Opinions

Esse is één van die jongeren die de maatschappelijke orde, zoals we ze kennen, links laat liggen en kiest voor een misdadig bestaan dat hem hopelijk veel geld zal opbrengen.

Hij verzeilt in een criminele dievenbende in Marseille waar hij een opleiding "geniet" maar ook de vernederingen en tenslotte de gevaren leert kennen.

Kleine maar behoorlijk ruw-rauwe film, zeker in het slot met heel natuurlijk spel van nagenoeg alle acteurs, waarbij ik toch vooral hoofdrolspeler Nicolas Duvauchelle en Emilie Lafarge als het meisje Sandra wil citeren.

De film is al 20 jaar oud, maar dat is daar noch inhoudelijk, noch filmisch aan te merken.

Eigenlijk positief bedoeld met een waarschuwende vinger.

Onverslijtbare Michel Bouquet en ook Florence Loiret Caille (die ook in "Je l'aimais" keurig acteerde) zijn de hoofdpersonages in een film die eerder matig begint maar dan achteraf heel wat tederheid en gevoeligheid brengt.

Alleszins een genietbare prent, aanvaardbaar, eenvoudig en menselijk.

Eerder middelmatig. Nochtans een interessant thema, en af en toe zijn er mooie scènes, maar de film gaat de psychologische tour op en laat wel enkele vragen onbeantwoord.

Olivier Gourmet bewijst dat hij een goede karakterrolspeler is en ook de kleine Bertille Noël Bruneau is verbluffend.

Morbide poppentheater, zonder woorden en niet geschikt voor kinderen.

Naar de betekenis van het verhaaltje heb ik het raden evenals naar het hoge cijfer bij IMDB.

Misschien dat de muziek kon bekoren.

Ze komt niet zoveel in de regiestoel - maar ze schrijft wel - en dat lijkt de kwaliteit van haar films goed te doen, want na "Naissance des Pieuvres", "Tomboy" en "Portrait de la jeune fille en feu", nu ook dit frisse, tedere "Petite Maman".

Mooi weergegeven de interesse én de liefde van het kind, dat de wereld van haar moeder echt wil kennen, en daarin slaagt in haar fantasie.

Het is waar ge wel even kunt bij stilstaan bij dit thema, want hoe mooi is het vast te stellen dat kind en ouder echt vertrouwelijk, vriendschappelijk, bijna naast elkaar meer en meer met elkaar kunnen omgaan. Iets dat de laatste decennia beslist is toegenomen, zo stel ik vast, en waar ge u alleen maar kunt om verheugen.

Truffaut's "Les Quatre Cents Coups" is nooit ver weg...

Johnny krijgt geen waardige opvoeding als kind en wordt eigenlijk in het volwassen leven geduwd.

Het is de natuur geweld aan doen en het leidt tot situaties waarbij mensen die het goed met hem menen dreigen in ernstige problemen te geraken wat hem dan weer in een negatieve spiraal doet belanden.

Sterke film die toch weer in de eerste plaats verwijst naar het allereerste belang van een degelijke huiselijke opvoeding.

Korte film die ons het armoedig bestaan van een gedeelte van de Senegaalse bevolking toont, maar ook de moed en het optimisme van deze mensen om die moeilijke omstandigheden te overwinnen.

Heel dikwijls indringende beelden van het jonge, gebrekkige meisje.

Charlotte Gainsbourg is subliem als het jonge meisje dat zowel een ontwapenende naïeve onschuld als een nuchtere, helaas niet de fraaiste, zin om uit het slop van een ongelukkige, liefdeloze jeugd te geraken, uitstraalt.

Helaas, zoals in de meeste gevallen, gaat het met Janine steeds meer bergaf. Haar vrijheid wordt beknot en wat er aan romantiek was gaat op in een uitzichtloze situatie die haar voor nieuwe problemen stelt.

Mooi, enigszins waarschuwend filmpje, dat zeker de aandacht en waardering verdient.

Beetje al te eenvoudig en wat karikaturaal met toch een paar rake familiale schetsen.

Line Renaud, razend populair in de jaren 50 als zangeres, is de laatste jaren, op ver gevorderde leeftijd, best succesvol als actrice.

Samuel Labarthe in de eigenlijke hoofdrol, valt niet bepaald op. De jongeren uit deze TV-productie overtuigen wel.

Canet laat heel wat Franse sterren aanrukken in zijn film die het heeft over een groep vrienden, elk met zijn eigen probleempjes, zijn oppervlakkigheden, zijn leugentjes, zijn wankele noties over vriendschap, kleinzierigheden, maar ook hypocrisie.

