Opinions

Deze film vanavond in Lux Nijmegen gezien en ik kan zeggen dat ik mij goed vermaakt heb met het bekijken van dit mooie drama. Dat werd ook wel tijd ook want ik heb de laatste tijd alleen maar teleurstellende Nederlandse films gezien. Zou het soms kunnen zijn omdat de cast in deze film bijna alleen uit Spanjaarden bestond, zou het soms kunnen zijn dat Nederlanders over het algemeen niet kunnen acteren? Ik denk haast wel het laatste, want in deze film werd er door de Spaanse hoofdrolspelers Yohana Cobo en Lluís Soler in ieder geval prima geacteerd. Ook het script vond ik zeer goed. Een oude man die verliefd werd op een zeer jonge vrouw met alle gevolgen vandien. Hadden wij dit niet al eens eerder gezien? Ik verwijs naar "Lolita" van Stanley Kubrick.

Bijzonder in deze film vond ik - behalve dat het verhaal verschillend verteld werd vanuit het perspectief van roddelende oude mannen - vooral de natuurelementen zoals wij die te zien kregen, het horen van die mysterieuze wind, de "Tramontana", de wind die iedereen tot waanzin kan drijven. Deze zorgde voor een nogal onheilspellende sfeer in deze bijzondere film.

3,5*

De tweede film die ik van deze regisseur bekeken heb en waarvan gezien de stijl je toch onmiddellijk zou denken dat dit een film van Godard was. Vooral als je de scène ziet op het einde hoe Jean-Louis Trintignant neerviel toen hij werd neergeschoten . Verder geen onaardige film waarbij twee dingen mij opvielen; de doorgaans zeer aantrekkelijke ogende Eva die mij constant deed opveren en natuurlijk de mooiste scène van de film "De sexslavin in chains" act. De muziek van Verdi vond ik daarentegen niet bijzonder geslaagd.
Opvallend dat de film die ik bekeken heb niet meer dan 1½ uur duurde, terwijl 105 minuten hier op MovieMeter vermeld wordt.

3,5*

Niks mis met deze Argento. Geen Suspiria of Phenomena uiteraard - dat zijn voor mij nog altijd Argento's meesterwerken - maar niettemin heb ik mij prima geamuseerd met deze horrorthriller die ik meer dan 10 jaar geleden niet wilde bekijken vanwege de zeer negatieve berichten hierover. Onterecht vind ik. De killings in de stortregens en vooral in die lift - ik moest onmiddellijk denken aan een scène in de Nederlandse film "De Lift" - vond ik zeer geslaagd. Voorspelbaar was het allemaal wel, maar als je bekend bent met de films van Argento, dan weet je dat diegene die het meest verdacht is meestal nooit de dader is. Het einde vond ik niettemin zeer geslaagd. En ja, dan nog Asia, de dochter van de grote regisseur, dat was best nog een aantrekkelijke jongedame, hoewel haar acteren wel beter had gekund, maar misschien lag dat allemaal aan haar Italiaanse accent.

3,5*

"Trauma" meets "A Serbian Movie". zo zou je het kunnen stellen. Films hebben ook alles met elkaar gemeen. Stond A Serbian Movie voor het Servié van Milošević, Trauma staat voor het Chili van Pinochet. Althans volgens de regisseurs. Tja, wat moet ik daar nu van denken. Mijn mening is dat beide films puur gemaakt zijn om te shockeren en dat de politieke redenen die beide regisseurs aanvoeren niet maar dan een excuus zijn. Althans, dit is mijn mening.

Over de film verder;

Het hakte er vanaf het begin al flink in. Meedogenlozer kan het niet. Wat dat betreft doet hij niet onder voor de door mij geciteerde "A Serbian Movie". Die Juan toonde zich als een meedogenloze sadistische bruut en dat geldt ook voor zijn perverse zoon. En wat doe je dan als je ze in het vizier krijgt. Geen vragen stellen maar afmaken. Gewoon doorzeven met kogels. Maar dat gebeurde dus niet voldoende waarbij de twee perverselingen alsnog de gelegenheid kregen hun vuile werk af te maken. Erg geloofwaardig vond ik het dus allemaal niet. De mooiste scène vond ik die na de opening kwam. De vrijpartij van die twee dames. De geweldsscènes konden mij op een gegeven moment niet langer bekoren. Overdaad schaadt. Ik was daarom ook blij toen ik de aftiteling te zien kreeg. Het moge iedereen duidelijk zijn dat ik deze film net zoals die Servische film nooit meer zal gaan herzien.

