Opinions

Wat een pleiade van vedetten voor zo iets weinig.

De film wordt opgedragen aan Louis de Funès. Terecht, want deze "Papy..." is één lawaaierige drukdoener. Fijnere humor ontbreekt en burlesque, vervelende toestanden zijn schering en inslag.

Sinds "Paradies : Liebe" wisten we al dat Seidle niet bang was om toch wel wat te choqueren en ook in deze "Glaube"-uitgave vertoont hij toch weinig respect, in dit geval voor het katholiek geloof.

Hoe dan ook, net als de eerste film, is deze toch wel een bijzonder werk waar ge blijft geboeid naar kijken.

Niet minder bizarre dan de twee vorige, maar ook niet minder knap opgebouwd en hoe dan ook boeiend om te volgen.

Die Ulrich Seidl lijkt mij wel een interessante cineast. 'k Bewonder met hoeveel originaliteit en verscheidenheid hij, zoals hier, scènes inlast, die in het geheel van de film amper betekenis hebben, maar toch erg grappig overkomen.

Trouwens deze "Hoffnung" is m.i. ruim meer komedie dan drama. Er zit bij al die patientjes veel meer "levenslust" in dan frustraties omwille van hun zwaarlijvigheid.

Schokkend maar boeiend. Onappetijtelijke erotiek zou ik zeggen maar het is niet zuiver op sensatie belust maar ook cinematografisch sterk verhaald. Puik camerawerk, perfecte sfeerschepping en verbluffend goed geacteerd. Inhoudelijk en gedurfd verhaal.

Sommige scènes wekken een onbehaaglijk gevoel maar dit wordt in het geheel niet als negatief ervaren en eigelijk is het één van de kenmerken van Seidl's films om het cru en rauw voor te stellen (Cfr bv "Huntstage", "Import/Export").

Geen typische Hitchcock want amper thriller. Wel een pak sterren in deze film die aanvankelijk wel teleurstelt : een flauw politie-onderzoek en de indruk dat een liefde-relatie-probleem hierop de voorkeur kreeg. Wel moet gezegd dat Alida Valli een schitterende femme fatale is en dat de film met het opsporingswerk en de rechtspraak zich toch grotendeels heeft hersteld.

Is het geen topper, blijf toch fan van Hitchcock.

Romantische film die erg lijdt onder oversentimentaliteit en in melodramtiek uitmondt.

Opmerkelijk is de dubbele rol die Micheline Presle waarneemt en zeker in de film belangrijker is dan Elvire Popesco en André Alerme, hier naast Fernand Gravey in de hoofding vermeld.

Film mist dus wel realiteitszin, op de archiefbeelden van WO I na, en werd reeds in 1939 gedraaid, net voor het uitbreken van WO II.

Met "J'accuse" en "Vénus Aveugle" zag ik toch betere werken van Abel Gance dan deze "Paradis Perdu".

Manier van filmen vond ik aanvankelijk diletantistisch en scenes met de schipbreukelingen zeker ondermaats.

Nadien komt er toch heel wat ernst en emotie aan te pas, zodat de film, naar verluidt op ware gebeurtenissen gesteund, toch wel de middenmoot haalt.

Sterk. De mensenhandel met de daartuitvoortvloeiende gedwongen prostitutie lijkt wel het middelpunt van de verhaallijnen, maar de film schuift ook nog wel wat naar voren zoals vooral de triest-hopeloze toestand waarin migranten zich kunnen bevinden, de gevolgen van gebroken relaties, het probleem van het pesten, de afstandelijkheid tussen ouder en kind..., dit alles in een knappe, dinamische regie met heel overtuigende vertolkingen erbovenop. Issaka Sawadogo vooral maakt indruk.

Een al te zwak script is niet in staat deze vader-zoon-relatie enige echtheid mee te geven.
De voorhistorie wordt amper aangeraakt en het slot is al te eenvoudig en kort af.
Meerdere films over "een verloren zoon" met de al dan niet tegemoetkoming tussen ouder en zoon, maar deze komt toch erg oppervlakkig over.
Het betere moment zit dan nog in het enig komisch moment in de film : de halucinatie-trip van Mario
Gene Bervoets leek me nog een stukje ouder gemaakt en die Line Pillet acteerde wel vlot.