Eigenlijk erg lovenswaardig dit werk dat toch wel een goede schets brengt van mensen en hun relaties, iets te lang uitvallend misschien, maar met, hoe dan ook, een ontroerend en typerend slot.

Acteurs zijn allen op niveau en de titel is knap gekozen : zo erg is het nu allemaal niet....un petit mouchoir zal volstaan.

Griekse, passionele tragedie in een modern kleed.

Het thema en het trio Mercouri-Perkins-Vallone, alsmede de faam van de regisseur moeten de film destijds toch zeker de nodige belangstelling hebben bezorgd.

Vandaag, natuurlijk, staat daar een dik jaartal op en daar kan men zelden omheen.

Niettemin, nog steeds genietbaar met de gelukkig niet al te theatraal voorgestelde driehoeksverhouding en de intriges die er op volgen.

Mooie settings en ook even aandacht voor het contrast tussen de weelde van de redersfamilie en de armoede van de vrouwen van de vergane bemanningsleden.

Wie lelijk is wordt verstoten, wie mooi is wordt aanbeden.

Wie lelijk is verstopt zich en vult zijn hart met haat tov de maatschappij die hem miskent, wie mooi is kan leven met weelde en liefde.

Filmliefhbbers, zelfs niet zo bepaald musical minded, zullen toch, na het bekijken van deze "Phantom of the Opera" moeten toegeven dat wat engelstaligen "Art Direction" noemen, toch bewonderenswaarig knap geslaagd is.

De muzikale dialogen, "Learn to be Lonely", de maskarade...zijn knappe passages in deze film, ook mooi omwille van de sfeerschepping van het Parijse operaleven van de negentiende eeuw, de decors gaande van de luxe naar het spookachtige van de ondergrondse riolen, de costumering en het puik acteren, waarbij Emmy Rossum, als de succesvolle zangeres met het verscheurde hart, er zelfs een Golden Globenominatie aan overhield.

Film werd gelauwerd - en terecht - voor zijn originele muziek maar in het begin van de film is een mooie evergreen song te horen : "My Foolish Heart" en het kon niet anders dan dit iets zou te betekenen hebben en inderdaad : ge moet toch wel over een dwaas hart beschikken om in zee te gaan met een onmogelijke man als Reynolds en er bovendien alles, tot het absurde toe, voor over hebben om zijn aandacht, waardering en liefde te winnen.

Grillige romantiek, maar meeslepend, en eigenlijk een overwegend psychologische film, waarvan moet toegegeven dat oneindig veel te danken is aan de sterkte van de hoofdacteurs en dit niet alleen aan "zeldzame" Daniel Day-Lewis maar nagenoeg evenveel aan de dames Krieps en Manville.

Film die overigens met veel zorg is gemaakt en uitblinkt met zijn costumering, decors en make-up.

De rechtbankscènes zijn best goed, maar halen niet het peil, een knappe Denzel Washington ten spijt, van enkele films uit de jaren 50, 60... met o.m. Henry Fonda, James Stewart...

Wel beslist op topniveau zijn de scènes waarbij het accent gelegd wordt op de emoties bij het ten dode opgeschreven slachtoffer, alsook bij zijn entourage, zelfs de zakelijke. De gevoelige "aria"-scène is hier een voorbeeld van, alsook het einde van de film.

Tom Hanks is outstanding.

Wat een schitterend idee om The Philadelphia Story op muziek te zetten voor High Society, maar wat een pech heb ik nu om, nadat ik High Society reeds enkele keren zag, een neutraal oordeel te vellen.

The Philadelphia Story is op zijn beurt gebaseerd op een play en dat mondt dan wel uit in lange conversaties, sommige sprankelend, andere dan weer langdradig, hetgeen in High Society kundig wordt afgewisseld met muziek en zang.

Hoe dan ook, deze komedie hier, is best inhoudelijk en eigenlijk zeker nog toegankelijk, bijna 70 jaar na de verschijning ervan.

James Stewart (vooral) en Garry Grant zijn klassebakken, ook in de scènes onder hun beiden. Katherine Hepburn, ook een grote dame, kan volgens mij Grace Kelly niet doen vergeten.

Eigenlijk een echt weemoedige film en, alhoewel een paar komische scènes, niet bepaald optimisme uitstralend.

