Opinions

De rol van de politie onder het Vichy-regime in Frankrijk tijdens WO II is al heel dikwijls ter sprake gekomen in films. "Elle s'appelait Sarah", om er maar ééntje te noemen.

Deze documentaire geeft een heel uitgebreid overzicht van deze rol tijdens de 4 bezettingsjaren.

De collaboratie van het politie-apparaat met de Duitse legerleiding wordt gepreciseerd aan de hand van een reeks voorbeelden van het doorgeven van naam van Joden aan de nazzi, tot de concrete medewerking aan het oppakken van zowel buitenlandse als Franse joden, weerstanders en later communisten, telkens met vermelding van de verantwoodelijken hiervoor.

Een zekere ommekeer greep plaats in 1943 wanneer er ook arbeidskrachten naar Duitsland werden geëxporteerd en ging het korps aan inzet en kracht verliezen, en wanneer de oorlog leek af te steven op een nederlaag van Hitler versterkte deze tendens zich waarbij zelfs politiemensen naar het verzet overliepen.

Bij het einde van de oorlog trachten collaborante politie en hun leiders zich uit de slag te trekken wat hen uiteraard niet altijd lukte.

Reuze-interessante maatschapppelijke en historische documentaire, zeker voor wie in gebeurtenissen uit WO II is geïnteresseerd.

De regisseur is zelf choreograaf en danser en dat blijkt overduidelijk door de liefde voor het vak die hij in deze film steekt.

Kenners zullen hiervan genieten en zelfs niet vertrouwden, waartoe ik zeker behoor, worden na een tijd geboeid door de lange dansscènes, gevarieerd in stijl en mooi in beeld gebracht.

Bovendien is men best te vinden voor het verhaal van Polina, een ambitieus en gedecideerd jong danstalent.

Goede Film. 3,5 is een goede score al zou een kleine 4 ook niet misstaan.

Beslist een sterke film over de zedenpolitie met meerdere indringende, soms schokkende scenes maar toch ook wel soms een opeenstapeling van aparte voorvalletjes die niet worden uitgespit en die de film een allure geven van een collage van "Flikken"-afleveringen.

Groot accent wordt gelegd op de frustaties die de job met zich meebrengen en die weerslag hebben op het privéleven.

Zijn de leden van de onderzoeksploeg beslist niet emotieloos, hun optreden is dikwijls keihard, ook in de ondervragingen en niet altijd op één lijn afgestemd.

Vraag me af of dit ver afwijkt van de gemiddelde realiteit in het leven van zo'n beroepsmensen.

Het viel me toch op dat veel collega's samen, doorgaans afwachtend, in een lokaal samentroepten wat toch een beetje vreemd overkomt. Leek dan meer een plantondienst.

In ieder geval : schitterende acts.

Mooie, tedere en poëtische film die mij even deed denken aan "Nouveau Cinéma Paradiso" met dit verschil dat hier, voor de zoveelste keer, een politiek conflict de levensloop van mensen in een negatieve spiraal brengt en genegenheid en liefde verloren gaan.

In ieder geval een heel origineel idee om kruiden te symboliseren voor al wat het leven in zich houdt (godsdienst, wetenschap, liefde...).

De film bevat ontroerende scènes (de deportatiescène bijvoorbeeld) en wordt begeleid door passende, rustige muziek met een ietwat dramatische toon. Op het einde wordt het naar mijn gevoelen toch iets te veel romantisch en melancholisch.

De acteurs zijn uitstekend, vooral Georges Corraface als de oudere Fanis.

Zag de film op La Deux, voornamelijk Grieks gesproken, maar ook Turks en op het einde Engels (waarom is niet duidelijk) en met franstalige onderschriften.

Hoe heette die andere film ook weer ? Oh, ja: "The French Connection". Maar daar blijft deze "La Polizia..." ver onder en dit ondanks een spetterende opening met...wat dacht je: een lange, spectaculaire achtervolgingsscène.

