Opinions

Bernard Le Coq, reeds bij de anciens van de Franse film - voornamelijnk komedies - speelt passend de rol van de onmogelijke, fanatieke tot maniakale keukenchef in een drama-komedie van middelmatig tot goed niveau.

De actie is beperkt tot het leven in de keuken van een belangrijk restaurent in een kleine Franse gemeente en houdt enkele pittige scènes is.

Denderend is het evenwel allemaal niet en hier en daar wat clichés er tussen door, maar het geheel wint toch de sympathie van de kijker;

Biografisch werk over de spaanse schilder Goya met als hoofdthema zijn afkeer van de "Heilige Inquisitie", het weelderig en corrupt leven van de excellenties-gezagsdragers aan het Hof en van het onrecht dat het volk werd aangedaan.

Interessant om dit alles te vernemen over deze historische kunstenaar die dus ook politiek niet onledig was.

Een naam in Spanje, deze Goya of zijn de Goya's niet zowat elders de Oscars, de Bafta's of Césars zijn ?

Een Oostduitse film met totaal onbekende acteurs, toch van een behoorlijk niveau.

Sterke film over onrecht en machtsmisbruik in een historische achtergrond. Deed me onwillekeurig denken aan "Les Misérables".

Heeft over de ganse lengte geboeid en de drie hoofdrolspelers vertolken heel behoorlijk.

Meerdere sterke scènes o.m. de apenscène met Bardem en J.L.Gomez en zeker ook interessant omwille van de politieke intrige en de rol van de Inquisitie.

Sterke en uitvoerige uiteenzetting van de aanklacht van pedofilie en het niet sanctioneren ervan binnen de Kerk. Berustend op ware gebeurtenissen.

Komt de eerste reactie na 25 jaar van een man die zich vooral verzet tegen de blijvende omgang met kinderen door een priester die destijds hem, als knaap, misbruikte, dan gaan de opvattingen en motiveringen van de anderen toch wel verder: van excuses en bestraffing van de individuen tot expliciete blamage van de ganse Kerk, leider inbegrepen.

Mooie en uiterste natuurlijk vertolkte scènes zijn die van de bijeenkomsten van de betrokken families waarbij tempering van extreme wraakgevoelens wel eens nodig blijkt, wat voor een kleine ontspanning zorgt in dit zwaarwichtig gegeven.

Ozon houdt het overigens sereen en discreet en toch hartverscheurend en hemeltergend. De flasbackscènes zijn correct en sensatieloos.

Een film om gezien te hebben.

Verrast (alhoewel, tijden veranderen...) om te zien dat gehuwde vrouwen met kinderen naar Irak werden gestuurd en het was even wennen aan de manier van verdriet verwerken van de thuisgebleven echtgenoot, maar daarna niets dan lof, inzonderheid over de ontwapende, jeugdige eenvoud en natuurlijkheid van beide kinderen. Echte gedragingen van een 12-jarige en en 8-jarige (Amerikanen zijn daarin onovertroffen meesters) met het op het einde terechte tranen. Goede film.

Wat hebben ze tegen Nicole Kidman ? Ik vond ze een uitstekende Grace.

Natuurlijk wie een diopic had verwacht krijgt een heel korte passage, en dan nog een politiek getinte, uit het leven van de star-prinses.

Geen topfilm, maar toch te laag gekwoteerd.

Jane Horrocks zet op knappe wijze een stukje biografie neer van de Britse zangerers Gracie Fields, populair bij de soldaten, ook nog in WO II.

Ik kende ze van naam en kon ze ongeveer situeren in de amusementswereld maar dat was dan eerder ten gevolge van wat ouderen me destijds over haar vertelden.

Enige liedjes, als "Sally" wekken wel enige nostalgie en ontroering op.

Goede film met ook een uitstekende Tom Hollander, als echtgenoot Monty Banks.