Daniel Hendler is uitstekend in de rol van de vertwijfelde, met frustraties en moedeloosheid, opgezadelde scenarist in een film die, misschien wel af en toe aan het dobberen gaat, soms zorgt voor verrassende overgangen, maar enkele markante scènes bevat zoals het computerspel, de wijndiscussie en de slotshots.

Nostalgie in de hoogste graad...

Net als Giglioli Cinquetti in 1964 overtuigend het Europees Songfestival won, zo overtuigend won deze "Parapluies de Cherbourg" het Filmfestival in Cannes.

Melodramatisch, dat wel, maar origineel, fris en renoverend.

Ik heb me nooit van de indruk kunnen ontdoen dat deze film een inleiding was naar een schitterende periode in de franse film, een nieuwe relance met Claude Lelouche ("Un homme et une femme", "Vivre pour vivre"...), Sautet ("Les choses de la Vie"), Cayatte ("Mourir d'Aimer")...

Ik vind "Les Parapluies de Cherbourg" een must voor elke filmliefhebber. Het feit dat er niet gesproken wordt, alleen maar gezongen maakt de film heel speciaal en zeker geen musical.

De film toont ook de vergankelijkheid van gevoelens aan en moet het gezegd dat Catherine Deneuve een schitterende actrice is.

Alle decors zijn merkwaardig kleurrijk.

Niet iedereen beleeft in Mallorca een bruisende vakantie.

Zeker die drie menskens niet die het verhaal vlotjes volgt en die eenzaamheid, afzondering, mistroostigheid en wat loser zijn gemeen hebben.

Eigenlijk, zonder veel ophef, een meevaller, met de Mallorcasfeer op de achtergrond of soms middenin, maar zeker met plotse, grappige of goed geschetste momenten, zoals de oude dame die eventjes haar eigen tristesse in de ogen van die aap in de zoo terugvindt.

Puik is alleszins de opeenvolging van korte scènes die voor de afwisseling zorgt.

Niet denderend, maar zeker genietbaar als ge even de tijd neemt, én, voor de Waalse cinema viel er nog een Magritte uit de bus voor de cinematografische waarde.

Heel wat gezang in deze Stan-Oliver-film en ook met een sociaal tintje zoals de katoenplantage waar zwarten hard moeten werken voor de white man boss, in deze film die de eerste langspeelfilm van het komisch duo zou zijn.

Voor de rest de klassieke val- en struikelpartijen, wat waterscènes, slagen uitdelen, misverstanden enz..., maar toch enkele geslaagde grappen.

Door de jaren heen toch heel wat appreciatie voor die twee opgebracht en hun films zijn net lang genoeg zodat hun clichématige humor bij hun volgende film toch nog voldoende fris en geslaagd overkomt.

Bijzondere film waarin regisseuse Maïwenn Le Besco een verbluffende rol neerzet van een jonge vrouw die zich niet kan neerleggen met het onrecht en geweld in haar jeugd door haar vader aangedaan..

Deze houding vertaalt zich in de film door enkele vreselijk cynische scènes in realiteit amper voorstelbaar. Wellicht is het dan ook dát wat de film boeiend maakt want Maïwenn voert je van de ene verrassing naar de andere.

Sterke serie die door zijn opbouw en knap montagewerk iedere aflevering voldoende boeiend houdt.
Film over diepe teleurstelling in vriendschap. Jan gelooft in de onvoorwaardelijke en oprechte verknochtheid met zijn partners en echtgenote maar ervaart meer dan één diepe teleurstelling wat hem eindelijk naar een zekere vergelding doet besluiten en hier stelt het scenario mij in het slot wel enigszins teleur. Het verwondert me immers dat wanneer men van die aard is om scrupeleloos een vriendschap met de voeten te treden, men ook van aard is om zich als kapotgemaakt te voelen wanneer de waarheid aan het licht komt. Eerder zou ik denken dat het beestje zich zal weren, uitvluchten zoeken en tegenargumentaties uitvinden. Aldus begrijp ik niet zo best die emotionele schuldgevoelens in het slot.
Voor de rest is het genieten van het spel van alle acteurs en mij deze serie zeker niet beklaagd. Eindelijk zag ik hem volledig.

