Opinions

Over een man die vanuit de gevangenis plots een held wordt en eigenlijk ongewild de interesses en lof van al wie, of wat hierdoor maar al te graag in de aandacht komt, moet ondergaan, maar er tenslotte vol op in gaat.

Helaas, via allerlei, wellicht goed bedoelde maar onhandige verklaringen is het verlies van zijn status vlug ingezet.

Mooie film, waarbij de observatie van personages in wisselende omstandigheden zeker een sterke kant van regisseur Farhadi uitmaakt en voor de kijker een van te genieten aanbod.

Is Ramin een leperd of een naïeveling ? Moet ge maar zelf uitmaken, net als in hoeverre Farhadi gewoontes, gebruiken en toestanden in zijn thuisland fijntjes hekelt.

Toch weer onder de indruk van de Iraanse cinema.

Het bestaan van de doodstraf, de inmenging van de sharia in de rechtspraak en de toch wel ook weer ondergeschiktheid en onmacht van de vrouw in deze maatschappij zijn de thema's waarrond het verhaal is opgebouwd.

Mooi in beeld gebracht trouwens, sober, rustig, ondersteund door intieme muziek en absoluut uitstekend geacteerd.

Fantaisiefilms die het hebben over geesten, onzichtbaren en wat na de dood, vallen doorgaans in de smaak. Zo is ook deze "Ghost" dat bovendien de verdienste heeft emotionele gedachten als "ware liefde blijft bestaan" en "zelfs de dood scheidt ons niet" als rode draad door de film te sleuren wat hem toegankelijker, aanvaardbaarder en genietbaarder maakt. In het verhaal rekent de film ook af met het kwaad en dat zien we graag.

Aldus is deze "Ghost" een geslaagde, best niet inhoudloze film, die kan rekeren op een quartet acteurs die hun beste beentje voorzetten.

Patricjk Swayze en Demi Moore en vooral Whoopi Goldberg spraken publiek en kenners beslist aan en werden beloond met prijzen en nominaties.

Toch al te veel gelijkaardige scènes die dan nog niet altijd goed en geloofwaardig gebracht worden in deze avonturenfilm.

Onwillekeurig moest ik denken aan die sensatierijke, horrorachtige filmpjes van één of ander plezieroord waar monsters dood en verschrikking zaaien.

Het slot brengt dan nog wat sentimentaliteit en dan boeken toe. Van het brugbouwproject dat twee werelden moest verbinden, heb ik amper iets gezien. En Michael Douglas ? Dàt is hem nog niet veel overkomen...

Ondanks dat het even wennen is aan de lang aangehouden shots gevolgd door een klein verrassende sprongetje in de tijd, duurt het niet lang vooraleer ge gaat meedenken en meeleven met deze eenvoudige vrouw in haar tocht door het nachtelijke, koude en natte Brussel.

Ze interesseert zich in al wat ze ziet en helpt, onbaatzuchtig, wat haar siert, en eigenlijk uitzonderlijk maakt in een maatschappij die druipt van zucht naar eigen belangen.

Merkwaardig is dat ze in haar tussenkomsten zelden echte tegenstand of geweld ontmoet. Zou haar gedrag ontzag en respect hebben ingeboezemd en is deze mooie film ook wel een pleidooi voor empathie onder de mensen.

Knap gestructeerd, deze "Ghost Tropic", waarvan ook ook de eenvoudige soundtrack bij de film mooi aansluit.

Puik verhaal - en op zowat alle vlakken foutloos in beeld gebracht - over twee eigenzinnige tieners cynisch-kritisch tegenover de maatschappij en het indvidu en waarvan er ééntje zelfs destructief te werk gaat en uiteindelijk in vereenzaming verzeilt en laat beseft dat net als de afgeschafte lijnbus die toch eens langs komt, ook voor haar een ommekeer in haar opvattingen zich opdringt.
Een levensles inhoudend verhaal schitterend vertolkt door de ganse cast. Te onthouden vooral de veelzijdige klasse van Steve Buscemi en de overtuigende hoofdrol van Thora Birch, die we anders niet zoveel te zien krijgen.
Als deze film te plaatsen is onder de "coming-on-age"-filmpjes, dan is dit toch één van de allerbeste.

