Opinions

Een film die je in je herinnering bijna niet zonder RLT 7 / Veronica reclames kunt terughalen. Typische TV-film die ik vroeger ongetwijfeld meerdere keren langs heb zien komen, maar te lang geleden om een stem bij te plaatsen. Nu dus herzien (met de overige delen die ook klaarliggen) en gelukkig tot tevredenheid. Berenger heeft een geweldige screen presence, zeker in 't klaslokaal wanneer hij zijn dominantie toont aan de losgeslagen jeugd. Valt echter wel compleet door de mand wanneer hij een potje moet knokken; dat eerste gevecht tegen die dikke mexicaan doet 'm geen goed. Ben benieuwd hoe Treat Williams dat oppikt in de vervolgdelen. Heerlijke 90's nonsense met foute stereotyperingen en weinig subtiel geschreven. Leuk!

Snydersploitation

Een langdurig knagend gevoel van ongeduld ging aan deze avond vooraf. Het is als Snyder fan geen pretje om te wachten op z'n tofst ogende project so far, heb er een mooi potje voetbal voor opgeofferd omdat het wachten me de keel uit kwam. Kaartje laten scannen, trap op achter een mank lopende gothic aan, plaatsnemen in het midden van de zaal naast een lesbisch skater die een Justin Bieber opmerking maakt n.a.v de reclame op het scherm en vervolgens gespannen wachten op de felle lichten om te dimmen. Nadat een man met een fout groen overhemd heeft verteld bij welke film we ook alweer zitten, kan het beginnen... *fingers crossed*

En wat ik krijg is onmenselijk, onwerkelijk, ongekend, ongelooflijk, onovertroffen, een openingsscène die maar uit één brein kan komen: dat van Herr Snyder! Waarom? Omdat hij een tandje langzamer gaat dan z'n collega's...yup, z'n trademark, dé slow-mo Met die perfecte muzikale ondersteuning en schitterende details, als een god zweeft hij rond en pakt hij de essentiële momenten, altijd bewust van stijl, klasse...ongekende klasse. Wanneer mijn ogen vochtig worden van plezier, weet ik het... ja, dit is waar ik altijd al op heb gewacht..de perfecte film.

En dan loop ik een beetje vast. Nu ik deze alinea voor de 3e keer opnieuw type weet ik gewoon even niet waar ik moet beginnen. De cast? Verbluffend. De actie? Fenomenaal... m'n woordenboek draait overuren wanneer ik nieuwe lovende woorden wil gaan gebruiken voor alle andere aspecten. Sowieso kan ik niet genoeg kwijt over zijn touch, zijn feeling voor de locaties, hoe het in beeld komt, hoe hij er doorheen beweegt, hoe hij overgangen creeërt en uitermate dynamisch reageert op álles...hij heeft oog voor ALLES. Het is onvoorstelbaar knap.. Wanneer hij dan losgaat binnen de fantasieën is het helemaal raak, bizar cgi fest. Hete chicks met hete guns, een weg slaande door nazi zombies en blinkende robots, je mag me nergens voor wakker maken maar dit...

Het feest is niet compleet zonder goede muzikale ondersteuning, en die is... oef Die versie van Sweet Dreams aan het begin, de mash-up van Queen... jezus fucking christ wat dik . Hij verwerft dit perfect met de beeldenpracht, hij creeërt een totaal plaatje, een orgasme voor je oogballen en voor de gaten aan de zijkant van je hoofd. Het gaat erin, maakt indruk, en het blijft bij. Memorabel stukje cinema, het beste dat er ooit uit hollywood is komen rollen. Een god aan het werk, een visionair, iemand die cinema snapt en mij opnieuw overtuigd van zijn grootse kunnen. Niemand die aan hem kan tippen.

Z'n collega's zullen hem dankbaar zijn, de komende jaren gaat er NIKS meer in de buurt komen van deze Sucker Punch. Mits in de handen van de juiste mensen *ahum*, is dit........ik stik in m'n woorden en het wordt wat warrig, kappen maar. Beste film ooit, klaar.

