Opinions

Origineel is het zeker, het overwint ook probleemloos de éénlocatie-handicap en in tijd is het netjes gedoseerd.

Het is een schetsboek over gedragingen nadat mensen zich tot een soort oppermacht (Wat kan Valerio Mastandrea mysterieus en overtuigend uit de hoek komen) hebben gericht om een vurige wens in vervulling te zien gaan en hoe stellen ze zich op tegenover de harde voorwaarden die hun worden opgelegd. Gaan ze er op in en houden ze vol ? Veranderen ze niet van mening of steekt het toeval (?) hen een handje toe of eigenlijk niet of vinden ze gewoon zelf een uitweg.

Veel menselijke gedragingen en gevoelens passeren de revue en al zijn de gestelde voorwaarden om het geluk te vinden tot het misdadige toe, zo zwaarmoedig vind ik de film nu ook weer niet en wanneer toevalligheden, wijzigingen en raakpunten tussen verschillende personages een diepere rol gaan spelen, vind ik het bij momenten zelfs wat grappig.

In iedere geval een bijzondere film, lekker om volgen en die je wat denkwerk oplegt.

Film is te lang en bijwijlen saai, maar de inkijk in de wereld van deze mensen met hun onderlinge relaties, hun zwakheden, voorkeuren, liefde, trouw en ontrouw, is toch wel open en cru gesteld en straalt een zekere eerlijke en natuurlijke benadering uit.

Scènes volgen niet altijd elkaar evident op, wat het het ook wat hoekig maakt.

Hoogtepunten zitten er niet in tenzij dan misschien deze waarbij het jongetje, het gekibbel van zijn vader met één van zijn partners beu is, en beleefd vraagt om de kamer te mogen verlaten...Een indroevige, veelbetekende scène.

Eén ding is zeker : Ophüls wist zich te verzekeren van een schare Franse topacteurs voor zijn 3-verhalenfilm.

Genoeg om de massa destijds naar de zalen te lokken, maar eigenlijk ligt de schoonheid van de film in het zuiver visuele, de beeldcomposities, de massascènes (die in de kerk is een juweeltje), de sfeerschepping.

Eigenaardig, soms gaf de film mij de indruk uit een vroegere cinemaperiode te stammen.

Hoe dan ook, het tweede verhaaltje vond ik het meest geslaagd en dichtst bij het begrip "Plaisir" aanleunen. Daarin is de scène met de "teleurgestelde", ruziemakende mannen op straat op een bank erg komisch.

Meevaller, deze misdaadkomedie met toch nogal wat bloed en lijken, maar de droge humor spoelt het allemaal weg zodat het toch meer komedie dan misdaad wordt.

Ruben van der Meer speelt uitstekend in de rol van de rechercheur-looser, naast René van 't Hof als zijn gewillige vriend, maar de meest opvallende vertolking is toch voor Ton Kas als de verrassend uit de hoek komende "medewerker"...

Wat satire op het politie-apparaat en dat helpt mee met de grappige situaties en dialogen in de film.

Grappige Franse, romantische komedie.

Het gegeven is natuurlijk pure nonsens en al valt heel wat te raden van wat er te gebeuren staat, toch blijft het filmpje boeien en dit omwille van toch meerdere komische situaties en gezegden. Dat Dany Boon daar bij uitblinkt verrast niet, want deze acteur, regisseur en stand-up comedian is in goede doen. Heel sympathiek hoe hij de rol van speelbal van een gekke vooringenomenheid vertolkt en hoe hij, zelfs ene keer in het Canadees Frans, zich uit de slag trekt.

Dat iemend het verhaal vertelt, vond ik best keurig, want ook deze scènes vallen best plezierig uit.

Tommy Cooper was me al heel lang bekend als de man, rode fez op, die ons op televisie deed lachen om zijn doorgaans mislukte tovertrucjes.

Nu in zijn droge, verbouwereerde manier van doen, met acteur-filmmaker Eric Sykes als teamgenoot, die omwille van de laatste, ontbrekende plank een ganse rits mensen in het harnas jagen.

