Opinions

In het Frankrijk van Charles De Gaulle beheren enkele tientallen families, waarvan de leden zeer hoge posten bekleden, het bankwezen, economie, media..

De film toont de meedogenloze machtstrijd die er is in één van deze families.

Erg sappig en toegankelijk is deze film niet, film die in feite drijft op het weergaloze talent van een Jean Gabin, betere keuze voor deze rol onmogelijk, en anderen als Pierre Brasseur, Jean Dessailly en ook Bernard Blier.

Titel goed gekozen want er wordt nogal wat geroepen en getierd en ook slaan de personages graag bonkig hard op elkaar, in deze film die wat ziel mist om echt goed te zijn en ook geen genietbare humor brengt.

Gelukkig is er toch Bourvil die weer eens zijn veelzijdigheid bewijst.

Een voor 100% in studio opgenomen romantische film die charmeur Philipe naast gevestigde ster Michèle Morgan en jong duifke Brigitte Bardot ten tonele voert. Interessant om zijn klinkklare bourgeois conversaties en zekerlijk om zijn costumes en vooral decors.

Persoonsverwisselingen, misverstanden en het overgekend gedoe van de Funès vormen de ingrediënten van deze Franse komedie die het toch al te veel van burlesque smijt-en gooi, val- en vechtpartijen moet hebben om echt grappig te zijn. Het gegeven zou nochtans een wat fijnere humor hebben toegelaten maar dat is zelden synoniem van deze Franse komiek.

Het aarzelend, bedeesde meisje dat zich excuseert wanneer de excuses naar haar zouden moeten toekomen.

Introvert, maar vooral eenzaam.

Maybe next year....

Goed kortfilmpje, soms vermakelijk omwille van pechsituaties en onhandigheden maar steeds met wat menselijk doorzicht.

Een opmerkelijke vertolking van Lily Tomlin als de grootmoeder met een beroerd verleden die haar kleindochter met ervaring en lef uit de penarie poogt te helpen.

Heel wat pittige dialogen en situaties en ongeneerde opmerkingen kruiden deze film die vooral door het bijzonder personage van "oma" het verrassingselement mooi uitspeelt maar daarna, als we vertrouwd geraken met haar optreden, wat afzwakt.

Nietemin een vlotte film met ook gesmaakte acts van Sam Elliott en Marcia Gay Harden.

De zoveelste film over hoe een totaal ongeïnteresseerde, brutale klas leerlingen mogelijks toch in de goede richting kan worden geduwd.

Nieuw element is wel het verschil hoe het er in een eliteschool aan toe gaat en in ééntje met leerlingen uit een lagerer sociale klasse gerecruteerd.

Spilfiguur is een leraar, vreemd aan dit laatste soort onderwijs, die zich voor ongekende problemen ziet geplaatst maar na een harde strijd er toch zijn eigen conclusies uittrekt en zich een ervaring rijker voelt.

Académie-française-acteur Denis Podalydès neemt met veel verve deze rol waar en de filmt steunt wel op de klasse van de man.

Daarnaast veel onbekend volk in de cast en zoals gezegd, veel gekende en te verwachten toestanden. Straalt wel een zekere sympathie uit.

Het sociaal drama van Steinbeck's boek overtuigend en aangrijpend weergegeven door John Ford, een grootmeester voor dergelijke epossen.

Onthutsend hoe de boeren uit Oaklahoma (hadden ze jaren voordien daar geen stuk grond toegewezen gekregen ? - cfr "Far and Away" - de Oklahoma Land Rush van 1893) uit hun huizen werden gezet en met loze beloften naar Calofornia gelokt en het slachtoffer werden van slecht beleid, uitbuiting, corruptie en geweld.

Sterke vertolkingen in deze film. Heel subtiel worden gevoelens gaande van hoop, over twijfels en ontgoocheling, naar "kunnen we nog ooit eens het geluk vinden" weergegeven.

Naast een als altijd overtuigende Henry Fonda, Oscarwinnares Jane Darwell, is vooral John Carradine, in de rol van de ex-priester, een interessant en betekenisvol personage.

