Opinions

"The Thing" is niet direct mijn ding. Dit soort horror - muterende buitenaardse wezens - ligt mij nu eenmaal niet. Ik vond het allemaal ook veel te goor. De 'special effects' en de spanningsopbouw waren daarentegen best wel goed. Voor de rest is dit voor mij geen film om nog een keer te gaan herzien. Geef mij toch maar horror zoals in "Halloween" of "The Fog"; voor mij altijd nog John Carpenter's beste horrorfilms.

3,0*

Uitstekende film-noir die het van mij toch vooral moet hebben van de schitterende cinematografie van Robert Krasker. Het na-oorlogse Wenen, waarvan de lidtekens van de oorlog duidelijk te zien waren, werd op magistrale wijze gefilmd. Nog nooit heb ik zulke mooie zwart/wit beelden gezien van een stad - zeg maar gerust spookstad - bij nacht. De hele film trouwens is volgens mij op lokatie opgenomen en straalt hierdoor ook een geweldige sfeer uit. De sitarmuziek van Anton Karas droeg ook voor een belangrijk gedeelte bij tot die sfeer en niet te vergeten de Weners met hun Weense accent. Dit maakte de film bovendien ook zeer realistisch. Ook over het acteren van de hoofdrolspelers vielen voor mij alleen maar positieve dingen te zeggen. In het bijzonder over het acteren van Orson Welles, hoewel hij pas laat in de film zijn intrede deed.
Beste scènes; Het gesprek tussen Holly Martins en Harry Lime in het Reuzenrad en uiteraard de achtervolging op het einde in de Weense riolen.
Door de Britse critici is deze film uitgeroepen tot de twee na beste film aller tijden. Meer dan terecht, maar voor mij is het gewoon dé beste.

Waardering; verhoogd naar 5,0*

Een aardig eerste uur maar daarna ging het zo over de top en met zo veel geschreeuw dat mijn aandacht spoedig begon te verslappen. De afsluiter in de hemel met die song van de Backstreet Boys was best wel leuk, maar voor de rest....neen, ik heb afgelopen weken betere komedies gezien. Misschien ligt het ook het feit dat er voor de dames in deze film geen rol van betekenis was weggelegd. Tja, en dat laatste is voor mij toch best wel belangrijk.

3,0*

Deze film moet het van mij vooral hebben van het schitterende camerawerk en uiteraard de schitterende soundtrack met oa die geweldige live uitvoering door David Byrne van This Must be the Place . Aan die stem van Cheyenne moest ik in het begin wel enorm wennen. Wel knap overigens van Sean Penn om zo'n personage neer te zetten. Lijkt mij een behoorlijke opgave. Met het verhaal had ik ook enigszins moeite maar dat werd toch ruimschoots goedgemaakt door de schitterende beelden die wij te zien kregen van oa het Amerikaanse landschap. Op visueel vlak is deze film echt een pareltje. Erg verrassend is dit niet want Sorrentino heeft met films zoals"Le Conseguenze..." en "Il Divo" al eerder zijn visitekaartjes afgegeven. Ook die films moesten het voor mij hebben van het fraaie camerawerk.

4,0*

Deze film kwam ik op het spoor dankzij deze site 100 Most Controversial Films of All Time. Ik heb van deze thriller de ongecensureerde versie bekeken. Wat er uitgeknipt is laat zich raden. De oogscène uiteraard en de hardcore scènes. Tja, een wraakfilmpje dus van alle taboes ontdaan en zo hoort het ook. Ik heb mij in ieder geval uitstekend geamuseerd en ik vond het schitterend hoe die Madeleine haar kwelgeesten te grazen nam. Ja, ik houd van dit soort wraakengels. Soms ging de film wel flink over de top. Ik heb het dan over dat autoritje in de politiewagen bestuurd door die zelfde Madeleine. Maar ja, so what, het is film niet waar. Soms moet je de fantasie gewoon de loop laten en je niet te veel focussen of het plot geloofwaardig is of niet.

4,5*

Deze film - de eerste film trouwens die ik van Zhangke Jia gezien heb - kende een ijzersterke opening. De geweld scène hakte er keihard in. Je voelde al direct aan wat er stond te gebeuren en hoe het af zou lopen. Ook wat er daarna gedurende de hele film zou volgen loog er niet om.

