Opinions

Zeer behoorlijke Vlaamse film die zich verplaatst naar de vroege zeventigs met sterk sociaal maatschappelijke en familiale toestanden ( werkliedenconflicten, stakingen, financiële tegenslagen, ook ongewenste zwangerschap ...)

Het script is vlot, volks, soms wat verrassend in de opeenvolging van de scènes en er wordt doorgaans goed geacteerd. Vooral Stany Crets openbaart zich als zeer degelijk in het vak.

Wanneer Bourvil van de partij is, dan verwacht men dat hij de film zal dragen en doet hij ook in deze misdaadkomedie, die zorgt voor meerdere grappige momenten waarbij onze komiek in zijn gekende rol van naïeveling op zijn best is. Met zijn typisch stemgeluid en intonatie waarbij hij doorgaans, in korte zinnen, zich zelf verontschuldigt of verwonderd is dat een ander hem niet begrijpt, is het Bourvil op en top.

Een vlot scenario waarbij het beroep van kaartjesknipper - waar is de tijd ? - een hoofdrol speelt.

Geen zware kost deze "La Grosse Caisse" waarin we ook nog eens kunnen genieten van een acteur als Paul Meurisse, ook in een eigen, typische stijl, en in een rol op zijn lijf geschreven.

Lekker filmpje, in een tijd waarin de nouvelle vague reeds florisseerde, wellicht een welkom tussendoortje.

Sensueel, rauw en ruw maar ook innemend, deze film die ons in kennis brengt met een paragraaf uit het Duitse strafrecht dat de holebigemeenschap vervolgt en haar van haar vrijheid berooft.

Onthutsend dat de concrete toepassing ervan, door de Nazi's gretig ingevoerd, door het bevrijde Duitsland even intensief werd verdergezet, in die zin zelfs dat gevangenen uit de concentratiekampen direct opnieuw in hechtenis moesten.

Zo ervaart Hans, wiens verhaal in drie dooreenlopende periodes wordt verteld. Vergroeid is hij met het enge gevangenisleven en met het ondergaan van de harde wetten maar vriendschap en liefde heeft hij in overvloed.

Regisseur Meise kruidt zijn sobere film met sterke tot ontroerende scènes en kan hierbij rekenen op een schitterende Franz Rogowski met in zijn zog een even sublieme George Friedrich.

Heel mooie gevangenisfilm en zeker geen gewone.

Een hommage aan een man die uitkomt voor wat hij is en deze gevoelens nooit verloochent.

Het heeft geduurd tot 1994 vooraleer paragraaf 175 werd geschrapt...

Interessante documentaire.

De onenigheid tussen Monty en Ike hadden toch heel wat gevolgen en wat ik voor de zoveelste keer moet vaststellen : ook hier krijgen we voorbeelden hoe de burger werd gegijzeld en opgeofferd opdat de bevrijders een stap vooruit zouden zetten. Lisieux, Breskens, Walcheren, Vlissingen...

Het moet een Bill Murray zijn om dergelijke rol aan te kunnen in deze romantische, fantasirijke komedie met vlotte, gevatte dialogen en gekke, doordachte situaties.

Puike soundtrack.

Brits filmpje. Een komedie, met toch wat bitterheid daat waar de de immigratie/illegaliteit-problematiek zich inmengt en waar de minkantjes van de uitbaters van de stadstuintjes worden blootgelegd.

Heel vaak pittige dialogen, zoals wanneer een immigrant, tevens dokter en zijn familie worden opgepakt voor uitwijzing, lokt dit protest uit ..."Ze zouden beter die die hun chewing gum op straat gooien oppakken, en die die hun kinderen halfnaakt of nog in pyjama naar school laten gaan, of een pak nuttelozen, Paris Hilton..."

Eddie Marsan is de opmerkelijkste figuur.

"De kip smaakte naar Grethe..."

Onverkwikkelijke historie maar luchtig neergezet en eigenlijk eerder een zwarte komedie.

Valt het slot wat minder uit, onderwege zijn er toch genoeg verrassende lugubergrappige scènes met aangepast knap dialoogwerk.

Zou er een gedachte achter steken van hoe gemakkelijk de massa te misleiden valt...?

In ieder geval weer uitstekend acteerwerk van het duo Nikolaj Lie Kaas en Mads Mikkelsen.

Wie niet sterk is moet slim zijn...

