Opinions

Zag van deze Vincent Garenq reeds het uitstekende "Comme les Autres" waarin de vooringenomenheid tegenover homoseksualiteit aan de kaak wordt gesteld, welliswaar op een luchtere toon dan in dit verbluffend verfilmd drama "Présumé Coupable" waarin lichtzinnige verklaringen over pedofilie leiden tot onmenselijke toestanden.

Sterk werk, dat aangrijpt van begin tot het einde, van de zaak Outreau waarbij de onvoorstelbare nalatigheden van het Frans gerecht in deze zaak aan het licht komen.

Blikvanger blijft evenwel Philippe Torreton die werkelijk zijn levensrol vertoilkt.

Wat verwarrende aanzet maar gaandeweg wordt het onderzoek naar de dader van een moord op een gerechtsdienaar boeiender en vlug blijkt - en dit wordt tot aan het slot aangehouden - dat de film toch een pak stevige kritiek bevat op de rechtspraak in de States en als ge even alle personages nagaat is het moeilijk er één uit te halen die zijn taak in alle correctheid waarneemt. Bedroevend eigenlijk.

Harrison Ford, Brian Dennehy, Greta Scacchi, als een femme fatale, enz...overtuigen in hun act.

Heel amusante Franse komedie met een charmant plot en vlotte acteurs. Het einde is voorspelbaar maar ook dat is plezierig.

Film over de gevaren die jonge tieners lopen wanneer ze geïntegreerd geraken in het georganiseerd, misdadig drugsmilieu.

Het verhaal toont hoe ook diegenen die zich over de jongsters ontfermen eveneens gevaar lopen en in het slot brengt de film een duidelijke waarschuwing en verwaarloost hierbij een beetje de afloop van het gebeuren precieser weer te geven.

Anne Charrier en Alika Del Sol die de rol van de moeders vertolken doen dit op overtuigende wijze.

Scherpe, harde dialogen en ook één brutale actiescène in een middelmatige tot goede TV-film.

Al bij al sympathieke komedie American style met een goede Richard Gere en een briljante Julia Roberts.

Uitgegroeid tot een klassieker waarvan het grote publiek er precies nooit genoeg van krijgt, getuige de vele herhalingen op televisie.

Geraakte nooit echt in deze film, eerder een kleffe bedoening, vond ik, en te lang aanslepend.

In de beginne kunt ge het nog wel "fris" noemen, maar nadien veel te veel personen, nevenhistories en details.

Miste toch ook voor een stuk de echte Britse humor.

Keira Knightley schittert in deze mooie verfilming van Jane Austen's werk.

De film munt uit op vele punten : opbouw, kleur, kostuums, dialogen, muziek, zichten, camera, acteurs...zoals wellicht alleen Britten dergelijke verhalen kunnen brengen.

Hoogmoed en vooringenomenheid maar zeker ook geld : "Lucky Lizzie. She will have 10.000 £ a year, while poor Jane only 5..."

De oudste verfilmde versie van de roman van Jane Austen !? Best aangenaam om volgen dit vaak potsierlijk gedoe van de Society, de gevatte dialogen en de keurige regie.

Film won een Oscar voor art/direction. Ze konden toch ook aan een uitstekende Greer Garson hebben gedacht en ook Mary Boland in de rol van de moeder van 5 huwbare dochters zat goed in haar rol.

Schitterende TV-series-film met een weergaloze tekening van de adel, in zijn verschillende onderverdelingen, uit die tijd.

Prachtige weergave van de onderlinge verhoudingen van al wat in dat wereldje van nietsdoeners ronddwarrelde met het accent op wat hen het meest interesseerde : geld. De roman van Jane Austen gelooft dat in die omstandigheden ware liefde liefde toch een kans maakte.

De series werd terecht gelauwerd voor decors en costumering en evenzeer voor de overtuigende vertolkingen, de rake dialogen en de enorme zorg voor het detail.

Zag reeds meerdere films die toestanden in gegoede kringen van een paar eeuwen terug indringend weergaven, maar ik denk dat ik moet teruggaan tot een serie uit de jaren 60, "The Forsythe Saga", om een min of meer gelijkwaardig niveau als deze te halen.