Geniaal. Alsof je een vroege Larry Cohen ( It's Alive (1974) ) in een blender gooit met The Abomination (1986) en The Deadly Spawn (1983) ... of iets in die richting. Smakelijk goedkope creature feature over een abortuskliniek / hoerenhuis (wát een combinatie...) waar een embryo door de WC wordt gespoeld en terechtkomt in een plasje chemisch afval. Volledig in lijn van Troma-achtige titels zoals Monsturd (2003) en zelfs tegenwoordig nog terugkerend in bijvoorbeeld Septic Man (2013) . Het is een bijzonder gestoorde, maar solide basis voor een low budget splatter flick, maar The Suckling (uitgegeven op blu-ray door 88 Films) voegt nog enkele leuke vondsten toe. Zo kan men het gebouw niet verlaten omdat het in een grote baarmoeder is opgesloten en komt het monster tot z'n ''einde'' door een omgekeerde geboorte! Het iet wat ongemakkelijk acteerwerk en de af en toe stroperige montage neem ik graag op de koop toe, hoort er ook wel bij.

En terecht dat ik er zin in had zeg! Geweldige style over substance horror uit Argentinië. Erg fijn regisseurtje dit, met No Morire Sola bewees hij al een erg smerige sfeer te kunnen scheppen en hier doet hij dat nog eens over...plus heel wat extra.

Extreem groezelig, visueel érg opvallend (die slow-mo scene aan het einde !!!!) en enkele geweldige close-up shots. De sfeer druipt er letterlijk vanaf. Met een zeer overdadige opzet en meerdere dingen die er gewoon zijn ingegooid voor de 'fun of it' (zoals dat stukje van Twitch ook al aangaf) weet het wel erg in het oog te springen. Het biedt zich aan als een film waarvan je mag denken ''alles kan, zo lang het maar cool is''.

Sterk benutte gore (geen overdaad, goed gedoseerd). Sowieso een geweldige idee om de 'nitro' uit dynamiet te gebruiken. Dit is allemaal opgezet door twee gekke graftakken die meisjes naar hun huis lokken met een wel erg vreemde methode (gast zonder ledematen voor de cam, creepy ). Het heeft niets van doen met geloofwaardigheid, noch met logica, maar het is allemaal extreem spannend en griezelig.

De soundtrack is overigens bizar goed. Terwijl ik dit typ moet ik toch echt m'n score van 4* naar een 4.5 gooien, dit was héérlijk!

Te (?) lange review .

Voor mij ook één van de betere blaxploitation films... en al helemaal als het om horror gaat. Sugar Hill heeft álles. Marki Bey speelt het met de bravoure van een Pam Grier + de mix van klassieke voodoo en de met spinnenwebben bedekte zombies, die nog het meest doet denken aan de zombie slaven uit Demoni 3 (1991) , maakt dit tot een énorm genietbaar genrewerkje. Niet al te bloederig, maar als blaxploitation liefhebber heb je je handen wel vol aan Bey met haar zombie-leger, uit op wraak. De witte high class is nergens meer veilig!

Lekkere themesong ook

Voor Necrostorm begrippen nogal magertjes. Roland Stone verzorgd (na zijn gevloek en getier in de tweede Hotel Inferno film) opnieuw de stem van onze protagonist die we de hele film lang dicht op de huid (of helm) volgen. Af en toe zien we, om diezelfde reden, onze cameraman ook nog in beeld - reflecterend in de helm of bijna volledig in een spiegel... ouch. Opvallend: grotendeels opgenomen in/rondom een klein appartement. Verder een paar exploderende hoofden en rottende lijken zoals we gewend zijn van de namen achter deze film (op de regisseur na dan), maar mist toch een beetje de fantasie van (bijvoorbeeld) een Hotel Inferno.

Was weer genieten van de mooie Reiko Ike. Opnieuw een strak werkje van Suzuki. Mooie dames, genoeg geweld, naakt, corruptie.. het is weer een goed gevulde pot vol fun.