Vader eekhoorn bedacht een mooi, leerzaam verhaaltje en het vulde dit goed gemaakt en filmisch aangenaam om volgen kortfilmpje.

Oscarinzending die het net haalde.

Naar een waar verhaal waarbij we eigenlijk kunnen besluiten dat Grüninger Schindler vooraf ging... en meteen een aspect van WO II die niet zo bekend is, namelijk het sluiten van de Zwitserse grens voor joden en dit op verzoek van Duits/Oostenrijkse overheden, zeg nazibevelen.
Een interessant relaas waarin de emotionele twijfels van inspecteur Frei mooi zijn weergegeven en waarin ook nog eens blijkt dat principes onder dwang kunnen verloochend worden en medewerkers in de steek gelaten.

Visconti houdt van iets moois op het doek te brengen : mooie mensen, mooie kleren, mooie kleuren, interieurs en decors met daarop heel veel close-ups, net als in "Morte a Venezia", van de hoofdpersonages, hier vooral Burt Lancaster, expressief en in zijn latere carrière, een uitstekende vertolking neerzettend.

Het contrast tussen de gewild vereenzaamde en kunstminnende professor en het zooitje dat hem komt verstoren is steeds aanwezig en zorgt voor een zekere spanning en eigenlijk zit er buiten dit en de mooie beeldvorming niet meer in. Lancaster en de mysterieuze Silvana Mangano zijn natuurlijk wel het volgen waard.

Het is moeilijk je te concentreren op je verder dagelijks leven als je geheugen geplaagd wordt met al het dramatische dat zich vroeger heeft afgespeeld.

Kleine, lieve film die het belang van spontane, minzame vriendschap onderstreept, wat het betekent begaan te zijn met het lot van anderen.

Acteerwerk, muziek en ook de wit-zwarte fotografie valt te waarderen. Charmante, pittoreske slotscène.

Van de niet meer zo jonge regisseuse Doris Dörrie zag ik alleen maar het prachtige "Kirschblüten Hanami". Duitse films dringen hier toch moeilijker door...

Er zit een nare smaak van oorlog, geweld, wraak, twist, armoede en niet echt vrij zijn in deze film die twee jonge meisjes ten tonele voert die, precies door die omstandigheden, een onbezorgde jeugd aan zich zien voorbijgaan.

Het tempo van de film ligt laag en de verwijzingen naar de achtergrondomstandigheden halen een vlotte overgang tussen de opeenvolgende scènes uit de film.

De twee hoofdactrices zetten wel een gevoelige act neer maar denderend is het geheel niet.

Flegmatieke Britse humor alom in deze komedie met Brendan Gleeson als bizarre persoonlijkheid.

Aan cynische gezegden geen gebrek en ook wat sneren naar het misdaadgenre zit er in.

Niet top, maar toch met veel plezierige momenten.

Donkere, sfeervolle misdaadthriller, waarbij een jonge vrouwelijke inspecteur haar zoektocht naar een seriemoordenaar doorkruist ziet met nare jeugdherinneringen en eigen familie.

Film voert voldoende personages en situaties aan om allerlei verdenkingen en verder scenario te voeden en houdt aldus wel voldoende suspens aan en toch geraakt hij niet boven het gemiddelde van een doorsnee TV-film.

Wat overladen en toch weinig waarschijnlijk.

Nu eens niet over een harde militaire opleiding maar over het leven en de opleiding tot lid van de "Coast Guard Rescue Team".

Ondanks het eenzijdige en enkele klassieke cliché's (de romances, een roddletje in een bar....) is dit een boeiende film met stevige en gesmaakte acts van Kevin Costner en Ashton Kutcher.

Het einde van de film krijgt dan een actievol en avontuurlijk karakter. Ben niet overtuigd dat dit het niveau van de film optrekt.

Zo zie je maar hoe de liefde voor het boek (al begon het allemaal "auf befehl") niet zonder verstrekkende gevolgen kan blijven.

Charmant filmpje met keurige, sympathieke vertolkingen, mooie taferelen en fotografie dat, ondanks herinneringen aan nare facetten van de oorlog, uiterst aangenaam rustig om volgen is. Het opdissen van wat vroeger gebeurde is vlotjes zonder overdaad ingelast en stelt absoluut geen problemen.

Oversentimenteel vind ik het zeker niet. Feelgood, misschien wel, maar de flegme waarmee het gebracht wordt is een voltreffer.

Franse klassieker.

