Opinions

De eerste twintig minuten zijn wat moeilijk om volgen maar daarna zet de cineast alles netjes op een rij en groeit de film uit tot een interessante en boeiende thriller. Naar het einde toe nemen gebruikelijkerwijze voor dergelijke films de actievolle scènes de bovenhand en wordt de film wat clichématig.

Julia Roberts spreekt wat vreemd op een ongemotiveerde toon voor een pientere studente met veel lef en Denzel Washington haspelt zonder veel moeite zijn zoveelste rol in de rij af.

Behoorlijke middenmoot.

Alhoewel de film volledig in een sociaal dramatische sfeer zit, met veel onrecht en lijden, heeft ze me nooit echt geraakt. Leek me meer een episode uit het leven van een jongere, met veel trieste ervaringen, gefilmd in de stijl van de vlaamse boerenleven-films, tot verzadiging reeds gezien. De karakters worden wel zeer goed geschetst en de acteurs kwijten zich uitstekend van hun taak. Max von Sydow vind ik zelfs outstanding. Enkele mooie scènes en beelden maar toch beslist déjà vu.

Romantisch sprookje over een "lelijk eendje" en het belang van echte liefde.

Christina Ricci speelt goed en een betere dan James McAvoy hadden ze niet kunnen kiezen voor zijn rol.

Mooie fotografie, eenvoudige maar vlotte dialogen, een portie humor en ook wat satire op de sensatiepers en mediageile personaliteiten.

Een mooi familieverhaal naar een waar gebeuren en meteen toch ook wat moed voor al wie in dergelijke toestand verzeilt.

Sentiment en cliché's zijn in dergelijke films moeilijk uit te sluiten en moet ge er maar bij nemen. Ge kijkt er naar of ge laat het gewoon links.

Hoe dan ook, Naomi Watts zit goed in haar rol.

Pientere komedie anno 1932 met Edna May Oliver in een rol die veel weg heeft van een Miss Marple (je weet wel, Margaret Rutherford, Angela Lansbury...).

De magie tussen haar en James Gleason, met de gevatte dialogen voorop, vormen, meer nog dan het intrige, de hoofdbrok van deze film, een lekkere wegkijker.

Spencer Tracy als advocaat in de rechtzaal om een onschuldige vrij te pleiten ! Dat belooft.

Helaas, deze keer komt het er niet uit. De pleidooien in de rechtzaal zijn niet veel soeps, gaan zelfs vervelen en heel het verhaal, trouwens, wordt op een warrige manier gebracht. Ook heel veel personages waarvan de functie niet altijd duidelijk is en die nu eens met de voornaam dan met de achternaam worden geciteerd, wat de verhaallijn nogal bemoeilijkt.

Hoopvolle titel, maar de vlag dekt de lading niet...

Echt diepgaand is het niet en, ondanks dat het zou "geïnspireerd" zijn op ware gebeurtenissen, zit er hier en daar toch wel wat onwaarschijnlijkheid in het verhaal, ontbreekt het aan echte emotie maar vervalt de film gretig in de gekende Amerikaanse flauwe sentimentaliteit en romantiek, clichés en natuurlijk dient, ook al American style, de superintelligentie van een 11-jarige gepromoot.

Een broeierig sfeertje in de casbah van Algiers met de veelzijdige Jean Gabin als gevreesde en fel opgespoorde gangster, evenwel in het vangnet van Cupido. Dat is wat Julien Duvivier ons brengt met bekwaam vakmanschap.

Aanvankelijk leek me Gabin me al te zachtaardig en lief als een zware jongen maar het ging er soms ook wel even harder aan toe.

Meerdere merkwaardige scenes zoals die met de doodsbange verrader naast de vrolijke muziek spelende mechanische orgel/piano.

Kan me best voorstellen dat het publiek destijds storm liep voor dergelijke productie.

Wat een rustige avond leek te zullen worden bij een hulplijndienst ontaardt in een overgeëxciteerd gebeuren.
Dolle Franse komedie met gekke situaties en heel geslaagde, komisch-spitante dialogen.
Er zit ook een luguber kantje aan want in deze kerstperiode zijn niet alle mensen van goede wil. Een lijk in stukken snijden ziet ge nog meer in misdaad- of horrorfilms, maar de stukken verpakken in geschenkpapier en ze dan aan de carnivoren in de zoo aanbieden, is" du jamais vu".
Bonte film met een bont gezelschap waarbij het lachen nooit uit de lucht is. Overtuigende karikatuurvertolkingen waarbij de beste deze van Christian Clavier, als Katia (!)
Film is ook wel wat maatschappijkritisch, vgl bijvoorbeeld de wachttoon wanneer de politie wordt opgebeld en ook dat is grappig.

