worden opengereten door een vogelverschrikker om vervolgens zelf terug te keren als zo'n aan elkaar genaaide verschrikking... die zit hier goed! Abominabel geacteerd, maar de smeuïge effecten doen dat makkelijk vergeten. Niet de eerste horrorfilm met een hoofdrol voor vogelverschrikkers (volgens mij is dat Dark Night of the Scarecrow (1981) ), maar wel één van de betere. Vooral begin jaren 2000 zijn er veel gemaakt... en het merendeel daarvan is niet om aan te gluren.

Voor de zoveelste keer gezien, elk deel heb ik minstens 4keer gezien en zou het zo nog een paar keer doen, geweldig die scary movie films.

Al die lage scores zijn gewoon belachelijk, met vrienden zul je hier helemaal kapot aan gaan, geweldig.

4*

Dit is ook niet meer wat het is geweest. Welgeteld één grappig frame (Scharen) en één potentieel grappig segment (Evil Dead). Tisdale is heerlijk, maar de diverse dieptepunten met pijnlijk geschreven drek én geforceerd verbaal gepoep (Miller & Snoop, ARGH) maken het tot een martelgang. Groot fan van de SM's én vele andere verfoeide parodieën.. maar dit had al een tergend inspiratieloze basis (Mama, serieus??) en komt niet verder dan wat inkoppertjes.

Øvredal had met Trolljegeren (2010) een creatieve genre-hit en volgde dat zes jaar later met de suspenserijke The Autopsy of Jane Doe (2016) overtuigend op. Vanaf dat moment was hij een naam om rekening mee houden; nu op een (nog) commerciëlere route met industrie-gigant Guillermo del Toro belandt. Dat bood mij een zekere hoop, al waren er diverse kleine tekens die mij ervan weerhielden om echt enthousiast te worden.

Met name het feit dat het iets teveel gericht is op jeugdige kijkers en ondanks enkele berichten die dat hier (deels) willen 'ontkrachten', is het niet iets waar ik op terug wil komen. Ik blijf bij dat standpunt. Op de meest essentiële momenten wordt er makkelijk weggesneden naar de volgende scene of is de pay-off on screen relatief veilig; bloedeloos. Met veel focus op het mysterie en het oplossen daarvan - noem het avontuurlijk - en enkele losse segmenten die vooral goed dienen als trailervoer; de grotesque creaties zijn ontzettend effectief in kleine snack-sized stukjes, maar in volwaardige scenes (laat staan een feature film) zijn ze niet dragend genoeg. Het helpt ook niet dat Øvredal, die zich eerder buitengewoon kundig toonde wbt het creëeren van een effectieve spanningsboog, hier vooral plichtmatig de onvermijdelijke 'scare' uitstelt en niet zozeer opbouwt.

Begon mij ook wel een beetje te storen aan een vrij geforceerde genre trope (zo kun je het inmiddels wel noemen), namelijk het tijdsbeeld. Ditmaal de sixties. Ik word graag verbeterd als ik iets over het hoofd zie wat dit betreft, maar wat voegt het effectief toe in dit geval? Kon dit zich niet in de huidige tijd afspelen? Is het meer dan gewoon inspelen op de populariteit van ''throwbacks''? Kon de film niet zonder referenties aan de klassieke Universal monsters en Night of the Living Dead? Vreemde focus ook op Nixon en de Vietnam oorlog. Iedereen met een beetje historische kennis binnen dit genre weet hoe belangrijk oorlogen en wereldwijde spanningen zijn voor het genre en hoe de thematieken binnen de films meebewegen met de angsten die op dat moment regeren. Maar hier is dat geenszins het geval? Ook de Mexicaanse jongen die zijn dienstplicht ontloopt (de reden voor die hele insteek) krijgt een verhaal waarin zijn angst niet eens gebonden is aan zijn onvermijdelijke inzet in een zeer vuile oorlog. Het is een 'campfire story' die hem dwars zit... ?

Wellicht kijk ik het uiteindelijk wat streng en zit het mij ergens toch dwars dat zo'n regisseur nu ook slachtoffer wordt van goedkoop effectbejag voor het grote publiek maken. Maar mijn weakspot voor dit soort verhaaltjes en de -zij het tijdelijk- visueel interessante macabere creaties maken het nog zeker genietbaar.