Misschien het beste wat de film kan bieden want eigenlijk kon het geheel me niet zo zeer bekoren.

Middelmatig ondanks de populaire Franco Nero en de charismatische Fernando Rey.

Rustige krimi die zich afspeelt tussen Duitse wijngaarden.

Moord of zelfmoord : het motief is in ieder geval verrassend en ongewoon.

Veel actie valt er niet te beleven maar er hangt toch wel een zekere spanning in de lucht, ook als hoofdrolspeler Erwin Steinhauer, steevast per fiets, dorpsbezoekjes aflegt, één en ander te weten komt en het mysterie zich langzaam ontrafelt.

Zo zie ja maar hoe een windstoot een schrikwekkend cynisch beeld kan oproepen, maar onze buurman behoudt de lach en is nog gul ook.
Grappig filmpje, leuke figuurtjes, uitnodigende frietjes, evenwel zonder mayonaise, maar wel met een banale, vette schunnige uitlating er boven op. Dan liever onze kleine zangertjes.

Hoe kan er nu in zo'n lief, pittoresk Frans dorpje - zeker één van de "Les plus beaux Villages de France" - een "Pont du Diable" bestaan ?

En toch is er zo'n brug die die naam verdient maar daarvoor gaat het verhaal vele jaren terug om tot een oplossing van het mysterie te komen.

Veel personages en verdachtmakingen maar regisseuse Sylvie Ayme ("La Fille du Chef") weet het spanend te houden.

Verdienstelijk en klassiek Franse misdaad-televisie-film die net zoals vele andere soortgenoten aandacht heeft voor de lokale kleur en als vanzelfsprekend het privéleven van het onderzoeksteam in het intrige mengt.

Zo zie je maar hoe gewilligheid bij zo'n chauffeur kan helpen de brokken te lijmen...

Komisch maar extreem kort. Mist alzo wat meer ideetjes.

De jaren 50 zijn er weer, met de lange rokken, de dassen, de TV's met de afgeronde hoeken en dito koelkasten, de evergreenmuziek en vooral de typmachine, in deze luchtige Franse komedie, origineel van thema maar klassiek in opbouw, best voorspelbaar, van het feelgoedtype en gelukkig best sympathiek en charmant. Dat de liefde om de hoek komt gluren was eveneens onvermijdelijk en dat Romain Duris en Déborah François keurige acteurs zijn dat wisten we al. Even opgekeken naar Miou Miou en Féodor Arkine. Daar zijn ondertussen heel wat jaartjes bijgekomen.

Onschuldig, en zeg maar, ook wat nostalgisch vermaak.

Van in het begin zitten we in het oorlogsgeweld, in strijd met vele andere, gelijkaardige films, waar er een lange aanloop is vooraleer het geweld losbarst.

Goede film welsiwaar met de onvermijdelijke hulde aan de Amerikaanse soldaten, maar vermits gebaseerd op waar gebeurde feiten, terecht.

Gregory Peck, één van de absolute toppers uit die periode, zet gewoontegetrouw een goede act neer en ook meerdere medespelers presteren goed.

Knap camerawerk en een merkwaardig beeld van die Chinese omroeper (Knap dat hij "Autumn in New York" liggen had).

De nacht opent de poort naar geluk en ongeluk, liefde en haat...

De zoveelste samenwerking tussen Marcel Carné en Jacques Prévert (scenario en dialogen) resulteerde in de eerste plaats in een visueel heel mooie film met wat fantasie (de clochard "Destin") en voor de rest de belevenissen tijdens één nacht van enkele personen, die hoe dan ook op één of andere manier met elkaar verbonden zijn.

Een hele cast belangrijke Franse acteurs waarbij vooral de jonge Yves Montand opvalt. Duidelijk nog wat onwennig, net als Serge Reggiani en wat dan gezegd van het verliefde tienermeisje Dany Robin.