De werkelijk uitstekende acts en dialogen houden het toch wel boeiend en naarmate de film vordert, en ge inzicht krijgt in de rol van Gar's "geweten" en de twijfels en teleurstellingen bij het hoofdpersonage, inzonderheid met de relatie met zijn vader, gaat ge de film toch waarderen en als onderhoudend inschatten.

Ontroerend film die netjes uit de greep van de oversentimentaliteit blijft.

Schitterende karaktertekening van beide hoofdpersonages met erg genietbare dialogen (soms grappig omwille van het niveauverschil tussen beiden). Judi Dench en Steve Coogan zijn subliem.

Onthutsende historie, goed en duidelijk verhaald.

Vrij gesteund op de roman "Le Retour des Cendres" van Hubert Monteilhet uit 1961, deze goed gemaakte film van Petzold.

Na-oorlogse drama's moeten ons niet meer verbazen, dus ook dit door de film behandelde intrige niet, mogelijks hier en daar wat afgerond, maar niet in die mate dat het stoort.

Film begint met een markante scène waaruit een weinig humane houding van de US-veroveraars in het stukgeschoten Berlijn blijkt, maar ook andere begrippen, zoals in eerste instantie, joden die naar een nieuwe houding en indentiteit zoeken, zitten in deze film.

Mooiste scène is ongetwijfeld de slotscène, ofte "bevrijdingsscène", met het mooie, toepasselijke "Speak Low", inderdaad een song uit 1943 (Kurt Weill).

Het acteerwerk is af. Zeker mooie Nina Hoss overtuigt. Zag haar reeds in de hoofdrol in 3 andere films van Petzold ("Yella", "Jerichow" en "Barbara".)

De cineast begint met een heel naar beeld van de Europese Middeleeuwen met personages en decors die uit de onderwereld lijken te komen en met rondreizende barbiers die de geneeskunde vertegenwoordigen. Dit is een goed gedeelte van de film waarin een Stallan Skarsgård een geslaagde, pittoreske rol neerzet.

Daarna volgt er een heel relaas van een lange reis (het stuk Dover-Egypte wordt maar overgeslagen) die uiteindelijk leidt naar Ispahan, waar er wel aandacht is - is best interessant - voor de geneeskundige kennis uit die tijd en voor gebruiken en godsdienst maar waar het romantische en vooral het avontuurlijke in een onproportionele mix ook mee de film bepalen.

Vond het allemaal nogal vlakjes en met weinig sprekende impact.

De hoofdacteur is mij amper bekend en Ben Kingsley heeft zijn charisma maar had het voor de rest niet moeilijk.

Filmisch, decors indrukwekkend.

Hier wordt je stil bij.

Indringend en hartverscheurend. Zet zekerlijk zijn voet naast "Schindler"s List" en is zelfs m.i. gevoeliger op menselijk vlak.

De gruwel en de waanzin van WO II zelden zo raak en weerzinwekkend in beeld gebracht.

Soort karakterstudie van twee onafscheidelijke vriendinnen, elk met eigen ideeën en idealen.

Geen schokkende gebeurtenissen of opwindende scènes, maar eenvoudig en veeleer belang hechtend aan de innerlijke gevoelens van beide vrouwen.

Goede film, zelfs zeer goed voor wie houdt van psychologische benaderingen in het thema.

Geslaagde acts.

Enscenering, camerawerk, mooie beeldvorming excelleren. De plot doet me op bepaalde momenten wel de wenkbrauwen fronsen. Niet altijd zo evident of geloofwaardig.

Spel van de acteurs is niet te versmaden, zeker dat van Holly Hunter is heel overtuigend.

Iedereen op zoek naar nog meer schoonheid en dat hierbij wat romantiek bij aansluit is niet zo verwonderlijk.

Mooi in beeld gebracht dit klein avontuurtje.

Wie ooit een andere film van Robert Bresson heeft gezien ("Un Condamné à mort s'est echappé", bijvoorbeeld) zal onmiddellijk de hand van deze cineast herkennen.

Sober, geen franje, minitieus en met beperkte actie, waarbij hier de pickpocket-scènes wel levendig zijn maar eigenlijk het accent van de film ligt op de de cinematografische waarde van de opnames. Zelfs de gevoelens van het hoofdpersonage tov zijn daden en zijn omgeving zijn moeilijk te doorgronden, gelet op het uitdrukkingsloze van het gelaat van Martin La Salle, een mij totaal onbekende acteur.

Merkwaardig toch dat met dergelijke eenvoud de film geen seconde de kijker loslaat.

Dertien films van deze cineast staan op Moviemeter en alle met hoge scores. Het zegt heel wat van deze Bresson.