Het cynische zit reeds in de titel van deze anti-oorlogsfilm, zonder gevechtsscènes maar met de afschuwelijke getuigenissen van de Balkan-oorlog: de gruwel van de waterput, het jongetje dat zijn voetbal verkoopt om bij zijn opa te zijn, onwetend dat zijn ouders zijn opgehangen, de kapot geschoten huizen in de verlaten dorpen, de gevangenen die mogelijks nog een wreed lot wacht, de lafheid van de mijnen met het schokkend beeld van de dode koeien....
De onbeholpenheid en de pech van de hulpverleners en een hele streep sarcastisch humoristische toestanden en gezegden verzachten het gebeuren maar het leed van de oorlog zit diep onder de huid : Where have all the flowers gone ....
Mooie film, iets ondergewaardeerd, naar mijn gevoelen.
Behoorlijk acteren, met mogelijs Tim Robbins als markantste figuur, maar niemand valt uit de toon.

Het lijken wel twee verhalen ineen : de quasi-sadistische pantomine die een schitterende David Hyde Pierce opvoert en de afloop van het bankroversverhaal, keurig en bijzonder origineel en verrassend ineengeweven met wat voorafging.

Een komedie die erg verfrissend uit de hoek komt, even voorkomt als een ernstige thriller maar dat in feite nooit is, daarvoor haalt de schalkse toon teveel de bovenhand.

Ook Clayne Crawford speelt uitstekend.

"Dial M for Murder" achterna en best boeiend, met dan achteraf een stuk variatie op de Hitchcock-film, maar dan is, helaas, het einde beneden alles met teveel geweld dat uitgaat van een vrouw die vooraf totaal anders werd voorgesteld.

Sciencefictionachtige film met wel de liefde als centraal thema tegen de achtergrond van een ontredderde wereld.

Om zijn originaliteit toch enigszins boeiend maar raken doet de film echt nooit.

Ondanks het trage tempo, gebeurt er toch heel wat en blijft deze toch wel rauwe film erg boeiend.

Doorheen het verhaal van deze vrouw op zoek naar een nieuw leven kijkt men toch niet naast toestanden als onhechte familiebanden, de puinhoop van bepaalde insteliingen, zoals het weeshuis, de oneerlijkheid en vooral de prostitutie en dit in meerdere vormen.

Sterke film, zonder meer.

Al te complexe en zeker niet echt duidelijke psychologische thriller met een stel bekende en bekwame Franse acteurs die het beste van de film uitmaken. Film blijft wel een hele tijd boeien (dank zij Garcia, Böhringer, Anemone...) maar eindigt niet bepaald logisch en aanvaardbaar.

Film over een jonge man die niet zo gemakkelijk harmonieert met zijn omgeving, eerder introvert overkomt en eigenlijk onzeker en pessimistisch door het leven stapt. Wanneer hij dan toch in wat omstuimiger tienerleven terecht komt krijgt zijn ingesteldheid toch een opwaartse duw, zeker als romantiek met haar ups en downs zijn leven binnenstapt.

Met de nodige charme, zekerlijk ook gevoel, aangename muziek en prima vertolkingen gebracht.

Een Belgische graaf die zich aan het filmen zette...en naar ik lees zich in de filmwereld wereld intregreerde zonder van een heel grote betekenis te zijn geweest, maar toch.

Op de beginscène na, lijkt mij "La Perle" één grote, enigszins surrealistische droom met een erotische inslag. Niet alleen de kousen, met kousenband, én parel zijn verleidelijk, ook het pakje van de dievegge is behoorlijk vrijmoedig.

Een bijzondere rol is weggelegd voor de verloofde die geduldig wacht en eigenlijk ook best wegdroomt.

Sommigen noemen het een meesterwerkje en het is wel interessant om het te zien maar inzake film fun vind ik het toch geen parel.

Een naar melodramatiek neigend verhaal, werkelijk samengeperst in een TV-film.

Zeer eenvoudig uitgewerkt.

Had beter tot zijn recht gekomen in een miniserie met een drietal afleveringen en met meer oog voor detail en subtiliteit.

Doorheen de film meer dan eens aandacht voor rassendiscriminatie in Frankrijk tijdens WO I, ook tenoverstaan van de Senegalezen die aan het front meevochten.

Mooie, kleurrijke beelden en inzake acteren lijkt mij Michaël Cohen best in zijn rol;

Rustig en sympathiek filmpje.

Kon er best van genieten.

Inderdaad, er kon geen beter figuur gevonden worden om het hoofdpersonnage uit te beelden. Nog braver dan zijn reeds brave hond.

De alertheid en het formidabel geheugen van een krijgsgevangene tegenover de naïeve, stompe dwaasheid van een Duits officier levert ons, naar het schijnt naar een waar gebeuren, een verbluffend verhaal op met als decor de onmenselijkheid van een concentratiekamp met de drang om in leven te blijven en te ontsnappen aan de laffe brutaliteit van de bewakers bestendig aanwezig.

Knappe, sterke film die boeit tot het slot, dat trouwens nog een onthutsende, emotievolle scène in petto houdt.

Zo zie je maar hoe een toeval, een detail, wat geluk, over een mensenleven kunnen beslissen en hoe een Duits officier het niet verdacht vond dat alle Farsische woorden zo ontzettend kort waren.

Het thema "concentratiekamp" is onuitputtelijk en alle films hebben, hoe dan ook, de verdienste ons aan die gruwel te herinneren en te doen beseffen...