2,0*

Als er een film is die voor mij moeilijk te beoordelen is dan is dat toch wel "The Tree of Life", een film die ik afgelopen week voor de 4e maal gezien heb. Deze film blijft mij fascineren maar ook afstoten. Dat laatste komt omdat ik deze film heb ervaren als een puur religieuze film. Is dit de wereld zoals Malick hem zelf ziet? Je zou het haast wel denken. Dit keer heb ik mijn antipathie tegen de bijbelse verwijzingen opzij gezet en gewoon de bril van een filosoof opgezet want dit is natuurlijk ook een filosofische film waarbij ik het existentialisme zeer duidelijk herken. Hoe de hoofdpersoon de wereld ziet, daar gaat het om en die is 100% subjectief. Het is ten slotte zijn waarheid. Dat jij jezelf niet in zijn wereldbeeld herkent doet dus niet ter zake. Geloof is altijd subjectief. Ga jij het verkondigen als een waarheid die voor iedereen moet gelden dan wordt het een ideologie. Dat is in deze film duidelijk niet het geval.

Op visueel vlak - laat ik het daar eens over hebben - blijft dit zonder meer een zeer mooie film waarbij ook de schitterende soundtrack voor mij een zeer grote rol speelt. Prachtig o.a. dit fragment The Tree of Life - Lacrimosa met de wondermooie muziek van Zbigniew Preisner die ook in de door mij zeer bejubelde film La Double Vie de Véronique (1991) zijn visitekaartje heeft afgegeven wat betreft score. Wat deze film o.a. ook een herziening meer dan waard maakt was de verschijning Jessica Chastain in de rol van de moeder. Hoe zij met de knullen omging vond ik gewoon prachtig.

Wat mij ondanks dat alles toch tegenstaat deze film een hoge waardering te geven was dat het mij - vooral het 2e gedeelte - allemaal te lang ging duren. Op een gegeven moment had ik het allemaal wel gezien. Niettemin vind ik mijn aanvankelijke waardering van 3.0* duidelijk niet op zijn plaats, alleen al vanwege het op visueel vlak zeer mooie eerste uur, de score én uiteraard Jessica Chastain.

Rest mij nog te vermelden dat films van Malick bij mij het beste tot zijn recht komen als ik ze thuis bekijk. Dan hoef ik mij tenminste niet te storen aan de afkeurende geluiden van het bioscooppubliek.

Waardering: verhoogd naar 3.5*

Verrassend mooie en warme film.

De beelden van Australië waren echt fenominaal. Het houten huis, het dorre landschap, het ritselen van de bladeren van de reusachtige boom, het geruis van de wind, het geluid van de golven van de zee en als hoogtepunt de storm en het onweer. Voor mij oogde het allemaal als puur poëzie.

Mooi acteerwerk ook van Morgana Davies als Simone. Van het acteren van Charlotte Gainsbourg was ik helaas wat minder te spreken. Het verhaaltje over rouwverwekking was best wel aardig maar deze film moest het voor mij - ik zeg het nogmaals - toch vooral hebben van de schitterende Australische natuurbeelden. En die boom was toch echt magnifiek. Zelden zo'n mooie boom in een film gezien.

4,0*

Aardig jaren twintig filmpje dat nu eens een keer niet gaat over staking of revolutie. Van communistische propaganda was niets te merken hoewel ik wel het portret van Stalin meende te ontdekken op de kalender. Daar het hier gaat over overspel en abortus denk ik niet dat dit filmpje de censuur zou hebben doorstaan als het pakweg vijf jaar later zou zijn gemaakt. Interessante beelden trouwens ook van Moskou van de jaren twintig.