Alle ingrediënten van een film noir zitten er in en bovendien kan men genieten van de vele, perfect uitgevoerde close-ups van pientere Richard Widmark, verleidelijke Jean Peters en zelfs van de wet vertegenwoordigende Murvyn Vye. Het was nochtans Thelma Ritter die met een Oscarnominatie ging lopen, dank een paar expressieve scènes.

Achter het verhaal - af en toe flirtend met de logika - schuilt de Amerikaanse angst voor het communisme, alsdan de Amerikaanse samenleving en politiek beheersend.

Hoe dan ook, zondermeer een goede film in zijn genre.

Wie een afhandeling à la Poirot verwacht, die is er aan voor de moeite.

Het verhaal heeft wel zin omdat het de mentaliteit en de sfeer begin 20ste eeuw in en om een dure kostschool tekent en vooral om zijn schitterende filmische waarde, inzake beeldvorming : de uitgedoste, dromerige, romantische jonge meisjes, als uit een een Frans impressionistisch doek weggeplukt, het landschap met de mysterieuze Hanging Rock, het strenge schoolhoofd binnen een even streng decor...allemaal om ter mooist voor de camera gebracht.

Immigratie is iets van alle tijden en van alle omstandigheden. De drang om elders een beter leven op te bouwen zit bij de mens diep ingebakken.

"Picture Bride" is zo'n verhaal dat ondanks de triestheid ervan niet echt bij de kijker blijkt te kunnen doordringen.

Hoe het komt weet ik niet precies, want de cineasten trachten wel de nodige gevoeligheid erin te stoppen en aan het acteren van het hoofdpersonage ligt het zeker niet.

Misschien wordt het leven van het meisje, vóór ze uitweek, onvoldoende toegelicht, waardoor de tegenstelling met haar nieuw leven niet zo aanspreekt. Een Japannese vrouw die in een broeierige Amerikaanse grootstad terechtkomt levert wellicht meer stof tot opwinding op dan nu het geval.

Maar goed, slecht is het zeker niet en gaandeweg komen wederzijds begrip en tederheid in het verhaal geslopen en heeft de film nog een slot dat een zekere conclusie over dergelijke toestanden inhoudt.

Een pittige film met een knappe script (Oscar Wilde !) wat zich o.a. uit in de prachtige manier waarop George Sanders giftig-cynische opvattingen over het huwelijk, de vrouw, de man, de samenleving enz.verkondigt.
Daarna ontplooit zich het mysterie in het verhaal, waarin hoogstens één horroreffect voorkomt.
Dorian blijft uiterlijk heel aantrekkelijk maar de boosheid schuilt in hem en verrot zijn ziel, en is het besluit dat al wie kwaad sticht en pijn veroorzaakt, toch één maal tot inkeer komt door wroeging en spijt en zichzelf straft ?
Verzorgde setting, het tijdsbeeld goed getekend en met uitstekende vertolkingen waarbij de piepjonge Angela Lansbury reeds erg opvalt.

Verdienstelijke eerste langspeelfilm van deze Nicolas Birkenstock.

"Het ontbrekende stuk" is de vrouw des huizes die ogenschijnlijk zonder verantwoorde reden man en kinderen verlaat.

De film legt voornamelijk de nadruk op de innerlijke strijd die de drie achterblijvers voeren om met deze nieuwe situatie om te gaan.

Geen grootse film en het ontbreken van oplaaiende scènes, met uitgewerkte emoties, laat de film eerder vlakjes overkomen. Het maakt de rol die de drie moeten vervullen en die aldus voornamelijk van psychologische aard is, niet eenvoudiger, al valt dat behoorlijk mee. De jonge Armande Boulanger, als het tienerdochtertje, laat de beste indruk en is wellicht beloftevol voor de toekomst, zeker in dergelijke intiemistische rollen.

Film begint met een voorheen nooit geziene dramatische bevallingsscène van ruim 20 minuten. Een eerste sein om u in te leven in heel wat emoties en af en toe een nagenoeg ondraaglijke spanning.

Nadien komt het verwerkingsproces aan bod en hier heeft de cineast wel wat moeite om de klassieke cliché's van het genre te ontwijken. Toch zijn er heel wat mooie momenten weggelegd waarin de vrouw, schitterend vertolkt door Vanessa Kirby, op haar manier, en zonder nog meer belastende inmenging, haar verdriet tracht te overwinnen.

De film krijgt een mooie en zeer menselijke afronding, vol emotie in de rechtszaal.

Geen absolute topper maar toch een prijzenswaardig werk.