"Pride and Prejudice" is een werk dat, inderdaad, meer dan eens kan bekeken worden en even genietbaar blijft.

Frank Sinatra in zijn volle Capitol-Records-periode en zijn imperium uitbouwend , ook in de filmwereld, samen met de populaire Gary Grant en vamp La Loren in een oppervlakkige avonturenfilm, met toch een zekere charme.

Het eerste gedeelte van de film is veruit het sterkst, daar waar de jongeren, in een instelling die ze "Les Tox" noemen, kampen om van hun alcohol- en drugsverslaving af te geraken, een actueel probleem, veroorzaakt door verwaarlozing en maatschappelijke problemen als het niet vinden van een degelijke job.
Daarna neemt de film qua niveau een duik. Twee scenes bepalen het vervolg, namelijk deze waar Thomas zijn paniek omtrent de dood van een vriend vergeet in de armen van het meisje en deze van de wonderbaarlijke genezing.. De film behandelt nu een totaal ander onderwerp waarbij Thomas een keuze maakt. De cineast tracht het spannend te houden maar eigenlijk kan het weinig boeien.
Het eerste gedeelte van de film wekt wel interesse, vandaar toch een kleine 3,5.

Film brengt zonder veel tierlantijntjes de knelpunten rond de rol van de priester binnen de katholieke kerk en zijn sociaal maatschappelijke positie.

Best interessant waar toch één en ander momenteel erg in de belangstelling ligt.

Eens te meer een goede Britse film met vooral een sterke Tom Wilkinson.

Het einde brengt een krachtige synthese maar de allerlaatste scène is helaas wat melig.

Van Paolo Virzi zag ik reeds "Caterina va in Città", mooie film met veel bevindingen en bedenkingen uit het leven gegrepen en in deze "La Prima Cosa Bella" zet deze regisseur zowat de lijn door. Het is de kroniek van een gezin en wat daarbij aansluit. Menselijke zwakheden, kwetsbaarheid en emotie vormen de rode lijn doorheen de film, die heel wat personages bevat, zich afwisselend begeeft in de kinderjaren, tienerjaren en volwassenheid van de kinderen van de moeder, waarrond het eigenlijk allemaal te doen is. Deze voortdurende afwisseling vraagt zekerlijk de aandacht van de kijker maar dat belet niet volop te genieten van deze heerlijke film.

Schitterende vertolkingen van alle acteurs.

Het is wel geen film noir maar toegegeven dat het toch een femme fatale is die heel belangrijk is in dit verhaal dat zich afspeelt in een zwoel, bederfelijk milieu met personages waaraan weinig houvast is. Bovendien hangt er steeds, op de openingsscènes na, een onbehaaglijke dreiging in de lucht, sterk onderlijnd door de typische trompetsolo's die destijds, ook in de Amerikaanse films, in waren.

En midden daarin vinden we Alain Delon, die op zijn talenten moet beroep doen om het wankele personage die hij moet uitbeelden geloofwaardig voor te stellen. Als professor maakt hij indruk, eigenzinnig en overtuigd van zijn waarde, daarnaast doet hij zijn stand geen eer aan, is willoos te manipuleren en onbekwaam een rechte lijn in zijn liefdesleven te trekken.

Kunt ge met de plot meegaan, daarnaast mag er beslist waardering zijn voor de filmische kwaliteiten: de beeldcomposities, de close-ups, de algemene sfeerschepping...

Mensen die in het onderwijs staan of in het onderwijs gestaan hebben, zullen in deze film best herkenbare toestanden terug vinden en hoe een totale inzet voor het vak kan schaden aan je eigen bestaan.

Op te merken dat de twee kinderen die problemen veroorzaken zich in een één-oudergezin-of zelfs bijna geen-bevinden. Toevallig ?

Heeft de film geen fortuin gekost, moeite zal er wel genoeg geweest zijn om de olijke jonge snaken, in hun Franse uitbundigheid en mondigheid, treffelijk in lijn te brengen en dat de film eindigt als een feelgood is best aangenaam.

Een damatisch moment in de film is wanneer Denis zijn moeder verwijt dat ze niet leeft...

"Born to be alive". Akkoord. Maar dan niet zonder noties voor begrip en orde.