Deze film zal misschien best wel een kritiek zijn op het huidige China, maar om eerlijk te zeggen interesseerde mij dat eigenlijk niet zo veel. Ik vond het gewoon een boeiende misdaadfilm die voor mij niets te lang duurde. Misschien toch nog maar eens meer zien van deze regisseur, maar of zijn andere films in de buurt zullen komen van dit uitstekende drama, dat denk ik toch niet.

4,0*

Deze film moet het voor mij puur hebben van het visuele. Van het verhaal zelf kon ik weinig wijs. Maar ja, de films van Sokurov zijn nu eenmaal net zoals die van Tarkovsky trouwens niet de meest toegankelijke. Mooi zijn ze wel en dat geldt ook voor deze film die een paar schitterende scènes bevatte. De scène in het oude fabrieksgebouw waar je mensen naar beneden zag springen en het onderhoud van de protagonist met het engelachtige meisje waren om in te lijsten, zo mooi. Ook niet te vergeten de scène waarbij de protagonist onder een klauw ging zitten van een beeldhoudwerk dat volgens mij een poema of leeuwin moest voorstellen. Het gezicht van de man zag je niet, daar zat die klauw voor. Wat de betekenis van die scène is, is mij niet helemaal duidelijk. Sokurov zal er toch wel iets mee bedoeld hebben denk ik.

Met Elegiya Dorogi (2001) vind ik dit de beste film van Sokurov, hoewel ik nog niet alles van deze zeer productieve regisseur gezien heb.

4,0*

Met veel moeite afgekeken. Neen, dit was het dus duidelijk niet voor mij. Grave vond ik een zeer goede film, deze opvolger van Julia Ducournau daarentegen blonk uit in lelijkheid, misschien wel op visueel vlak de lelijkste film die ik ooit gezien heb. Wat het allemaal te betekenen heeft, daar heb ik mij verder maar niet in verdiept. Ik kon dat gewoon niet opbrengen. Heeft deze film dan toch nog iets positiefs? Jawel, de filmscore die was zonder meer goed maar dat is het dan ook een beetje. Verder snel vergeten deze film.

1,0*

Uitstekende anti-nazi klucht, maar wel erg gedateerd. De film had geen jaar later gemaakt kunnen worden, want toen werd pas echt bekend wat met de joden in de concentratiekampen gebeurde. En regisseur Ernst Lubitsch was een naar Amerika geëmigreerde duitse jood. Ik kan mij eenvoudigweg niet voorstellen dat hij zo'n klucht zou kunnen maken als hij zou weten dat de joden massaal in concentratiekampen werden omgebracht.

Niettemin vond ik het een genot om naar deze film te kijken. Het acteerwerk was uitstekend en het openingsshot met "Hitler" vond ik geweldig.

Tragisch dat Carole Lombard, de vrouwelijke hoofdrolspeler, bij een vliegtuigongeluk in 1942 om het leven kwam.

Opvallend is het beeld dat wij van Warschau in het begin van de film te zien krijgen. Dat kon alleen maar in de studio zijn nagemaakt, dat lag er wel erg dik bovenop. Wel logisch natuurlijk, Warschau was immers door de nazi's bezet en tijdens de inval in september 1939 al deels door de duitsers platgebombardeerd.

Waardering verhoogd naar 4,5*

Deze film die op 11 juli in première gaat in Lux Nijmegen gedownload en nu vanmorgen bekeken. Op het grote scherm komen de films van Malick op visueel vlak natuurlijk veel beter tot zijn recht maar gezien mijn slechte ervaringen bij Lux - een groot deel van de bezoekers dat na een half uur de bioscoopzaal verliet omdat ze iets totaal anders voorgeschoteld kregen dan dat ze verwacht hadden - heb ik deze film maar op het computerscherm bekeken. Ik hoef mij aan de bezoekers in de zaal tenminste dan niet te ergeren. Malick's films zijn nu eenmaal niet voor iedereen besteed.

