Opinions

Een fictieverhaal dat toch erg aansluit bij de realiteit van het leven: het probleem van het partnergeweld met sterke weerslag op de jeugdopvoeding, maar vooral de houding van de Kerk tov haar dienaars.

"Had ge maar discreet geweest, de Kerk had wel een oogje gesloten..." Kan het hypocrieter ?

Een drama met doorheen ook wel wat grappigheden, mede door de verdienste van de goed vertolkende hoofdrolspelers, dat niettegenstaande het interessante van het verhaal, in het slot wel duidelijk partij kiest, maar tezelfdertijd ook wel wat onbeantwoord laat.

De plotse ommekeer bij de echtgenoot, op zijn minst verrassend en niet zo aanvaardbaar, leidt de film naar zijn slot en redt hem meteen van het melodramatische.

Is dit mogelijks een minpunt in het verhaal, de film op zich is uitstekend uitgebouwd met heel wat overtuigende en gevatte scènes, geholpen door het gedegen acteerwerk van de drie hoofdpersonages waarbij - kan het anders - Claude Rains, alhoewel minst in beeld, toch de sterkste indruk nalaat.

Een film uit de veertiger jaren, nu eens geen film noir, blijft toch een interessante beleving, zeker met een vakman als David Lean aan het stuur.

" I don't want to set the world on Fire", klonk het in het liedje, maar dat deden die "Bourgondiërs" toch bijna.

Wat slapjes in het begin, maar na wat wenning aan de stijl en het karikaturale van de personages, best grappig, met allusies op allerlei toestandjes uit die tijd.

Begint vol grappigheden en veel gezang (Oldtimers à la "I've got sixpence", "Kiss me good-night, sergeant-major" en "Charmaine") maar daarna wordt het ernstiger, alhoewel.

Dirk Bogard hoeft geen krans, maar het geheel kon mij niet overtuigen. Kan me dergelijk stevige ontsnappingen via onderstutte tunnels, moeilijk voorstellen en ook de Duitsers waren toch anders dan domme hansworsten.

Filmpje dat bij de liefhebbers van het magisch duo Tracy-Hepburn beslist naast het toplijstje aan films van het paar zal vallen.

Het verhaal verveelt (verwonderlijk dat het werd genomineerd voor een Oscar) en zowel Spencer als Katherine (eveneens verwonderlijk dat ze werd voorgedragen voor een Golden Globe) lijken wel te lijden onder de sleur van het veelvuldig samenwerken. Misschien zat er eventjes een haar in de boter tussen de twee "levensvrienden".

Spijtig, zeker als ge "Adam's Rib" e.a. gezien hebt.

Charles Bronson, een tijdje voordat hij als vechtersbaas oogstte, in een bijrol.

Een komedie, maar dan met een intrieste achtergrond : de moeilijkheden om, tijdens WO II, binnen het gezin, de eindjes aan elkaar te knopen.

Het komische zit hem de obsessie van het hoofdpersonage om in geen geval zonder aardappelen te vallen en de scènes daarrond, de één al meer geslaagd dan de andere.

Pierre Perret ken ik als Franse chansonnier, maar als acteur is dit de eerste kennismaking. Volledig geslaagd kunt ge zijn optreden in deze "Patates" niet noemen.

Al bij al niet denderend en vaak wordt het in de personagetypering karikaturaal maar het brengt aspecten van de bezetting in herinnering.

Ontroerend verhaal over, inderdaad, een middeleeuwse toestand, knap en filmisch mooi gebracht. Het einde van de film komt wel verrassend over, liet mij aanvankelijk een beetje onvoldaan achter, maar eigenlijk hoefde er geen verder vervolg. Een happy end had inderdaad de film geen goed gedaan.

Het alledaagse, zonder uitschieters, genietbaar en toch ook boeiend maken, de verdienste van Jarmush in dit "poëtisch" filmpje.
Adam Driver's uitgestreken gezicht hoort bij een man die bovenal eenvoudig is, zich tevreden stelt met het leven dat hij leeft en zeker geen complicaties of nieuwigheden gaat zoeken en tenslotte zich zeer gewillig opstelt voor zijn ambitieus kindvrouwtje.
Beide hoofdacteurs doen het uitstekend, evenals de guitige Marvin. Film bevat trouwens nogal wat komische scènes, zoals de barscène met de smoorverliefde "acteur" Everett en ook wel wat emotie, zoals de scène met het meisje en het mooie gedicht "Water Falls".
Dergelijk films liggen me wel : het gewone interessant maken. En ook Jim Jarmush ("Mystery Train", "Coffee and Cigarettes", "Broken Flowers", "Only Lovers...")