De impact van WO II en de collaboratie waren op het ogenblik van het verschijnen van de film brandend actueel en spelen een belangrijke rol in het intrige van deze film, weliswaar geen meesterwerk, maar toch zeker het bekijken waard.

Het prachtige chanson "Les Feuilles Mortes", werd geschreven door Jacques Prévert en door Yves Montand op de plaat gezet en behoort tot de belangrijkste nummers van zijn repertoir. In de film is het instrumentaal te horen en wordt er alleen maar een klein stukje van de tekst gebracht.

Film die zich opsplitst in drie luikjes, die dan wel samen een duidelijker zicht brengen op het verhaal maar waarbij dan ook enkele scènes voor een tweede maal te zien zijn.

Een niet zo onmiddellijk toegankelijke film, waarbij twee verliefden zich vragen stellen over wat zich met hen afspeelt. Is het echt ? Overkomt het hen gewoon of is er meer ? En als het blijvend is ? En wat zou het geworden zijn als het door had gegaan ?

Aan deze en andere vragen kan de kijker zich verkneukelen, maar ook aan de talrijke knap geschoten plaatjes en aan het toch wel uitstekend acteerwerk van wijlen Anton Yelchen en een erg charmante Lucie Lucas.

Ook de speelse, intieme soundtrack kan bekoren en natuurlijk de mooie romantiek...

Film die thuis hoort in een reeks van films die de benaming meekreeg "Tous les garçons et les filles de leur âge", naar het bekende chanson van Françoise Hardy uit die tijd. Had even goed kunnen zijn "Age tendre et tête de bois" , naar een even bekend muzikaal televisieprogramma voor de jeugd, eveneens uit de jaren 60.

Maar goed, Chantal Akerman heeft een mooie bijdrage geleverd. Een coming of age werkje met tieners die veel zwart-wit zien maar toch daar doorheen veel twijfels hebben en vaak tegenstrijdig denken. "Ik hou van dansen, nee, ik haat het".

Mooi zijn de lange takes met het meisje in het vizier van de camera.

Opgesmukt met enkele gesmaakte hits, uit die periode natuurlijk;

Fotografie, beeldcomposities, precisie, detail, timing...wat een filmisch mooie film, maar ook het tedere liefdesverhaal van twee vrouwen die langzaam naar elkaar toegroeien, daar ook over kunnen praten maar met pijn beseffen dat ze uiteindelijk voor elkaar onbereikbaar zullen zijn.

Noémie Merlant, Adèle Haenel en ook Luàna Bajrami staan in voor schitterende vertolkingen.

De mooiste scène vernoemen lijkt moeilijk want er zijn er zo veel die instaan voor mooie cinema, al hebben de strandscènes, de eenvoudige, intieme gesprekken tussen Marianne en Héloïse en zeker de slotscène met muziek van Vivaldi toch bovenal indruk gemaakt.

Topfilm anno 2019.

Liefde, romantiek en ook dood doorheen mysterie en fantasie.

Jennifer Jones en Joseph Cotton in een al bij al lyrische film die met ogen 2016 zonder twijfel minder apprecieerbaar uitvalt dan wat de film betekende bij verschijning. Dat is doorgaans zo, maar hier toch erg expliciet. Getuige het mysterieuze dat tijdens de film opgewekt wordt maar geen aanvaardbare concrete uitleg vindt daar waar voorheen het vage maar romantisch en cinematografisch mooi uitgestalde, mogelijks meer tollerantie genoot. En gaat de film ook niet over de kunstenaar die een innerlijke, emotionele ondersteuning als onontbeerlijk ervaart ?

De kijker bedenkt het maar.