Over de film verder; ik vind deze film aanzienlijk beter dan The Tree of Life omdat de existentiële filosofische thema's die hier de revue passeren voor mij meer herkenbaar zijn. De beste scène vond ik die van Marina en die Italiaanse waarin de laatstgenoemde de handtas van Marina in het struikgewas gooide. De handtas die voor die Italiaanse de ballast in ons hoofd symboliseerde waarmee wij doorgaans door het leven gaan en die ons door het gewicht bijna letterlijk doen bezwijken. Voor mij zeer herkenbaar. Toen ik een paar weken geleden de Camino naar Santiago de Compostella liep ervoer ik zelfs hoe het was je ballast af te gooien. Dan ervaar je pas echt de vrijheid en het leven. "El Camino es la Vida" zei een Spanjaard tegen mij. Inderdaad. Geef je over aan het moment, volg je hart en jouw wereld gaat er volstrekt anders uitzien. De materiële ballast, voor mij een rugzak met een gewicht van 8 kilo, voel je dan niet eens.

Op visueel vlak valt er gewoonlijk op de films van Malick niets aan te maken hoewel hij wel erg voorspelbaar wordt. Een zwerm vogels in de lucht, een kudde buffels, een kudde paarden, een ronddraaiende vrouwelijke hoofdpersoon, hier de zeer aantrekkelijk ogende Olga Kurylenko, die ik dacht ik even in het Russisch hoorde praten. Ik miste alleen een vrouw op een schommel. Ook de soundtrack is zeer herkenbaar.

4,0*

Na 45 minuten van deze film gezien te hebben vroeg ik mij af waar dat horrorgedeelte bleef. Tot dan toe had ik alleen maar naar zuipende, snuivende en rollen bollende jongelui zitten te kijken. Het gedeelte wat na die drie kwartier kwam maakte niettemin toch een stevige indruk op mij wat toch ook vooral kwam door het mysterieuze einde en niet te vergeten vanwege het feit dat de zeker niet onaantrekkelijke Sara kort na het voltooien van deze film stierf aan een overdosis. Zeer tragisch uiteraard.

3,0*

Deze film die ik gisteravond bekeken heb duurde voor mijn gevoel oneindig lang en dat is natuurlijk geen goed teken. Tja, het is al vaker gebleken; films die gaan over familieproblemen zijn meestal niet aan mij besteed. Ook deze film niet. Ik slaagde er niet in mij in te leven in de personages. Het liet mij allemaal Siberisch koud. Ook op visueel vlak had deze praatfilm - tja er werd wat af gekletst - helemaal niets te bieden op een scène na dan. Die scène van Irene en die knul in de klokkentoren. Voor mij verreweg de mooiste scène in deze voor mij zeer teleurstellende film die mij totaal niet wist te boeien. De cast met bekende acteurs zoals Penelope Cruz en Javier Bardem veranderde daar helemaal niets aan. Zelden heb ik mij zo verveeld bij het zien van een film.

2.0*

Sterk drama van Ozu maar daar zag het aanvankelijk niet naar uit. Na een uur heb ik even een pauze ingelast en mij serieus afgevraagd of ik 'm wel af moest kijken. Het wilde maar niet vlotten en op visueel vlak viel er ook niet veel te genieten. Maar net zoals bij Tokyo Story vereist deze film veel geduld van de kijker en als je dat geduld op kunt brengen wordt je niet teleurgesteld. Althans, dat was mijn ervaring. Toen deze film pas echt drama werd wist deze film mij helemaal mee te slepen. Het laatste half uur was zelfs ijzersterk. De scène in de trein met op het perron soldaten óf studenten die op commando een marslied aan het zingen waren vond ik de sterkste scène van dit Japanse drama dat ik simpelweg bekeken heb omdat Mochizuki Rokuro deze film op plaats # 4 had staan van zijn persoonlijke toplijst van (300) Japanse films. Ook de muziek die je telkens op de achtergrond hoorde vond ik zeer geslaagd.

4.0*

Dat liedje J'aime la Vie vond ik juist een minpunt. Paste helemaal niet in deze film. Voor de rest een prima filmpje met mooie landschappen, impressies van Tokyo en mooie erotische plaatjes van Amélie. Tja, en dan die cultuurverschillen. Die overdreven beleefdheid en discipline van die Japanners. Ik zou in dat land niet kunnen wonen denk ik en dat is dus niet alleen omdat de aarde daar af en toe flink schudt. Oh ja, en dan die Belgische biertjes die Amélie even uit de mouw schudde, ik zou er zowaar dorst van krijgen. Ze vergat alleen de Westmalle Dubbel op te noemen, mijn favoriete Belgisch bier.

