Opinions

Mijn ding niet. Het begint wel enigszins belovend met het verzoek om een oude misdaad op te lossen maar algauw verzuipt de film in clichés, sensatiezucht, ongeloofwaardige scènes, overbodigheid om er tenslotte een eind aan te breien als de pijn om wakker te blijven bijna ondraaglijk was geworden.

Zat nooit echt goed in deze film waarin gedachten en dialogen ofwel doorzichtig ofwel verward overkwamen.

Bovendien vond ik er geen acteerwerk in dat het niveau had kunnen optrekken. Die Oscar voor Jolie vond ik redelijk goedkoop en dat Whoopie Goldberg er het nog het best van afbrengt zegt m.i. genoeg.

Mijlen onder "One Flew over the Cuckoo's Nest", al is dat geen schande, maar niettemin toch niet overtuigd van James Mangolds film.

Zo'n film die best lange tijd blijft hangen omdat hij toch op bepaalde, gekende aspecten van de samenleving raak en brutaal uit de hoek komt.

Wat doet een mens toch om uit de modder van de maatschappij te geraken en hoezeer kan hij geraffineerd zijn en hoezeer kan hij zich teweerstellen wanneer obstakels hem in de weg komen te staan ?

Indringende film die in de gedachten die er in schuilen zijn hoogtepunt kent in het ongemeen harde gevecht in de kelder van de rijkemansvilla.

Het geheel laat in zijn totaliteit een eerder absurde indruk maar humor en grimmigheid wisselen elkaar vlotjes af en symboliek ontbreekt niet zodat er heel wat in te ontdekken valt en meningen kunnen verschillen. Bij gelegenheid nog eens rustig bekijken.

Vond het ook uitstekend acteerwerk en puik in beeld gebrachte locaties.

Verrassend en knap begin van de film, daarna een beetje langdradig en zelfs vervelend. Daarna wordt het avontuurlijk en dat is de film toch wel in de eerste plaats, hoezeer men er dramatiek, emotie en begrippen over revolutie heeft willen instoppen.

Coburns rol is op zijn lijf geschreven en Rod Steiger kan vele rollen aan en doet het uitstekend.

De muziek is mooi en filmisch is het geheel zekerlijk vakkundig gemaakt.

Absoluut meesterwerk, hard en tevens teder en emotioneel, met Anthony Quinn in één van zijn allerbeste, zoniet zijn beste rol en een onvergetelijke act van Giulietta Masina.

Is door zijn eenvoud en soberheid van alle tijden.

Enig in zijn true-crime-doc genre ?

In ieder geval onthutsend.

Walgelijk gedrag van de persmensen en ook wat ik eufemistisch "nieuwsgierigen" zou noemen, bewijzen hoe gemakkelijk de mens zich tot een lager, verfoeilijk niveau kan laten afzakken.

Hoe dan ook, de documentaire kijkt ge in één adem uit.

Bezienswaardige spektakelfilm, maar zekerlijk geen hoog niveau. Stukken minder dan Ben-Hur uit 1959.

"Don't fence me in" is het liedje dat nog zo'n bullebakaspect van Rex onderlijnt. Zo'n man bestaat toch niet, maar het verhaal is gebaseerd op een waar gebeuren....

"The Glass Castle" is een goede film die uitstekende momenten kent zoals meerdere scènes die de beleving en de weerslag bij de kinderen van de ouderlijke tekortkomingen en geweld sterk in beeld brengen. De tijdssprongen verduidelijken dat het hier niet om kortstondige feiten gaat maar om het verwoesten van jonge levens tot zeg maar aan de meerderjarigheid... en ook daarna is het niet gedaan.

Onvermijdelijk komt er ook wat melodramatiek aan te pas maar de film overtuigt toch wel van het echte drama.

En het slot ? Toch wel verrassend, niet. Wie schreef er ook weer "Herinneringen slijt het droevige der jaren..." ?

