Opinions

Degelijk gemaakt oorlogsdrama met een heel stuk aan wat er aan het oorlogsgeweld voorafging en waarin Britse cineasten toch heel sterk zijn wanneer het gebeuren zich op honderd jaar en meer citueert : het landelijke, het standenonderscheid, het realisme en de romantiek.

Daarna is er de oorlog met het leed en de oplaaiende emoties, ook heel goed in beeld gebracht.

Overtuigende acteerprestaties.

De oorlogsellende, voornamelijk in het Midden-Oosten op een rij, aan de hand van het verhaal van een gedreven, risiconemende verslageefster.

Ondanks dat je bij het zien van al de verwoestingen en het menselijk leed je weer ineenkrimpt van medelijden en schaamte om wat de mensheid van de samenleving bakt en ondanks dat Rosamund Pike een behoorlijk doorleefde vertolking neerzet, is dit toch geen film die boven ander soortgelijke uitsteekt. Een beter script in zijn totaliteit gaat mogelijks naar een beter resultaat geleid.

Niettemin aanbevolen, al was het maar om nog eens op de drama's die zich "ver van ons bed" afspelen te worden gewezen en uit respect voor de dame die dit laatste gezegde niet wou aanvaarden.

Kon door Hitchcock gemaakt zijn, het eerste gedeelte toch. Daarna wordt het nogal onwaarschijnlijk, een paar stunts inbegrepen.

Paul Newman doet zijn beste maar kan de persoon van een Gary Grant in dergelijke rol niet wegcijferen.

Middelmatig.

Twee onderwerpen m.i. in deze film. In de eerste plaats de weinig benijdenswaardige positie van de asielaanvragers en ten tweede een eerder kritisch kijk op de aanpak van het probleem, geïllustreerd door het nutteloze gedoe met de reuzekerstboom, de naarstige stap - maar is het efficiënt ? - van een van de hulpverleensters en ook de apatische vergadering in het begin van de film en het gedwongen feestje op het einde.
Er zijn zeker aangrijpende momenten in de film - zelfs één zeer extreem - ook wel agressie (met het multiculturele aan de basis), maar er is ook wat gedempte humor ( taal, onhandigheidjes, kleine grappige toestanden) maar dit laatste weegt niet op tegen de ernst en leed op menselijk vlak.
Best interessant en naar mijn gevoelen in het algemeen toch wat laag gekwoteerd.

Niemand beter dan Anthony Perkins kon die rol waarnemen in deze qua setting surrelistische film van Orson Welles naar Kafka.

Echt lekkerbekken is het niet, temeer dat de film behoorlijk lang is, maar er zijn toch heerlijke scènes waarin de druk op het individu, de vooringenomenheid, verwarring en wanorde, ook de corruptie in de rechtspraak wordt geïllustreerd en waarbij Jeanne Moreau, Romy Schneider, Madeleine Robinson, Elsa Martinelli en Suzanne Flon (Wat een luxe om die te kunnen samenbrengen) eigenlijk een verademing in de beleving betekenen.

Naar ware feiten al vermeldt de film dat de makers er ook wel wat bij gefantaseerd hebben.

Aldus wordt een verhaal gebracht van een psychopatische moordenaar en vermits de kijker al heel wat weet is het thrillerallure toch wel weg, wat niet betekent dat de film niet boeit, maar de grote spanning, neen, die is er niet.

Niettemin wordt er m.i. knap filmwerk geleverd en de misdaadscènes zijn sprekend in beeld gebracht terwijl Guillaume Canet toch keurig de rol van de onevenwichtige vertolkt.

Terloops wordt ook de rivaliteit tussen de gendarmes en de politie aangeraakt. Een oud zeer.

Schitterende en banale momenten wisselen elkaar of in deze Mel Brooks komedie die samenvattend nogal wat druk doet om te zeggen hoe oppervlakkig alles in elkaar zit. De muzikale scènes zijn veruit de beste uit de film, gewild of ongewild.

Beetje ontgoochelend.