Zaterdagavond-pindanootjes-film waarbij Gere lacht te pas en te onpas en waarbij Laura Linney het zich kan veroorloven totaal uit haar rol te vallen, maar waarbij de regisseur zal gedacht hebben " laat maar, voor wie en voor wat..."

Film die afwisselend het actueel gebeuren als wat zich voordien heeft afgespeeld vertoont.

Het is een middel om de film boeiend te houden waar men dan ook wel in geslaagd is al blijft naar mate het einde nadert de film wat hangen.

Rauw en intriest werk..

Een beetje simpel verhaal en duidelijk - en waarom niet - afgestemd op het sexappeal van Marilyn.

Eerder saaie dialogen, maar wel goede kostumering en interieurs, een goede scène van de zogenaamde kroning en ook het balldansen is bekijkbaar, maar is zijn geheel is deze film echt niets bijzonders.

Een film over prostitutie impliceert heel vaak - in de vroegere Franse films bijvoorbeeld voor wel 100% - dat die dames worden omschreven als zeer goedhartig, door ongelukkige en dwingende omstandigheden in het vak gedreven en dromend van een beter familiaal leven.

Dit is hier ook het geval maar er zit meer in deze film dan de gekende treurnis.

Het is ook een sociale kroniek, die bijvoorbeeld ook het thema van de illegaliteit aansnijdt, verwerkt in een goed sluitend verhaal.

Misschien wel geen meesterwerk, maar zekerlijk erg toegankelijk en aanvaardbaar.

Uitstekende actrices, die twee hoofdpersanges.

Avontuurlijk, aanvaardbaar en vaak plezierig sprookje. Een aangenaam kijkstukje voor de ganse familie want is het niet grappig dat het ganse verhaal wordt verteld door opa Peter Falk en dat het aandachtig luisterend jongetje zelfs het kussen noodzakelijk vindt.

Cinematografisch zeker in orde met de kleuren en vooral met enkele mooie scènes zoals die waarbij geschermd wordt om Errol Flynn of andere Musketiers te doen blozen of die avontuurlijke voorvallen in het wonderlijke woud.

Binnen zijn genre, zeker geslaagd en genietbaar.

Zonder een "verteller" die het leven van Diana uit de doeken doet, zodat we de indruk hebben dat we een reeks reportages voorgeschoteld krijgen en dat lijkt me wel best.

Zelf ben ik niet zo'n royal-family-volger, zodat de documentaire een dankbare herinnering en ook toelichting bracht van wat ik in grote lijnen over het leven van prinses D wist.

En zonder tot besluiten te komen in een bepaalde richting, toch een bijzondere vrouw.

Met interesse gekeken, alleszins.

Liefdes-rivalen film tegen een historische achergrond van de strijd tussen katholieken en Hugenoten in de 16de eeuw in Frankrijk. Speelt zich grotendeels af in de Loirestreek en zoals de meeste films die dergelijk tijdperk weergeven is er aandacht besteed aan landschap, gevechtsscènes, decors en costumering maar in deze "La Princesse de Montpensier" gaat de grootste zorg ongetwijfeld naar het dialoogwerk, wat in dit geval soms wat gecompliceerd uitvalt. Film duurt ook behoorlijk lang. Een heel lekker beest is het dus niet.

Mélanie Thierry zit zeker gegoten in haar rol van beheerlijke prinses, terwijl daarnaast vooral Lambert Wilson het best in het plaatje past.

Kleine 3,5.

Reeds vanaf de eerste scènes van de film wordt de corruptie en het machtsmisbruik van gezagsvoerders aan de kaak gesteld.

Een drietal vrienden, Tunesiers, die het financieel niet bepaald breed hebben, zijn hiervan, elk op hun manier, slachtoffer.

Slaat de film aanvankelijk een wat speelse toon aan, gaandeweg wordt het ernstiger en dramatischer.

Het gebeuren speelt zich af wanneer de revolte tegen de Tunesische overheid drastische vormen begint aan te nemen. Film treedt hierbij niet in politieke details maar schetst toch voldoende de algemene toestand van ontevredenheid van de bevolking in het land.

Goede film waarbij het acteerwerk zeker te waarderen valt.