Een film over de onmenselijkheid die de oorlog met zich meedraagt.

Goed verhaald en meerdere scènes goed in beeld gebracht.

Kirk Douglas speelt perfect als de rechtvaardige, andersdenkende, maar helaas machteloze overste.

Heb ik niet ergens gelezen dat er nog altijd officiële, rechterlijke klachten en verzoeken tot schadevergoeding en eerherstel lopende zijn voor dergelijke onzinnige oorlogsfeiten ?

Emotievolle film over een aantal jonge mensen wier lot aan een rolstol is verbonden of toch aan een toestand die alle hoop op een herneming van het vroegere leven uitsluit.

Indruk maken de dialogen onder deze pechvogels, cynisch als het is, ook revolterend maar toch steeds met terreinwinst voor de gedachte dat hun toekomst niet verder zal reiken dan wat een bescheiden, aangepaste ambitie kan bieden.

Camera weet gepast in te zoemen op de momenten van eenzaamheid en wanhoop, wat het pakkende van de film sterk verhoogt.

Hoofdrolspeler Pablo Pauly werd genomineerd voor een César als meest belovende jonge acteur.

Voor de film twijfelde ik tussen een kloeke 3,5 of een 4. Een 4 dan maar en in gedachte een 7,6 op 10.

Weinig kijkers voor toch een mooie film.

Dit kon een pure komedie geweest zijn met tal van gekke situaties, maar het is vooral een gevoelige prent geworden over menselijke toenadering, vertrouwen, ook liefde en ...afkeuring van al wat dwaas fanatiek is.

Misschien een tikkeltje te veel feelgood maar liever een portie menselijke warmte dan grijze narigheid die ons al te veel bereikt.

Goed opgebouwde actiefilm met een uitstekende Harrison Ford en met voldoende spankracht om over de ganse lengte te boeien en is het niet weer merkwaardig dat, al is het slot met quasi zekerheid te voorspellen, precies dat slot een stuk spannende cinema wordt.

Ook Sean Bean overtuigt evenals de kleine Thora Birch die enkele jaren later, als tiener, bevestiging zou brengen in Sam Mendes' "American Beauty".

Geen meesterwerk deze "Patriot Games", verre van zelfs, maar toch een flinke brok actiefilm.

Goede film met historische achtergrond en schitterende cinematografie.

Traditioneel begin van de film, een soort studieronde over de personages die later in de film een rol van betekenis zullen spelen en hun entourage.

Valt nogal lang en warrig uit.

De aanslag zelf, met de dramatische ellende, het leed, de chaos maar ook de kordate repliek na de wandaad, tilt de film een niveau hoger.

De beste brok cinema komt echter met de opsporing van de daders. 'k Zou het zelfs een hoogtepunt in het genre durven noemen. Adembenemend spannend.

Dat er tenslotte een soort epiloog aan te pas komt, met de nadruk op het emotionele maar vooral met een uiting van eendrachtige houding tegenover het waanzinnige terrorisme, heeft zeker niet gestoord.

Geslaagde weergave van een droevige bladzijde uit Amerika's geschiedenis.

Film over een brutale, halfgekke driftkop en vechtersbaas die zich in oorlogstijd "Generaal" mag noemen.

Vond het allemaal niet zo interessant en déjà vu behalve dan misschien dat achter het geallieerd bevrijdingsoffensief heel wat gebekvecht om macht en prestige plaatsvond, wat zonder enige twijfel veel dodelijke miskleunen zal hebben teweeg gebracht.

Filmisch zet het allemaal wel goed in elkaar.

Stilistische biopic over de Duitse expressionistische kunstschilderes, een naar onafhankelijkheid strevende jonge vrouw, haatvol tegenover vooroordelen en conventies binnen haar beroepsleven maar ook daarbuiten, waar de bijzondere houding van haar echtgenoot haar belette die andere droom te verwezelijken : een gelukkig en gewoon gezinsleven.

Geslaagde verfilming die karakters en toestanden zeer goed uiteenzet en daarbij cinematografisch niet achterwege blijft.

Geslaagde vertolking van hoofdrolspeelster Carla Juri. Ook Roxane Duran, in een bijrol, laat een frisse indruk.