Een film die je perfect een niet zo stichtend brok Amerikaanse geschiedenis doet beleven en eigenlijk, zo lang geleden is het allemaal niet...

Terecht Oscar-geprijsd, voor cinematografie, visuele effecten....

Sandra Bullock in de spectaculairste rol van haar leven en van George moeten we het voornamelijk doen met zijn innemende stem.

Beangstigend boeiend, deze knappe, fantasierijke, maar mogelijks niet zo ondenkbeeldige SF-film van Alfonso Cuarón.

Amerikanen kennen de kunst om wanneer het echt dramatisch wordt er wat menselijke sentimenten aan toe te voegen wat het wat lichter maakt zonder aan het avontuurlijke te schaden.

Wedden dat Sandra voor de rest van haar leven met beide voeten op de grond blijft...

Toen ik de film voor het eerst zag, zei een vriend van mij :"Eigenlijk een film die ge moet gaan zien met uw rug naar het scherm" en daarmee doelde hij natuurlijk op de formidabele zangstem van de toen razendpopulaire zanger die werkelijk het verhaaltje wel wat ondergeschikt maakte. Vond ik toch wel overdreven want er zit toch een zekere charme en emotie in de story van Enrico Caruso en Ann Blyth zet haar rol toch heel teder neer.

Een lieflijke film om na jaren opnieuw te zien.

Laat dit op exacte gegevens gebaseerd zijn, om duizend en één redenen vind ik toch veraf van oorlogsrealiteit.

Eigenlijk valt die verplaatsing van Dickens' roman naar een paar eeuwen later wat tegen.

Bitterzoet over een onbereikbare liefde maar toch te veel werkelijk dobberen over hetzelfde, de romance tussen mooie Gwyneth Paltrow en Ethan Hawke.

Film mist kracht en overtuiging om de kijker werkelijk in het gebeuren te betrekken en is derhalve eerder matig geslaagd.

Luhrmann hecht veel belang aan het visuele. In "Moulin Rouge" primeerden reeds de glinsterende massascènes en in "Australia" waren landschappen en vergezichten superb en deze "The Great Gatsby" is daar ook een sprekend voorbeeld van.

Het verhaal ? Echt boeiend kunt ge het niet noemen, tenzij ge gelooft in bombastische dromerijen over goed zijn of wat dan ook.

Eigenlijk niets meer dan groots opgezette melodramatiek

Er zat beslist meer in dergelijk gegeven. Eerder flauw en onwaarschijnlijk gedoe in het eerste gedeelte van de film en wanneer het thema toch interessant wordt, wordt het verhaaltje vlug en gemakshalve afgehaspeld.

Bette Davis en Mary Astor brengen het in hun acts er behoorlijk van af.

Zeer zeker herkenbare Disney-productie (de stijl, de kleur, de personages, geen al te bloederig geweld...) maar best verteerbaar.

Goed verhaald (zou op een waarheidsgetrouwe bron steunen), degelijk camerawerk en eigenlijk best vertolkt, met een Fess Parker in Gregory Peck-stijl.

Familiefilm die de Amerikaanse Burgeroorlog (Onvoorstelbaar dat Amerika dat nog niet zo heel, heel lang geleden beleefde) als decor.

Slapstick avant la lettre. Niet direct mijn genre maar Blake Edwards zorgt voor een filmtechnisch knap werk en Jack Lemmon zet een prachtrol neer.

De recordlange taarten-battle nemen we er dan maar met de glimlach bij.

De gevaren van de gokverslaving zijn het thema van de film, maar om daar nu geloof en het begrip "zondaar" bij te sleuren lijkt mij toch wel al te gewichtig.

Het eerst halfuur van de film is niet van aard om echt te gaan boeien maar veruit de beste momenten zijn deze van Gregory Peck aan de speeltafels. De sterk uiteenlopende emoties zijn door hem beslist uitstekend weer gegeven.

