Opinions

Inderdaad, een beetje Hitchcock en inderdaad sfeervol en ongetwijfeld een kaskraker in 1944 met 3 topsterren.

Vergelijken met nu : onbestaande.

Hoeft ook niet.

Het is een onderhoudende film, anno 2008 : for insiders only.

Alhoewel, film is van alle tijden en voor éénieder.

Gaspard de Bresse, de boef met het gouden hart ofte de man die het opnam voor het gewone volk en het zoveel mogelijk wat hij aan rijken en onrechtmatige en corrupte overheidsinstanties kon ontfutselen terug gaf.

Een morrende jan-met-de-pet en een weinig correcte maatschappij is van alle tijden. Als film is deze "Gaspard de Bresse" echter ter plaatse blijven trappelen en komt zeker oubollig over met actiescènes die nu niet bepaald getuigen van professionele opnametechniek.

Merkwaardig is ook dat "de" figuur van de film niet Gaspard is (Antonin Berval - zat in "Le Boulanger de Vallorgue", meen ik me te herinneren) maar wel acteur Raimu die met volkswijsheid en grappige en gevatte uitlatingen erg overtuigend en genietbaar overkomt. Gelukkig maar, want een grootse film is deze "Gaspard de Bresse" niet.

In hun sketches zijn ze onweerstaanbar grappig en ze verstaan de kunst het sappig-pittig Antwerps dialect ook voor niet-sinjoren best verstaanbaar te maken.

In hun films blijft dit laatste wel overeind maar het echt komische is veel minder. Toestanden en bewoordingen worden al te geforceerd om humoristisch te klinken, waardoor de spontaniteit en natuurlijkheid er niet meer is en het uiteindelijk in plaats van grappig, dom en dwaas overkomt.

"Gaston en Leo in Hong Kong" is helaas zo'n film.

Sorry Gaston, sorry Leo, maar 'k heb er maar een laag "saaifer" voor over.

Interessante film over de rol die Churchill heeft gespeeld in de aanloop naar WO II.

De Britse staatsman wordt niet alleen beschreven in zijn politiek gedoe maar ook in zijn familiaal leven.

Wellicht is dit laatste wat geromantiseerd maar het stoort niet vermits het soepel en zelfs wat komisch ineen vloeit met de essentie van de film, namelijk de meningsverschillen over de Duitse dreiging en de inpact die Chrurchill hierin had.

Albert Finney is verbluffend en ook de andere acteurs doen het uitstekend.

Visueel zeker een pareltje maar 3 uur en een balscène waaraan geen einde scheen te komen viel toch heel lang uit, deze romantische kostuumfilm die ons ook een beeld schetst van de teleurgang van een aristocratie.

Delon, Cardinale en Lancaster, het is niet niets, zodat mag gezegd dat ook het acteren de film een stuk hoger tilt en ook de muziek doet dat.

Film gemaakt rond het danspaar Astaire-Rogers en in vergelijking met sommige, gelijkaardige films uit de 30- en 40iger jaren best geslaagd. Het plot is amusant, de dialogen soms pittig en de acteurs, ook naast de hoofdrolspelers, in goede doen.

Film wordt ook ondersteund door 2 prachtige evergreen-songs, zoals "Night and Day" (een paar jaar voordien reeds in the Gay Divorce-stage musical, eveneens met Fred Astaire) en "The Continental".

Best genietbaar, ondanks de respectabele leeftijd.

Opmerking : De betekenis van het woordje "gay" zal in de jaren 30 wellicht uitsluitend de betekenis van "vrolijk, luchtig" hebben gehad.

Een mix van romantiek, humor en ergenis omwille van politieke en maatschappelijke onverdraagzaamheid en waanzin.

Knappe vertolkingen in een goed opgebouwd verhaaltje.

Vooral Hiam Abass kon me voor de zoveelste keer overtuigen. Een klasse-vertolkster.

Geslaagde, vlotte en plezierige komedie met een intrige die ook voor een ernstige thriller zou kunnen dienen.

Glenn Ford en Debbie Reynolds bewezen ook in dergelijke komedies thuis te horen.

Meer dan een gewone jeugd- of comin' of age-film want veel aandacht voor natuurshots en karaktertekening bij onze meer dan ondeugende jongeren, al blijven ze kind en ervaren ze dat de volwassen wereld hun toch een dikke stap voor is.

Soms humoristisch, soms dramatisch, maar boeiend over de ganse lijn en prima geacteerd van die jonge snaken.

Merkwaardige film, bijwijlen onthutsend, met zeer sterk acterende pesonages.

Heel wat ingrediënten in deze film die geen seconde verveelt.

Mooie beeldvorming en genietbare muziek.

"Het leven volgt de kunst" of een uitstekende Fabrice Luchini - die man is altijd goed - speelt een spel in een komedie, die wel in het middenstuk de indruk geeft wat ter plaatse te blijven trappelen, maar toch, naast het origineel script, heel wat grappigheden bevat, met Engels en Frans lekker door elkaar.