Leuk! Ben niet bekend met Warmerdam. Niet geheel verrassend aangezien ik de Nederlandse cinema vrij weinig waard vind. Althans, in de vijvers waar ik doorgaans vis zie ik weinig raakvlakken met de films die hier verschijnen. Schneider vs. Bax ontspringt die dans een beetje, met name omdat het vrij authentiek aanvoelt. Lekkere maffe humor, nogal absurdistisch. Als ik één ding niet mis, is het een duidelijke lijn of samenhang van de verschillende scenes (/sequenties). Alleen aan het eind wilt hij te graag alles netjes afronden. Ik zou zijn gestopt bij het shot van de naakte Kraakman. Filmisch vond ik het echter, i.t.t de meeste reacties, weinig waard. Het landschap (schitterend) doet z'n werk, Warmerdam observeert. Solide (veilig), maar weinig sprekend. Zo komt NL in ieder geval niet van z'n stoffige karakter af.

One Two Three Four!!

Yes! Scott Pilgrim wist me met de trailer nog niet te overtuigen, waarom? Geen idee. Compleet onterecht, want dit is één van de hoogtepunten van dit filmjaar. Een geniale mix van film en comic/game die visueel zó briljant uitgevoerd is en gevuld met muziek die vreselijk lekker werkt... dat de speelduur van 2 uur véél te kort is.

Echt een genot voor de coomic en game fans onder ons. De muntjes, de effecten, de bit-sounds...de split-screens en de teksten; het werkt geweldig. Ontzettend hip gebracht allemaal, lekker hyper en vooral hééél erg grappig. Uitblinker wat betreft de humor is Cera, wát een held is dat Één van de weinige acteurs die precies weet hoe hij een dorky type moet neerzetten zonder daarin te overdrijven; perfect!

De visuele kracht van deze film heeft me echt verbaasd. Vond dat in de trailer nog niet helemaal goed uit de verf komen maar het blijkt allemaal constant uitgevoerd te zijn én zo ontzettend origineel dat ik m'n (voorbarige)mening daarover snel aan de kant kon schuiven. Het is uiteindelijk niets minder dan über-cool terwijl het tegelijkertijd op z'n zachtst gezegd nogal geeky is..

Het combineert de comic en game-aspecten optimaal, de balans hierin is vrijwel perfect. Wright overdrijft nergens maar subtiel is het alles behalve. Een duidelijke bedoeling die zowel komisch als artistiek 100% geslaagd is. Naast de uitstekende rol van Cera is ook de bloedmooie Mary een genot om naar te kijken. Uitzonderlijk knappe actrice, zélfs met blauw/groen/paars haar .

Ik heb niets te zeiken over Scott Pilgrim, het is een comic/game film op z'n best en krijgt daarvoor de passende score.

One Two Three Four....and a half * . Tevens m'n 1000e stem!

Er valt zoveel te vertellen over Scream. In de periode dat deze slasher onder de mensen kwam, was het horrorgenre een beetje aan het doodbloeden. De jaren 90 wist weinig nieuws te bieden, het waren vooral de vervolgdelen op Hellraiser, Nightmare on Elm Street en Halloween die de jaren vulde. De fut was er een beetje uit, niet alleen voor het genre....maar ook voor de genre-regisseur Wes Craven, uiteraard legendaisch geworden met Last House on the Left, Hills have eyes maar boven alles: met A Nightmare On Elm Street. Deze Scream zou de eerstvolgende klapper worden. En met een lading aan vervolgdelen en andere slashers als gevolg, kun je niet ontkennen dat Scream invloedrijk is geweest.

Waar deze film z'n status aan te danken heeft, is geen raadsel. Iedereen met enige ervaring binnen dit genre zal bedolven worden onder de quotes, verwijzingen, maar ook enkele shots doen je verdrinken in de sfeer die je kent uit die oude, goude en vertrouwde slashers. De opening is een heuse classic geworden, het spel tussen de killer en het slachtoffer (de jonge Drew) is zowel grappig als spannend en ondertussen erg slim geschreven. Deze lijn zet Craven uiteindelijk moeiteloos door, en daar ligt echt de kracht.

Hij pakt alle denkbare clichés en gebruikt die als 't ware spottend, omdat hij weet dat ze vaak niet te omzeilen zijn. Hij is er dus volledig bewust van en verwijst ermee naar andere films, het is soms niet eens meer de spot drijven met... het vormt één grote ode! En daar werd ik erg blij van. Ik had Scream al eens gezien, vroegah, toen ik nog een kleine jonge was (en mijn naam dus eer aan deed...) maar had toen geen enkel besef van de scherpte en speelsheid van deze oer slasher.

