Opinions

Vlotte en charmante romantische komedie rond persoonsverwisselingen wat heel wat amusante situaties tot gevolg heeft.

Charles Boyer is de vriendelijke rijkeman die instapt in de wens van een koppel "gewone" mensen om eens wat luxueus te beleven en daabij toch ook wel wat gevaar loopt, maar het allemaal lekker over zich laat komen...Hoe dan ook verteerbaar verhaaltje.

Françoise Arnoul is ongekunsteld, lekker mooi terwijl Roberto Rosso toch wel in zijn act tegenvalt als de Romeo van dienst.

Ook broebelaar Darry Cowl doet mee, als "president" dan nog en ook wat clochards, waarmee Boyer toch even grappig van zijn piëdestal stapt.

Zeker genietbaar, deze Verneuil 1956. Hij heeft er slechtere gemaakt.

Fris, goed bedoeld en niet-oppervlakkig of sensatiegericht tienerfilmpje.

Een meisje en een jongen die zich heel veel vragen stellen over eerste liefdeservaringen en het vervolg ervan, en daarbij zich ook wel steunen op wat ouderen ervan zichtbaar terecht hebben gebracht.

De film last, in dat verband, verklaringen in van ouders en leerkrachten. Ze lijken mij eerlijk en ook grappig. Een generatiekloof zal altijd bestaan.

Prettig om eens een oudere Francis Perrin bezig te zien, acteur die destijds heel vaak de rol van in amoureuuze avontuurtjes verwikkelde jonge man vertolkte, en ook van Bernadette Lafont, helaas, niet lang na deze film, overleden.

Omdat haar aanrader kiest voor een alibi en voor het toegeven van de verkrachting om een mildere straf te krijgen, acht Laura zich gelukkig, maar dat geluk maakt vlug plaats voor psychische problemen die alles overstemmen.
Het is deze problematiek die de cineast in de eerste plaats wil belichten. Een wonde is geslagen waarmee het moeilijk leven is.
Interessant thema, dat is zeker, maar toch haalt deze film geen te hoog cijfer.
Het acteerwerk is eerder matig en bovendien lijkt men over het grootste deel van de film te vergeten dat er een dader van een moord moet gezocht. En dat krijgt dan holderdebolder zijn beslag in de laatste minuten van de film . Een zwak eind laat wat ontgoocheling na.

Erg minimalistische film nog sterk onderstreept door het verrassend slot.

Naast de eenzaamheid en het monotome en ook wel het associale van het hoofdpersonage, wordt ook heel wat negatieve van de samenleving aangehaald wat de film nog realistischer maakt : de prostitutie, de corruptie (geen dienstverlening zonder fooi), de misdadigheid (de nieuwsberichten)...

Mits de lange shots te kunnen verteren, een interessante en goed gemaakte film.

Waals-Brusselse cinema en meteen een uitstekend langspeelfilm-debuut van Samuel Tilman.
Knappe constructie en niet het gebruikelijk gedoe van politie-ondervragingen al dan niet met harde aanpak. De kwestie wordt ook niet vanuit politiestandpunt belicht, maar spitst zich voluit toe op de weerslag dat een verdenking op de betrokkene en zijn entourage teweeg brengt.
Film blijft boeien over de ganse lengte omdat belangrijke details pas druppelsgewijs loskomen en uiteindelijk is het slot een spetterende verrassing die de kijkers wel op één en ander in het ongewisse laat (wie is nu eigenlijk de moordenaar ?)
Verzorgd werk, mooie fotografie in de natuur en vertolkingen die kunnen bekoren, zoals deze van Fabrizio Rongione (al dikwijls in de films van de gebroeders Dardenne), de al meerdere keren gelauwerde Natacha Régnier en ook de Christophe Paou en Baptiste Lalieu.

Een komedie, wat morbide maar erg amusant met Rufus, perfect passend in de rol van het knorrig, kleinzierig, bang, maar toch wel pienter hoofdpersonage.

