Opinions

Sterk drama dat de vergelijking met de beste Amerikaanse thrillers gemakkelijk doorstaat. Misschien een beetje op het randje van het geloofwaardige maar wat is die Vincent Lindon toch een sterke vertolker en wat is de film, nagenoeg over de ganse lengte, boeiend.

Fred Cavayé werd genomineerd voor een César voor beste eerste film, maar sindsdien weinig nieuws over deze cineast.

Fantaisierijke komedie over trouw en ontrouw binnen de relatie, zonder vulgariteiten maar met verfijnde humor in woord en afwikkeling van het verhaal..

Goed gekozen titel : Eigenlijk is het "om te lachen", maar voor betrokkenen eerder pijnlijk.

Jean-Pierre Léaud is een erg onderhoudende acteur gebleven.

Een heel sterke cast en een sfeervol beeld van het naoorlogse Frankrijk in deze meer dan behoorlijke film die mij twee gedachten naliet.

Het eerste is hoe WO II, zelfs na zijn einde, voortwoekert onder de bevolking en hoe hij rechtstreeks of onrechtstreeks families op zijn kop kon zetten en een levensloop een andere wending geven.

Een tweede gedachte is hoe kinderen, veelal na de dood van hun ouders en als ze zelf al wat leeftijd hebben, vaststellen dat, ook al werden ze met liefde en zorg door hun ouders omringd en hebben ze de beste herinneringen, zij in feite zo weinig weten over deze twee mensen. Een fenomeen dat leeft, geloof ik.

Toch typisch hoe Franse films dergelijke thema's zoveel natuurlijker kunnen brengen dan Amerikaanse.

Het plannen van huwelijken, soms tegen de zin van de trouwers in, en het integreren van deze jongere mensen in de westerse grootstad samen met het wat loslaten van tradities die ouderen uit hun geboorteland aanhouden, zorgt voor een gevoelig drama met vaak harde conflicten en woorden onder de familieleden.

Sfeervol, met op Pascal Elbé na, een pak onbekende acteurs die het er goed van afbrengen en met de jonge Sofia Lesaffre in een gesmaakte en emotionele hoofdrol.

Beetje ongeloofwaardig de zelfzekerheid van de politie bij het beschuldigen van een 13-jarige van vadermoordmoord. Ook de aanpak van het onderzoek en de behandeling van de jongen wrong wat.

Leek bijwijlen wel een jeugdfilm, zozeer eisten de pientere tieners de hoofdrol op.

Af en toe wel spannend maar in zijn geheel toch wel matig.

Die jonge Bouzid Berkaï overtuigt zeker veel meer dan hoofdrolspelertje Batyste Fleurial.

Het is duidelijk dat de filmfun te halen is uit de cinematografie, met de mooie beeldcomposities ( de opeenvolgende shots vanuit de ramen o.a. vielen best origineel en kunstig mee) en uit de karaktertekening.

Opmerkelijk, ondanks het ontbreken van schokkende events in het verhaal, zit de film niet zonder een zekere spankracht.

De doordringende en boeiende vertolkingen van vooral Benedict Cumberbatch zijn daar zeker niet vreemd aan.

Sfeervolle schets van het ranchleven en de personages, elk op zich, die er deel van uitmaken.

Lust dit wel.

Jane Campion haalt m.i. net het niveau niet van "The Piano" maar brengt hier toch een degelijke film.

Intrieste film die bovendien nog eens bevolkt wordt met nu niet bepaald karakterieel aangename personages. Het handcamerawerk waarbij inzonderlijk het hoofdpersonage - de moeder, in haar weinig benijdenswaardige positie - nauw wordt gevolgd en het ontbreken van enige muziek verhogen de droefgeestige sfeer. Komt daar ook nog bij dat begrippen als corruptie en laaggrondse afzetpractijken eveneens aan bod komen en het is duidelijk dat de cineast geen film neerzette om bepaald vrolijk van te worden. Maar het is goed gemaakt en men bereikt wellicht wat men wou bereiken maar enthousiast wordt ge er nu ook weer niet van.

Nostalgie omtrent de reeds lang vervlogen radioshows. Hier in prettige Country & Western-style, maar tot de jaren 40 had in de States zowat iedere popartiest met wat naam zo'n radioshow voor een "live audience". De programma's waren gesponserd en werden dus regelmatig onderbroken door reclame, maar dan, en dat is merkwaardig, gebracht door de artiesten die in de show optraden, en die daartoe soms een korte sketch opvoerden. Filmliefhebbers die van dit gebeuren houden, mogen zeker Woody Allen's "Radio Days" niet missen.