Enkele enorm lollige scenes, maar ook wat semi-serieuze. Goed afgewisseld waardoor de interesse blijft. Vanzelfsprekend is de muziek geweldig, een puike cast en is de clash tussen de verschillende groepen weer lekker over de top.

Weet genoeg te bieden om als fan enthousiast te worden. Dit eerdere werk van Suzuki is de moeite waard, en als start van de Sukeban serie erg verdienstelijk.

Tony's Cinema Trash: Girl Boss Blues: Queen Bee's Counterattack (1971) - tonypulp.blogspot.com

Toch iet wat misplaatst om dit in het rijtje van recente splatter te zetten, maar niet heel vreemd. Vooral omdat Battle Girls heel erg terug grijpt naar de periode van Konketsuji Rika (1972) en Mesubachi no Gyakushu (1971) . Asami kan zelfs met vlagen mee op het niveau van de charmante dames uit die klassiekers. Je moet zeker gevoel hebben voor het 'genre' en in dit geval loont het ook om zonder de verwachting van een nieuwe 'Machine Girl' te beginnen.

Het oude principe van de kleurrijke vrouwelijke bendes tegenover de idiote Yakuza. Top werk!

Eigenwereld.nl - Review: Yakuza-Busting Girls

Geinige niche. Demonologie was een populair thema in de SOV / soft erotische horrorfilms van de 90's. In het geval van deze 'Demon Lover' gaat het om een incubus, een mannelijke demon die vrouwen in hun slaap zou bezoeken. De vrouwelijke tegenhanger (Succubus) was echter een stuk populairder, ook later nog. Vooral om die reden wel een interessant filmpje waarin de 'rollen zijn omgedraaid'. Verder verschilt het weinig van z'n soortgenoten (ik noem een Serpent's Lair (1995) , of iets minder nauw; Witchouse 3: Demon Fire (2001) ), vooral kwalitatief is het minstens even prutserig.

Redelijk.

Ik had er iets meer van verwacht, zoiezo kan ik niet altijd lachen om (om het even zo te zeggen) aziatische humor, en daarom zijn de grappige momenten voor mij op 1 hand te tellen.

Toch wist het me wel te boeien, ik had alleen liever de zombies in een grotere meerderheid gezien, en ze hadden wel wat meer tijd mogen besteden aan hoe ze er uit zien.

Weinig gore, en dito aktie, aan het einde word dat beetje goed gemaakt maar het blijft wel bij vallen en gebeten worden, wegrennen en er 1 neersteken..

Je kunt wel goed zien dat de acteurs in ieder geval met veel plezier speelde, en dat helpt erg mee, want alles er omheen was voor mij niet echt bijzonder.

2.5*

Bizarre, rauwe 'Pinku'. Opent enorm sterk met protagoniste Maki die gevolgd wordt in haar ochtendroutine, al heen-en-weer sjokkend door haar rommelige appartementje, visueel nog sterker gemaakt met de vele freeze-frames. Maar waar het begin nog luchtig en toegankelijk voelt, is daar in de rest van de film totaal geen ruimte voor. Ontzettend onvriendelijke cinema dat alles uit de kast trekt om te vernederen. Onder gepist worden is al erg genoeg, maar als daarop nog een verkrachting volgt, dan heb je wel betere dagen gekend. Maki krijgt het te verduren, maar schopt zich samen met haar walvis-partner (zie einde) terug tegen de maniakale badguys die zich, met name tijdens de bankoverval, volledig laten gaan. Zeer fraai geschoten en veel gevoel voor detail in het acteren (op de achtergrond in de bank zie je veelvuldig perverse handelingen met pistolen onder rokjes). Aanrader voor liefhebbers van dit soort Japanse exploitation. Een verborgen, verdorven pareltje.