Mooie muziek van Claude Debussy

Het verhaal van een mentaal zieke vrouw. Hoogstmerkwaardig is dat in het slot (en men kon het wel een beetje zien aankomen) de film het accent legt op het bestaan van dergelijke ziektes en de noodzaak van een gepaste behandeling, eerder dan naar het verhaal op zich. Een medisch besluit is dan ook het einde van de film.. Als vanzelfsprekend de reden waarom vanuit een psychiatrisch ziekenhuis met flashbacks het ganse gebeuren uit de doeken wordt gedaan.
Een goede film met een stevige opbouw waarbij het intrige tot op het einde boeiend blijft. Joan Crawford kan zich volledig uitleven in haar gevarieerde rol.

Een brok zinderende journalistieke wereld in de aanloop van het publiceren van wereldschokkend nieuws.

Inhoudelijk wordt dit nieuws wel aangeraakt maar het moet in de film wijken voor wat er leeft aan spanningen tussen journalist en politicus, journalisten onderling met daarbij nog een pak personages die betrokken zijn bij die wedloop naar een primeur brengen en de overwegingen omtrent de impact ervan.

Eigenlijk was dat stukje oorlog in het begin van de film overbodig.

Stevig acteerwerk, vooral van Hanks, maar eigenlijk mijn ding niet.

Heel mooie, poëtische film die me tot het einde is blijven boeien. Het gegeven is interessant en origineel en de uitwerking ervan bevat heel veel menselijke trekjes en vervalt nooit in clichés, sensatie, vulgariteiten of melodramatiek. De hoofdacteurs zijn uitstekend en de muziek is mooi. Bijwijlen ontroerende prent. Eenvoudig en intelligent.

1946. Meer dan 60 jaar geleden ! Andere zeden en andere gewoontes, andere gedragingen, ook van acteurs, wat een evolutie in de filmindustrie...maar zelfs als ge voor deze film, de knop fel omdraait - wat voor mij toch moet lukken - ,is dit een absolute flop.

Ben het honderd procent eens met rick@themovies, commentaar van 24 mei j.l.

Een goede film, naar mijn gevoelen wat miskend in de kwoteringen.

Een Amerikaans plattelandsdrama dat kan rekenen op uitstekende vertolkers als Nicholson en Jessica Lange.

Misschien hier en daar een kleine hapering in het plot en wat op sensatie belust maar het geheel kijkt toch vlot weg en blijft boeiend.

Smooth-prostitutie ( "Irma La Douce" was ook zo'n voorbeeldje van wat censuur in die tijd toeliet) in een luchtige sfeertje en met een mager verhaaltje.

Het Pygmalion-ideetje is eigenlijk hier het leidmotief, maar geef me dan maar een "Educating Rita" of zelfs een "My Fair Lady", want in deze "Never on Sunday"-komedie wordt er toch flink aan overacting gedaan en zijn de personages toch moeilijk voor te stellen, al hebben we niets tegen het Grieks temperament en is de laatste scène met het Ouzo-werpen toch best geslaagd.

In zijn geheel echter te dun, al moet gezegd dat destijds de film een enorm sukses had. Het deuntje werd wereldberoemd en "Never on Sunday", "Nooit op Zondag", "Jamais le Dimanche"...werd vaak schalks gebruikt in de dagelijkse omgangstaal.

Eerder flauwe Franse komedie die in een pak onderwerpen (werkgelegenheid, managment, huwelijk, trouw, politiek...) poogt humoristisch interessant te zijn. Helaas, de kijker moet al te veel toegevingen doen om van dit product te genieten.

Deneuve en Depardieu bevolken het scherm maar overrtuigen niet. Maar ja, "waarom niet in de rapte nog een filmpje meepikken", zullen ze gedacht hebben.

Hadden ze hem niet beter "Louis de Grimasse" genoemd al moet gezegd dat hij deze keer in zijn onnavolgbare mimiek, lawaaimakerij en wilde bewegingen lekker de steun krijgt van nagenoeg de ganse cast in deze, toch wel flauwe Franse komedie.

Het idee van een personage dat een dubbele familiefunctie krijgt aangemeten is wel plezierig maar daarnaast zit de film al te vol met banale humor (?).