3,5*

Het probleem met dit soort drieluiken is dat zij bij mij nooit hoog scoren omdat er meestal wel een verhaaltje bij zit dat gewoon middelmatig is in vergelijking met de rest. En met het middelmatige verhaaltje bedoel ik de eerste film van het drieluik. Veel geschreeuw, onzinnig plot, visueel erg lelijk. Gelukkig duurde het niet langer dan 23 minuten. Het tweede met in de hoofdrol een femme fatale is al stukken beter. Ook op visueel vlak erg mooi mede door de zoete pastelkleurtjes. Het derde kan er ook zeker mee door. Mooie scène van de kat met de geslachte kip. De kleine femme fatale deed het trouwens uitstekend.

Waardering:

2.0* voor het 1e verhaal

4.0* voor het 2e verhaal

3.5* voor het 3e verhaal

Mooi,

maar.... komt toch niet in de buurt van dat andere mooie sprookje Valerie and Her Week of Wonders. Aan Cinderella (Libusše ŠSafránková) ligt het niet en ook niet aan Cinderella's dieren, zoals het paard, de hond, de uil en de duiven. Wat deze film mij verhindert een hoge waardering te geven zijn de afschuwelijk kitscherige kostuums. Ook de muziek kon mij niet bekoren. En...een mooie vos doodschieten, dan kan écht niet. Maar Cinderella is een beauty en ik houd van mooie jonge dames in een sprookje zoals dit. Voor mij voldoende in ieder geval deze film te waarderen met meer dan het gemiddelde.

3,5*

Geen film om bepaald vrolijk van te worden. Noem het maar gewoon zware kost net als alle andere films van Angelopoulos. Dan is de film ook nog eens uiterst traag maar ook dat zijn we gewend van deze Griekse regisseur. Deze film moest het voor mij dan ook vooral hebben van de vrolijke scènes die zich uitten in muziek en dans en de op visueel vlak zeer mooie scènes zoals de openingsscène, de bootjes met mensen in het ondergelopen dorp en de surrealistisch ogende scène van de boom met dode schapen.
Wat mij vooral tegenstaat is dat Angelopoulos in al zijn films te veel met de Griekse geschiedenis bezig is. Een paar keer is mooi maar op een gegeven moment ben ik daar wel op uitgekeken. Overdaad schaadt. Die hele geschiedenisloop komt bovendien ook nog eens allemaal zo depri over alsof de Grieken geen plezier kunnen maken. Verder kon ik me weinig inleven in de hoofdpersoon Eleni die zich van de ene ellende naar het andere stortte. Te veel ellende werkt bij mij nu eenmaal afstotend. Haar jammerlijke geschreeuw op het einde deed mij daarom ook weinig.

3,5* dankzij de toch wel zeer mooie cinematografie

Boring, dat is het enigste wat ik nu kan zeggen over deze film waarin eigenlijk niks bijzonders gebeurde. Ook veel te braaf allemaal. Misschien komt dat omdat deze film destijds in Spanje geproduceerd werd. Tja, en het Spanje van begin jaren zeventig is nog altijd het Spanje van dictator Franco waarin preutsheid troef was. De scène van Deneuve voor het open raam waarin zij de doofstomme jongen haar borsten toonde, nou ja toonde, we zagen natuurlijk geen borsten, was daar een sprekend voorbeeld van. Ook Belle de Jour grossierde in preutsheid. Of dat komt vanwege Catherine Deneuve weet ik niet, maar anno 2013 moet je bij mij daar niet mee aankomen. Deze film van Buñuel valt bij mij na herziening dus flink door de mand. Eerder overkwam mij dat bij zijn bekendste film Belle de Jour. De volgende keer "La Voie Lectée" nog maar eens herzien. Misschien dat mijn waardering daarvoor onveranderd blijft.