Gunn doet er een schepje bovenop. Op ieder vlak beter dan semi-vergelijkbare titels. Qua drama werkt het dankzij Wilson, komedie is met het duo Wilson-Page in goede handen en de actie (en dito gore) is natuurlijk geweldig met iemand als Gunn erachter. Die bewees met Slither al tot uitzonderlijke dingen in staat te zijn en hiermee bewijst hij het opnieuw.

De stijl is heel tof en qua sfeer is het lekker afwisselend. Het houdt alles energiek en daarmee heel boeiend. Continue wordt de juiste afwisseling geboden, op het randje en heerlijk scherp. Een vrij zeldzaam projectje, waarin alles lijkt te kloppen. Met een herziening zal het vast en zeker nog 0,5 hoger uitvallen. Voor nu een héle sterke 4*

Eigenwereld.nl - Review: Super

Leuk. Is natuurlijk niet het meest originele uitgangspunt en echt een eyecatcher is de auto zelf ook niet, maar de bovennatuurlijke tentakels en action packed style van deze horror/thriller maken het een makkelijk uitzitbare rit. Lijkt trouwens wel een thema voor mij vandaag, eerder kwamen er al geest-tentakels uit het zand met The Sand (2015) ..

Films als Christine (1983) en The Car (1977) doen het veel beter, door meer karakter aan het moordvoertuig mee te geven. Zelfs Rubber (2010) , wat slechts een onderdeel van een auto is, doet het beter Maar Super Hybrid is dan ook een film uit een andere categorie. Oersimpel B-voer. Nergens een echte toevoeging aan het bestaande aanbod killer cars, maar voor wie er geen genoeg van kan krijgen prima filler.

Herzien en een halfje erbovenop.

Toppunt van puberale grofheid. Zo plat als het maar kan en in een lekker vlot tempo. Het politie duo blijft schitterend en de cast is briljant.

4.5*

Ben erg fan van dit soort films

Vond alle scary movie delen altijd leuk om te kijken.

Epic movie, was dan weer wat minder, en meet the spartans heb ik nog niet gezien.

Deze vond ik erg leuk.

Heb de hele film met een lach op m'n gezicht gekeken, soms zaten er erg grappige scenes tussen waar ik erg om moest lachen!

Al met al een geslaagde film voor de gene die de 'scary movie'humor digge.

Anders niet kijken.

Had hier nog een vage bootleg DVD van liggen, géééén idee hoe ik er ooit aan ben gekomen, maar altijd leuk om zoiets in de speler te gooien. Het gruisende beeld, de krakende geluidsband en de cheesy muziek knallen de kamer binnen: lekker! Daar ga je voor zitten. En dan maakt Superstition, van de weinig befaamde Roberson, het ook nog eens waar. Paar heerlijke gory kills en een smakelijk occult verhaaltje om het allemaal (een beetje) bij elkaar te houden. Geen verborgen parel, maar absoluut ééntje om mee te pikken als liefhebber van jaren 80 kaas.

Niet slecht

Geinig verhaal, lekker vergezocht en makkelijk te volgen.

Bruce willis doet het aardig, de rest van de cast valt ook mee te leven. De actie valt wat tegen maar ook dit was zeker niet onvoldoende. Het einde is wat typisch, eigenlijk het hele verloop van de film is standaard.

Maar als luchtig sci-fi actie film gewoon geslaagd.

3*

Ik ben verrast.

Romero kan het nog steeds wel, blijkbaar. Dit is een vooruitgang t.o.v Diary of the dead, wat eigenlijk nog steeds niet veel zegt maar er vind iig progressie plaats. Deze Survival of the dead is iets anders dan ik me had voorgesteld, maar is desondanks een prima zombie flick.

Het verhaal is best tof, romero probeerd eens iets anders (niets schokkends, maar wel leuk gevonden allemaal). Ga niets verklappen maar het gedrag van de zombies is (eigenlijk net zoals in LOTD) niet altijd zoals je het van een zombie verwacht (alleen oog voor vlees). Ze zijn natuurlijk nog steeds hongerig, maar daarnaast vaak ook in hun 'oude routine' te vinden. Verder is het een soort vervolg op Diary, waarvan je zelfs nog een stukje zult zien, erg geinig!