Grappig en niet alleen om onze twee helden maar ook om enkele "slachtoffers", zoals de wijkagent die een heel voorzichtige, eigenwijze manier van optreden hanteert.

Spectaculaire oorlogsfilm uit mogelijks de wreedste oorlog uit de 20ste eeuw, en met de gebruikelijk ingrediënten : onderlinge relaties onder de militairen, tegenstellingen tussen blank en zwart, anecdotes uit het thuisfront, naijver en jaloersheid, sentimentaliteit, heldendom (gelukkig niet al te verheerlijkend) en lafheid, keiharde vechtscènes, de gruwelijke wreedheden... visueel heel sterk gebracht maar eigenlijk al allemaal vroeger gezien, zij het dan dikwijls in zwart-wit en met minder filmische mogelijkheden.

Stone was verteraan van de Vietnam-oorlog. Laten we hem vertrouwen.

Terecht met prijzen beloond

Heel bijzondere film, waarbij alle scènes met vastopgestelde camera zijn opgenomen. In de beginne krijgt ge zo de druk te maken te hebben met een soort documentaire aan de hand van een camera in publieke plaatsen opgesteld.

Heel vlug echter wordt het wel duidelijk dat het over straatcriminaltiet gaat, ten onrechte vaak "kleine" criminaliteit genoemd zonder de psychische gevolgen voor de slachtoffers in overweging te nemen.

Even dreigt de film wat langdradig te worden, maar er blijven nog voldoende sterke scènes over zoals deze op de tram waar de etters op hun best zijn, alsook het triomfantelijk restaurantbezoek met veel cynisch getreiter en dat er letterlijk in de broek wordt gedaan bewijst een panische angst bij het slachtoffer...

De slotscènes houden enkele conclusies, of zeg maar twistpunten in, daar waar het gaat om immigratie en rassenonderscheid.

In ieder geval, met de omzichtigheid waarmee deze begrippen in onze contreien worden benaderd, vind ik deze "Play" een behoorlijk gedurfde film. Het feit evenwel dat hij gebaseerd is op waargebeurde feiten zwakt natuurlijk een eventueel radicaal standpunt af.

Maar goed, eigenlijk vond ik dit werk, ondanks het ernstig gegeven, soms nogal grappig , "de wieg", "de fratsen op zich op de tram", de wedloop...en viel mij ook op dat de afstandelijkheid - door angst veroorzaakt ? - van publiek en omstanders van de "gijzeling" enkele keren werd onderlijnd.

Eerder oppervlakkige oorlogsfilm die graag absurd choqueert en elke vorm van karakterschets aan zijn laars lapt.

Buster Keaton in vele gedaanten, ook als vrouw en nog iets hillarisch extra's.

Tempovolle aaneenschakeling van verrassende, grappige gags. Twintig minuutjes weg met Buster.

En moest ge soms niet weten wat een punchclock is of hoe ge een tweeling uiteen houdt, kijken naar "The Play Hoiuse"

Ik vind het een zeer plezierige komedie met een schitterende verwijzing naar "Casablanca", Humphrey Bogart inbegrepen, een knap acterende Deane Keaton en Tony Roberts, de man die waarschijnlijk de uitvinding van de GSM heeft bespoedigd en vooral Woody Allen, een man apart in de filmgeschiedenis.

Onweerstaanbaar lachen of gewoon geamuseerd glimlachen.

De film zit vol originele vondsten.

Nooit geen film van Allen laten voorbijgaan.

Middelmatig en eigenlijk vooral ontgoocheld in "het samenkomen van de paralelle verhalen", zoals aangegeven, want had dit veel hechter en boeiender verwacht en met een steviger achtergrond dan nu.

De verhalen over mislukte relaties, de gebroken harten, de verzuchtingen enzovoort worden wel met verve gebracht door een meer dan gewone cast en dat is maar best ook.