Zo valt er niks aan te merken op Scream, maakt het me benieuwd naar de herzieningen voor de overige delen en kan ik absoluut niet meer wachten op Craven's 4e deel. Hij kan wel weer zo'n impuls gebruiken, een hitje... gewoon ouderwets griezelen op de clichés die dit genre groot hebben gemaakt. Volledig volgens de regels, natuurlijk

Scream 2 biedt een eerste kwartier zoals je die mag verwachten na het zien van het eerste deel. Grappig gezeik over de rol van de neger in horrorfilms, leuk beeld van het gemiddeld bioscoopvolk geschetst (popcorn gooiende, tegen-het-scherm-schreeuwende idioten) en al snel gevolgd door een fijne discussie over sequels. Craven zet de juiste toon, gaat eigenlijk op dezelfde voet verder als deel 1.

Jammer dat het steeds verder verslapt vanaf dat punt. Het leuke is dat de cast is gebleven, houden het boeltje lekker vertrouwd voor de fans. Campbell ziet er helaas afzichtelijk uit, gelukkig bieden Courteney en Miss Gellar wat tegengas wat dat betreft. Maar de cast kan niet verhelpen dat de glans een beetje verdwijnt, de scherpte is verdwenen en Craven gaat nogal 'modaal' te werk. Sfeertje blijft nog altijd zeer toegankelijk en de 2 uur vliegen zo om, een constant niveau aanhouden zit er echter niet in.

Het einde vond ik overigens veel te theatraal. Misplaatst wantrouwen van Campbell, irritante en panische moeder... dat het op die plek plaatsvind, zo bombastisch als het is, vind ik een slechte keuze. Deel 1 had nog wat charme bij de ontknoping, dit is alsof je naar een slecht geschreven toneelstukje aan het kijken bent. Gelukkig doet dit niet zoveel af aan de fun die zo'n sequel weet te bieden.

Last but not least, z'n kritiek op de 'invloed van films' blijft ook in dit tweede deel bijzonder subtiel, ugh . Hij maakt die stelling compleet belachelijk maar mocht dat wat mij betreft wel wat onopvallender aanpakken, voor een lading maatschappelijke kritiek is het toch wat overdreven.

Ben misschien een beetje moe van Scream. De eerste twee delen gingen er goed in en ik had vanzelfsprekend wel zin in een 3e, bleek echter lang niet te voldoen aan mijn eisen. Nu zijn die zelden heel hoog, dus...

Flauwe intro, sfeerloos en nergens zo gevat als de eerdere delen. Eigenlijk een lijn die het gedurende de 2 uur door blijft zetten. De ideeën lijken op, ik zie dubbel.. ren en val, dood of toch niet? Jezus Christus Craven, je eerdere werk recyclen in een nieuw deel is not done. Er lijkt haast geen moeite meer in te gaan, meneer de regisseur stond op de automatische piloot na de eerdere delen, dat is overduidelijk.

Tuurlijk horen die dingen een beetje bij Scream, zeg gerust dat je niet zonder kan. Maar om dat nou opnieuw 2 uur uit te rekken, zo voorspelbaar als wat... dat gaat ten koste van mijn plezier en dan ebt mijn aandacht weg. Het gedoe op de filmset is leuk om oude settings terug te halen, maar de cast die erbij om de hoek komt kijken doet dit deel weinig goeds.

Heb enorm veel zin in deel 4, hij gaat het eerste deel waarschijnlijk wel evenaren en dat gun ik 'm van harte. Deze 'afsluiter' van de trilogie is nogal matig en dat was onnodig.

Prima.

Maar wel behoorlijk overroepen. Op wat licht puntjes na is het eerste uur vrij standaard en is het weer wachten op het einde, die eigenlijk vrij weinig indruk maakt maar toch op een manier wel goed werkt. Ik lees over een bruut einde, nu is dat absoluut niet het geval.

De moorden zijn gelukkig een klein beetje luguber, al valt dat voor de meeste ook nog wel mee. Iig beter dan dat het gros van de genre genoten dit doen. Hierbij komt dat het het vooral moet hebben van de rustigere stukken, zo vond ik het gesprek tussen Somerset en de vrouw van Mills sterk, zelfde voor het gesprek in de auto richting het einde. Behoorlijk boeiend toch wel.

Pitt en Freeman zetten beide een sterke rol neer en weten, in combinatie met strakke storytelling, de film hoog te houden. Wel typisch is dat het me na 20minuten gaat vervelen, om vervolgens toch weer benieuwd te raken en verder te kijken. Dat is opzich een goed iets maar het zou (misschien ligt het ook gewoon aan het tijdstip) iets scherper mogen allemaal waardoor het je net wat eerder grijpt.