Vermakelijke avonturenfilm die naast stevige, kundig in beeld gebrachte gevechtsscènes - en het steekt op geen dode - regelmatig laat filosoferen over liefde en over wat een aanvaardbaar, eventueel edelmoedig doel is die de middelen van de handeling heiligt. Best inhoudelijk stukje van de film dat staat tegenover enkele flauwe passages wanneer Dolworth Chiquita neerknalt en ze stervende toch nog van dichtbij de trekker van haar revolver overhaalt tegen de keel van Dolworth, gaf het ding alleen maar een klik, waarop Chiquita zegt "'t is vandaag mijn pechdag"...Wees gerust, met een kus, zand er over...
Eigenlijk maar goed dat de humor het luchtig maakt, dit product dat beslist gediend wordt door een mooie collectie van Hollywoodsterren die allen reeds in het western- en andere actiegenres hun strepen hebben verdiend.
Richard Brooks heeft m.i. nooit een echte topfilm gemaakt, op "Elmer Gantry" na misschien, en doet dat nu ook niet, maar zorgt hier toch - niet vergeten met een historische achtergrond in het verhaal - voor een paar uur ongedwongen ontspanning.

Een reporter die wil ontsnappen aan de chaos in zijn bestaan heeft aanleiding tot een knap opgebouwd verhaal, wat toeval in de story, met rustige thrillermomenten maar ook met nog veel genietbaars zoals de overduidelijke Antonioni filmstijl zoals ik ze leerde kennen in "Blowup" : de "stille" scènes met het geluid van voetstappen, het ruisen van de wind, het ritselen van de bladeren aan bomen en struiken, de vele, soms betekenisvolle achtergrondgeluidjes, het ontbreken van muziek...

Stijlvol acteerwerk ook, zoals van een Jack Nicholson, niet in zo'n charismatische, expressievolle rol als wel meer met hem, maar wees gerust : hij vult de scène meer nog dan Maria Schneider.

Het slot van de film is heel mooi, wat verrassend, en laat de kijker het wat voor zichzelf uitmaken...

Zelfs de muziek van Morricone is aan deze film vergooid. Opzet van deze film is de atletische "audace" van Belmondo etaleren, wat vrouwelijk schoon er tussen, en wat reclame voor mobiele sponsors. Als het ooit de bedoeling was enige politieke intrige aan de kaak te stellen dan kan je pas werkelijk spreken van een flop.

Mij onbekend, maar toch een heel bijzondere kerel die professor Marston; voldoende om er een "op ware feiten gebaseerde" film van te maken, waar Angela Robinson, met een heel sterke regie, toch wonderwel in is geslaagd.

Een gegeven dat Amerika's goed fatsoen uit die tijd totaal vertrappelt.

Sterke vertolkingen (Rebecca Hall !).

Enige minpuntje is misschien dat de impact op de kinderen, zeg jongeren, van die bijzondere gezinssamenstelling (en gedragingen) niet erg sterk aan bod komt (op één incidentje na), maar voor de rest knappe verfilming.

Verbijsterend en weinig appetijtelijk verhaal dat kadert in de massa's films over seriemoordenaars. Niet bepaald van hoog niveau. Het zoeken naar de drijfveer, het waarom, en de psychologie die er achter steekt is het beste van de film. Het verhaal zelf verloopt clichématig.

Meer nog dan het verhaal van de verbitterde, onuitstaanbare kapitein, zijn slaafse begeleider en de jonge verliefde vrouw, heeft deze film vooral bekoord door de effenaf schitterende beeldcompositie, de mooie muziek en zekerlijk door de prima acts, niet in het minst van een verbluffende Vittorio Gassman.

Titel verraadt één of andere thriller, maar in de plaats krijgen we een "komedie" over een waanzinnige, chaotische en "dramatische" fuif.

Zo zie je maar tot wat de schrik "to be coldshouldered" of "the importance of being important" en het versturen van invitaties langs het Web, kan leiden.

Met een dikke korrel zout te nemen, natuurlijk, en wie dat doet beleeft wel een plezierige film, niet zonder enige cynisme.

Een terechte César voor een weergaloze Michel Bouquet en een pluim voor de film die mij toeliet meer over Mitterand te kennen.

Meerdere merkwaardige citaten, maar dat noemt men nu "oneliners". Gelukkig niet in Frankrijk.

In de film iets te veel liefdesperikelen van de jonge journalist maar ik begrijp wel dat zulks voor de regisseur de sprinkplank was naar het liefdesleven (alhoewel amper aangeraakt) van Mitterand.

Een geslaagde biografische film, anders dan andere, levendig vooral, die zich in één adem laat uitkijken.