Sympathieke, goedbedoelde familiefilm, uiteraard met een flinke portie Amerikaanse sentimentaliteit, maar ook met wat ontroering en zonder storende banaliteiten. Knappe dialogen en goed acteren zijn bij de pluspunten van deze film waarin Steve Martin gegoten is in de supergemotiveerde huisvader en waarbij de blinkende, ontroerde ogen van Dianne Wiest haar een Golden Globenominatie bezorgden.

Franse TV-whodunit die ons in de subtiele wereld van de parfummakerij loodst.

Vlot verhaald en behoorlijk geacteerd filmpje dat zeker kan boeien maar wat jammer dat de ontknoping ons iets al te gezocht en onwaarschijnlijk voorschotelt.

Hou het toch bij een kleine 3,5 om wat vooraf ging.

Heel charmante, minzame komedie.

Emmanuelle Devos is uitstekendeals de "parfumneus" die vergeet voor zichzelf te leven en ook Grégory Montel geniet alleen maar sympathie voor zijn rol als de chauffeur-plus.

Glimlach-amusement over de ganse lijn.

Alphonse Daudet schreef het "Mal du voisin réconforte et même guérit", ongeluk van de buur sterkt en geneest zelfs...

Dit en andere kleinzierige menselijke trekjes komen grandioos aan bod in deze Franse komedie, soms wat al te veel bij het haar getrokken, maar waarin het duo Campan - Boudon bewijzen zowel op het vlak van regie, script... als op het vlak van acteren hun vak te beheersen.

Nog een pluimke voor het grimmage- en schminkwerk

Het dubbel probleem bij ontluikende homoseksualiteit bij een jongere : de problematiek die op de jongere zelf weegt, de aanvaarding door de omgeving, vooral van de ouders die het allemaal anders voor hun kind hadden gepland.

Heb reeds betere films met dit onderwerp gezien wat niet betekent dat de film geen aandacht verdient.

Het is een goede film (faalt soms een beetje bij de te bruuske overgangen) maar met een heel knap moment wanneer één geliefde geschokt wordt door een totaal andere benadering van de relatie door de liefdespartner.

Echte die-hard-tifosi zijn onze Italiaanse vrienden niet, want dat er in Parijs meer te beleven valt dat een partijtje voetbal weten ze best, maar ze zijn onervaren, vaak onwetend en verwarren het Franse "la note" met het Italiaanse "la notte" wat zuur kan oprispen.

Denderend is het allemaal niet, die mengeling van typetjes met hun kleine avontuurtjes, zodat de beste scènes eigenlijk voorbehouden zijn voor de shownummers die zich afspelen in de Franse kroegen, bars en theaterzaaltjes, waarbij het optreden van een jonge Yves Montand, cabaretier-chansonier en geliefd acteur, voor mij best heel wat langer had mogen duren.

Onvoorstelbaar dat zo'n film in aanmerking kwam voor de opperprijs in Venetië. 1951! Met een karige opkomst waarschijnlijk, al zijn ze daar in die laars toch ook wel wat chauvinistisch. Vergeven het hen. Ze zorgden ook voor veel kwaliteit, ook in die periode.

Kroniek van een aantal mensen uit Parijs - en ook daar buiten - wier leven min of meer in elkaar vloeit. Niet nieuw zo'n film, maar van deze straalt toch een zekere frisheid uit en zijn er ook een pak uitstekende acteurs om het geheel levendig en aanvaardbaar te maken. De film geraakt wel naar het einde toe wat vermoeid met een paar nutteloze scènes maar de slotscène is wel heel mooi en houdt toch wel een zekere levenswijsheid in : Waarom kankeren, het leven is te mooi om in te verzuren...

Laat de acteurs niet van het hoogste niveau zijn (sommigen deden het toch wel behoorlijk) en laat het geheel inzake verhaaltrant wat houterig aandoen, de cineaste brengt toch een indringend beeld over de problematiek van migratie, mensenhandel, prostitutie.

Uiteindelijk bleek dat de Parijse jungle niet beter is dan deze van het Afrikaanse thuisland.