4*

Het positieve commentaar nauwelijks terug herkend in de film. Enkele tekenen van bruut geweld (eerste helft) maar verder een volbloed thriller met een redelijke productiewaarde. Ziet er dan ook allemaal wel aardig uit, maar verder dan dat komt het ab-so-luut niet. Ervoer het zelfs als lichtelijk tergend hoe soft en voorspelbaar dit oertypische kat-en-muis-spel verloopt. Hyett slaagt er ook nergens in om een constante 'pace' aan te houden en vermijdt fysiek contact vaker dan dat hij het opzoekt. Dodelijk..

Mijn commentaar is eigenlijk nog opvallender omdat Paul Hyett gewoon een FX background heeft... Hij geeft zelfs in een interview aan dat ''men'' had verwacht dat hij iets heel gory zou gaan doen, maar dat hij zelf juist verhaal en personages belangrijker acht dan de effecten. De ervaringen van de gebruikers hierboven lijken dan ook gek genoeg nogal tegen zijn bedoelingen in te gaan

Tjahjanto kwam richting het einde van de jaren 00 zeer verrassend met één van de beste horrorfilms van dat decennium. Macabre (2009) was -zoals ook hier het geval is- een mengelmoes van bekende (Westerse) genretropes met een Oosterse saus. Een regisseur die het genre duidelijk begrijpt en zelfs zo diep geworteld zit, dat hij die elementen moeiteloos integreert in zijn andere werk ( The Night Comes for Us (2018) ). Ook hier merk je dat aan alles. Er zit een bepaalde directheid in z'n aanpak die, zelfs al zijn het niet bepaald originele ideëen, het een nieuw leven geeft. Daar ga je automatisch in mee. Hoewel het wel duidelijk te lijden heeft onder een te lange speelduur, is het fijn om te zien dat dit over het algemeen goed ontvangen is en zelfs wordt opgevolgd met een tweede deel. Een op en top genrefilm.

Onuitstaanbare film met een JCVD zonder uitstraling. Sowieso een schijt hekel aan dit soort verhaaltjes met een oorlog-achtergrond. Actie komt NERGENS van de grond met slechts een boel kansloze gunfights. Generieke badguys, geen tempo en de personages (journalisten, politici) werken keihard op de zenuwen. Een misselijkmakend slecht, middle of the road actie-oorlog product.

Fantasieloze meuk, puur voor kids en awwww-roepende vriendinnen van 23-jarige mannen. Die van mij dus. Enige voordeel is dat ik haar dan weer mee kan sleuren naar een ''mannenfilm''. Eigenlijk was dat de nieuwe Indepence Day, maar als je in de pauze wegloopt... telt het dan nog? Anyhow: wat verwacht je van de makers van Despicable Me? Gooien alles op goedkoop / schattig effect en geven niks om creativiteit óf humor. Vind het qua voice actors overigens wel redelijk zitten. Max en Duke zijn compleet nietszeggend (wow, het centrale duo is niet leuk en de side-characters wel?! SHOCKER!). Kevin Hart en Jenny Slate doen het met aandoenlijk enthousiasme, maar moeten onbruikbaar materiaal redden. Kansloos.

De onverstaanbare Banderas speelt met z'n pijnlijk ongrappige bewakers-posse Home Alone voor grote mensen na. Gesitueerd in een winkelcentrum waar een criminele groep, onder leiding van Ben Kingsley, het gemunt heeft op een klein meisje. Eerder rekenden ze moeiteloos af met een zwaar bewapende groep FBI-agenten, maar dit is duidelijk te hoog gegrepen. Het feit dat ze van getrainde killers veranderen in Commando (1985) -achtige schietschijven, is niet eens een probleem. Maar dat het nergens vermakelijke nonsense wordt... dat wel.

Soska's aan de lijn. Aan de ene kant een fantastische locatie met dito benadering van de beide regisseuses, maar dit soort slashers zijn niet meer van deze tijd. Dat was in 2006 al zo, maar dit vervolg doet er weinig aan om daar verandering in te brengen. Álle(!) ingrediënten zijn echter aanwezig. Kane is imponerend als killer en in het mortuarium heb je genoeg leuk speelgoed tot je beschikking, er wordt echter zelden (tot nooit) gebruik van gemaakt. Daarnaast beschikken ze over twee eigentijdse scream-queens, waarvan vooral Isabelle (American Mary) zich hier (weer) weet te onderscheiden. Het prachtige kleurgebruik en de solide regie redden de boel nog een beetje, maar het is een typisch Studio-product (WWE) met te veel belangen. Niet het juiste regie-duo, maar ze hebben er het beste van gemaakt. Je merkt vooral dat ze voor het eerst moesten werken met een script dat níet uit de eigen pen afkomstig is. Dat remt de beide dames toch een beetje in hun maffe ''fetisj-achtige'' stijl.