Gemma Arterton is een knappe madame Bovary in een film van Anne Fontaine die toch bewijst, naast drame ("Entre ses Mains"), ook in een lichtere genre te boeien.

Gewichtloze komedie die zeker niet boven het gemiddelde van de Gendarme-reeks uitsteekt, hoewel de Funès en boezemvriend Galabru massa's lucht verplaatsen. Louis zag er al redelijk vermoeid uit.

Onze Ludovic Cruchot (Louis de Funès) krijgt deze keer te maken met Cupido en dat, samen met het uitoefenen van zijn functie, zorgt voor de klassieke avontuurlijke complicaties.

Niet de beste "Gendarme" maar toch grappig om, naast de vaste equipe (Lefebvre, Galabru...), personages uit andere afleveringen weer een kleine, plezierige rol te zien opnemen.

Met de Amerikaanse Burgeroorlog en een historische locomotief en kanon als achtergrond, een filmisch meesterwerkje met Buster Keaton aan bod.

De slapstick tiert welig in deze "The General" maar Keaton is fit en sterk in de actie, bedenkt altijd wat nieuws en zorgt dat ge u geen seconde verveelt en best kostelijk amuseert.

Gesprekken over morele waarden, liefde, verleiding, trouw, huwelijk...tussen personen met tegengestelde opvattingen vormen de hoofdbrok van deze charmante film. Precies zoals als in "Ma Nuit chez Maud" die ik een paar dagen geleden zag. Het handelsmerk van Eric Rohmer !? Niet verwonderlijk, beide films maken deel uit van zijn "6 Contes moraux".

"Le Genou de Claire" is naast de gedachtenwisselingen, dialogen of disputen ook een visioneel sterke film. Heel mooie beeldvorming, met leuke verschijningen, zoals de verbluffend goed acterende jonge meisjes Béatrice Romand en Laurence de Monaghan, maar bovenal de charismatische Jean-Claude Brialy, een voorbeeld van spraakvaardigheid.

Het kleurenpallet is geslaagd met ondermeer knappe natuurgezichten en de puike algemene setting bepalen mede dat deze film me meer aansprak dan "Maud". Eigenlijk na "L'Amour l'Après-midi", de beste Rohmer.

Al te lang uitgesponnen film, bedoeld als misdaadthriller maar die eigenlijk, mede door het trage ritme, nooit spannend wordt en uiteindelijk van de kijker afscheid neemt zonder een duidelijke verklaring te geven van het ganse gebeuren.

Eigenlijk geen geschenk voor de acteurs, al valt hen niets te verwijten.

Net niet genoeg boeiende variatie en dynamiek in deze Franse komedie. De humor zit hem vooral in dialogen en gezegden. Gelukkig is er de veelzijdige Emmanuelle Devos.

Jean Gabin in de rol van charismatische mooiprater. Het was hem op het lijf geschreven.

Een middelmatige komedie, rond de figuur van Gabin opgebouwd, met een wel grappig, zij het wat eenvoudig intrige. Uiteindelijk is er maar één hoofdpersonage met daarnaast enkele bijrollen waaronder ééntje voor de Funès. De gendarmes en de grote jaren moesten nog komen, al was hij al een hele tijd bezig en zat de muilentrekkerij er al stevig in.

En vermits het over paardenwedrennen ging, was het nog eens prettig radioverslaggever uit die tijd, Léon Zitrone, wereldberoemd in Frankrijk omwille van zijn overtuigende, meeslepende reportages, nog eens bezig te horen.

Zeer sterke film van Roberto Rossellini.

De cineast stelt zich neutraal op wat betreft WO II op zich zelve maar laat onvermijdelijk een indruk van medelijden bij de kijker na bij het zien van het stuk geschoten Berlijn en haar bevolking, in armoede levend, met een jeugd die geen echte jeugd kent, toestanden van rantsoenering en zwarte markt beleeft, noodgedwongen tot bedrog en diefstal overgaat en mogelijks, zelfs onbewust, gebukt gaat onder het spijt zijn vertrouwen aan het nazisme te hebben geschonken.

Schokkende beelden, zekerlijk de slotscènes, met de jonge Edmund.

Derde verfilming van de roman van Emile Zola en zoals de schrijver het op papier zette heeft Claude Berri er een realistische, rauwe prent van gemaakt, met oog voor detail, en het armoedig, onmogelijk bestaan van de mijnwerkersbevolking weergevend, in schril contrast met het weelderig bestaan van de rijke werkgever.( "Er zullen altijd mensen zijn die slimmer zijn en van de anderen zullen profiteren", zegt het hoofdpersonage.)

Film zit boordevol indringende en ook aandoenlijke scènes die de heersende toestanden perfect fileren, waaronder toch ook vrouwen- en kinderarbeid wordt belicht. Ook het beeld van de oude mijnwerker voor wie geen gelukkige oude dag is weggelegd spreekt tot de verbeelding (Herkende aanvankelijk Jean Carmet niet).

Weinigen die deze film gezien hebben, toch een interessant onderwerp met genuanceerde meningen over de opkomende rechten voor de werkman.