Het markante aan de films van Tati is toch wel dat ge het volledige scherm goed moet in het oog hebben, want vaak gebeuren de typerende en dikwijls grappigste zaken ergens in een hoek, aan een zijde of zelfs ver op de achtergrond van het beeld.

Dit is zeker van toepassing voor deze "Playtime", m.i. niet bepaald Tati's beste. Daarvoor vind ik toch teveel scènes van dezelfde aard en te langdradig. Bovendien is onze Jacques niet altijd te bespeuren (wel wellicht gewild gelijkaardige personages).

Zie er een satire in op massatoerisme, grootstaddrukte, technische inmenging in de samenleving, enz.

Beklemmende en sfeervolle thriller met uitstekende acts van playboys Delon en Ronet en 's werelds mooiste ogen.

Beetje vergezocht plot. Zedenles gaat naar de ouder die te afstandelijk is van zijn kinderen. Acteurs brengen het er behoorlijk van af en een vermelding voor de jongeren Grosjean en Skalka, naast Roofthooft die lekker vlaams-brabants Frans spreekt.

Matige TV-versie van de aanslag op Hitler.

Niet bepaald boeiend en opwekkend deze film die het heeft over de journalistieke wereld en die eigenlijk bol staat van bedenkingen over historische feiten, economische realisaties, politieke, sociale en ideologische opvattingen enzomeer.

Gelukkig is er een charismatische acteur als Jonathan Pryce en is er ook wel wat romance-lijn om het geheel toch wat sap te geven.

Goede film noir. Sfeervol met een goede opbouw die tot een boeiend slot leidt na enkele goede vondsten in het plot.

Geen grote namen en toch wordt er stevig en geloofwaardig geacteerd.

Lelouch, man. Je hebt "Un Homme et une Femme" nog mooier en onvergetelijker gemaakt...

Heerlijke mix tussen "heel lang geleden" en "wat er in het leven nog rest" in onvervalste Lelouch-stijl.

Genieten van de romantiek, de nostalgie, het dialoogwerk, de muziek... en ook van twee onvergetelijke acteurs.

Hou er van.

Hoe omgaan met het onherroepelijke van een naderende dood ?

Doorheen de noodzaak aan tederheid en liefde is er ook de drang naar zelfstandigheid en voor u zelf kunnen opmaken wat er best voor u is, ook al kan dat indruisen tegen de gemeende bezorgdheid van de entourage.

Knappe film van Emily Atef (herinner mij haar "Three Days in Quiberon"), die uitblinkt door de open, gevarieerde benadering van een delicate toestand en door enkele prachtige scènes ( de scène met het vriendenfeestje in het begin, maakt een belangrijk standpunt al heel duidelijk), maar anderzijds bij momenten toch iets te langdradig voor de dag komt.

Vervelen doet ze echter nooit en bovendien kan ze bogen op uitstekend acteerwerk en is het ook wel genieten van het prachtige Noorse landschap.

Film over de schade en het onbegrip die een nieuwe (homo)relatie teweegbrengt bij een bestaande relatie en familie.

Eigenlijk kon de film mij pas in het laatste stuk boeien als de dramatische impact pas expliciet tot uiting komt.

Voorheen waren de twijfels wel goed weergegeven en, was de drang naar seksulaiteit ruim aanwezig, scènes waarin liefde en genegenheid spreekt uit de nieuwe relatie waren, op één uitzondering na, er niet bij.

Heb al betere, gevoeliger werken in dit genre gezien dan deze film, die eigenlijk niets toevoegt, tenzij dat dit de eerste Poolse film is die ik zie die dit thema aanraakt.

Sfeer- en karakterschets, met enkele merkwaardige scènes, zoals deze bij de paniek en achtervolgingswaanzin in de smalle gang van een lange-afstandstrein en ook het vervolg ervan op het platte land met het gevecht, onder het ritmisch hondgeblaf, als parafrase van de uitzichtloze dwaasheid van de massa.

Geen groot optimisme in deze film. De meeste personages hebben weinig hoopvolle perspectieven wat ondersteund wordt door de melancholisch muziek.