Het moet het voor zijn tijd wat gewaagd thema zijn, of de altijd merkwaardige Dustin Hoffman, of de elegante sportieve wagen waarin hij zich verplaatste of gewoon de schitterende muziek die het tot evergreen bracht, die de film nog altijd zo'n hoge score bezorgt, want eigenlijk is het niet meer dan een verzorgde, gewoon genietbare romantische komedie maar dan eentje zoals ik er meer wil zien.

Heel mooie film (het slot valt een klein beetje tegen) opgebouwd met heel lange scènes, knap camerawerk met expressieve close-ups en zó natuurlijk geacteerd dat ge soms (de familiemaaltijd in de beginne bijvoorbeeld) gaat denken dat één en ander is opgenomen met een verborgen camera. Trouwens het zijn de acts die na het zien van deze film het meest zullen blijven hangen. Door geen enkele filmliefhebber te missen.

Dit is één van die vele films waarin een hoofdpersonage zich halsstarrig, fanatiek houdt aan een bepaalde levensopvatting die hij gaandeweg corrigeeret en uiteindelijk bijdraait en zich zelf, zelfs met zijn leven op het spel, inzet om te verdedigen wat hij voorheen hekelde.

Gewoonlijk komt er dan een happy end wat in deze film hier niet het geval is en ongetwijfeld van betere kwalitiet is dan al die andere die uiteindelijk op propaganda voor het Amerikaanse volk uitdraaien.

Clint Esatwood, zeer oud ondertussen, schittert in zijn rol. De vele cynische uitlatingen zijn een belangrijk, eerder grappig, onderdeel van deze film, die boeit, een beetje ontroert en de toeschouwer zeker niet achterlaat met een gevoel van bedot te zijn.

Tegenvaller.

Een collage van onafgewerkt lijkende scènes waaruit niets te puren valt en niet grappig zijn.

Het feelgood slot redt wel een beetje maar het was onderweg toch hunkeren naar Rochefort, Brasseur, Bedos, Lanoux ("Un Elephant..;", weet je wel) of zelfd recentelijk naar Darroussin, Campan... ("Coeur des Hommes")

Pierre Richard in zijn geliefde rol van naïveling die onwetend in een misdaadverhaal terecht komt, met veel geluk en flair er zich door sleurt en bovenop de ware liefde vindt, op het scherm flink ondersteund door een kliekske acteurs (Blier, Rochefort, Carmet, Darc..), vaste waarden in dergelijke Franse misdaadkomedies uit die tijd.

Onschuldig vermaak, doorgaans grappig.

Het positieve van deze film is dat ze waarschuwt voor zinloos en waanzinnig geweld in de samenleving en ook stelt dat geluk nog te vinden is.

Helaas wordt geen enkele oplossing gesuggereerd, zodat de film in zijn geheel eigenlijk weinig interessants te bieden heeft.

Film die het risicovol werken in een kerncentrale voorop stelt en aantoont hoe de gefrustreerdheid daarrond zijn weerslag heeft op het privéleven.

De waarschuwende vinger die de film opsteekt (zie het onheilvoorspellend slot) is een pluspunt maar anderzijds zit er nooit vaart in deze film en werkt de verhouding sociaal gebeuren/ werk eerder hoekig en eigenlijk komt er nooit een greintje emotie bij kijken. Ook is de relatie Gary/Karole eerder oppervlakkig en leidt tot situaties die niets nieuws brengen.

Met het viertal Rahim-Seydoux-Gourmet-Ménochet (hun treft geen verwijt) was er meer mee te doen.

Fernandel en Gino Cervi vinden elkaar terug uit "Don Camillo". Deze keer als teamgenoten in een komedie die zeker hun beste niet is maar waarbij regisseur Henri Verneuil geluk heeft met de kleine Eric een pienter knaapje te treffen die met schitterende fratsen zorgt voor de show. Echt amusant hoe het ventje het onmiddellijk door heeft dat hij wordt gekidnapt en zich daar niets van aantrekt. Integendeel, Fernandel en zijn kompaan worden voortdurend heerlijk voor de gek gehouden.