Ook de sfeer in de speelzalen en de houding van directie en gelukzoekers is eveneens passend in beeld gebracht.

In zijn geheel als film echter eerder matig.

Ava Gardner hoeft alleen maar mooi te zijn. Veel meer mocht ge van haar eigenlijk niet verlangen.

De eerste western, toch. En meteen een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Wonderlijk hoe ze, met voor onze hedendaagse ogen, primitieve middelen, toch tot een genietbaar resultaat kwamen.

Buitenopnames, af en toe beweegbare camera, acties die zich verplaatsen ("meanwhile back at the ranch..."),..

En inderdaad, best dat er over die eerste stappen in de filmgeschiedenis naslagwerken bestaan en zo lees ik dat het publiek in het filmzaaltje er niet gerust in was en sommigen zelfs even hun kledij betastten, toen die bandiet zijn wapen op hun richtte en vuurde.

In het eerste deel van deze miniserie de voorbereiding tot de overval en tenslotte de train robbery zelf.

In het tweede gedeelte het recherchewerk en de rechtspraak.

Beide zijn goed en boeiend uitgewerkt. Meer detailgeving in het speurderswerk had misschien de film wat overladen.

Alzo een behoorlijk evenwichtige miniserie met goed acteerwerk.

Onafgezien van het sensationele van deze roof, werd de zaak vele jaren levendig gehouden doordat Ronnie Biggs, één van de daders, tientallen jaren uit de greep van het Britse gerecht wist te blijven.

Ondanks dat het slot van de film zo goed als bekend is, blijft dit een verhaal dat boeit, niet om het minst omwille van de zeer degelijke vertolkingen en settings.

De strijd van de underdog tegen de favoriet en de emotionele afloop die ermee gepaard kan gaan, blijft een geliefd onderwerp en deze film, die niet nalaat ook het verwerpelijk standenonderscheid, die evenzeer zijn uitwerking heeft in de sport, te benadrukken, profiteert hier volledig van.

Charmante en genietbare film, hopelijk ook voor deze die Disney-producties al te softy vinden.

Amerikaanse spektakel musical.

Het eerste deel vind ik het meest inhoudelijke met de uitbeelding van het klassieke negativisme tov iemand die uit het niets naar bekendheid en een gewaardeerde plaats in de samenleving wil. Later, naar het einde, toe wordt het wat klefferig.

De songs vind ik goed omdat ze in de verhaallijn gegoten zitten. Het zijn wel geen spantane meezingers wat voor een matige musical-liefhebber mogelijks wat minder uitvalt.

Voorts zijn grimage, costumering, decors en totale opzet zeker te waarderen evenals het meer dan behoorlijk acteerwerk, waarbij zekerlijk "Wolverline" Hugh Jackman, die eerder in Australië een gevierd musicalartiest was, mag geciteerd.

Wat meteen opvalt in deze film is de verbluffende weergave van de sfeer uit de early sixties met het racisme in volle bloei in de States.

Het fenomeen om als zwarte artiest afstandelijk en om hypecriete redenen aanvaard en zelfs om de kunst bewonderd te worden door de blanke elite, maar daarnaast de harde vernederende wetten moet ondergaan, werd onlangs nog in de documentaire die ik zag over Sammey Davis Jr dik uitgesmeerd.

En wat ook daarbij kwam was dat rasgenoten het sukses absoluut niet op prijs stelden.

Dit alles wordt prachtig weergegeven in deze "Green Book" dat bovendien de verdienste heeft alles zeer aanschouwelijk en genietbaar voor te stellen, met spontane, gevatte en heel vaak zeer grappige dialogen en toestandjes.

Evolueert de film wel naar een feel-goodie, de term "hartverwarmend" is er wel aan verdiend en bovendien is het naar elkaar toegroeien van twee totaal verschillende mensen heel vlot en aanvaardbaar uitgewerkt.

Viggo Mortensen zet in deze topfilm een topprastatie neer.

Ondanks het absurde van de genezing van de blaasontsteking, het verwijderen van de tumor en de verrijzenis van de muis, zit ge toch geboeid en meelevend te kijken.