3.5*

Mijn vijfde film van Tsukamoto en tevens ook de beste. Ik houd normaal niet van boksfilms en zeker niet van extreem geweld maar cinematografisch gezien levert Tsukamoto hier een knap staaltje werk af. Zoals Onderhond al berichtte; prachtige blauwtinten, geniale shots, andrenaline opwekkende beeldenstromen. Vermeldenswaard ook de uitstekend bij deze film passende score van Chu Ishikawa.

4,0*

De kracht van deze film zit 'm in het laatste half uur - de dood van Tomi en de rouwverwerking - dat mij enorm raakte toen ik deze film voor de eerste keer zag. Doch nu ik deze film vanmorgen voor de 2e keer heb bekeken kan ik toch niet anders zeggen dat de aanloop daar naar toe nu niet bepaald boeiend is. Het interessants vond ik de beelden van Japan, van het vissersplaatsje en vooral het Tokyo anno 1953, dat de Japanners - zo lijkt het - toch weer in een rekordtijd hebben opgebouwd na de verwoestende bombardementen in de 2e Wereldoorlog. Het verhaal zelf deed mij dus niet meer zo veel. Misschien heb ik mij toen ik deze film voor de eerste keer zag te veel laten beïnvloeden door de zeer lovende recensie in het boek "1001 Films, de meest spraakmakende films aller tijden", waarin deze film van Ozu als een meesterwerk werd beschreven. Ik kan die mening helaas niet delen en deze film maakt voor mij vandaag na herziening daarom ook een flinke duikeling in waardering.

3,5* na herziening.

Ook deze film gisteren in "Best of the Fest" gezien in filmhuis Lux in Nijmegen. Film kende een zeer sterke eerste helft, die goed liet zien wat het belang is van status in de Japanse maatschappij. Werkloosheid wordt er als een schande ervaren. Vandaar dat de hoofdpersoon zijn vrouw niet durfde te vertellen dat hij werkloos was geworden en voor zijn familie de schijn ophield dat hij elke dag nog naar zijn werk ging. De beste scene; Hoofdpersoon slaat op de vlucht toen hij door zijn vrouw betrapt werd als schoonmaker.
In de tweede helft van de film maakt de regisseur een grote fout door de vrouw van de hoofdrolspeler te laten ontvoeren, wat bij mij als volslagen ongeloofwaardig overkwam. Wij hebben in deze film wel te doen met een heel serieus onderwerp. Dit soort slapstickachtige gedoe past hier daarom ook gewoon niet in. Het einde was daarentegen weer ijzersterk. De jongste zoon die een geweldig mooi stukje optreden liet zien als pianist.

Waardering; 3,5*

Voor een verhaal moet je bij de films van Sono niet zijn. Lui achterover in de stoel en gewoon al die heerlijke onzin over je heen laten gaan. Zo ervaar ik de films van Sono die ik op audiovisueel vlak stuk voor stuk allemaal goed vind. Ook deze film waar je ook nog eens getrakteerd wordt op veel schaars geklede mooie jonge vrouwen. Ja, ik houd daar wel van. Ster van de film is voor mij dan ook de mooie slaande en schoppende kick-ass girl Erika. Geweldig! De rap muziek is niet direct mijn ding maar past wel goed in deze flitsende film waarbij de tijd voorbij vliegt. In het kort gezegd; prima amusement dus deze zoveelste film van Sono die ik heb mogen aanschouwen.

4.0*

Overdrijven is een kunst. Dat bewijst Tokyo Gore Police. Zo erg overdreven eigenlijk dat het op een gegeven moment gewoon saai werd. Iets zoals van; Ja nu heb ik het wel gezien. Doormidden gehakte hoofden, uiteen getrokken lichamen. afgebeten penissen. Hoe gek wil je het hebben. Misschien ben ik voor deze onzin toch iets te nuchter. Knap gemaakt is deze film overigens wel en die Ruka zag er best wel tof uit, zonder die misvormingen aan het einde uiteraard.