Brie Larson, reeds een Oscar op zak, is goed op dreef. De samenwerking met regisseur Destin Daniel Cretton loopt vlot ("Short Term 12"...) en Woody Harrelson speelt de pannen van het dak, bijna letterlijk. Naomi Watts is ook goed maar ziet er af en toe te jong en verzorgd uit voor een moeder met zo'n bestaan.

Niet te vroeg de film verlaten want de aftiteling brengt nog een special.

Het leek me toch iets te ingewikkeld worden naar het einde toe deze film met nog maar eens het duo Veronica Lake - Alan Ladd.

De ganse film wordt gezocht naar een moordenaar, maar eigenlijk wordt de spanning nooit echt opgedreven en zo boeiend is het allemaal niet. Het gegeven van een corrupte politicus die plots (waarom) breekt met crimelen en zijn tegenstrever tot vriend neemt, lijkt me al onwaarschijnlijk.

Verscheurde liefdesromances in een glazen kamer in een weelderig huis met WO II op de achtergrond maar ook als oorzaak van de teleurgang.

De film houdt ons voor dat de bewuste kamer, met zo veel herinneringen, niet uit het hart van betrokkenen te weren is, maar hij vergeet dat hetzelfde niet lukt bij de kijker, want hij krijgt eigenlijk maar een flauw, soms traag, soms huppelend verlopend en wat onwaarschijnlijk tot absurd verhaal te verwerken.

Het enige positieve in de film ligt in het situeren van een zeer ongelukkige periode in de geschiedenis van Tsjechoslowakije.

Sterrencast die volledig haar talent onderstreept. Vooral Jack Lemmon en Jonathan Pryce zijn uitstekend.

De film drijft op de schitterende dialogen, meestal van kritische, ontevreden en vooral in hun beroep ontgoochelde werknemers maar brengt ook wel wat humor als de met smoesjes gekruide verkoopstechnieken worden gedemonstreerd.

Heel bijzondere film

De tolkscènes zijn langdradig, maar houden wel wat humor in en het is slechts tijdens één van die sessies dat er uitbundig kan worden gelachen.

Een zuivere komedie is deze TV-film evenwel niet, daarvoor is er toch het ernstiger thema van faillissement en overnames en de herinneringen aan de waanzin van WO II.

Een drama-komedie, dus, waarin goed wordt geacteerd. Vooral Inka Friedrich, in de rol van pientere dochter, Marlies, overtuigt.

Niet denderend en zelfs enigszins naar het slot voorspelbaar.

Ode aan de Provence en ...het leven als God in Frankrijk en met de diepe impressies die een elfjarige aan zijn lange vakantie daarvan overhoudt als voornaamste onderwerp.

Goede film die misschien wat aan spankracht mist maar dit zekerlijk vergoedt door het melancholische, de zin voor het mooie van de natuur en het geluk, zin voor het leven en natuurlijke charme die van deze Franse familie uitstraalt.

Gena Rowlands is weer van de partij maar deze "Gloria" is niet op het niveau van wat we van Cassavetes mogen verwachten en gewoon zijn.

De story beloofde wel iets maar houdt uiteindelijk niets bijzonders in, behoorlijk ongeloofwaardig ook, met clichématige toestandjes en ik kan me geen zesjarige voorstellen zoals die Phil.

Matig dus.

Een relatie die het moeilijk heeft met "het vorig leven" is het onderwerp van deze "Gloria" met twee goed acterende hoofdrolspelers in een film die wat tempo mist, uitbundigheid naast ontgoocheling knap weergeeft, en in zijn geheel toch niet boven de goede middenmoot uitstijgt.

Gloria zoekt genegenheid en liefde maar er is natuurlijk haar eigen complexiteit en die van haar partner en...van haar ex, en van haar kinderen en ook deze van haar partner...