3,0*

Deze documentaire die ik vandaag weer eens heb herzien wordt door veel critici cinematografisch gezien als een meesterwerk. Dat wil ik best geloven, maar om deze documentaire daarom als een meesterwerk te waarderen, dat gaat mij toch veel te ver. De cinematofrafie mag dan wel prachtig zijn, maar dat gebral van Hitler hing mij op een gegeven moment toch danig de strot uit. Voor mij is het volstrekt onbegrijpelijk dat een volk van grote denkers zoals Leibnitz, Kant en Hegel en componisten zoals Bach en Beethoven achter zo'n idioot als Hitler aan hebben kunnen lopen. Wat dat was Hitler; een grote mislukkeling, die zijn frustraties op de Joden projecteerden omdat die veel begaafder waren dan hij. Je haat nu eenmaal geen mensen die zwakker zijn dan jij. Dat de Duitsers van nu zich diep schamen voor die periode is meer dan terecht. Ik zou als ik een Duitser was dat ongetwijfeld ook doen.

Terug naar de documentaire; de mooiste beelden - want die waren er zeker ook - waren die van de historische stad Neurenberg, waarvan het middeleeuwse centrum op 2 januari 1945 door een geallieerd bombardement systematisch volledig met de grond gelijk gemaakt werd, wat zeker ook niet goed te praten is. Gelukkig werd het centrum na de oorlog weer in de oude stijl herbouwd.

Voor de rest blonken de overige beelden van de redevoeringen, parades etc toch vooral uit in saaiheid. Die parades met al die vaandels en ook de Hitlergroet deden me erg sterk denken aan de gloriedagen van het Romeinse Rijk. Wat dat betreft was Hitler ook niet bepaald origineel.

3,0*

Zeer goede film van Kieslówski maar minder dan "Bleu" en "Rouge". Visueel vond ik die andere films gewoon een stuk beter o.a. vanwege het kleurengebruik. Dat vond ik in deze film zeer somber, hoewel het wel bij het verhaal, dat zich grotendeels in het post-communistische Polen afspeelde, paste. De Oost Europesche landen vlak na het communistische tijdperk hadden zich nog niet direkt kunnen bevrijden van die grauwheid, die zo kenmerkend was in de landen die een communistisch systeem hadden.

Het verhaal vond ik daarentegen zeer origineel en daarom ook erg goed. Ook werd verwezen naar een andere film "Le Mépris" waar ook de vrouw, zonder duidelijke reden, haar man verachtte. Zie de scene met de poster met Brigitte Bardot. Dat kan nauwelijks toeval genoemd worden. Kieslowski maakt in zijn films wel vaker gebruik van dit soort trucjes.

4,0*

Nog nooit een film gezien waarbij de kleur blauw zo overheersend was als in deze film. De film mag dan wel die titel dragen, maar zo erg had ik het niet verwacht. Je ziet Juliette Binoche op straat altijd met een blauwe spijkerbroek, het blauw in het zwembad spreekt natuurlijk wel vanzelf hoewel het toch behoorlijk extreem is, minder vanzelfsprekend is dat 's avonds als iemand in elkaar geschopt wordt ook het blauw sterk overheerst. Ik zie deze film daarom ook puur als kunst. Kunst waarvoor je wel in de stemming moet zijn, want makkelijk verteerbaar zijn de films van Kieslovski nu eenmaal niet. Zij vereisen geduld van de kijker.

Het verhaal vond ik allemaal wat minder interessant en Juliette Binoche kan voor mij nu eenmaal niet tippen aan Irène Jacob. "Vandaar dat ik Trois Couleurs: Rouge" zonder meer beter vindt. Niettemin vind ik "Trois Couleurs: Bleu" toch ook weer een zeer sterke film van Kieslovski, die helaas veel te vroeg gestorven is. Ik had van hem graag nog meer films gezien.

