Psych-Out (1968)

Een kijkje in de hippie-wereld van de jaren 60. Wie de muziek apprecieert zal er toch iets aan hebben, want het plot stelt weinig voor. Jack Nicholson, bijna 50 jaar geleden, zet een dynamische act neer. Susan Strasberg daarentegen, had wel een lieve snoet, maar bakt er voor de rest weinig van. Het liplezen wordt wel erg onrealistisch voorgesteld, zodat dit en andere onpreciesheden van de film een zwakke vertoning maken.

Een doof meisje is op zoek naar haar broer in het hippe San Francisco van 1968, en wordt daarbij geholpen door drie jongens die ze toevallig ontmoet. Een echte hippie film uit de hippie tijd, en in die zin een leuk tijdsdocument die waarschijnlijk wel een enigszins goed beeld geeft van hoe het er daar aan toe ging in sommige kringen in die tijd. Maar als film stelt het maar weinig voor. Een flut verhaal wat alle kanten op springt en heel matig acteerwerk. Zelfs van de jonge Jack Nicholson. Wel leuk om te zien, dat wel. Ik moest er vooral om lachen hoe belachelijk hij was als hij gitaar speelde. Hij is duidelijk geen gitarist. Verder was het een film met veel liefde en drugs en een hoop psychedelisch gezwets. Bij de drugs scenes werd alles uit de kast gehaald om een beeld te krijgen van wat je dan ervaart. Maar bij de enige seksscène in de film was dan weer niets te zien. Dat hoort dan kennelijk ook bij die tijd. En een ander ding dat me in de film opviel en wat ik me eigenlijk nooit zo duidelijk had gerealiseerd was, dat hippies zich in die tijd heel erg afkeerden van de burgerlijke maatschappij, maar dat ze zich niet afkeerden van het geloof. Iets wat je dan gelijk toch eigenlijk ook had kunnen loslaten als je toch wil doen wat in je opkomt en je niet wil laten beperken met het leiden van je eigen leven zonder bemoeienis van anderen.

Jack Nicholson is waarschijnlijk de belangrijkste reden om deze film te bekijken. Hier loopt hij rond met een paardenstaart als leider van een hippieband die zich verplaatst in een psychedelisch beschilderd volkswagen busje. Al snel vergeet je Nicholson als aanleiding - zelfs al speelt hij de hoofdrol - en wordt je meegezogen in de tijdcapsule die Psych-Out is. Je komt helemaal in de vibe van San Francisco ‘68. Turn on, tune in, drop out. Heavy trip man … De plot stelt niet veel voor maar dat is prima omdat de focus ligt op de kleurrijke scene en kaleidsocopische imagery. Er komen daarbij enkele heuse pov good en bad trips langs. Dialogen in hippiestijl. En dan is er nog de fantastische soundtrack die wordt aangeleverd door Strawberry Alarm Clock en The Seeds, die sommigen onder ons kennen van de legendarische Nuggest compilaties. Voor wie er niet bij was in de jaren ‘60 - zelf was ik nog niet geboren - is dit soort films wel een goeie insteek om de vibe mee te krijgen van wat het hoogtepunt van de toenmalige counterculture was. Wie dat niet interesseert, kan beter iets anders bekijken.