Een Poolse film uit 1959 en geen gewone en het was wel even wennen. Niet zo vertrouwd met de Poolse film, noch met de maker ervan. Misschien een tweede visie, bij gelegenheid.

Rustige, mooie en vooral melancholische film.

Boeiend om het gedoe van de oude Lucas, werkelijk levend in het verleden, te volgen.

Knappe beeldvorming met soms wat houterige overgangen tussen de verschillende scènes, maar dat stoort amper.

Film die vooral de fans van Claude François e.a. zal boeien.

Het is een kleurrijke, vlotte komedie met het al even vlotte talent van Benoît Poelvoorde op de voorgrond.

Muzikale ontspanning.

"Jij bent van Zuid-Korea en ik van Noord-Amerika. Zo is het nu éénmaal..." onderstreept de onzin van de oorlog die doodgewone en gelijkaardige mensen als vijanden tegenover elkaar plaatst, dit in een beenharde film met spectaculaire gevechtsscènes waarvan deze op het einde van de film er toch wel over is en eerder uitvalt als uit een Japanse maffia-film waar ze met trossen vallen en waar uiteindelijk de bijzonderste kemphanen het finaal uitvechten. Jammer.

Film valt direct in met een zekere "Return to Me"-scenario, maar daar waar de film uit 2000 met David Duchovny een zekere geloofwaardigheid inhield, is de uitwerking bij deze "Le Poids des Mensonges" eerder stroef en moeilijk aanvaardbaar.

Daarna wordt het een zaak van het oplossen van een verdwijning, waarbij traditiegetrouw naast politie ook betrokkenen op zoek gaan naar de waarheid. Dat er iets onverwachts (?) uit de bus zou vallen kon wel worden voorspeld. Het helpt echter allemaal niet deze film boven het clichématig gemiddelde te brengen. Acteren is ook maar gewoon.

Bij het bekijken van deze film kwam zo de gedachte op dat dergelijke stille films, toch nog steeds uit de beginperiode van de "bewegende beelden", wellicht door het nieuwsgierig publiek werkelijk werden verslonden, en elke gedraging of beweging werd afgewogen naar het werkelijk leven, zeker als thema's als ongelukkige kinderen of liefdeloze ouders werden gebracht.

Dit moet zeker met deze "Poil de Carotte" het geval geweest zijn, getuige hiervan dat Julien Duvivier enkele jaren later de film opnieuw uitbracht en de roman van Jules Renard achteraf nog dikwijls werd verfilmd.

De versie uit 1925 is zeker het bekijken waard. Alle personages laten heel duidelijk hun gevoelens blijken, wat in stille films ontontbeerlijk is, al zijn deze van "Peenhaar" en zijn moeder wel erg extreem (wat een tang van een wijf (?)). Degelijke opbouw van het verhaal.

Naar het einde van de film komt wat spanning binnen en zeker emotie.

Lee Marvin is onvervangbaar als harde gangster en Angie is best knabbelbaar (à la Marlène Jobert of Mireille Darc) als macho-vrouwtje. Voor de rest stelt de film, op een paar voor die tijd best goed gefilmde scènes na, weinig voor en bevat niets origineels en is op het einde bepaald onduidelijk en teleurstellend.

Wat me niet ontging is de aanwezigheid van Carroll O'Connor, in die tijd alhier razend populair als Archie Bunker, de pezewevende komiek, in de vaste zaterdagavond TV-komiek.

Avontuurlijke en actievolle film met een "niet te geloven" plot maar met mooie fotografie en met goede acts die in het plaatje passen.

Om het met een cliché te zeggen :"Hier was meer mee te doen"

Te veel dialogen overtuigen niet en ge kunt u afvragen hoe ze het kunnen oneens zijn over zulke volstrekt complexe zienswijzen die amper te vatten zijn.

Enkele mooie shots en af en toe een emotie benaderend moment kunnen het niet goedmaken.

Tim Roth ziet er ellendig uit voor iemand die zijn leven schijnt goed gemaakt te hebben.