4,5*

Magistrale film van Kieslowski, ik kan niet anders zeggen. Nog nooit heb ik zo mooi samenspel gezien tussen twee hoofdrolspelers. Hier in deze film tussen Jean-Louis Trintignant en de bijzonder mooie Irène Jacob. Alleen hierom is het de moeite waard deze film telkens weer te herzien. Hoe Irène Jacob in beeld gebracht wordt; haar blikken, haar manier van communiceren; ik vind dit grote klasse.
Inhoudelijk is dit ook een zeer bijzondere film. Voor mij een filosofisch meesterwerkje.
De rechter vroeg aan Valentine waarom zij zijn hond van de straat geraapt had. Op het antwoord van Valentine, dat zij de hond had aangereden en omdat zij gewond was, antwoordde de rechter dat dat alleen was omdat zij zich anders schuldig zou voelen. Uit dit antwoord van de rechter kan slechts geconcludeerd worden dat alle handelingen die verricht worden geschieden uit eigenbelang en dat altruïsme, belangeloos anderen helpen, gewoon niet bestaat. Dat de rechter zich voor het bespieden van anderen zichzelf aangaf, ook dat gebeurde puur uit eigenbelang, want het ging de rechter alleen om de sympathie te winnen van Valentine, die zijn handelingen walgelijk vond.
De slotscene raakte mij enorm, hoewel daar ook van mijn kant een stuk eigen belang in zat. Ik was zo gefascineerd door Valentine (Irene Jacob dus) dat als zij het veerbootdrama niet had overleefd, ik een erg rotgevoel van deze film had overgehouden. Nu hield ik er een erg blij gevoel van over.
Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden. De vertwijfelde blik van Valentine in de slotscene leek exact op haar blik op de reclameposter. En let ook even goed op de kleur rood op de achtergrond bij beiden! Als we ook nog eens even de titel van deze film in ogenschouw nemen, dan kan dit gewoon geen toeval zijn.

5,0*

Tja, de meningen zullen verdeeld zijn, maar ik vond deze film - de laatste film met Mastroianni als ik me niet vergis - nu niet bepaald boeiend. Ik had in ieder geval moeite om niet in slaap te vallen, zo boring vond ik het allemaal. De enigste scène die mij wist te boeien was die surrealistische scène van de man met de hamer in de kop en dan vervolgens die kuikens . Zeer komisch allemaal en voor mij ook zonder meer de beste scène in deze nogal teleurstellende film.

2,0*

Deze film werd uitvoerig besproken in het boek "1001 films die je gezien moet hebben". De beschrijving van deze film in dit boek als een meesterwerk plus de lovende berichten op dit forum waren voor mij de reden deze film te gaan bekijken. Mijn verwachtingen daarenregen waren niet erg hoog gespannen omdat gevangenisfilms net zoals boksfilms bij mij doorgaans nooit op een hoge waardering kunnen rekenen. Deze films zijn nu eenmaal niet 'my cup of tea'. En dat geldt min of meer ook voor "Le Trou" hoewel de film zeker niet slecht was. De samenwerking tussen de gevangenen, de voorbereiding en het graven van de tunnel werden mooi in beeld gebracht. Alleen duurde het allemaal wel erg lang en op een gegeven moment ging ik naar de ontknoping verlangen. De ontknoping die ook wel enigszins te voorspellen was was voor mij niettemin een behoorlijke tegenvaller. Ik had graag gezien dat de ontsnappingspoging gelukt was, alleen maar vanwege het lef en de vindingrijkheid van de vijf gevangenen, maar het heeft helaas niet zo mogen zijn. De film eindigde voor mij dus in een anti-climax.

3,0*

Voor het eerst van deze film gehoord toen ik Onderhond's lijstjes doorspitte n.a.v. zijn laatste Movie Meter contest. Zijn zeer positieve recensie maakte mij onmiddellijk nieuwsgierig.

Troubled Every Day vond ik zeer onderhoudende maar wel erg vreemde film waarvan je in het begin niet direkt weet waarop het uit zal draaien.Je moet je hoofd er wel goed bijhouden, maar ondanks dat de film niet ondertiteld was wist ik toch vrij snel hoe alles in elkaar zat. Hoewel de film nogal traag was, er weinig dialogen in voorkwamen was de spanning niettemin te snijden. Je kon aanvoelen dat er op het einde iets bijzonders stond te gebeuren. De soundtrack paste zeer goed in deze sfeervolle film en ook visueel zag het er allemaal best mooi uit. Toch opvallend dat Beatrice Dalle altijd de rollen speelt van perverse gestoorde vrouwen. (zie "37°2 le Matin", "à l' Interieur"). Mooie vrouw trouwens ook die Tricia Vessey.