Een ernstig gebeuren uit de realiteit wordt door de cineaste (ook de hoofdrolspeelster) aangegrepen om er een komedie van te maken. De Franse overheid is wel heel streng met haar en Marokko heeft geen vergelijking met la vie Parisienne.

Alles heeft echter zijn goede kant en voor alles is er een oplossing al moet onze Maya ondertussen al heel wat komische situaties doorstaan.

Vederlichte, zij het wat geforceerde komedie, die toch ook wel gevoelens van nostalgie en heimwee laat doorschemeren wat Reem Kherici evenwel niet belet opnieuw haar onweerstaanbaar uitbundige lach boven te halen.

Denk niet dat jazz de beste muziek is om romantiek te begeleiden, maar het is in ieder geval het beste wat er in deze film te beleven valt.

De Armstrong-scène is daar een goed bewijs van.

Degelijke sfeerschepping van de Parijse kelders, bevolkt met gepassioneerde muziekfanaten maar voor de rest is het verhaaltje al te dun.

Eigenlijk ook wat nouvelle-vague, met enkele live straatopnames en kan men toch rekenen op een drietal namen als Newman, Woodward en Poitier, al zijn ze nu ook niet bepaald denderend.

Een eigenaardigheid is wel dat bij de cast vermeld staat "... and introducing Serge Reggiani" terwijl die man al bijna 20 jaar in de business zat.

Rene Clement verzamelde een pak vedetten voor een mastodont van een film, uitsluitend om de Franse weerstand te verheerlijken en om de vreugde van de bevrijding van Parijs opnieuw te beleven.

Voor dit laatste gebruikte hij wat archiefmateriaal en dat is, samen met een aangrijpende deportatiescène, het beste van de film want zelden zo'n, flauwe, gekunstelde, onechte oorlogsfilm gezien.

Film zit vol van, niet voor mogelijk geachte, amateuristisch geschoten scènes die totaal onnatuurlijk overkomen en waarbij de acteurs alleen maar slagzinnen moeten uitkramen. Idioot om vast te stellen dat bekende spelers enige minuten in beeld komen voor wat flauwe cliché-gezegden.

Film staat niet in verhouding met de waarde van de mensen die er aan hebben meegeholpen.

Een ontgoocheling.

Heb menen te begrijpen dat het om een jonge vrouw gaat die midden het realisme van de protesten in Parijs - duidelijk opgenomen ter gelegenheid van dergelijke manifestaties - verdrinkt in twijfels over het bestaan, werkelijkheid, fantasie en het leven dat onbewust door de vingers glipt en waarop eigenlijk geen vat is.

Helaas ben ik zelf verdronken in het ganse psychologisch gedoe, de grillige montage - akkoord, soms wel spitsvondig camerawerk , de voice-over en toegegeven ook het gebrek aan een duidelijk verhaal.

Had me aan iets anders verwacht. Het zij zo.

Nouvelle vague met een wel zeer duister plot. De personages geven nooit een juiste uitleg en het lijkt mij zich allemaal meer op het psychologisch vlak af te spelen eerder dan hoe het in werkelijkheid gaat met concrete onderzoeken, ondervragingen, aanhoudingen enz.

Aldus, moeilijk in te schatten. Van de acteurs ken ik alleen maar Jean-Claude Brialy en die speelt zijn geliefkoosde rol : snob.

Film die resoluut de kant kiest van de jongere die, tegen de wil van zijn ouders in, zijn keuze voor zijn toekomstig beroep en leven, in stand wil houden.

Gaat zelf veel verder als Colin de ingesteldheid van zijn ouders vrijuit hekelt en ze zelfs onder een panische druk weet te zetten.

Film kent ook zijn tedere momenten, inzonderheid waar de relatie met de grootmoeder van Colin in beeld komt, al is hij zelf zeker niet vrij te spreken over de totaliteit van zijn handelingen.

Doorsnee film die aanvankelijk wel wat extra aandacht vergde, gelet op de wisselende tijdsperioden waaruit het verhaal is opgebouwd.

"A boire et à manger", zo'n collectie kortfilms, maar eigenlijk zoals een langspeelfilm, een gemiddelde als niveau met betere en mindere momenten.

Al bij al vond ik het idee wel goed en als geheel gevarieerd en ontspannend.