Voor mij is "Persona" een visueel artistiek geschoten psychologische film met fascinerend spel van Bibi Andersson en Liv Ullmann.

Een tijdje was het goed om volgen, maar dan plots te onduidelijk en naar mijn gevoelen gewoonweg surrealistisch.

Niettemin, dank zij de schitterende beelden en vertolkingen, een film die boven de middelmaat uitstijgt.

Britse filmmakers krijgen er niet genoeg van om de aristocratie van de achttiende en negentiende eeuw onder de loupe te nemen. Als bron dienen de vele boeken die bij voorkeur de naijver en de romantiek uit deze kringen beschrijven.

Zo ook is deze "Persuasion" gebaseerd op Jane Austen's roman en zoals kon worden verwacht heeft Adrian Shergold er een goed werk van gemaakt. Mooie decors en klederdracht, verfijnde manieren, preciese dialogen en liefde zijn zoals steeds aanwezig en maken er een bezienswaardige film van.

Eigenaardig, ik kan moeilijk Sally Hawkins afkoppelen van haar Happy-go-lucky-figuurtje, maar het moet worden toegegevn dat deze Sally hier heel anders is, als de door spijt en liefde verteerde vrouw. Overtuigende vertolking van een uitstekende actrice.

Zo een beetje zwarte humor maakt het sterkste ingrediënt uit van deze film die toch een klein beetje tempo en actie mist om wat hoger te scoren. Britse flair en stijl alom tegenwoordig. Bovenal legt Emma Thompson het beste talent op tafel.

Al wat enigszins kan misgaan, zal dan ook misgaan...: het concept van de Louis de Funès-filmpjes.

Deze "Le petit Baigneur" maakt daar zeker geen uitzondering op, al vind ik wel dat het hier niet de bekkentrekkerij van onze Louis is die (eventueel) het meest doet lachen. Zijn er heel wat gags van het "taartgooierij"-type, ook enkele min of meer spitsvondige die de lachspieren in werking stellen : de bootdopingen, het preekgestoelte, de poel en het toilet "flottante", dan nog met de Funès' boezemvriend, Michel Galabru.

Het is wat het is. Houdt ge er niet van : blijf er van af. Kunt ge er wel inkomen : geniet van de betere momenten.

Het cynische woordenspel tussen "opdrachtgever" Michel Blanc en "huurmoordenaar om den brode" Romain Duris is veruit het meest genietbare van deze misdaadkomedie die bovendien nog wel prettig verrast, want blijven ze wel in hun respectievelijke functies ...?

Toch is het wel zo dat het tweede gedeelte van de film niet meer dezelfde frisse grappigheid brengt, al blijft het wel genieten van het duo Blanc-Duris evenals anderen zoals Charlie Dupont.

Het eerste uur in gedachte, toch wel een kleine 3,5.

Sobere en realistische kijk op het leven van een groep politie-officieren : de losse, lege sleur tegenover de levensbedreigende ernst.

Geen overbodige franje, geen muziek zelfs en met goede acts waarbij Nathalie Baye ook weer schittert.

Xavier Beauvois bekoorde recentelijk met "Des Hommes et des Dieux" en ook deze "Le petit Lieutenant" van oudere datum is van zeer goede makelij.

Frisse en plezierige komedie (uit de tijd toen 10-jarigen van toeten of blazen wisten) met maar een paar diepjes en met lesjes, anecdotes en grappen voor jong en oud.

Goed bedoeld en goed geslaagd.

De genocide in Burundi door de ogen van een jonge knaap die zijn vrolijk, onbezorgd leventje ziet vervangen worden door angst en verdriet.

Film bespaart ons een veelvoud aan gruwelijke beelden maar verhaalt en suggereert er voldoende om een idee te vormen over het onmenselijke van dergelijke waanzinnige burgeroorlogen.

Hubert Charuel, zelf een boerenzoon die in zijn jeugd de bedreiging om een veestapel te zien vernietigd worden, zou hebben meegemaakt, zet hier een zeer realistisch portret neer van de jonge, zelfstandige boer die leeft voor zijn dieren en tot het uiterste wil gaan om ze niet te zien afgeslacht.

Treffend acteren en goed camerawerk om de gevoelens van die man weer te geven. Ook de muziek steekt een handje toe en om, naast de emotionele kant, ook de sociale weerslag te onderlijnen (niet zonder kritiek op overheid), zijn de inlassingen met Bouli Lanners geslaagd en op hun plaats.

Goede film, inhoudelijk interessant en filmisch treffend voorgesteld.

Films over een mogelijks nakende beëindiging van het leven zijn er wel meer, maar deze is toch wel heel bijzonder in die zin dat er geen sprake is van een resem scènes waarbij de aftakeling van het personage steeds meer drastischer vormen aanneemt. Neen, integendeel, het leven gaat voort en uit hun tegenslagen putten de vader, moeder en dochter de kracht om dichter bij elkaar aan te leunen. Het is een enig mooie scène als de vader poogt aan zijn dochter uit te leggen wat er precies met haar gaande is en even mooi is de scène wanneer het meisje in haar droom de waarheid lijkt te ontdekken.

Stevige vertolkingen en een kleine 4 is de film wel waard.