Kort samengevat; Trouble Every Day vond ik een van de betere horrorfilms. De Fransen laten toch telkens weer zien dat ze het horrorgenre uitstekend onder de knie hebben.

4,0*

Moeilijk te beoordelen film. Het Middeleeuwse wereldje met al zijn smerigheid werd uitstekend weergegeven dat wel, maar het duurde allemaal zo vreselijk lang. Ik heb deze film daarom gewoon thuis bekeken en niet in de bioscoop. Hoefde ik hem tenminste niet in een ruk af te kijken. Dat de film in zwart/wit is spreekt duidelijk in zijn voordeel. Wordt het ten minste iets minder smakeloos. Je zal al die stront, de darmen en nog veel meer van die viezigheid maar eens in kleur hebben moeten zien, nou dan had ik het niet tot het einde volgehouden denk ik. Van het verhaal kon ik trouwens ook moeilijk een touw aan vastknopen.

Neen geef mij dan toch maar German's film Proverka na Dorogakh (1971) die in ieder geval een duidelijk verhaal en bovendien aanzienlijk meer amusementswaarde heeft.

3,0*

Niet slecht maar toch duidelijk minder dan Simple Men, simpelweg omdat ik in de karakters in die film mij veel beter in kon leven. De karakters in Trust vond ik nu niet bepaald sympathiek. Soms kwamen die vrouwen mede door die overdreven make-up mij over als ordinaire dellen. Dat gold in het begin zeker ook voor Maria. Bovendien vond ik Trust ondanks enkele zeer komische scènes toch duidelijk meer drama. Van het komische was vooral in de 2e helft van de film i.m.o. geen sprake meer. Daarvoor oogde het allemaal veel te serieus. Het einde vond ik trouwens best wel goed.

3.0*

Mwa, helemaal niet slecht. Lekker sfeervol filmpje waarbij je je gewoon niet te veel moet focussen op het verhaal. Het is horror nietwaar! en bij dit soort films draait het om de sfeer, de spanning en natuurlijk ook om de acteerprestaties en met het laatste was toch echt niets mis mee. Ik heb dit soort films aanzienlijk minder goed gezien.
Toch nog een schoonheidsfoutje. Gemma wist te ontsnappen en vluchtte naar het landhuis en toen zij naar binnen ging sloot ze niet de deur achter zich. Een beetje dom natuurlijk want nu wist Justin onmiddellijk dat zij daar binnen was. Dit had anders gemoeten. Voor de rest was de film meer dan O.K.

3,0*

Was geïnteresseerd in deze film omdat het zich o.a. afspeelde in Kaliningrad, het voormalige Königsbergen, de geboorteplaats van de grote Duitse filosoof Emmanuel Kant. Nu van dat Kaliningrad kregen we niet veel te zien, alleen maar grauwe lelijke gebouwen en depri- en bezopen Russen. Dan werd ons ook nog een blik gegund in een hoerenkast en voorts in een kroeg waar gedanst werd op "Bei Mir Bist Du Schönn". Nou, schoon was het allerminst. Alles vies en smerig. Ook die slecht geklede meiden zagen er niet verzorgd uit. Moet dit het Rusland voorstellen vlak na de ondergang van de Sowjet Unie? Film deed me wat dat betreft veel denken aan de film Gruz 200 waar het verval van de Sowjet Unie al heel duidelijk getoond werd. Die film vond ik wel een stuk beter dan dit Trys Dienos die ik bovendien erg traag vond. 76 minuten vond ik daarom ook meer dan genoeg voor dit zeer treurige filmpje.

3,0*

Na tig mislukte pogingen is het mij eindelijk gelukt deze film van het internet te plukken. Met Portugese ondertitels weliswaar maar daar ik het Spaans redelijk goed beheers is het Portugees voor mij makkelijk te begrijpen.