De gore bestaat veelal uit lelijke CGI, maar werkt toch zeker wel vermakelijk. Aantal (2 á 3) stukjes zijn behoorlijk leuk gevonden en over het algemeen heb ik met een grote glimlach gekeken naar dé meester die z'n liefde voor zombie slachtingen toont. Heel spectaculair is het allemaal niet en de grootsheid valt ook flink tegen, eigenlijk valt dit dus verder ook niet niet te vergelijken met moderne zombie flicks, dit is weer lekker back to basic met trage zombies.

Neemt niet weg dat hij hiermee een zeer fijne flick heeft neergezet waar ik toch stiekem erg naar uit keek, ben verrast dat het zo goed beviel uiteindelijk, nu mogen véél aspecten als de poging tot vernieuwing in verhaal of de onkunde van een écht eigen sfeer/band te creeëren in de film niet echt lekker uitkomen (zoals zovaak met recentere romero's), vermakelijk is het zeker en dat is toch echt z'n eerste insteek geweest. 3.5* fanvoer

What's your function in life?

Geweldige komedie, het brengt 5 heel verschillende gebeurtenissen die op één manier een beetje met elkaar in verband gebracht kunnen worden.

Qua humor is het heel afwisselend, flauw met die 3 gasten, apart en vernieuwend met die vader, en origineel zoals de vrouw die maar niet dood wilt.

De 5 verhaallijnen hebben allemaal hun eigen achterliggende boodschap, en die kan niet gemist worden, had er voor mij niet zo erg aanwezig hoeven zijn.

Ik vond het geen film waar je van in een deuk kan liggen, tenminste dat is bij mij niet gebeurd, echter heb ik de gehele film met een lach bekeken, het is zo mooi, de regie is super, het is erg kleurrijk en de twee uur word goed gevuld met genoeg afwisseling.

Had er van te voren niet zo veel van verwacht, doorgaans hou ik totaal niet van Aziatische humor, maar deze is toch bijzonder goed.

4*

God damn, ik denk de op één na mooiste film van de jaren 70 (en waarschijnlijk nog wel verder dan dat). Want Hausu blijft wat dat betreft nog wel m'n favoriet .

Maar goed, Argento.. toch wel één van de grotere, ook voor mij nu. Tenebre was al geweldig en z'n MoH entries waren ook lang niet slecht. Ik heb er nog een aantal klaarliggen op dvd dus die gaan spoedig volgen. Al heb ik er een hard hoofd in, aangezien ik nu wel van z'n hoogtepunt heb geproefd.

Prachtige..maar dan ook echt PRACHTIGE cinematografie. Weggeblazen door z'n fantastische kleuren, maar ook z'n geduldige en surrealistische regie. Het is één bonk sfeer met een verhaaltje wat daar volledig voor in dienst staat. Leidt allemaal tot een bizar sterk einde waar het ene shot nog mooier is dan de ander, betoverend gewoon.

Blij dat ik hem eindelijk eens erbij heb kunnen pakken. Sowieso blij dat ik ooit de niet-double feature versie ben tegengekomen . Aangezien ik niet kon stoppen met ratelen over dit meesterwerk, heb ik dat in nog tig andere alinea's proberen te verwoorden. @ Tony's Cinema Trash: Suspiria (1977) - tonypulp.blogspot.com

Dit kan echt niet meer. Wat DaCoteau hier (alweer) flinkt is de noemer 'film' onwaardig. Haalt allereerst een misleidend trucje uit stal; paar geinige / bekende namen op de poster die alleen héél even als stemmen te horen zijn?! Het siert hem niet, al hoort het helemaal in de huidige filosofie van deze regisseur. Veel luier kun je een film ook niet maken, neem bijvoorbeeld de draaidagen. Één dag om alle shots met het monster en alle B-roll (shots van de locatie) te schieten, vervolgens misschien wat halve dagen om met iedere acteur (waarschijnlijk meerdere op één dag) hun scene af te werken. Overigens wel allemaal na elkaar aan de beurt, aangezien je geen enkele keer twee acteurs tegelijkertijd op het scherm zult zien. Gesprekken gaan bijvoorbeeld allemaal via telefoon.