Komt nu wel gedateerd over maar het is grappig, charmant en zelfs nostalgisch gebleven, die wereld van die jonge snaken, zoals zwart-wit op doek gezet door Yves Robert.

Onvoorstelbaar hoe vlot, eerlijk en natuurlijk, die scènes met de kinderen overkomen.

Komisch is vooral hoe weinig vat de volwassenen hebben op deze jongerenwereld. Het speelt zich allemaal af buiten hun bereik al doen die jonge gasten eigenlijk niets anders dan de volwassen wereld naäpen, maar dan op eigen, originele manier.

Apart, pittig filmpje.

Al zijn het weer de kinderen die het doen, deze "La Guerre des Boutons" haalt niet de spontaniteit en de pittigheid van Yves Robert's versie uit 1962.

Natuurlijk loopt een remake heel vaak in de déjà-vu-val, maar het was deze keer toch wat eentonig en soms wat gekunsteld.

Niettemin een jeugdfilm die mag gezien worden, zonder hoge toppen te scheren;

Vooral interessant en wetenswaard om te vernemen hoe onze verre voorouders leefden, hoe er toen ook verschil in beschavingen was en hoe primaire driften evolueerden naar diepere emoties.

Zeker een knappe film met ook mooie beeldvorming.

Klucht over de Duitse bezetting van Parijs tijdens WO II.

Onuitputtelijk dergelijk gegeven (doorgaans niet kluchtig gebracht) met de bezetting, de weerstand, het verzet...de bevrijding.

Soms grappig in situatie en woord maar toch veelal eerder flauw.

Vertier zonder meer, van matig niveau, maar met plezier gekeken naar "oma" Claire Maurier, hoofdrolspeelster in "Les quatre cents Coups" uit...1959.

Chapeau.

De aftiteling van de film vermeldt "Pour Gabriel" (Gabriel is de voornaam van het 8-jarig jongetje dat de rol van Adam vertolkt en die de naam draagt van de mannelijke hoofdrolspeler) zodat ik vermoed dat dat er tussen de makers en spelers een zeker reëel verband bestaat met het gebeuren in de film.

Ik begrijp wel dat de film draait om de wederzijds liefde van het ouderlijk paar om de tegenslagen te verwerken, maar vond de manier van dit voor te stellen toch wel al te uitgesproken en soms een beetje ongeloofwaardig.

De film mist daarenboven, ondanks het indringend, dramatisch onderwerp, een zekere kracht, ook in de regie en kwaliteit van het acteren.

De scènes met de dokters leken me dan wel goed vertolkt maar wat wel stoorde waren de lege ziekenhuisruimtes (gangen, wachtzalen...). De realiteit is anders.

Er zat meer in, om het met een cliché te zeggen. Zag van Donzelli reeds "Que d'Amour" en dat was, weliswaar een totaal ander onderwerp, veel steviger.

Op de indrukwekkende speech van Tracy na (die veel goed maakt in de film) op het einde vond ik een toch ernstig en interessant onderwerp wat oppervlakking en zonder echte geloofwaardigheid in de personages gebracht.

Had wel iets meer diepgang, ondanks de soms komische ondertoon, verwacht van deze film.

Film lijkt mij ook wat ouder dan hij is, terwijl ik Katharine Hepburn en ook Sidney Poitier al beter heb zien acteren.

Spencer Tracy daarentegen speelt ze allen van de kaart.

Deze film dobbert lang op een romantische oppervlakkigheid tot wanneer een ongelooflijk toeval in het verhaal een dramatische wending toelaat en aan publiekslieveling Gabin de kans geeft de nodige, doorgaans edelmoedige, emoties in zijn act te steken. Film komt daardoor een trapje hoger te staan al is het slot dan toch weer wat minder. In zijn geheel en in zijn genre, na de vele jaren toch nog best genietbaar.

Triest en ontroerend verhaal in alle soberheid en met gevoel gebracht door Yimou Zhang, regisseur waarvan ik reeds een 7-tal films zag en waarbij mij, naast deze, "Not one less" het meest bekoorde.

Naar het einde toe wordt oversentimentaliteit nipt vermeden en wordt terecht weer onderhuids de nadruk gelegd op de drieste politieke achtergrond.

Uitstekende vertolkingen.

Mooie cinema.

Meer dan een 3 kan ik voor deze film zeker niet geven en toch heb ik de indruk dat de makers ervan iets moois voor ogen hadden: een relaas over de impact van een dramatisch gebeuren op 2 hulpeloze zielen die op meerdere vlakken een uitweg zoeken. Gaat het gewoon om een goede daad stellen, empathie of is er meer aan de hand ? Een speels liefde of gaat het toch iets dieper ?