En, ook al is de hoofdrol best vertolkt, de film beleeft zijn beste momenten wanneer de moeder, indrukwekkend vertolkt door Charlotte Gainsbourg, aan bod komt. Fanatiek overtuigd als ze is over de slaagkansen van haar zoon, ook al werd het soms duidelijk niet het geval (het luitenantschap), zij trekt de nodige humor en bewondering voor haar personage naar de film toe.

Mooi is het wanneer het hoofdpersonage zijn diepe spijt uitdrukt dat zijn moeder nooit zijn successen heeft mogen meemaken .

Ook heel mooie teksten.
"Met de moederliefde, maakt het leven in de beginne u een belofte, die ze helaas nooit zal nakomen."

Sterke film van de gebroeders Dardenne die de uitbuiting van clandestiene immigranten in het Luikse openbaart en hekelt.

Dardennes meesterlijke camera volgt de 15-jarige Igor (Debuutrol van een indrukwekkende Jérémie Renier), geintegreerd in het frauduleus systeem, maar voor wie het toch wel te veel misdadig wordt.

Knappe weergave van het sociaal leven in Luik - de caféscène is er een mooi voorbeeld van - en tenslotte wordt ook nog de koele, onverschillige houding van de overheid duidelijk gemaakt.

Maar goed dat deze dramatische genocide in herinnering wordt gebracht.

Het wordt ons aangereikt aan de hand van een liefdesverhaal dat mede de knelpunten van het gebeuren onderlijnt en bovendien deze goed gecaste en opgebouwde film boeiend en erg toegankelijk houdt.

Eigenlijk ontgoocheld over de afloop van de film, daar waar voorheen het toch wel boeiend werd gehouden. Vooral de rol van de campagneleider was ver gezocht om dan nog niet over het pathetisch slotpleidooi van Damon te spreken.

Interessant om de rol van dergelijke energie-ontginningsmaatschappijen te ervaren evenals hun techniek van bewerking van, de vaak goedgelovige, bevolking en van hun gluiperig omgaan met cijfers en beloftes.

In één adem uitgekeken, dit origineel en boeiend uitgewerkt filmpje dat bovendien kan rekenen op uitstekend acteerwerk.
"Iemand vertrouwen" lijkt mij het thema en wanneer het blinde hoofdpersonage te horen krijt dat iedereen liegt is dat voor hem heel erg, maar uiteindelijk wordt er aan keuzes niet getornd.
Zag er geen komedie in, eerder een psychologische tint. Knap is het wel.

De film is gebaseerd op een toneelstuk en dat is in de lange scèens wel te merken, het onderwerp op zich zelve is niet bepaald boeiend, er komt wat psychologie met zwaarwichtige inzichten aan te pas en bovendien zijn de vele tijdssprongen niet altijd van aard om het geheel echt boeiend, duidelijk en levendig te maken.

Niet echt enthousiast om deze film. De acteurs maken er wel het beste van en uiteindelijk vond ik Jake Gyllenhaal goed in zijn studentikoze rol.

Wellicht zullen toneelliefhebbers van stukken met karakterstudies hier meer van genieten.

Het geheim rond een mysterieuse verdwijning van een negenjarige en nadien de waarheid rond de echtheid van de achttienjarige die zich bij de familie aanbiedt, wordt langzamerhand ontrafelt en eigenlijk nooit volledig prijsgegeven.

Het verhoogt wel de intensiteit van de vragen die zich bij de kijker opdringen, maar laat wel dezelfde kijker mogelijks wat onbevredigd achter.

Er valt goed acteerwerk, zeker van Bruno Todeschina als de sociaal werker, te noteren.

Eén scene naar het slot toe, met de verloren zoon en zijn vriend en diens vriendin, lijken mij misplaatst en eigenlijk overbodig.

Een kleine 3,5

Harde film die aantoont dat de misdaadwereld ook vanuit de gevangenis wordt herschikt.

Stevig werk dat zeker de voet mag zetten naast Tarantino's en Scorsceses beste.

Uiteraard meerdere geweldscènes en nagenoeg geen emotie, op het einde na, met een ballad-achtige "Mack The Knife" er bovenop.

Heel knappe vertolkingen.