Eigenlijk had Geronimo beter verdiend dan dit. Zoals hierboven al meerdere keren vermeld waren het de rollen die de Indianen vertolkten die erg storend overkwamen. Houding, gedragingen en zelfs teksten leken totaal Idianen-vreemd.

Meende nog eens een goede, ouwe Indianen versus Amerikaanse Staat te zien, maar eigenlijk overwoog de teleurstelling.

Heel bijzonder is het niet. De klassieke strijd, verwikkelingen en disputen rond het Amerikaans leger en de Indianen. Overgekende scènes uit dit genre en tenslotte ligt het interessantste van de film in de bedenking hoe de oorspronkelijke bewoners van een land werden opgerold, wat overbleef uit hun eigen streek verdreven, in reservaten geplaatst en naar willekeur gestraft.

Naar de roman "L'Assommoir" van Emile Zola.

Film lijkt mij goed de ziel van de roman weer te geven: een arbeidersklasse, waar tegenslagen, misbruik, agressie en alcohol leidt naar armoede en ellende. Meerdere sprekende, realistische scènes bewijzen het gedurfde van Zola's werk.

Puike prestatie van Maria Schell als het ambitieuse, hardwerkende meisje. Ook vooral Suzy Delair is uitstekend als de wulpse ruziestookster.

"A fine romance with no kisses.

A fine romance, my friend, this is." (Jerome Kern)

Mooi, charmant en wat plezierig liefdesverhaaltje.

Wat attenties en een gebaar kunnen verrichten.

Allez Gilbert.

Film is in het eerste gedeelte - tot zware vermoedens ontstaan - beloftevol: mysterie, spanning...

Helaas, blijft hij, wat mij betreft, in de verdere ontknoping ondermaats. Begrijp wel hoe de vork in de steel zit, maar had iets fijnzinniger verwacht.

Het meest cynische van de film zit in het lachje van Vendela als ze haar filmpjes aankondigt en waarbij ze zich reeds verkneukelt in het onheil dat ze zal aanrichten.

In de "film noir"- films noemden ze dat een "femme fatale" en al is die term hier meer dan ooit van toepassing, het lijkt nog een eufemisme.

Sterke en spannende kortfilm, met thrillerallure, goed geacteerd en het kan niet dat het een voorbeeld vormt voor leeftijdsgenoten, vergroeid als ze zijn met het gebruik van dat electro-technologisch wondertje dat hun leven beheerst.

Precies de dag waarop ik in het journaal hoor dat de echtsscheidingsprocedures alhier worden versoepeld, krijgt ge een film als "Gett" te zien...

Een rechtspraakfilm, eigenlijk niets anders dan een schertsvertoning, inzonderheid wanneer de getuigen worden gehoord maar ook de houding van de rechters doet de wenkbrauwen fronsen.

Merkwaardig dan toch dat deze film die zich volledig in een klein zaaltje afspeelt toch blijft boeien. Enerzijds kijkt ge er meer dan eens geamuseerd naar toe, maar anderzijds is dergelijke belevenis toch zonder meer een drama.

Te waarderen is zeker de acteerprestatie van het hoofdpersonage, vertolkt door Ronit Elkabetz, die er in slaagt emoties als wanhoop, ongeloof, onmacht en woede knap weer te geven.

Een kleine 4 lijkt mij wel verdiend.

Luchtige romantische Britse komedie.

Vervalt niet in absurditeiten en zorgt voor anderhalf uur rustige ontspanning. Easy watching.

Jesse Birdsall is geen topacteur maar hij zit wel goed in zijn rol, alsook zijn...drie tegenspeelster.

Deze keer gaat het niet om het niet accepteren van het anders geaard zijn van zoonlief, maar walsen we vlotjes en zonder veel diepgang over de relatie tussen beide twens en hun thuis. Meer nog, oma heeft een jonge, moderne kijk op het gebeuren en sluit zich best aan bij wat de jeugd aanvoelt en bezorgt de film een luchtig en goed gevoel.

Prima weergave van het Vlaamse boerenleven van einde 19de eeuw en heel wat maatschappelijke aspecten daar omheen : de overheersing van de franssprekende adel, neerkijkend op al wat maar alleen "Vlaams" sprak, de touwtjes in handen houdend over de industrie, met de hulp van de ordediensten (en Kerk) het opkomende socialistisch protest bestrijdend, maar ook zich allerlei privileges veroorlovend, zoals het ontsnappen aan legerdienst, tot het argeloos omgaan met eer en gevoelens van de plattelandsbevolking. Film toont ook hoe het eindelijk voor de hand lag dat heel wat stakkers hun geluk zochten in het verre Amerika.
Uiteindelijk is het m.i. duidelijk dat, wat het gezin Van Paemel meemaakt, uitsluitend verband houdt met de ellendige maatschappelijke toestand waarin het verkeerde. Ook het overlijden van de moeder was daar een gevolg van
Dertig jaar reeds en toch nog genietbaar, inhoudelijk en filmisch.