"Elle s'appelait Sarah" had dezelfde achtergrond en aanzet als deze "Les Guichets du Louvre" maar was veel aangrijpender en ging er bij het publiek vlot in terwijl Mitrani's film zich op het psychologisch vlak beweegt, reeds van in de start zich heel moeilijk en complex aanmeldt, over de ganse lijn wat knullig aandoet wat de mise en scène betreft en zeker het acteerwerk.

Wel is er de verdienste dat de gekende fenomenen zoals de houding van de Franse overheden, de gendarmerie en de collaboratie voldoende worden uitgesmeerd.

Het slotshot vond ik ook wel goed terwijl enkele nevenrollen duidelijk getypeerd zijn.

De muziek is van Mort Shuman. Slechts op het einde, wanneer een romantisch noot wordt aangesneden, hielp het de film wat optillen.

Lautner maakt een actie-komedie rond wereldberoemde JPB.

Voor het verhaaltje moet ge het niet doen, maar als ontspanning is het toch nog eens prettig kijken naar het zelfverzekerd gedoe van Jean-Paul. Charmes en uitstraling heeft hij genoeg, sukses bij de dames zeker, geknipt voor actiescènes en verdraagt best een komische situatie waarbij hij het slachtoffer is. Maar wees gerust op het einde is hij bij de winners.

Kenmerkend voor dergelijke filmpjes is dat ge van in de beginne weet dat het niet au serieux te nemen is, dat er een dikke portie overdrijving in zit maar dat het nooit echt gewelddadig wordt en het intrige doorgaans in de humorsector blijft.

Van de westerns uit de fifties is dit wel één van de betere.

Een goede story, de klassieke ingrediënten van de westerns, de tegenstellingen tussen de handhaving van de wet en de vrede enerzijds en het misdadig optreden anderzijds, en om het nog meer kleur te geven, twee hoofdpersonges die niet bepaald op dezelfde lijn zitten, maar als het er op aan komt... Allemaal vlot en stevig gepresenteerd, de whiskycomsumptie niet in het minst.

Flinke ondersteuning door kanjers als Burt Lancaster en Kirk Douglas, maar ook de rest van de cast zit goed in zijn rol.

Ik lees dat het vuurgevecht at the O.K. Corral er eentje is uit de geschiedenisboeken. OK.

En nog een randbemerking : Natuurlijk was het zanger Frankie Laine die de titelsong bracht. Dat was ook zo in "Rawhide" en ik vermoed nog andere westerns uit die tijd.

Een voormiddag in het leven van een gewezen revolverheld of hoe een bepaalde reputatie je, meestal ten onrechte en sterk overdreven, blijft achtervolgen.

Dat is "The Gunfighter", een uitstekende, vakkundige gemaakte western, met een aanvaardbaar intrige en naast de nodige dreiging ook wat emotie, romantiek en geslaagde humor (de scène met de damesdelegatie is prachtig).

Keurige enscenering, vlotte en duidelijke dialogen en heel goed acteerwerk.

Ben steeds fan geweest van Gregory Peck. Acteur die zowat alles aankon, van charmante romantiek ("Roman Holiday"...), over het thrillergenre ("Spelbound"...), het avontuur ("Moby Dick"...), drama's ("To kill a Mockingbird"...) tot deze western, waarin hij, met innemende stem en nodige charisma toch weer indruk maakt.

Super-origineel.
De voice-over die inspeelt op de personages en hun tegen elkaar in het harnas jaagt en wanneer alles ,vergevensgezind en met de mantel van de liefde bedekt lijkt, is er dan toch nog een kort lontje...
Met veel menselijke gebreken en nogal wat ondeugende in opspraak.
Een mini-western met de verdiensten van een goede, grote broer.

Avonturenfilm, een eerbetoon aan een helper van het Britse bezettingsleger in India.

Kon weinig bekoren, behalve dan misschien enkele grappige scènes (medicijn voor de olifant, de vlieg in de punch...) met naast Cary Grant, deze keer een nogal karikaturaal type, vooral Victor McLaglen, in zijn typische stijl en onvergetelijk sinds zijn knokpartij met John Wayne in "The Quiet Man".

Film vermeldt dat alleen de verering van de God Kali berust op historische feiten.