Jean Poiret is de bijtende politie-inspecteur - hetgeen de titel van de film verklaart - in een typische Chabrol-werk dat niet alleen een complex intrige rond een ongeval en een verdwijning inhoudt, maar ook daar doorheen een even bijtende sneer naar de houding van de betere sociale klasse in een kleinere gemeente.

Beslist geen grootse Chabrol, daarvoor is de opbouw te tempoloos en is het verhaal op zich zelf ook niet zo denderend.

Vond het persoonlijk evenwel toch iets beter dan "Inspecteur Lavardin" die Chabrol een jaar later maakte eveneens met Jean Poiret in de hoofdrol.

Hoe dan ook, zal nooit begrijpen dat men Chabrol vergelijkt met Hitchcock.

Anderzijds is Michel Bouquet wel vast in de rol van notaris en is Stéphane Audran als vanzelfsprekend aangewezen voor de zenuwzieke moeder.

Film die naarmate hij vordert meer en meer gaat boeien en genietbaarder overkomt en naar het einde toe echt gaat raken.

Wat in een leven van een bepaald individu kan gebeuren wordt hier niet netjes van A tot Z verteld maar in een heerlijke mix van volgorde en tijdnegerende scènes verhaald.

"Poulet aux Prunes" is wel een heel bijzondere film, die niettegenstaande dood en onvoldane liefde het hoofdthema van het verhaal vormen, toch niet zwaar overkomt. Er is plaats voor humor, wordt door mooie muziek ondersteund en af en toe afgewisseld met animatiebeelden.

Niet te vergeten het goede acteerwerk van de absoluut veelzijdige Mathieu Amalric.

Intrieste film over het lot van jonge meisjes die, vanuit het Tunesische platteland, in feite om den brode van hun familie, geronseld worden om te worden "tewerkgesteld" in de grootstad.

Geluk vinden ze er helaas niet.

De voor hen ongewone omgeving, gebrek aan vrijheid biedt hen alleen maar een erg onzekere toekomst, als ze bovendien niet volledig ten gronde gaan als slachtoffer van onverschilligheid, machtsmisbruik en uitbuiting.

Wellicht uit het leven gegrepen en dus wel interessant. De onwesterse aanpak maakt de film misschien wat ongewoon in opbouw en manier van uitdiepen van karakters en situaties.

Mooie acts van knappe mensen maar onvoldoende tempo en lijn.

Het is als grasduimen in het leven van vrijdenkende, avontuurlijke twens en daar doorheen allerlei bedenkingskes rondstrooien met de liefde, relatie, trouw enz als voornaamste item.

Minder dan "L'Auberge espagnole".

Intrige best origineel en de gelijkenissen met de ervaringen van het seks- en schandaalsymbool uit de jaren 60, komen voor een stuk plezierig over.

Gans het mysterie rond de dood van de plaatselijke schone wordt op het einde netjes uit de doeken gedaan maar de film acht het niet nodig de gevolgen voor de betrokkenen in het slot te verweven.

Eigenlijk niet nodig want de nadruk ligt toch op het in de persoon van een beroemdheid te willen kruipen.

Acteurs voldoen en een pluim voor de casting in een behoorlijke Franse drama-komedie.

Knap gemaakte TV-film, berustend op ware gebeurtenissen, namelijk de strijd van de Franse advocate Gisèle Halimi voor de Algerijnse Djamila Boupacha, slachtoffer van folterpractijken van het Franse leger tijdens de woelige jaren 60 in Algerije.

Film zit goed en duidelijk ineen, is niet mals voor het Franse bezettingsleger en evenmin voor de Franse gezagsdragers in Parijs, noch voor justitie.

Enkele harde, overtuigende en aangrijpende scènes. De weergegeven emoties zijn aanvaardbaar en er is geen enkele zucht naar overdrijving of sensatie. Bovendien kan de film bogen op goede vertolkingen.