2,0*

Hoewel ik niets heb met de fantasie stories van Tolkien en zeker ook niet met de verfilmingen daarvan vond ik deze biografie verrassend goed. Het Engeland aan het begin van de 20e eeuw werd zeer mooi weergegeven hoewel de dialogen tussen de vier heren – het T.C.B.S. genootschap – nu niet bepaald interessant waren. Dat kan wel gezegd worden van de onderonsjes van Tolkien met de zeer aantrekkelijke Edith. Tja, ik zou op zo’n vrouw ook zonder meer verliefd worden. Zeer mooi ook de beelden waarbij Edith aan de piano speelde. Schitterend om naar te kijken maar wat deze film voor mij boven het gemiddelde doet uitstijgen zijn o.a. de onderbrekingen van het vredige bestaan van de studenten door beelden uit de 1e Wereldoorlog. Neem de huiveringwekkende scène waarbij Tolkien zijn hoofd uit de loopgraven stak en in zijn fantasie een vuurspuwende draak zag en dit onmiddellijk gevolgd - en dit was geen fantasie! - door vuurspuwende vlammenwerpers van Duitse soldaten die de loopgraven letterlijk in een hel veranderden waarbij soldaten levend verbrandden. Ja, het Britse leger verloor tijdens de Slag om de Somme in één dag 57.470 man aan doden en gewonden en dat is meer dan in welke veldslag in de geschiedenis. Ook twee van Tolkiens kameraden die deel uitmaakten van het T.C.B.S genootschap sneuvelden tijdens de slag om de Somme. Wat oorlog met de mens kan doen.

4,0*

Nou, eentonig en langdradig kan ik deze film nou niet bepaald noemen, integendeel zelfs. De spanning was af en toe om te snijden. Je kon gewoon aanvoelen dat er iets aan zat te komen. En dat kwam vaak met een dreun, zoals bij voorbeeld die scène in het maïsveld. Onvermeld mag natuurlijk niet blijven dat het acteerwerk van alle hoofdpersonen geweldig is, vooral dat van die psychopaat Francis. Ik zou zelfs bang worden als ik zo'n weirdo tegen zou komen.
Al met al een zeer goede thriller dus deze vierde film van Dolan, waarvan ik alleen zijn debuut nog niet gezien heb. Toch maar eens een keer de tijd voor nemen.

4,0*

Beter dan Excision en dat had ik ook min of meer verwacht. Het was uiteindelijk de poster die mij er toe bracht deze film maar eens te gaan bekijken. Die dame zag er best wel aantrekkelijk hoewel enigszins krengerig uit. Tja, en dan die Harvey gewapend met hamer en bijl achter je. Very funny. Ik vond Toon-Deaf ondanks de niet bepaald lovende recensies in ieder geval een zeer aangenaam filmpje waarbij sommige scènes mij behoorlijk op mijn lachspieren werkten. Prima acteerwerk verder en ook de soundtrack vond ik zeer geslaagd.

Dit is trouwens de derde film uit het genre horror die ik onlangs gezien heb waarbij de komische ondertoon ik toch best wel geslaagd vond.

3,5*

Gezien de zeer positieve berichten deze film vanavond maar eens bekeken in een zaal vol 50 plussers. Daar is tussen [ ] niets mis mee want ik ben zelf een 65 plusser. Maar oh wat heb ik mij zitten vervelen. Bijna geen enkel moment kunnen lachen terwijl de zaal dat deed om het minste en geringste. Scheetkussens, Nacktpartie - zijn zeker nog nooit naar een sauna geweest - tja, wat moet ik hier toch mee. Pa die zijn dochter achterna gaat en zich vervolgens voordoet als iemand die hij in wezen niet is. Ik kon er niet om lachen, alleen maar om ergeren. Het hele verhaal vond ik trouwens zo ongeloofwaardig als de pest. Zou je in werkelijkheid zo'n situatie kunnen voorstellen als je in de plaats stond van Toni's dochter Ines? Ik in ieder geval niet. Ik zou me in zo'n situatie rot schamen.. Maar goed, om het verhaal kort te maken, hoe je deze film beoordeelt is natuurlijk 100% een zaak van het gevoel. Word je erdoor geraakt dan is voor jouw gevoel deze film gewoon goed. Daar is niets mis mee. Ik daarentegen werd door deze film niet in het minste geraakt - schijnbaar was ik er te nuchter voor - en daarom krijgt deze film van mij het laagste door mij gehanteerde cijfer. Ik kan er verder ook niks aan doen.

