Opinions

Heel grillige opbouw die me echt niet kon bekoren.

Extreme brutaliteiten waarbij er toch enkele niet hoefden en geen zin hadden in het verhaal.

Film die bijna een kwarteeuw na het uitbrengen ervan nog steeds in allerlei toplijsten bij de besten staat.

Regisseur heeft ondertussen al meer dan eens zijn vakmanschap onderstreept al zijn zijn films doorgaans mijn ding niet.

In deze "Pulp Fiction" wel genoten van de sterke acteerprestaties en ook van de gekke dialogen en de speelse opbouw van de film.

Een erg suggestief beeld van een misdaad- en drugsmilieu.

Noch mooie Sophia Loren, noch een ster als Mastroianni, noch gekke Aldo kunnen beletten dat dit een flauwe komedie blijft.

Het begin van de film staat bepaald niet eerbiedig tov ouder- en pleegouderschap ( vrouw die gedecideerd met het moeder zijn niets wil te maken hebben en zonder aarzeling haar kind afstaat, twee pleegkinderen die elkaar naar de keel grijpen, disputen hieraangaande met harde kritiek op het systeem...)maar nadien is de film één ode aan de gedetailleerde en gepassioneerde zorg die besteed wordt aan het zoeken naar een geschikte pleegouder, alles in het belang van het kind.
Met de sterke en emotievolle wil van de kandidaat pleegouders, het werkmilieu van diegenen die uiteindelijk zullen instaan voor de toewijziging en de charmante beelden van de boorling als ingrdiënten, komt de cineaste toch tot een gave, vaak aandoenlijke film.
Hierbij is de cast met Sandrine Kiberlain, Gilles Lellouche en Elodie Bouchez, maar ook vele anderen, sterk gestoffeerd.
Aanbevolen voor al wie bezorgd is om kinderen en dat zijn wij toch allemaal.

Het lijdt geen twijfel dat het filmplezier ligt in de verbluffende acts van een Gérard Depardieu, eigenlijk één van zijn meest ingeleefde vertolkingen, en een Polanski die mij totaal verraste en werkelijk geknipt was voor het harde, introverte maar ook intelligente personage van een commissaris uit een miserabel, godvergeten politiekantoortje.

De dialogen en de wederzijdse reacties houden uw aandacht, eigenlijk veel meer dan het mysterie waar het allemaal omdraait en dat eigenlijk nooit heel duidelijk, voor mij althans, wordt uitgeklaard. Hoefde eigenlijk niet, het schaakspel tussen de twee moest het doen en deed het ook.

Enkele markante scenes. De openingsscene bijvoorbeeld en dan ook deze met Depardieu alleen in de cel en deze met de lachbui met de reactie van de jonge politieman en de gevolgen...

Een troebele sfeer die me, mede door de bijzondere figuur en houding van de commissaris, me af en toe deed denken aan die films waarin Stasi-optredens en ondervragingen aan zet zijn.

Heb eigenlijk niet zo echt genoten van deze film.

De Woody Allen stijl is me nochtans best bekend en geaprecieerd.

Maar deze keer niet. Zo zie je maar.

Mia Farrow is een prachtige actrice en ze spreekt precies als Woody.

De reden van de zware vete wordt wel pas op het einde prijs gegeven wat de spanning daaromtrent zeker ten goede is gekomen, maar eigenlijk vond ik ze niet van aard om de vele drama's die er op volgden te rechtvaardigen.
Niettemin heeft Walsh hier een goede western neergezet. Eéntje met een psychologische inslag. Toch vind ik het een beetje ongewoon dat nagenoeg het ganse verhaal uit de doeken wordt gedaan door Jeb en wel aan Thor, terwijl die toch zelf grote stukken van het verhaal heeft beleefd en anderzijds is het toch wel heel eigenaardig dat Jeb's geheugen net op het einde van zijn verhaal terugkeert 
Maar goed, zo gaat het nu éénmaal en we stappen daar maar over omdat we uiteindelijk toch een goede film hebben gezien, met goed opgezette scenes en prima acteerwerk.

Ik vind dat de film in de beginne zowat ter plaatse blijft trappelen en echt weinig voorstelt.

Na enige tijd wordt de toestand dramatischer en wordt pas echt het accent gelegd op hoe hard het bestaan wel kan zijn, zo zelfs dat ik even ging denken aan "La Vita è bella" waarin een vader tracht zijn zoontje aan de harde werkelijkheid te onttrekken door hem to proberen in een droomwereld te brengen.

Al bij al mooie film, onze zakelijke maatschappij typerend en er ook zorg voor dragend dat het niet oversentimenteel wordt.

Film noir waarin de femme fatale een heel centrale rol opeist.

Een eerste-klas detective die zijn loopbaan overhoop haalt omwille van geld en een mooie vrouw, rol goed vertolkt door een jonge Kim NovaK (haar eerste belangrijke film).

Al wordt de spanning stelselmatig opgevoerd, denderend is het allemaal niet.

Heden en verleden ,werkelijkheid en fictie, wisselen elkaar af en het toeval is niet onbelangrijk bij het vermengen van de verhalen in deze inderdaad niet eenvoudig opgebouwde film.

Niet bepaald mijn ding.

De buitenopnames vond ik wel zeer goed en ook het spel van sommige acteurs, in de eerste plaats van Aitana Sánchez-Gijon.