Maar goed, "A Prairie Home Companion" is een prettige film. Misschien wat verwarrend in de beginne met de commentaren in de loges en de stem van Kevin Kline daardoor heen, maar dat duurt niet zo lang.

Die engel symboliseert het einde van een tijdperk, maar van deze film zullen vooral de nummers mij bijblijven. Woody Harrelson en John C.Reilly zijn schitterend in hun "Bad Jokes" (ze waren zo slecht nog niet, die moppen), terwijl de zusjes Johnson, bij monde van Meryl Streep en Lily Tomlin eveneens plezieren en eigenlijk nog vele anderen en zeker Tommy Lee Jones.

Absurde en sobere film die zich afspeelt in de desolate ijskoude vlaktes van Noord-Amerika.

Ondanks het feit dat er heel weinig wordt gesproken en de actie eerder traag verloopt, houdt de film toch wel een spanning in.

De kijker krijgt zeker ruimschoots de tijd om de karakters van de hoofdrollen te peilen en deze momenten vullen het bizarre intrige best aan.

Films van Carl Theodor Dreyer hebben me steeds bekoord, ook deze, één van zijn eerste werken.

Zoals steeds is er veel oog voor het detail en zeker voor de beeldcomposities. Zo is het bijzonder te zien hoe Dreyer graag zijn personages in een deuropening plaatst. Net of ze in een kader zitten en ik kan verzekeren dat het een imposant zicht is Dame Margarete alzo in bijna (ze is groter dan de deuropening) in volle lengte te kunnen "bewonderen".

Een drama komedie ten volle. Dramatisch omwille van de gekke gebruiken die verplichten tot, ernstig omwille van de zedenlessen - nooit iemand zonder grondige kennis beoordelen... - en grappig omwille van de komisch situaties die ontstaan.

Ook het acteerwerk is een pluspunt.

Veelbelovend begin maar wie daar een deugdelijk vervolg, met de IRA-strijd als achtergrond, van verwacht komt bedrogen uit.

Het wordt een onwaarschijnlijk verhaal met wendingen die geen logika inhouden en waarvan het "waarom" eigenlijk niet te snappen valt.

De acteurs zijn niet te beoordelen want de rollen die hen werden toegeschoven hebben weinig of geen inhoud.

Heel, heel matig.

Indringende en ook wel ontroerende film over ouders die de grove fout maken in te gaan tegen de seksuele geaardheid van hun kind.

Boeiend en overtuigend al stoort het oversentimentele en wat bombastische slot wel enigszins.

Knappe acteerprastatie van Sigourney Weaver.

Natuurlijk denkt ge bij het zien van deze "Préjudice" aan het Deense "Festen" of het Duitse "Familienfest", maar er is toch wel een essentieel verschil, namelijk dat in onze film de grieven van de "ontevredene" niet concreet worden geformuleerd. De kijker heeft er het raden of vermoeden naar al was dat wellicht de bedoeling, gelet op de titel van de film. Vooroordelen zijn doorgaans ongegrond. Niettemin bleef ik daardoor toch wel een beetje op mijn honger zitten.
Wel zijn er enkele markante scènes, zoals de felle regenbui en tafelevacuatie (In slow-motion allicht alleen om het visueel aspect; een ander waarom vind ik niet - Ik zou wellicht die Phélan Ségur vlug gered hebben) en de kaart-op-tafel-scène. Ook de slotscènes.
Waardering gaat ook uit naar Thomas Blanchard, als hoofdrolspeler, en de klasse die steeds van Nathalie Baye uitstraalt.
Verrast om Arno in deze film te zien, maar hij deed het niet slecht, als goedmenende maar slappe pa.

Frank Capra, topregisseur in de jaren 30, 40 en 50 maakte dit in opdracht van The War Department van de US, in de eerste plaats om de natie in te lichten waarom de Verenigde Staten zich in de oorlog mengde.

Dat er wat eigen lof in de film sloop valt te vergeven want de bedoeling was lovenswaardig en uiteindelijk werd er terecht toch duidelijk gemaakt dat vrijheid en democratie in de wereld werden verdrongen door militaire machtsgrepen en reeds vanaf 1931 verdragen die de vrede moesten waarborgen werden geschonden. Vrede in Amerika stond gelijk met vrede in de wereld...

Heel wat realistisch archiefmateriaal waarbij de nadruk toch wordt gelegd op de propaganda en de machtsexplosies van de agressors.