Wat doen we met het lijk, en met het geld en hoe we omzeilen we die stupide politie ? Een klassiek intrige, maar deze keer wel olijk en geslaagd opgediend.

En wat er overblijft ? Het deel van de engelen, natuurlijk.

Rake synopsis hierboven.

Film wijkt aldus af van het merendeel van de "na de gevangenis"-films waarin de verleiding om terug te keren naar het vroegere misdaadmilieu de hoofdbrok vormt.

Het hoofdpersonage, dominant vertolkt door Vincent Rottiers (als acteur zeer geschikt voor dergelijke rollen van een gedreven persoonlijkheid), zoekt dus bovenal erkenning en waardigheid en waar hij recht op heeft : zijn zoon.

Verwonderlijk als de film het thema van het fundamentalisme aansnijdt. Dit gebeurt evenwel op een gematigde, sensatieloze manier.

Goede film zondermeer. Eerder kort, maar voldoende om de gedachten over te brengen.

Kristin Scott Thomas in de rol van "femme infidèle" maar deze keer staat niet Claude Chabrol maar ene Catherine Corsini, mij eigenlijk onbekend, aan de regie en die brengt het er eigenlijk behoorlijk van af.

Het verhaal is veel ouder dan de straatstenen, zodat veel afhangt van de acteurs in het uitbeelden van de psychologische, mentale inpact van dergelijk gebeuren en hiervoor is er garantie genoeg : de drie hoofdspelers zijn allen uitmuntend in hun rol.

Al tillen Kristen Scott Thomas (vooral) en co de prent op een hoger niveau dan verwacht, het moet ook toegegeven dat de film een indringend en verrassend slot inhoudt.

Wat een lage score bij Moviemeter.

Akkoord, het is geen meesterwerk en hij heeft zeker zijn gebreken zoals soms zwakke overgangen tussen de verschillende scènes, het acteerwerk is niet altijd overtuigend en naar het einde toe geraakt hij in een melodramatieke sfeer, maar toch verdient deze film wel een betere score en zeker aandacht.

Eens te meer zien we hoe poltieke en vooral godsdienstige verschillen, bijna onvermijdelijk gevoed door fanatisme, vreselijke wonden kunnen slaan.

Eerste keer dat ik Cyd Charisse aan het werk zie in een rol die wat meer inhoudt heeft dan alleen maar dansen en eigenlijk valt dit niet tegen, in een film die heel knap van start loopt, beslist boeit maar naarmate hij vordert wat clichématig gaat verwateren.

In zijn geheel best doenbare vijftigerjarige misdaadfilm.

Is de milieuschets in de beginne wat langdradig en kan men eerder wat op sensatiebelust vervolg verwachten, niets is minder waar. Het wordt een gevoelig en vooral oprecht relaas van een moeilijke relatie. Meerdere gevatte, zinvolle dialogen tussen het hoofdpersonage vooral en haar kinderen kruiden het geheel, zodat men uiteindelijk kan spreken van een smaakvolle film, temeer dat ook het acteerwerk op punt staat.

De song "I'm a Partygirl" zorgt voor een passende en mooie afsluiter.

Sellers schittert in deze komedie die het eerste uur vol steekt met grappige vondsten en ook wel op een gesmaakte manier allerlei menselijke trekjes bloot legt.

Helaas, nadien verdwijnt Sellers naar de achtergrond en gaat de film al te zeer slapstick hanteren. Jammer.

Voor echte vriendschap hoeft geen geld of hoe twee jonge meisjes, totaal verschillend maar beide met eigen problematiek elkaar vinden in een ontroerende genegenheid.

Aanbevolen.

Knap acteren van beide meiden.

Originele en plezierige Franse komedie. Niet spetterend maar toch genietbaar en met vooral de groepstherapie-scènes als beste uitschieters.

Goede acts.