Verassend

De eerste laat je meteen kennis maken met een heel aparte short, éen zonder woorden maar met sms'jes, heel effectief toegepast.

Eng en origineel, laat duidelijk zien waar de Thaise horror voor staat

3.5*

De tweede is in mijn optiek het best, zoals Onderhond al zei lijkt het net een trailer, prachtige shots en toffe special effects (Laatste 5minuten waren beduidend minder, zag er erg slecht uit)

Niet zo'n origineel verhaal maar de uitwerking is werkelijk geniaal.

4.5*, Van dat laatste stukje kreeg ik toch een brok in mijn keel, lekker om af te sluiten!

De derde gaat vrolijk door met weer iets anders, een meer komische aanpak, en erg geslaagd!

Goed kunnen lachen en op z'n tijd ook nog eens redelijk spannend, voeg daar een leuk verhaal bij en je hebt een half uur goed besteed!

4*

De vierde is wel de minste, vergeleken met de andere is die erg matig.

Erg origineel is het niet, en de uitwerking is ook niet doeltreffend.

Nergens spannend en je word nooit eens verrast, clichés stapelen zich op..

2* helaas..

Gemiddeld zijn deze shorts een goede 4* waard!

Ontzettend genoten. Keira Knightley heeft hier een beetje de zelfde soort charme als een Natalie Portman in Garden State (2004) en Carell blijft één van de betere acteurs voor dit type rol, Little Miss Sunshine (2006) is daar samen met deze film het ultieme bewijs voor. Geweldige, zwarte komedie die zowel ingetogen als uitbundig te werk gaat. Juist het feit dat het einde van de wereld op de achtergrond verdwijnt en weinig invloed uit lijkt te oefenen, is zo ijzersterk.

Net bekeken, en het zag er naar uit een erg sterke film te worden...maar toch niet!

Het begon allemaal erg rustig, maar al snel kwamen de eerste tekenen al van dat er iets niet goed is, vanaf daar werd de film erg sterk!

Er zitten aardig wat leuke, verassende scéne's in die vooral de eerste helft van de film zeer aangenaam maken!

Er word redelijk geacteerd, de 1 wat beter dan de ander.

De 2e helft van de film neemt een wending waardoor het net the excorcist word, de kracht van de aanpak van de eerste helft valt weg, en dan blijft er een saaie uitwerking van het verhaal over..

Het einde (Laatste 15minuten) Gaan ook helemaal nergens meer over! erg verveeld tijdens het einde..

Het begon dus goed, maar het laatste half uur was gewoon niet goed, kan niet hoger geven dan een 3*

Erg jammer, want het zag er zo veel belovend uit !!

Mijn eerste anime, en wat voor éen.

Ik heb me nooit eerder durven wagen aan een anime film, het leek me niks, maar nu heb ik toch maar een keer op de gok Spirited Away gekeken.

Apart is dat ik er meteen in zat, dat had ik echt niet verwacht, het hele stijltje en de meeslepende muziek, gewoon geweldig.

En het verhaal, zo goed bedacht, toen ik de omschrijving hier las leek het niet zo bijzonder, maar dat is het dus wel.

Eigenlijk zit er van alles wat in, prachtig verhaal, grappige personages, fantastische scéne's en af en toe ook nog eens ontroerend.

Een volle 2uur van iets wat me niets leek, heeft me gewoon geboeid van begin tot het eind, en dat is toch wel apart.

Ik ben zeker van plan meer te gaan kijken, zijn er nog meer die aan te raden zijn? Hoor het graag

Die dikke cavia met dat vogeltje was trouwens echt heel grappig

5*, misschien zelfs plekje in mijn top10..

Lekker gritty werkje. Tikkeltje onbeholpen en slordig in de afwerking, maar dat maakt het wel des te interessanter. Vooral die geluidsband (inderdaad nogal Irreversible-achtig) maakt het de moeite waard. Paar smerige uitspattingen (ook hier een Irreversible-achtige kill ) en een tof groepje freaks op een afgelegen locatie: de genrefan kan in Chili zijn hart op. Zuid-Amerika is al jáááren om te smullen voor low-budget horrorliefhebbers en deze Sendero past moeiteloos in dat rijtje met groezelige films.