Schitterend acteerwerk van de twee youngster. Spectaculair als van Vanessa Guedji (ondertussen meest actief in de muziekwereld) en ontwapenend eenvoudig en eerlijk als van Antoine Hubert.

Zoals gezegd, de kinderen dragen de film. Opzet van de film is duidelijk : kinderen ontdekken heel wat van de wereld van de volwassenen en volwassenen vinden in de onvoorwaardelijke openheid van kinderen soms het besef terug. Spijtig dat de film op einde flirt met een melodramatische toon.

Voor wie zich aan bijzondere gebeurtenissen binnen het kader van WO II interesseert, is deze "Le Grand Georges" zeker het bekijken waard.

Op zich is deze TV-film goed opgebouwd en er wordt overtuigend geacteerd maar vooral is het verhaal van deze man heel merkwaardig : een verzetstrijder die, na het einde van WO II, zijn idealen boven partijpolitieke belangen stelde en werd afgerekend op zijn openlijke afkeer van het Vichy-regime.

Voor wie zich er aan interesseert, ik zag de film op de AMC-zender, met nederlandstalige ondertiteling. Mogelijks komt hij nog eens aan de beurt

Deze keer gebeurt er wel wat in het Grand Hotel, maar de waarde van deze film zit in de karakterschets van enkele gasten en hun onderlingen verhoudingen en menselijke gedragingen.

Moet destijds een kassukses geweest zijn (cast was ook niet niets) en nu nog altijd zeer genietbaar, ondanks de enorme evolutie van zeden en gewoonten en de filmtechniek.

Eerder melodramatisch en soms wat oppervlakkig in het uitspinnen van het verhaal, maar al bij al een onderhoudende "roman(ce)" al moet het me uit de pen dat een Britse verfilming van dergelijke verhalen, die zich tot miniseries lenen, toch wel intensiever uitgewerkt ware geweest.

Tweede film die ik zie van Jean-Daniel Verhaeghe en net als "Raboliot" van een paar maand terug, geraakt ook deze remake van "Le grand Meaulnes" niet boven de middenmoot.

Luchtige Franse komedie.

Is het eerste gedeelte, niet toevallig dat stuk waarin een uitstekende Benoît Poelvoorde aan beurt is als "grote boze wolf", het beste, het geheel is toch ook uiterst geslaagd, met humor en ook bedenkingen over dood en hoe het leven best ingevuld wordt.

Erg plezierige start met de eerste scène in het ziekenhuis, de filmopname in het park, de onderlinge bekentenissen enz...maar daarna nog heel wat pittigheden waarbij toch lekker en raak de draak wordt gestoken met leugen en kleinzierigheid bij de mens.

"Brave broer" Kad Merad zorgt nog op het einde voor de grootste verrassing en Poelvoorde bewijst in deze film wel zijn veelzijdig talent maar vooral dat hij toch best in een komedie thuishoort.

The French Godfather...en het lange, uitbundige doopfeest kadert perfect in de illustere Amerikaanse voorganger: mooi en familiaal maar...het wemelt er van gangsters.

Het is, samen met het behoorlijk acteren, het beste van de film want daarna volgt er alleen maar een opsomming van afrekeningen, ruzies, geweld en moord en eigenlijk niets wat ons buiten het clichématige brengt.

Een beetje bergaf dus waardoor een 3,5 op het nippertje wordt gehaald.

Nogal wat bekende namen al was het maar voor even, zoals Serge Gainsbourg, vertrouwd aan de bar, sigaretje en wat in de wind...

De races, de ambiance op de tribunes, enkele goede effecten zijn het enige wat van deze film te onthouden valt. Het verhaaltje had niets om het lijf.