1.0*

Deze film vanavond eens bekeken, gezien de nogal positieve en uitgebreide recensies op dit topic. Helaas, mij boeide deze film absoluut niet. De mooiste scene vond ik nog de opening, als we El Topo met het jongetje te paard in de woestijn zagen rijden. Maar voor de rest vond ik het een film die visueel ontzettend lelijk was. Het mag allemaal best wel origineel zijn wat Jodorowsky liet zien, maar waar gaat het nu in godsnaam over? Ik kon er geen touw aan vastknopen. In "1001 Films" wordt gesproken over bijbelse verwijzingen, freudiaanse motieven en jungiaanse symbolen. Waar stonden dan die Russische roulette, het doodschieten van de kreupelen, de zelfverbranding etc. dan symbool voor. Ik weet het niet. Weten jullie het?

Niettemin vond ik Jodorowsky in zijn geheel een interessante kijkervaring - ik heb nu drie films van hem gezien -, maar ik houd het bij deze eenmalige kijkbeurt. Jodorowsky is niet aan mij besteed. Gewoon te moeilijk voor mij. Een filosofie kan ik aboluut niet uit zijn films halen en dat terwijl ik zeer filosofisch ben ingesteld. Ik zal zijn films daarom ook nooit meer herzien.

2,0*

Uitstekende reconstructie van de aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941 die de Verenigde Staten direkt in de 2e Wereldoorlog stortte. De voorbereiding door de Japanners, de Amerikaanse blunders en uiteindelijk de aanval werden in deze film zeer realistisch weergegeven. Geen plaats in deze film voor overbodige romantiek en overdreven patriotisme zoals wij die allemaal te zien kregen in die tenenkrommend slechte en ongeloofwaardige film "Pearl Harbor" van Michael Bay.

Opgemerkt dient te worden dat ook sterk aan de geloofwaardigheid van deze oorlogsfilm heeft bijgedragen dat ook Japanse regisseurs hier aan meegewerkt hebben. Een eenzijdig beeld van de aanval op Pearl Harbor bleef hierdoor achterwege.

Nog even iets over de special effects; die vond ik voor een film uit 1970 meer dan uitstekend.

4,5*

Waarom worden er in Hongarije, Finland en o.a. Rusland zulke depri films gemaakt? Zou het in verband kunnen staan met het zeer hoge zelfmoordpercentage in die landen? Je zou het haast wel denken. The Turin Horse heb ik in ieder geval ervaren als de meest depri film aller tijden die voor mijn gevoel wel twee maal zo lang duurde. Mooi is de film daarentegen wel, maar de zeker wel sfeervolle zwart/wit beelden, de storm, de alsmaar triest kijkende hoofdpersonages inclusief het paard maakten deze film voor mij nu niet bepaald een gemakkelijke zit. Het is maar goed dat nu de zon schijnt anders zou ik er zelf triest van worden, zeker nu de blaadjes van de bomen vallen.

Zeer interessant voor mij is - en nu gaat het over iets heel anders - o.a. de inleiding waarbij via een voice-over een stukje geschiedenis werd verteld over het trieste lot van de door mij zeer gerespecteerde filosoof Friedrich Nietzsche. "Mutter, ich bin dumm". Dat zouden zijn laatste woorden geweest zijn nadat hij huilend het paard om zijn hals zou zijn gevallen. Die laatste woorden van Nietzsche moeten volgens mij toch een zeer diepzinnige betekenis hebben. Nietzsche had medelijden met het paard en daarmee zette hij zijn hele filosofie volledig op zijn kop. Want, volgens Nietzsche zoals wij die kennen uit Also sprach Zarathustra, Genealogie der Moral en Antichrist kwam medelijden voort uit zwakte en moest daarom bestreden worden. Het tast de sterke mens, de Übermensch aan. Wel, Nietzsche werd dus door die scène met het paard met zichzelf geconfronteerd. We zagen hier dus de pure Nietzsche, die zich al die tijd hiervoor voor de gek heeft zitten te houden. Hij was uitgepraat, zijn filosofie had niet langer waarde meer voor hem. "Ken U zelve" luidden de woorden van Socrates. Ja, die woorden van de grote Griekse filosoof die Nietzsche altijd te vuur en te zwaard had bestreden drongen eindelijk tot Nietzsche door.