Gekke situaties in deze lichte maar goede, amusante franse komedie met enkele acteurs ( Jean Lefebvre, Bernard Menez, Henri Guybet, Maria Pacôme...) die nagenoeg hun ganse carrière op dit genre hebben afgestemd en daar ook in uitblinken.

Plezierig en met een titel die niet beter kon gekozen zijn.

Grappig voorgestelde toestanden in de multiculturele samenleving in Parijs.

Van grappig naar al te gek met heel even de ernst van de illegalteit en de regularisatie ervan.

Antoine Duléry zit puik en sympathiek in zijn rol en Aïssa Maïga is minstens een elegante verschijning.

Typisch Frans product, geslaagd in zijn opzet en dat is vertier met actuele toestanden.

Het is toch meestal in het leven zo dat er een aanpassing van boven naar onder nodig is om iets, niet noodzakelijk een liefdesrelatie, in stand te houden en dit komt in deze knap opgebouwde en gevoelige film zekerlijk tot zijn recht en wordt door het slot nogmaals dik onderstreept.

Vlot, begrijpelijk en spontaan, doorspekt met vele genietbare scènes en vooral sterk ondersteund door de acteerprestaties van beide hoofdpersonages.

Titel vind ik wat "platjes" voor het delicate van het gebeuren, maar dat is ook het enige dat ik Lukas Belvaux, die reeds jaren eerder met "Pour Rire" bekoorde, zou kunnen aanwrijven.

Goed volgbare en thrillerachtige intrige maar het verrassend slot is eerder absurd. Knappe sfeerschepping.

Drie hoofdacteurs op hun best, al is het de veelzijdige Ben Kingsley die de show steelt.

Nogal oppervlakkig en vaak overacting, maar laat ons de relatie tussen opa en kleinzoon goed bedoeld noemen in een film die helaas niet boven de middelmaat geraakt. Zekerlijk ook op sensatie belust. Anthony Quinn was er blijkbaar destijds graag bij betrokken ("Ghost can't do it"...).

Lafaard, onderkruiper en plantrekker zijn de rollen die Giancarlo Giannini weergaloos vertolkt in een film waarvan vooral, naast wat zwarte humor, onbehaaglijke grilligheden en een pak gore en intrigerende scènes zullen blijven hangen.

De gruwel van WO II, het doden om te doden, de concentratiekampen, het onmenselijke wordt dik onderstreept.

David Lean bewerkte de roman van E.M. Forster tot een mooie, cinematografisch geslaagde, film.

Een wat mysterieus verhaal met als achtergrond een sfeervol beeld van het India, begin 20ste eeuw, met vooral de nadruk op de toch eerder hautaine manier waarop grootmacht Groot-Brittanië zich in zijn kolonie doordrukte en op de reeds meer dan sluimerende weerstand tegen dit bewind en verzuchting naar eigen bestuur.

Meer dan één schitterende vertolking in deze film.

"Sproetje" Marléne Jobert was destijds een graag geziene verschijning op het witte doek en zette wel meerdere knappe acts neer ("Nous ne vieillirons pas ensemble" om er maar ééntje te noemen), maar zit helaas in deze "Le Passager de la Pluie" opgezadeld met een nogal ongeloofwaardige rol.

De film heeft wel een thriller-allure maar komt nogal warrig over met enkele flauwe scènes (de nootjes !?).

Er was meer mee te doen.

Een tegenvaller.

Film over mensen met wie het geluk geen afspraak heeft en die er amper in slagen een hecht aanknopingspunt in hun leven te vinden en daarom zijn het ook maar "passagers"

Helaas wist de film niet te raken, leek langdradig en soms saai. Er was een "Si tu n'existais pas" van Joe Dassin nodig om er wat warmte in te krijgen.

Een goede poging zonder twijfel om er iets sterk psychologisch van te maken, met wat vluchtige actie, maar één en ander loopt m.i. niets zo best, Een steviger regie, een betere montage en dat tikkeltje meer laten doorkomen waar het in de eerste plaats omgaat gaat de film op een hoger niveau kunnen tillen.