Keurig overzicht van de voorgeschiedenis van de tweede wereldoorlog.

Doorsnee film uit het gangster-politie-milieu met alle denkbare clichés van het genre.

Jean Reno en Sami Bouajila tillen de film tot de middenmoot. Geen stap verder.

"Le premiet Eté", maar even goed " premiers pas en amour"...

Sympathieke en gevarieerde vakantiebeleving in de mooie, landelijk omgeving van Bourg-en-Bresse.

Misschien wel allemaal wat gezapig met de naar vriendschap en liefde hunkerende meisjes, de klassieke, overbezorgde "mamie", de veel meer tolerante 'papi" en de "bereidwillige" jongens, maar behoorlijk levensecht en daarom zeker genietbaar.

Van TV-filmmaakster Marion Sarraut zag ik reeds het uitstekende "Un Viol" in het ernstige genre maar met deze "Le premier Eté" bewijst ze ook in het speelsere genre de nodige gevoelsmatigheid te kunnen overbrengen.

Nostalgische en trieste kijk op de verschillen tussen het Algerije van 1924 en dat van 1957.

Gebaseerd op een (onafgewerkte) roman van Albert Camus loopt de film, beslist boeiend om volgen, netjes verdeeld over 2 verhaallijnen en brengt de tegenstellingen die met de jaren gegroeid zijn in deze alsnog Franse kolonie aan het licht alsook de mijmeringen en voorzichtige meningen die het hoofdpersonage, geluk hebbend om vanuit een analfabetische familie in Algerije, welstand en faam te hebben gemaakt in Frankijk.

"Le Premier Homme" is niet doorspekt met geweldsituaties, doet ook niet gedetailleerd over het conflict maar bevat toch heel wat mooie scènes die goed weergeven wat er in het Algerije van vóór de onafhankelijkheid leefde.

Jacques Gamblin (als Jacques 1957) en ook Nino Jouglet (als Jacques als 10-jarige in 1924) zitten puik in hun rol en ook de onbekende Ulla Baugué, als oma, maakt indruk.

"La famille est une machine à faire brûler les sentiments", zegt een hoofdacteur. Gelukkig citeert een ander later "La famille, un beau spectacle..."

Zowat de synthese van de film die al in de arena gooit wat een gezin zo allemaal kan ervaren in de loop van de jaren en hoe bepaalde gebeurtenissen radicaal mogen blijken, maar zelden definitief.

Goed en afwisselend gebracht, interesse opwekkend en steunend op toch enkele knappe acteurs.

Enkele mooie scènes zoals bijvoorbeeld de dialogen met opa, ook de flashbacks, de muziek in het leven van het gezin en de knappe close-up van Zabou Breitman op het einde.

Geen meesterwerk, maar zekerlijk genietbaar.

Op het einde van de film zag ik in een hoekje van het beeld "à suivre" !?

Absurd maar een stevig potje actie en spanning.

Eric Van Looy, american style en hij kan het.

Oogt af en toe wat langdradig - al wordt het nevenlijntje toch wel beperkt - en uiteindelijk wordt er toch een ietwat aanvaardbaar slot aangebreid.

Niets mis met het acteerwerk.

Een kijk in het studentenleven. Een beetje ongegeneerd Frans, als ze zijn in massa, respectloos tov gezag, dat is al goed gezien en meegenomen.

Het verhaal stelt twee student-vrienden tegenover elkaar, hun reacties als wat ze het voor doen uiteenloopt. Film legt daarbij de nadruk op de psychische druk die hun niet loslaat en soms diep teistert. Niet slecht ter attentie van deze die denken dat studentenlven een lang aangehouden fuif is.

Goede mensenschets aldus en ook goede acts van de twee jongens.

Half onthutst, half geamuseerd gekeken naar de scène met de stormloop naar het bord met de geslaagden. Gelukkig zullen er ondertussen betere methodes bestaan, maar de spanning zal er steeds zijn.

Van in het begin doet de film erg geheimzinnig, maar of hij dan echt boeit, is wel de vraag en wanneer ge denkt dat het zo'n film is waarbij de puzzelstukjes langzamerhand worden gevonden om dan tot een sluitend geheel te komen, zit er eigenlijk grotendeels ook naast.

Naar mijn gevoelen een film die baadt in de droefheid - schitterende sfeerschepping alleszins - en het in wezen heeft over gevoelens en veranderingen in het aanvoelen van wat in het leven gaande is en belangrijk.

Bijzondere, verdienstelijke film van Bouli Lanners, waarbij een tweede visie wellicht nog meer zou prijsgeven.