Julianne Moore is perfect gecast om een rol te vertolkingen waarbij zoveel uiteenlopende gevoelens en emoties aan de kijker dienen overgebracht en waarbij terzelfdertijd de film inhoud en gestalte meekrijgt.

Mooi einde. Misschien zal Gloria alleen nog maar alleen dansen. Alone again, naturally...

Weer een film over een aan WO II-rakend aspect, namelijk de appeasement tussen de Britse premier Chamberlain en Hitler, net vóór WO II.

Met deze toestand aanvankelijk op de achtergrond, later als kern van het gebeuren wordt het verhaal gebracht van een verliefde jonge vrouw wiens leven totaal overhoop wordt gegooid.

Knappe vormgeving, degelijke opbouw en goed acteerwerk van een toch wel goed bekende Britse cast.

Genietbare soundtrack, impressionant zelf in de slotfases.

Wellicht wel wat geïdealiseerd maar niettemin een prachtige film over de Amerikaanse burgeroorlog.

Matthew Broderick is uitstekend als de aanvankelijk eerder onwennige officier, maar sterk groeiend in zijn wil om te slagen, ten koste van alles...

Het verhaal zit goed en boeiend ineen, zonder overbodige scènes, brengt een behoorlijke karaktertekening, die niet, zoals dikwijls het geval is, te langdradig uitvalt en de cinematografische waarde van de film, met de gevechtsscènes vooral, is zeker te waarderen.

Berust op waar gebeurde feiten maar, het blijft een sportfilm zoals er 13 in een dozijn zijn : een coach die felle tegenwind krijgt, allerlei moeilijkheden op en naast het veld overwint en uiteindelijk zijn team naar succes leidt ...

Het is een Disney-productie die er aldus vlot ingaat en waarbij Josh Lucas toch wel overtuigend acteert.

Sociaal drama over een bijzondere vader-zoon-relatie dat wel onthutst maar eigenlijk niet echt aangrijpt. Mogelijks te ruw om sterke, spontane emoties als medelijden los te weken.
Lei houdt van zijn zoon maar is onbekwaam hem naar een maatschappelijk hoger niveau te brengen. Integendeel, bewust en onbewust sleurt hij hem mee in zijn eigen wereld van louche zaken waardoor de relatie tussen beiden nog meer uiteen drijft en wanneer een dramatisch gebeuren plaatsvindt, dringt het tot Lei door dat hij het heeft verknald en overheersen schuldgevoelens.
Beide hoofdacteurs zijn mij niet zo bekend en eigenlijk vond ik zoon, Vincent van der Valk, het overtuigendst acteren.
Johan Leysen is een klassebak, weer uitstekend, deze keer als koele, overbiddelijke, misdadige "boss".

Vooroorlogse Duitse, romantische komedie maar erg Amerikaans. Speelt zich ook af in de States en ik kon me best het duo Spencer Tracy-Kathryn Hepburn in de hoofdrollen voorstellen.
Een grappig verhaaltje met speelse dialogen en met een verrassende wending die het allemaal in een feelgoodie doet uitmonden.
Lilian Harvey, die even een dubbele rol vertolkt, is erg charmant en overtuigend en het puriteinse uit die tijd vindt zijn weergave in het beeld van het bed met de cactusgrens. . Leuke vondst.

Zoveelste Vietnam-oorlog-film en eigenlijk niet van de slechtste.

De klassieke opbouw en het clichématig opvoeren van de manschappen die dan naar het einde toe in het srijdgewoel een rol zullen spelen.

Even opkijken was het toen Burt Lancaster, als majoor Barker, onomwonden een straffe, erotische belevenis vertelde aan zijn assistent. Brave Burt had zijn beste tijd beleefd in de puriteinse vijftiger jaren, toen een onschuldige vrijscène op het strand in "From here to Eternity" reeds als erotisch werd aanzien.

Heel mooie, gevoelige film, over romantiek maar nog veel meer over adolescentie en standenonderscheid.