Over de film verder: Een mysterieus filmpje weliswaar waarbij ik onmiddellijk moest denken aan Haze van Tsukamoto. Net als die film visueel een heel mooi filmpje, mede ook door het bijzondere kleurengebruik. De eveneens mysterieuze soundtrack werkte bovendien ook nog eens zeer sfeerverhogend. Het einde vond ik trouwens erg mooi als de mysterieuze geluiden plaatsmaakten voor schitterende pianomuziek. Met het verhaal kon ik aanvankelijk niets, maar bij het napluizen van de recensie van Onderhond werd mij spoedig alles duidelijk.

Een interessant filmpje dus dit Tsuburo die bij mij hoog op de lijst stond van Aziatische films die ik nog wilde zien, mede ook omdat hij bij Onderhond in het 5,0* lijstje stond.

4,0*

Deze film die ik aanvankelijk niet had afgekeken een nieuwe kans gegeven. Het ging mij nog makkelijker af dan ik gedacht had maar vrolijk werd ik hier absoluut niet van. Integendeel zelfs. Ik durf zelfs te zeggen dat dit de meest nihilistische film is die ik ooit gezien heb. In een totaal amorele wereld schotelde Matsui je de meest maffe personages voor. De een nog gekker dan de ander. Soms had ik ook echt het idee dat ik niet naar een drama maar meer naar een horrorfilm heb zitten kijken. Vooral enkele scènes in het laatste half uur ervoer ik als weerzinwekkend. Ik vraag mij toch af wat die Matsui er toe bracht om dit soort film te maken. Hij moet destijds toch wel een zeer gekwelde ziel geweest zijn volgens mij. Genietbaar was deze film voor mij dus zeker niet maar ondanks dat krijg deze film van mij toch een ruime voldoende en dat is vanwege de zeer geslaagde zwart/wit fotografie en niet te vergeten de zeer mooie score.

3,0*

Na het uitstekende "Love Exposure" was ik zeer nieuwsgierig geworden naar deze film. Hoewel ik vooral het laatste uur geboeid heb zitten kijken naar deze absurde film met een volslagen "over de top" einde liet deze film mij toch wel enigszins met een teleurgesteld gevoel achter. Ik verkies toch het feel-good gehalte en het komische van "Love Exposure" toch ver boven het extreem gore van deze volledig doorgeslagen "slagers" film, waarbij voor Maruta's vrouw Aiko opviel, misschien wel een van de meeste perverse vrouwen uit de geschiedenis van de cinema. Slecht is deze film daarentegen zeker niet, had best wel aardige komische momenten maar sterk overdreven vond ik het allemaal wel. Maar ja, dat laatste schijnt nu eenmaal het kenmerk te zijn van Sono, die met Suicide Circle en vooral Strange Circus ook al zulke maffe films maakte. Wat dat betreft is het voor mij zeer genietbare "Love Expensure" nog zijn meest toegankelijke en voor mij tot nu toe verreweg zijn beste film.

3,5*

Op visueel vlak een mooie film - het zwart/wit vond ik goed gekozen - maar er gebeurde toch wel enigszins te weinig. Het leek wel dat deze film ging over het lege bestaan van de jonge generatie die hun tijd vervulde met doodsaai werk, wat muziek maken, wat keuvelen over doorgaans onbelangrijke dingen en verder niks. De zeker niet onaantrekkelijke dames kwamen bij mij niettemin best wel sympathiek over, althans zolang ze maar niet in het Quebec Frans begonnen te converseren, want dat Frans is buiten dat het haast onverstaanbaar is niet om aan te horen.

Deze film had ik trouwens gisteravond in de sneak-preview gezien en het was duidelijk dat veel bezoekers een totaal andere film verwacht hadden want ik heb nog nooit zo veel bezoekers voortijdig de zaal zien verlaten. Twee bezoekers naast mij presteerden het er al na twee minuten de brui aan te geven toen ze hoorden dat er Frans gesproken werd.