Wie had ooit gedacht Bernadette Lafont, voorheen, de speelse actrice in haar piratentijd, als drugdealster aan het werk te zien ? En wat voor één ?

Pientere Bernadette heeft echter niets van haar speelsheid en overtuigingskracht verloren in deze geslaagde, bijwijlen super-plezante komedie, die, helaas, naar het einde toe, de verfijnde humor wat vervangt door clichématige toestanden.

Toch een "lekker" filmpje.

Ook na vele jaren, bij een tweede kijkbeurt, komt deze film even ontroerend over.

Wordt niet zo dramatisch uitgewerkt, maar het is een film over mentaal gestoord zijn, eenzaamheid en zusterliefde.

Kan men de film links en rechts wat aanwrijven, het wordt allemaal onder tafel geveegd geveegd door de meesterlijke, ingeleefde vertolkingen van Dora van der Groen en Ann Petersen. Onuitwisbaar de scène met het besproeien van het bloemenperk.

Geslaagde debuutfilm destijds van Lieven Debrauwer.

Frisse, ongedwongen Franse komedie.

Heel wat opvattingen over liefde en al wat men er zich bij kan bedenken. Vooral wat men van liefde en partner verwacht is het voorwerp van de vlotte dialogen onder de acteurs, allen schitterend gekozen voor hun rollen en allen uitstekend in hun acts.

Film blijft genietbaar tot het einde en het besluit is tekenend voor de moraal die van de film uitstraalt.

Vlotte en genietbare documentaire over deze uitzonderlijk begaafde tenor.

Een eerder gunstige geöriënteerd portret van de operazanger, de concert-en wereldtournée-man en ook pop- en folklorezanger.

Een charismatische verschijning.

Heel wat getuigenissen, wetenswaardigheden en anecdotes, maar vooral de muzikale momenten spreken aan.

Ben geen opera-insider maar ik ging in mijn leven er toch twee gaan bekijken : "Madame Butterfly" en "La Bohème" en ik kan u verzekeren, het doet u toch wat, die muziek, die stemmen...En dan was het nog niet met Pavarotti.

Slechts 25 stemmen voor deze documentaire bij Moviemeter. Sjonge...

Kleine biopic van het Amerikaanse schaakfenomeen Bobby Fisher.

Film heeft meer dan aan het schaken op zich genoeg aan de fratsen van het verwaand, wispelturig en onmogelijk karakter van Fisher om de kijker aan zich te binden en in dit opzicht is Tobey Maguire verbluffend goed in het weergeven van al die grilligheden.

Film houdt ook wel een waarschuwing in tegen het obsessioneel bezig zijn met een ambitie.

De naam Fisher herinner ik me nog, deze van Boris Spassky niet. Koude Oorlog...

Veronderstel dat Sidney Lumet toch wel één van de eerste was om een film te wijden aan de psychische gevolgen van de holocaust en de jodendeportatie uit WO II. Vergeleken met latere films zijn de beelden van de gruwel niet zo expliciet aanwezig maar er wordt toch met een aantal korte flashbacks duidelijk gemaakt waarover het gaat.

Rod Steiger is de blikvanger in deze wit-zwart film met veel sfeer, emotie en tragiek.

Ge moet Amerikaan(se) zijn om dergelijk onecht product te brengen.

Er was nochtans een goed startthema, maar het werd helaas een papperig, kleverig en zoeterig ding.

Of ze nu drank- of drugverslaafden zijn, dief of een niet zo'n voorbeeldige moeder, het zijn uiteindelijk toch allemaal doorbrave, edelmoedige mensen met allemaal een geldig excuus.

Daarnaast moest ik al lang weten dat Amerikanen hun youngsters (11 jaar, hier) graag voorstellen als ongelooflijk, superintelligente wezentjes die professoren en ouders in de hoek redeneren, en mij er niet meer aan storen, maar Haley Joel Osmont klopte hier toch alle records.

"Ok"-Helen Hunt flirtte met de potsierlijkheid.