De gemoedstoestand, de gevoelens, de ervaringen bij de rijke elite van de jonge Leo zijn heel subtiel weergegeven.

Uitstekende vertolkigen en fotografie.

Knap Brits (van wie anders) werk.

Al bij al sterke oorlogsfilm met meerdere erg suggestieve scènes die zich best kunnen plaatsen tussen wat de Amerikaanse filmindustrie op dit vlak produceerde.

Zekerlijk een aanklacht tegen het fenomeen oorlog en het waarom er van. "Het is niet die strijder tegenover je, die de vijand is. De vijand is de oorlog".

Interessant en in een zin bijzonder ook omdat het nu eens niet de gebruikelijke marniniers zijn die worden voorgeschoteld.

Naast het verhaaltje rond Santiago, dat behoorlijk aangenaam wegkijkt, raakt de film toch wel enkele aspecten van het voetbalwereldje aan : het aangeboren talent en de harde weg naar het prof zijn, het beheer van een club, de rol van de makelaars, de onderlinge naijver van de spelers op het veld, de emoties, het sukses en het gevaar ervan naast het veld...

Zekerlijk te pruimen voor een voetbalfreak met cameos van enkele vedetten.

In zijn geheel echter wel wat ongeloofwaardig.

Pechvogel Buster Keaton, onschuldig verdacht, op de vlucht voor de politie in wat mij betreft zijn beste shortfilm met de meest originele, verrassende en grappige scènes.

Striemende kritiek en cynisme op heel wat zich in de States afspeelt.

Had er kunnen van genieten...

Helaas is dat maar af en toe het geval.

Er lopen heel wat "negatieve" individuën in de maatschappij rond, maar om uw misprijzen te verheerlijken in bloederige, wansmakelijke scènes van moordpartijen...

Heb weinig respect voor dergelijke protesten. Als de commercialiteit die op ons wordt losgelaten moet wordt gehekeld, bedenk dan dat deze film een voorbeeld is van commerciële cinema. En dat durft men dan nog komedie noemen.

Negatief.

Met het realisme van het harde boerenleven (knappe schets en sfeerschepping) op de achtergrond, een mooie film over hoe leegheid, onverschilligheid en brutaliteit kan worden omgezet in belangstelling, genegenheid en respect en hoe een aanmoediging meer effect heeft dan barse bevelen.

De mij onbekende hoofdacteurs vullen hun rol op sobere en overtuigende wijze in terwijl regisseur Francis Lee voor dit debuut mag gefeliciteerd.

Knappe cinema en, is er weinig muziek, als ze er is, is het heel mooi.

Indrukmakende film over de Italiaans-Amerikaanse maffiawereld. Een boeiend maar ook onthutsend relaas over het doen en laten van een familie die tot die wereld behoort. Film munt uit in heel wat die cinema genietbaar maakt : de compactheid van het verhaal (geen zwakke punten waarbij de aandacht automatisch verslapt), prachtig camerawerk waardoor cinematografisch zeker in orde, sterke dialogen, enkele memorabele scènes en een clevere casting van prima acteurs.

Als ik dan toch even moet afwijken van de superlatieven : toch eigenaardig dat de kijker mogelijks geneigd zal zijn de familie Corleone als "de goeden" te aanzien en de anderen als "de slechte", terwijl ze toch allemaal in één en dezelfde niet zo stichtende trommel zitten...

Ook mooie muziek.

Uitstekende film. De beste "Godfather" van de drie.

Toch wel merkwaardig dat het maffia-thema zo goed scoort. Denk maar aan het sukses van bijvoorbeeld "The Soprano's" en andere, en naar wat Tarantino en Scorsese aan maffiageweld hebben uitgespuwd. En nog merkwaardiger dat die maffiabonzen in die films zo goed als sympathiek worden voorgesteld en men met hen gaat meevoelen bij enige tegenslag in hun leven.

Maar goed, het is een knap stukje film en alle acteurs doen schitterend hun job.