3,5*

Deze film gisteren bij "Best of the Fest" in filmhuis Lux gezien. itt Soom was ik niet bepaald enthousiast. Daar is maar een reden voor aan te geven; onderwerpen zoals steppe, nomadenstammen, schaapherders liggen mij gewoon niet. Ik kreeg op een gegeven moment ook genoeg van al die schapen; ik ben ook 2 keer in slaap gevallen. De beelden van de krachten van de natuur - de stofhozen, de keiharde wind- oogden zeer mooi en redden voor mij nog enigszins de film.

2,0*

Coming-of-age filmpjes liggen mij doorgaans wel. Zeker als ik ze bekijk op een mooi zomers dagje zoals vandaag. Vanmorgen dit Hong Kong filmpje daarom maar eens bekeken. Tja, waar gaat het eigenlijk over? Over de avontuurtjes van drie jonge dames en een hond. Dames laten zich af en toe prostitueren, maken af en toe ruzie onder elkaar, het nodige geblèr. Mu-mong de hond loopt af en toe weg. Paniek! Het zijn gewoon alledaagse probleempjes bij jonge dames die hun wereldje een beetje willen verkennen. Niks mis mee toch. Ik heb mij in ieder geval prima geamuseerd met dit filmpje dat lekker vlot wegkeek. Het einde vond ik trouwens erg mooi.

3.5*

Een Zweeds gezin is op skivakantie in de Franse Alpen. Ze hebben het erg naar hun zin. Als er plotseling een lawine plaatsvindt wordt alles anders. In de consternatie blijkt de vader laf en egoïstisch te reageren. Na de lawine vraagt hij zich af waarom hij zo reageerde.

Tja, waarom reageerde de vader zo? Eigenlijk is het heel simpel. De reactie van de vader kwam voort uit de drang tot overleven, dat van de moeder kwam voort uit de drang haar kroost te beschermen. Heel natuurlijk eigenlijk. In de dierenwereld is het niet anders. Baardmans wist het uitstekende te vertellen. Had misschien wel Nietzsche gelezen want die wist het zo'n 150 jaar geleden exact zo te verwoorden. Volgens Nietzsche is ons kenvermogen helemaal niet ingesteld op weten, het meeste gebeurt instinctief, zoals wij bij de lawine duidelijk hebben kunnen zien. Maar ja, daarna komt natuurlijk het schaamte- en schuldgevoel. "Ik ben het slachtoffer van mijn instincten" jammerde de vader op een gegeven moment. Tja, inderdaad, het zij nu eenmaal zo, leer er maar mee leven. Ik zou waarschijnlijk in zijn situatie niet anders gehandeld hebben.
Het onderwerp van deze film vond ik dus best wel boeiend, hoewel het mij dus ook weer niets nieuws vertelde. Het einde daarentegen vond ik behoorlijk ongeloofwaardig. Welke gladiool gaat er nu met twee kids in de stormachtige wind en dichte mist skiën? En die busrit lijkt ook helemaal nergens op. Of moet dit laatste het komische gedeelte voorstellen?

3,5*

Een van de meest lugubere films die ik ooit gezien heb en die ik eigenlijk nauwelijks een komedie kan noemen. Ja, je moet er maar opkomen. Iemand ombouwen tot een walrus.Origineel is het allemaal dus wel wat de regisseur uit zijn horrorhoed toverde. Toch zag het aanvankelijk er niet naar uit dat deze film zou omslaan in een gruwelsprookje. Het eerste half uur vond ik namelijk strontvervelend. Dat oeverloze geleuter van die Wallice hing mij op een gegeven moment zodanig de keel uit dat ik moeite had om mij te concentreren en ik telkens op mijn horloge keek. Maar na een half uur gingen alle remmen los en was het spoedig gedaan met het geleuter van die Wallice. Ik werd toen getrakteerd op de meest bizarre horror die ik ooit gezien heb. Suspens ten top en de tijd vloog vanaf toen voorbij. Maar .... ondanks dat kan de film van mij toch niet op een hoge waardering rekenen. Ik vond het achteraf gezien allemaal te smakeloos en ik zal deze film daarom ook nooit meer gaan herzien.

3,0*