Hoe meer gevangenen, hoe meer inkomsten" sluit toch niet aan bij wat een overheidsopdracht bij interneringen zou moeten zijn. Komt daar bij dat er ook onverantwoord op werkingskosten als toezichtspersoneel wordt bespaard en we krijgen een pijnlijk voorbeeld hoe winstmakerij veiligheid, gezondheid enz wordt verwaarloosd.

Getuigenissen van slachtoffers en bewakers, allen even triest.

Sprookjesachtige, fantasierijke avonturenfilm met een dikke laag romantiek, naar het boek van Anthony Hope, meermaals verfilmd.

Vond het, zeker in de beginne, bijna als een komedie overkomend en niet au serieux te nemen en ook het melodramatisch slot overtuigt niet.

Veel indruk heeft het in ieder geval niet gemaakt, maar het acteerwerk mag er wel zijn en heel interessant om zien was de jonge, vooroorlogse David Niven.

Clouzot's laatste heeft het over een complexe relatie tussen een kunstgalerijhouder, met bizarre, achter kunst schuilgaande bezigheden, in de film wordt hij verweten voor egoïst, voyeur, pervers, maniak, ziekelijk... en een jonge beïnvloedbare vrouw.
Is er over de zin en de onzin van deze relatie wel wat te debateren, het mooie van deze film zit toch in de kleuren en de mooie beeldcomposities. Clouzot lijkt wel heel blij zich met kleurtjes te kunnen uitleven, getuige hiervan niet alleen de kunstige creaties maar ook enkele markante scènes, zoals de zee-en-rots-scène, de dakscène, de nachtmerrie-coma-beelden...
Laurent Terzieff is perfect in zijn rol en ook Elisabeth Wiener als Bernard Fresson acteren goed.
"Avec la participation de Dany Carrel" vermeldt de film en deze deelname is heel charmant.

Naar een novelle van Guy de Maupassant die zich voornamelijk in Parijs afspeelt. Sympathiek alvast hoe de Amerikaanse filmmakers er alles aan deden om de Franse sfeer weer te geven : decors, kledij, behoud van de Franse namen en zelfs Franse muziek, al wordt het titelchanson dan weer in het Engels gezongen...

Knappe tekening van een boef en profiteur, waarbij de amoureuze "veroveringen" inzake sensualiteit discreet worden voorgesteld (1947 !) en waaraan degelijke dialogen zijn verbonden.

Acteurs zijn prima, George Sanders voorop, al was het ook prettig eens een jonge Angela Lansbury ("Murder she wrote") aan het werk te zien.

Vooral de doorleefde vertolkingen van Paul Giamatti en Kathryn Hahn maken indruk in deze film die, zeker in de beginfase, een eerder luchtig accentje meekrijgt maar stelselmatig voelt ge, ook als het even grappig uitvalt, het gewicht van de psychologische druk op de hoofdpersonages. Goed filmwerk op dat vlak.

Ook de mij onbekende Kayli Carter zit overtuigend in haar rol en de tafelscène op Thanksgiving Day is één van de knap vertolkte en tevens een mooie karakterschets.

Zag van Tamara Jenkins voorheen nog maar één film en dat was "The Savages" en ook dat was een goede film met veel aandacht voor menselijke gedragingen in moeilijke omstandigheden.

Mooie soundtrack.

Origineel de gedachte om een film te maken over het privé leven van één van 's werelds beroemdste fictiefiguren.

Het eerste gedeelte van de film lukt daar perfect in en is erg gevat en amusant.

Daarna haalt een nieuw Sherlock Holmes-misterie de bovenhand wat ik toch wel een beetje spijtig vind, ondanks de poging van Wilder om heel op het einde weer dichter bij de titel aan te sluiten.

Erg saai met lange dialogen en discussies en zonder actie wat voor Errol Flynn toch wel erg onwennig moet geweest zijn.

Olivia de Havilland was een absolute ster destijds en niet weg te denken uit avontuurlijke films met historische achtergroden, maar het is monument Bette Davis die deze "The private Lives.." van een absolute ondergang redt.

Vraag me af of wat hier allemaal wordt opgedist wel historisch ondersteund is.

Met 5 Oscarnominaties bedacht maar er moet dan toch wel weinig concurrentie geweest zijn.