Een romantische komedie over schijnhuwelijken, zeg. Zeker niet denderend want een komedie impliceert lachen en dat was er amper bij. Te noteren vooral Sandra Bullock als strenge chef. Verder geforceerd en met heel wat cliché's : een vervelend hondje, een gekke oma die een hartinfarct veinst, het klassiek begrijpende hoofdgeschud van bijna de ganse cast met de ontroerende glimlach op de lippen, het karikaturale, de voorspelbaarheid, enz....

John Hillcoat maakt behoorlijke films ("The Road", "Lawless") en ook deze prima western.

Erg rauw, met eigenlijk een gruwelijk verhaal, vaak een indrukwekkend beeld van de Australische woestijn en evenzeer goede vertolkingen.

Minpuntje is misschien dat de actie zich voortdurend verplaatst naar andere locaties en personen wat het intrige niet bepaald vereenvoudigt, maar het blijft een genietbare, sfeervol werk.

Nogal wat literatuur onder die ruwe bonken.

Gina Lollobrigida, grote rivale van Sophia Loren, maar zelden dezelfde passie in haar acts kunnen leggen als "La Loren", zet hier toch een zeer behoorlijke prestatie neer als het onvoldane burgervrouwtje. Ook meerdere andere acteurs overtuigen in deze sobere zwart-wit film, waarvan het intrige in flashback-stijl uit de doeken wordt gedaan. Houdt zo het midden tussen romantiek en melodramatiek, maar bevat toch voldoende spankracht om het verhaal levendig te houden.

Enige film die ik zag van Soldati, naar verluidt destijds zowel actief als scenarioschrijver als regisseur.

Indrukmakende film over een afschuwelijk gegeven van fanatisme dat leidt naar fysieke en vooral psychische marteling.

Een film die u in zijn greep houdt al vind ik, zoals hiervoren ook al geschreven, dat de verwikkelingen op het einde van de film, niet evenwaardig aansluiten bij de pakkende scènes van ondervragingen en pijnigingen van daarvoor.

Niettemin heel sterk deze film over weer een uitvloeisel van WO II en de spanningen tussen Oost en West.

Een heel sterk punt in de film is natuurlijk het acteren, waarbij hoofdrolspeelster Krystyna Janda voor haar veelzijdig en impressionant optreden alleen maar lof verdient.

Een kijkje in de hippie-wereld van de jaren 60.

Wie de muziek apprecieert zal er toch iets aan hebben, want het plot stelt weinig voor.

Jack Nicholson, bijna 50 jaar geleden, zet een dynamische act neer. Susan Strasberg daarentegen, had wel een lieve snoet, maar bakt er voor de rest weinig van.

Het liplezen wordt wel erg onrealistisch voorgesteld, zodat dit en andere onpreciesheden van de film een zwakke vertoning maken.

Anthony Perkins is werkelijk verbluffend in deze Hitchcockfilm die iedereen wil gezien hebben en die uitblinkt door zijn sublieme opbouw van suspense, zijn knap camerawerk, zijn filmische waarde en een scène die, ook omwille van de muziek, tot de meest beroemde behoort.

Niet te vergeten de keurige bijrolvertolking van Janet Leigh.

Wie Hitchcock himself in het begin van de film niet heeft opgemerkt, heeft in ieder geval de meester gevoeld.

Film vermeldt bij de aanvang dat het niet de bedoeling is gangsterisme te verheerlijken maar dat in feite de drooglegging de oorzaak is van de misdadigheid en teleurgang van het hoofdpersonage. Zo heeft iedere misdadiger een uitleg natuurlijk...

Maar goed, "The Public Enemy", nog te genieten film uit de eerste jaren van de "spoken movies" en met een James Cagney ook in zijn beginjaren (was evenwel al een tijd actief op het toneel) maar met zijn expressieve kop reeds indruk makend als graag op de vuistgaand kereltje, zelfbewust en koppig en het met de wet en correctheid niet te nauw nemend. Dergelijke rollen zal hij trouwens gans zijn leven blijven vertolken.

Sluipen in dergelijke films, in vergelijking met vandaag nog eigenlijk wel behorend tot de pioniersperiode, nog wat onhandigheden die nu niet meer getolereerd zouden worden, toch moet men er bewondering voor hebben omwille van de inzet en de passie die er van uitstraalt.

Kameraadschap en familietrouw werden er graag in uitgestald. De houding van het hoofdpersonage als zijn vriend wordt vermoord en de liefde die van de moeder uitgaat zijn er typische voorbeelden van.