Na een uur gaat hij vervelen en stevent hij af op een eerder dwaas slot.

De ellenlange, klassieke achtervolging beslaat een heel stuk van de film en steekt vol cliché's en vormt m.i. geen meerwaarde.

Ver van de betere de Funès.

Grappig scenario dat wel af en toe beter had kunnen worden uitgewerkt, maar toch wel met enkele pittoreske personages en een schep droge humor de nodige fun bevat.

Film met veel cinematografische waarde. Prachtig inzake beeldvorming, expressieve close-ups, rustige en ook uitbundige visueel geslaagde scènes.
De passage waarbij een wat zelfingenomen vrouw door het hoofdpersonage wordt terechtgewezen, vond ik wel knap
De humor die er in sluipt en het dialoogwerk zijn genietbaar, maar wat me stoorde en de totaalscore heeft beïnvloed, is de afwezigheid van een duidelijke verhaallijn en het gebrek aan gevatte overgangen tussen de opeenvolgende scènes, zodat het, voor mij althans, niet zo erg indringend en overtuigend overkwam.

Soms ondraaglijk om aan te zien, deze satire op de heb- en sekszucht van onze maatschappij, ingesteldheid die leidt naar de ondergang.

Alleszins een merkwaardige film waarvoor vier superstars zich leenden en al even merkwaardig acteerden. Te noteren ook dat ze in de film hun echte voornaam dragen en dat de vader van Michel Piccoli een kleine rol is toebedeeld.

Bij het uitbrengen duidelijk in opspraak omwille van het onhebbelijke van het gebeuren, maar toch een heel merkwaardige film.

Klassiek opgebouwd oorlogsfilm : soldaten die onderling kennismaken, doorgaans onbewust zijn over de echte gruwel van de oorlog, daar verschillend tegenover staan om dan effenaf in het vuur te worden gestort.

Deze keer echter niet verhaald van uit de positie van één of ander heldenpeloton maar vanuit het zichtsveld van 2 lafaards.

Een anti-oorlogsfilm met uitbeelding van oorlogsgeweld, zoals het in de jaren werd gedoogd, maar daarom niet minder indringend, het waanzinnige van het gebeuren aan de kaak stellend. Satirisch en kritisch.

Een interessante film, maar wat blijft hij hier magertjes aan de kant staan.

Eigenlijk een beetje ontgoocheld over deze franse filmklassieker en dit niet omdat hij, ruim 70 jaar na de verschijning ervan, in ons ogen misschien amateuristisch moet aandoen.

Het is duidelijk dat de film wil stellen dat zowel vriend als vijand de oorlog beu was (belangrijke opinie in het zicht van een in 1937 reeds wenkende WO II) maar was de relatie tussen gevangennemer en gevangene werkelijk zo betuttelend ? Iets dat mij in "The Great Escape" ook al stoorde.

In het eerste deel van de film wordt de fransman goed geschetst : grappig, emotioneel, goed pratend, eerlijk, broederlijk, chansons zingend, de Marseillaise inbegrepen, en dat zal het franse filmpubliek, de man in de straat herkennend, destijds zeker hebben aangesproken. Dat Idool Jean Gabin tussenin zijn heldhaftige ontsnapping nog van de liefde kon proeven, zal aan de appreciatie hebben bijgedragen.

Trintignant vs. Kinski. Ge bedenkt het maar.

Avontuurlijke western met spaghetti allure en heel veel "slachtoffers".

Lijkt mij te verwijzen naar een echt beleefde periode in de farwest waar premiejagers de macht grepen en terreur brachten.

Heel verrassend slot van een bijwijlen zeer goede, bijwijlen nogal clichématige film.

Film die de tand des tijds wonderwel heeft weerstaan.

De oorlog nu eens langs de luchtige kant.

Hilarische scènes, grappige vondsten en uitstekende acteurs.

Zag hem reeds meerdere malen deze film, die ge in één adem uitkijkt.