Langdradig en traag uitgesponnen verhaal in een beklemmende sfeer met heel vreemde aspecten van de politieke wereld.

Kwam me ook niet altijd erg duidelijk over waardoor de spankracht die van de film moet uitgaan wat daalt en een paar vragen toch onbeantwoord bleven.

Ewan Mcgregor is een erg pientere ghostwriter.

Een aangrijpend verhaal naar een waar gebeuren uit 2004, over het trieste lot van clandestienen in een vreemd land en de meedogenloze practijken van uitbuitiing die meestal aan de oorzaak liggen van de doorstane ontgoochelingen.

Interessant om volgen, zij het wel dat de film in het midden wegzakt, door wat in herhaling te vervallen, geen echt nieuwe elementen aan te voeren, maar in het slot toch wel weer de ellende van die mensen accentueert.

Niet tot de beste films die dergelijk onderwerp behandelen maar toch wel een lovenswaardige opzet.

Onvoorstelbaar dat een klassebak als Anthony Quinn zich tot z'n flauwe film heeft laten verleiden of wou hij in de armen van Bo Derek !? Deze laatste kan amper acteren. Zonder kleren gaat het iets beter maar als dat het enige was dat de film wou aanbieden, dan beter er niet aan begonnen.

Angelina acteert sterk zowel in het gedeelte van de film waarin Gia de successen binnenrijft als in het gedeelte waarin de verslaving en de fatale ziekte de kop op steekt.

Een boeiend relaas, misschien wat lang uitvallend, maar zeker niet zonder emotie gebracht.

Echt denderend grappig is het zelden maar de innemende figuur van Gianni Di Gregorio is erg overtuigend als de brave pantoffelheld op vrijersvoeten en dat maakt ook wel wat goed.

Bovendien zitten er ook wel wat herkenbare situaties in en kunnen we spreken van een rustige komedie.

Groots opgezet Amerikaans familie-epos, eigenlijk weinig denderend, met amper echte emoties en vol clichés.

Naar het einde toe wordt plots de rassenproblematiek sterk aangesneden, alhoewel de film toen al te lang duurde en wat kwam daar in hemelsnaam "The Yellow Rose of Texas" bij doen ? Flauwe sentimentaliteit, toch.

Ronkende namen in de cast. James Dean kon het overacting niet laten.

Tieners kunnen hard zijn voor elkaar, zeker wanneer seks een overheersende rol gaat spelen en hun eigen ego op het spel staat.
Een oplossing is niet direct gevonden en zoals meestal huppelen de ouders, ondanks hun goede wil om te helpen, hopeloos achterop.
Natuurlijk moet er iemend zijn die uit ervaring kan putten en de exacte raad vindt en alzo het filmpje in een goede afloop loodst.. Had het ook niet anders verwacht.
Matig.

Een krokant jonge Isabelle Adjani eist hier toch wel de meeste aandacht op, lang voordat ik ze voor het eerst bezig zag in "L'Été Meurtrier" en ze toen de spreekwoordelijke pannen van het dak speelde, nu in deze speelse relatiekomedie die zeker niet boven de middelmaat uitgroeit.

Daarnaast is Lino Ventura in goede doen, in een film die luistert naar de naam "La Gifle", hij die in zijn ganse carrière zo veel meppen heeft uitgedeeld, en nu, stomverbaasd als hij is hoe het jonge volkje met voor hem gevestigde waarden omspringt.

Francis Perrin is, zoals in nagenoeg al zijn jonge rollen : een lichtzinnige flierefluiter.

Ondanks het verrassend, spannend en ook mysterieus, akelig slot, kon de film over de ganse lengte me niet bekoren.

Cate Blanchett zet haar rol evenwel heel emotioneel neer en dat is een absoluut pluspunt die de film wel even boven het vlakke en andere veel minder gevatte vertolkingen helpt.

Er zit meer subtiliteit in de wraakneming (een relatiebreuk en eeuwig verterende twijfel) dan in de vele films die het hebben over vergelden van een eerder aangedaan onrecht en die meestal uitpakken met schokkende geweldscènes. Alleen kunt ge u afvragen of het allemaal wel realistisch is.
Joel Edgerton weet evenwel de spanning in zijn film te houden. Zelfs in de momenten dat het wat langdradig dreigt te gaan worden, sluipen toch voldoende elementen binnen, die achteraf nuttig blijken.
Rebecca Hall vond ik uitstekend acteren. Is in staat meerdere passende emoties in haar act te steken wat bij Bateman en zelfs Edgerton niet altijd lukt.
Als thriller best geslaagd.