3,5*

Heerlijke film en dat ligt behalve de zeer geslaagde humor toch ook vooral aan het voortreffelijke spel van Pili Groyne in de prachtige rol van EA. Ook op visueel vlak is deze film dik in orde. Zie bij voorbeeld de scène van die apostel met die vogels en dit in een prachtig landschap. Sommige scènes waren echter wel té voorspelbaar. Die op het water lopen scène bij voorbeeld. Dat God kopje onder zou gaan, dat kon je natuurlijk wel aanvoelen. Beetje flauwe humor dus, maar bij sommige scènes lag ik echt in een deuk, zoals die scène met die automobilist die nog maar nul minuten te leven had.
Een aardig wegkijkfilmpje dus deze laatste film van Dormael die bovendien niets te lang duurde. De tijd vloog gewoon voorbij.

4,0*

Deze film wist mij maar niet te boeien. De 112 minuten leken wel 224 minuten. Maar ja, misschien ligt dat aan het feit dat deze film voor het grootste gedeelte zich afspeelde in de woestijn, een eentonig troosteloos landschap met alleen maar zand en de koperen ploert. Aan Mia Wasikowska ligt het zeker niet , die deed het zonder meer goed en dat geldt ook voor Woef, de trouwe hond die die het helaas er niet levend afbracht .
De vraag blijft natuurlijk wat de hoofdpersoon er toe bewoog deze helse tocht met vier kamelen en een hond te maken. Het antwoord lijkt me heel eenvoudig; traumatische ervaringen in haar jeugd. In flashbacks werd duidelijk gemaakt wat die traumatische ervaringen waren. Het uitgangspunt was dus wel begrijpelijk maar aan de andere kant ook totaal absurd. Ik kon mij in ieder geval niet inleven met die Robyn, de hoofdpersoon dus en daardoor raakte ik mij onvoldoende betrokken met het wel en wee van die Robyn Davidson die ik in het kort gezegd een enorme dwaas vond.

3,0*

Prima film over de oorlog tegen drugs die - en dat blijkt ook anno 2010 weer - niet te winnen is. Het gedeelte wat zich in Mexico afspeelde vond ik verre weg het beste mede ook door het uitstekende acteerwerk van Benicio del Toro als Javier. Het gedeelte wat zich in Amerika afspeelde kon mij daarentegen weinig boeien. Het camerawerk vond ik uitstekend, eveneens het kleurengebruik dat ik zeker niet storend vond.

Terug naar het onderwerp; de strijd tegen de handel in drugs. Dit onderwerp is actueler dan ooit, gezien de meedogenloze strijd die op het ogenblik in Mexico gevoerd wordt tussen de drugskartels en de bestrijders er van en niet te vergeten de strijd tussen de kartels onderling. Een strijd die in een paar jaar tijd misschien wel tegen de 10.000 mensen het leven heeft gekost. Dat de oorlog tegen drugs niet te winnen is en waarom niet, liet deze film duidelijk zien, hoewel het in theorie eigenlijk heel makkelijk is. Als iedereen zo sterk was dat hij of zij geen drugs hoefde te gebruiken dan zou de markt in drugs vanzelf instorten en zou het drugsprobleem ook van zelf oplossen. De praktijk, vooral in de VS laat helaas iets anders zien. Het drugsgebruik daar neemt volgens mij alleen maar toe. Dat de Mexicaanse drugscentra Tijuana en Ciudad Juarez aan de grens met America liggen kan daarom ook nauwelijks toeval zijn.

3,5*

Deze film kon ik 13 jaar geleden toen ik hem voor de eerste keer zag niet waarderen. Bij herziening nu bleek al gauw waarom niet. De scène waarin Mark Renton een bezoek bracht aan 'the worst toilet of Scotland' deed mij bijna over mijn nek gaan. Tja, ik was toevallig aan het eten. En alsof dat nog niet genoeg was kwam er later nog zo'n strontscène bovenop. Ontbijt met spek, bonen, eggs en...stront. Smakelijk eten! De yoghurt die ik aan het eten was smaakte ineens niet meer. Hoe zou dat toch komen? Toch was het af en toe toch best wel lachen geblazen in deze film. De scène waarin Mark Renton die arme hond in de kont schoot was toch wel heel hilarisch en deed mij gieren van het lachen. .

Al met al was "Trainspotting" toch best wel een redelijke film die je toch het beste kan bekijken als je een beetje te veel gedronken hebt of als je stoned bent.

De waardering die ik voor deze film over heb is een 3,0* plus 0.5* extra voor de geweldige soundtrack waarbij de muziek van Underworld (Born Slippy, Dark and Long) er vooral bovenuit stak.

3,5*