Romy Schneider kreeg in 1983 postuum een Césarnominatie voor haar rol in deze film over de jaren die WO II voorafgingen en het menselijk leed dat toen reeds werd veroorzaakt.

Geen topfilm maar toch een gevoelige prent die zich eigenlijk in 2 tijdperken afspeelt en soms daardoor wat onevenwichtig overkomt.

Soms wat slordig in de setting en in de make-up.

Had het toch iets sterker verwacht, zekerlijk met 2 topacteurs.

Volgens het epiloog, op waargebeurde feiten berustend.

Langspeelfilmdebuut van Nathalie Teirlinck, voorheen reeds succesvol in kortfilms.

Mooie titel van een film waarin de houding van het hoofdpersonage tov haar eigen kind ("Le Passé) toch wel merkwaardig is en eigenlijk wordt deze koele, appatische en iedere vorm van verantwoordelijkheid en erkenning missende moeder goed vertolkt door Evelyne Brochu.

De film is karig in het verstrekken van informatie over de personages of over wat er zich voorheen heeft afgespeeld en eigenlijk hoeft dat niet zo zeer : de tekening van Alice is duidelijk en het mooie in de film is wel hoe ze beetje per beetje uit haar eigen onbewogen wereldje wordt gelicht.

Een grappig onderwerp dat geschikt is om een remake te krijgen, maar ik wist het bij voorbaat : deze 2016-versie haalt zeker niet het niveau van de film van Jean Boyer uit 1951 en dat is ook zo, want, al is het zeker niet slecht en al is Denis Podalydès wel geknipt voor dergelijke rol (Jean-Pierre Darrousin zou minstens even goed geweest zijn) aan de inleving van een Bourvil kan hij niet tippen.

Maar zoals gezegd, goed bedoeld, uiteraard visueel speciaal en best grappig, met naast Podalydès de rest van de cast in goede doen.

Van regisseur Desarthe zag ik reeds "Le Système de Ponzi", eveneens een TV-film, met Scali Delpeyrat, hier onze pietluttige kantoorchef, in de hoofdrol, en eveneens gewoon genietbaar.

Zou het kunnen dat het door de muren heen lopen staat voor het overwinnen van bedeesdheid, introvertie, drempelvrees...?

Knappe film over complexe relatieproblemen met volwassenen en kinderen en die, beetje bij beetje, naarmate één en ander wordt verduidelijk (en soms blijft de vraag bestaan) een bijna-thrillerallure krijgt. Boeiend is het alleszins, bewijze dat de film van in het begin je aandacht gaande houdt.

Net als in "A Separation" een sterk scenario en sterk acteren.

De dialogen zijn eenvoudig en logisch en de karaktertekening duidelijk.

Die Farhadi zal ons nog veel cinemaplezier bezorgen.

Allerflauwst afkooksel van Alain Corneau's "Crime d'Amour".

Wankel uitgewerkt scenario en effenaf slecht, bijna potsierlijk, geacteerd.

Brian De Palma kon me zelden overtuigen maar deze "Passion" is verruit het slechtst wat ik van hem zag.

Impressionante stille film, die in tegenstelling tot latere verfilmingen van het Jeanne d'Arc-verhaal zich beperkt tot het proces en de voltrekking van het vonnis.

Indrukwekkend is de opeenvolging van close-ups die het onbegrip, de vooringenomendheid en bekrompenheid van de rechters onderstrepen, of het verdriet en de pijn van Jeanne of nog het medelijden en de onmacht van het gepeupel.

Enig overtuigende vertolking van de toneelactrice Falconetti in een film die als één van de bijzonderste uit de periode van de stomme film geldt.

Wie krijgt het in zijn gedacht om zo veel flauwe kul en onechtheid op het doek te brengen ?

En waar waren mijn gedachten om naar zo'n film te kijken ?