De scene-opbouw / structuur is ook weer lachwekkend eentonig en lang uitgespannen omdat er in feite maar content is voor ongeveer 20 a 25 minuten aan daadwerkelijke film. Veel minutenlange segmenten van alleen maar natuurshots met wat onheilspellende muziek. Dan wat shots van een plas water, rookmachine erbij en een man in een belabberd kostuum die uit het water komt lopen. Snijden naar een homoseksuele jongeman die door het bos loopt, gortdroog z'n tekst opleest, heen-en-weer snijden met wat shots van man-in-monsterpak, terug naar de jongeman, flits van een 'aanval' en weer van vooraf aan beginnen. Dit is een riedeltje van 75 minuten...

Ik blijf DeCoteau verdedigen, ik ben immers 'fan' van zijn oudere films, maar blijf voorlopig even weg van zijn 'recente' (laatste 10-15 jaar) werk.

Leuk leuk leuk! Dat is Swamp Shark voor de mensen die wel houden van wat gemene visjes. Heb jij nog trek in de zoveelste haaien-maaltijd-parade maar verwacht je niet té veel (Piranha 3D niveau)? Dan moet je zeker je hoofd achter het scherm houden wanneer Swamp Shark aanstaat. Aardige gore, aardige cast...alles is alleraardigst aan dit hapslikwegmonster.

Ik heb nog meer te zeggen *klik*

Nog bedankt voor de tip Fillumgek Eindelijk gezien en het beviel uiteraard erg goed. Kan mee met de beste slashers uit deze tijd, maar is nog niet zo vermakelijk als een Hatchet. Die neemt zijn randzaken wel serieus, waar Sweatshop enkel en alleen de moeite waard is voor de effecten. Heus niet erg, integendeel, maar het is een smetje op een verder heerlijk stukje cinema.

Hier een uitgebreid stuk

Heerlijke genrefilm. Wie verwacht dat Sweet Home het wiel opnieuw uitvindt, komt bedrogen uit. Concept is bekend, uitwerking is vaak wat het te wensen overlaat. Hier in ieder geval dik in orde. Hint een beetje naar de gloriedagen van Italiaanse en Spaanse horror uit de 70er jaren. Mooi kleurgebruik, klassieke setting en precies genoeg smerigheid om aan 'de norm' te voldoen, al is het geen dorstlesser voor de doorgewinterde gorehound. Acteerwerk zorgt hier en daar voor wat pijnpuntjes, maar over de gehele linie het type film waar je als genreliefhebber júist geen genoeg van hoort te krijgen.

Yup, gaaf!!

Lieve lieve Karma met kokend bloed en een wapen paraat, dan weet je wel hoe laat het is. Sweet Karma is een zéér fijne revenge flick die verrassend genoeg de nodige kwaliteit mee heeft gekregen. + Shera Bechard

Echt heel expliciet gaat ze niet tekeer en dat is op zich best zonde. Echter heeft deze exploitation flick wat anders te bieden. De soundtrack is er om te genieten, lekkere electro beats die er een flink tempo in houden. Ook visueel is het alleraardigst, althans...voor zo'n 'grindhouse'-ding opvallend gelikt.

Uiteindelijk genoeg leuks voor de echte fan om van te genieten. Hier krijg ik nooit genoeg van

Erg leuk eigenlijk.

Onverwachts, totaal niet mijn soort film, echt een vrouwenfilm zoals al vaker is gezegd hier.

Toch zaten er genoeg erg grappige scenes tussen en vind ik Cameron Diaz heerlijk om te zien, alleen al een rede om een film te kijken.

3* en mijn 500ste stem