Bewonderend opgekeken naar de act van de 85-jarige Michael Lonsdale : "Het leven is meer dan ademen".

Schitterende film.

Ge houdt het niet voor mogelijk hoe het jonge meisje de triestheid van het gebeuren zo expressievol weergeeft.

Gaat het nu om militaire repressie in Argentinië of wat dan ook, de manier om de droefheid van het individu weer te geven is meesterlijk.

De rechtuit wereld van het kind tov de taboewereld van de maatschappij waarin het verplicht wordt te leven is weer te vinden in de lange shots met de sprekende gelaatsuitdrukkingen, de natuurbeelden en een impressionant slot.

Een bravo voor de cineaste.

Joseph Gordon-Levit crosst door de straten van New York and that's it.

Het oogt wel spectaculair en daarom zijn ook wat toegeeflijk omwille van de stunt-trucs en sommige speciale beeldeffecten : Een 2*;

Heerlijk Franse komedie op "Académie française"-niveau met fijnkomishce situaties, schitterende dialogen - soms pleidooien - en met werkelijk topacts. Heel mooi hoe de menselijke kleinzierigheid wordt blootgelegd.

Aan te raden voor al wie van de fijnere Franse komedie houdt, zonder doldwaze smijt-en-gooi-toestanden.

Wellicht, dertig jaar geleden, omstreden film (een paar sterke prijzen maar daarnaast niet overal goed ontvangen) omwille van begrippen als vrij liefde binnen het huwelijk en sexuele toenadering tussen kind en volwassenen en een paar suggestieve beelden.

Het is nochtans allemaal luchtig bedoeld in deze bizarre maar onstuitbare komedie met al weer een pak uitstekende acteurs, waaronder m.i. een verbluffende Patrick Dewaere. Ook die Jonge Riton Liebman is een speciale.

Film die drijft op absurd-komische toestanden, pikante en gevatte dialogen en gezegden. Deed me heel dikwijls denken aan "Les Valseuses" van dezelfde regisseur.

Henri Verneuil verfilmde een zoveelste roman van Georges Simenon en Jean Gabin etaleert weer eens zijn charismatisch talent als redenaar in een film die de pan veegt met politiekers en hun betrokkenheid en hun persoonlijke belangen in takken van de industrie, bankwezen enz..

Een degelijke film zodermeer uit het kille politieke landschap.

Raakt bij momenten de warme amusementswaarde van "Untouchables", deze comédie à la française, die op geen enkel ogenblik grof of banaal aandoet.

Het is genieten van de filosofie van Igor en de geleidelijke "vermenselijking" van Louis, beide rollen verbluffend knap vertolkt door Alexandre Jollien en Bernard Campan.

Een goed gevoel hou je er aan over en de bedenking dat zo'n filmke altijd welkom is.

Naar een waar gebeuren, deze TV-film over autisme.

Toch schokkend en zeker aandoenlijk om te zien hoe het kind zich gedraagt en wat dit teweeg brengt bij de ouders: de twijfels, de hoop, de houvast en het positieve waaraan ze zich toch aan vastklampen, de crashen, de pijn, de zelfbeschuldigingen..

Spijtig van de vele gelijkaardige momenten zoals de vele begroeting-, knuffel- en kusjesscenes en, naar mijn gevoelen, het minder acteren van de hoofdrolspeelster. Vond ze te fluks van een traan in een lach veranderen.

Het verhindert dat deze inhoudelijke film, dicht bij een 4 zou kunnen aanleunen.

Terloops: de medische wereld komt er hier toch wel een beetje bekaaid uit.

Rustige film, uitstekend vertolkt, in de eerste plaats door Jean-Pierre Darroussin, reeds gezien in "Cuisine et dépendances" en het mooie ""Dialogue avec mon jardinier"..

Betreft een man die wil breken met zijn omgeving en traditie en gaandeweg, naarmate hij kennis maakt met het ongeluk en de onkunde van zijn nieuwe omgeving, beseft dat het leven hem tot nog toe gezind is geweest. Royaal goed doen voor anderen lijkt als vanzelfsprekend of is deze houding ingegeven door een voorgevoel....?

Nogal langdradig en erg psychologisch met naar het einde toe toch meer dimensie en meer duidelijkheid.

Sidney Poitier en vooral Bobby Darin doen dat goed.

Absolute merkwaardigheid in deze wit-zwart film, met toch ook veel nadruk op racisme, is dat geen enkele personage een naam krijgt.