Film lijkt mij één metafoor voor het goede en het slechte bij de mens en de kracht die daar van uitgaat.

Terzelfdertijd een scherpe en menselijke blik achter de muren van een gevangenis en de taken van de cipiers.

Er wordt stevig geacteerd in deze even stevige film en niet alleen door Tom Hanks en M.C.Duncan.

Actievolle oorlogsfilm met meerdere gevechtsscènes en een puike vertolking van Matt Damon.

Film die aanvoert dat de inval in Irak steunde op onjuiste bevindingen en er mogelijks andere elementen meespeelden.(slotscène).

Film begint goed. Twee vrouwen die beiden behoefte hebben aan gezelschap en genegenheid en stilaan hechte vriendinnen worden, tot één feit aanleiding geeft tot een totale ommekeer en we richting moorddadige, psychopatische acties overgaan en daar beleef ik toch teveel "déjà vu"-gevoel aan, en zo valt het verder verloop van het verhaal ook uit, zonder dat er aan het waanzinnig gedrag enige aanvaardbare uitleg wordt gegeven.
Cineast vijzelt het wel op om een thrillerallure en veel spankracht te bekomen, maar dat is het dan ook.
Isabelle Huppert, op wie alle ogen toch gericht zijn, brengt ook deze ongezellige rol tot een goed einde.
Het mooie triest-romantische "Where are You" vind ik niet in het plaatje passen.

Gebaseerd op waargebeurde feiten, is dit best een zeer goede prent, met knap camera- en regiewerk, aangename songs en twee hoofdactrices - niet alleen Golden Globe Drew Barrymore, maar ook een verbluffende Jessica Lange - die letterlijk en figuurlijk de show stelen.

Aangrijpende film over de onmenselijke gebeurtenissen in Auschwitz, met deze keer het accent op de gevangenen die verplichtend werden ingeschakeld in het moordproces.

Het Sonderkommando werden ze genoemd en de film brengt hun twijfels, hun schroom en hun angsten en ook conflicten over hun rol in dit afgrijselijk drama.

Keihard en indrukmakend, zoals de meeste films die dit thema behandelen.

Film die sterker en sterker wordt naarmate hij vordert. Al bij al een verrassend slot.

Wat duistere beelden in de beginne maar toch meerdere knappe landschapfotos.

Uitstekende prestatie van Liam Neeson.

Het eerste gedeelte van de film kadert perfect in het Frans sociaal realisme in film van de jaren 30 en is ook veruit het beste gedeelte : een rechtbankzaak (met een vleugje "12 Angry Men") waarbij een eenvoudige fietsenhersteller, als jurylid, zich veel schranderder opstelt dan de advocaat van de verdachte, die zelf niet beseft dat hij eigenlijk openlijk belachelijk werd gemaakt. Grappig en hier is Raimu op zijn best.

Het tweede gedeelte verloopt flauw en uiteindelijk zonder slot dat kan bevredigen en dat er eigenlijk geen is.

Het laatste woord is "Gribouille", woord dat we even hebben opgezocht en iets betekent als "persoon die zonder orde maar aankloddert, naïef en wat gek en zich met zaken bemoeit die hij niet aankan" Punt.

Raimu is Raimu. Perfect in dergelijke rollen en Michèle Morgan is er nog maar 17, al ziet ze er meer ervaren dame uit - zoals altijd trouwens - en ook dat was goed gezien, want de waarheid in het verhaal blijft in het ongewisse en wie was eigenlijk Natalie.

3,5 is wat veel. 3 is wat weinig voor het goede eerste gedeelte.

Melodramatiek in de overtreffende trap maar uiteindelijk blijkt dat ge er toch niet ongevoelig voor blijft..

Ten slotte leert ge zo wel iets wat er allemaal gaande is in deze maatschappij en wat het leven je kan bieden of helemaal niet biedt.

De acteurs vond ik in de beginne wat oppervlakkig, daarna viel het, vooral Amanda Peet, best mee.