Sterk begin van de film met onze twee, totaal verschillende en "verwarde" dames, heel expressief in beeld genomen en tevens een kritische kijk op de wanorde van de overbevolkte instelling.
Daarna vangt het "avontuur"aan en komt het wat chaotisch over. Tempo en verrassingen in overvloed maar het verleden van de twee, en daar is de kijker wel nieuwsgierig naar, komt pas met horten en stoten en onvolledig over, zodanig dat er naast het grappige dat af en toe opsteekt, er eigenlijk weinig emotie loskomt.
Pas naar het einde toe, wanneer eerst de wanhoopsdaad en daarna het moederinstinct van Donatella in het verhaal komt, wint de prent aan gevoeligheid en natuurlijk ook in de slotscènes met het accent op de ontstane vriendschap tussen onze twee treurende zielen.
Puike vertolkingen. 'k Zou niet weten wie van de twee de beste, al is Bruni Tedeschi toch wel erg opvallend in haar luidruchtige rol. "De ene werkt, de andere praat..."
Film vergaloppeert zich een beetje in de ontwikkeling van het verhaal maar is best wel inhoudelijk en genietbaar.

Films waarbij twee verschillende karakters samen op de vlucht slaan en uiteindelijk best elkaar kunnen vinden zijn er wel meer, zodat deze "Peanut Butter Falcon"' wel goed uit zijn pijp moet komen om aangenaam en boeiend te verrassen.

Het wordt echter één lange poging om ons goed te gevoelen maar eigenlijk is het een non-echte-amusement-gedoe waar alleen de valk zich lekker in zijn vel voelt en natuurlijk ook het meisje Eleanor, ongevraagd maar toch welkom, en zelfs onze Tyler, ondanks een lel van 12.000 dollar op zijn kop.

Teleurstelling.

Onthou vooral - en eigenlijk alleen maar dat - de spectaculaire aanval van de Jappen op Pearl Harbor, magistraal met speciale effecten in beeld gebracht.

Daarnaast valt het script eigenlijk wel tegen en eigenlijk is er niemand in de cast die er bovenuit steekt.

Eigenlijk met zo'n historisch feit, mocht er daarnaast toch wat meer inhoud insteken.

De film is gebaseerd op een roman van Honoré de Balzac, een werk dat de menselijke hebzucht hekelt en het in vraag stelt tov de werkelijke en emotionele waarden van het leven.

De film volgt dit thema getrouw en in zijn geheel op een deugdelijke en genietbaare manier.

De costumering en de enscenering zijn best geslaagd en de jonge Belgische acteur, Thomas Coumans, speelt uitstekend, terwijl Jean-Pierre Marielle, ook in zijn oudere dagen een gevestigede waarde blijft van de Franse cinemawereld.

Een fantasierijk verhaal van een realistische schrijver.

Knappe Truffaut met zeer kundig camerawerk hetgeen de film, naast een klare verhaalstijl, als het ware een thrillerallure geeft.

Er zijn de onhebbelijke trekjes, soms kleine slordigheden en de zin om af en toe speels over te komen, maar vooral veel ernst bij deze Truffaut en oog voor het detail. Herinner me een interview destijds waarbij hij verklaarde dat de scene met de poes en het ontbijtblad werkelijk engelengeduld had gevergd.

Is het verhaal eenvoudig en zeker niet alleenstaand, de cineast, goed ondersteund door een prima Desailly, maakt er een genietbare film van.

Een 20-jarige Sophia Loren, voor het eerst samen met Marcello Mastroianni, etaleert reeds overtuigend haar acteertalent en charmes in een komedie die naïef rechtvaardigheidsgevoel tegenover scrupuleloos bedrog stelt en waarbij toch, hoe kon het anders, de romantiek een flink woordje meepraat.

A l'Italiana, met veel gesticuleer, drukte om niets en gepraat dat het lezen van de onderschriften enig nadeel vormde voor het bekijken van de beelden.

Het blijft nietemin een charmant filmpje waarin ook Vittorio De Sica uitstekend in zijn rol zit.

Er moest onvermijdelijk een film over deze stervoetballer volgen, maar eigenlijk had ik er toch iets meer van verwacht.

De film beperkt zich tot zijn jeugdjaren en zijn volledige doorbraak dat leidde naar winst in de finale van het WK 1958 in Zweden en dit als amper 17 jarige. Film eindigt met enkele archiefbeelden en dat is het dan.

Niettemin is de film voor elke voetballiefhebber een vlotte wegkijker en de ouderen zullen zich bijvoorbeeld wel herinneren dat de overwinning van Brazilië de defenitieve doodsteek was van het voorheen gekende WM-spelsysteem (Gedaan met de heroïsche duels tussen Rinus Terlouw en Rik Coppens in de legendarische derbys der lage landen.) Dit eventjes terloops, natuurlijk.