Betwistingen om het hoederecht van een kind volgen gewoonlijk na een scheiding maar hier krijgen de Amerikanen, die toch zo graag erg begaafde kinderen ten tonele voeren hun kans om het eens anders te doen : een getouwtrek om een zevenjarig wiskundig genie ofwel een normale, kinds-speelse opvoeding te geven of om haar begaafdheid ten volle uit te diepen.

Degelijk opgebouwd, bijwijlen soms emotioneel en met een toch wel merkwaardig acteren van het meisje, maar in zijn geheel toch geen hoge toppen scherend. Sommige rechtbankscènes waren wel sterk gestoffeerd en het dialoogwerk tussen Frank en zijn moeder (overtuigende acteerprestatie van Lindsay Duncan) was vaak pittig. Chris Evans' rol was goed ingevuld, maar die van de juffrouw (Jenny Slate) was op de klasscènes na, totaal overbodig.

Klein maar knap filmpje, dat boeit ondanks de beperkte armslag.

Het is het relaas van een gewillige, eenzame en vooral timide man. Een drama is het niet want de humor is alom tegenwoordig en zit vaak in de fijn geschetste details.

Horacio Camandule is uitstekend als hij in zijn gelaatsuitdrukingen de evolutie in zijn gevoelens voor "zijn" Julia weet te leggen.

Op enkele goede songs na, weinig te beleven aan deze musical. Erg toneelachtig, maar niettemin goed voor 9 Oscars destijds. Verwonderlijk daarbij is wel dat Leslie Caron, in die jaren de absolute runner-up voor Audrey Hepburn, netjes naast de prijzen viel. De deelname van Maurice Chevalier is erg sympathiek en Louis Jordan is perfect geschikt voor de rol van steenrijke, verwaande dandy.

Film voor een tweede keer gezien, al was het maar om een beter inzcht te hebben van hoe de film aan dergelijke hoge scores komt. Het heeft wat geholpen, maar veel appreciatie breng ik voor deze luxe film noir niet op.

Gilda is Rita Hayworth en Rita moest gezien worden in al haar glamour en eigenlijk vind ik de beeldvorming, camerawerk, belichting en zo het beste van de film. Het verhaal en het zogenaamd spannend intrige vond ik maar niets. Het is zowat anderhalf uur kijken en luisteren naar een haat-liefdeverhouding en heel dikwijls flirt de film met saaiheid.

Natuurlijk is Rita Haywoerth op haar best als verleidelijke vrouw en "I will not put the blame on her" omdat de film me niet echt overtuigde.

Glenn Ford is niet mijn favoriete Hollywoodacteur, ook nu niet.

De voorbereidingen tot het optreden leken me nogal breed uitgesmeerd. Akkoord, dit is Fellini en hij houdt van veel kleurrijke, liefst, bizarre personages, die er op los tateren, de ene al minder zinnig dan de andere, maar, en dat zal wel de opzet geweest zijn, in zijn geheel als satire op de wijze waarop de consumptiemaatschappij eigenlijk wordt geleefd en geleid.

Giullietta Masina en Mastroianni (een pluim voor het grimeerwerk) zijn fabuleus in een film die toch ook de muziek die de echte Fred en Ginger gebruikten in hun dansnummers, niet verwaarloost : "The Continental", "Let's face the Music", "Cheek to cheek"...Vond dat gedeelte van de film toch ook wel een verademing.

Film begint met een stevige impressie van de armoede in de flatgebouwen aan de rand van Rome om daarna, via het hoofdpersonage, meerdere aspecten van de samenleving, zoals leegheid, egoïsme, oppervlakkigheid, onverantwoordelijkheid, leugen, oneerlijkheid en prostitutie in het daglicht te gooien.

Enkele sprekende scènes, zoals het beeld van het tienermoedertje met de "wijsheden" van haar moeder, de leugenachtige komedie van een advokaat, de slotscènes...

Hoofdrolspeler Jean Sorel is er voortdurend. Alle anderen vervullen eigenlijk maar een kleine, zij het significante rol.

Keurige en interessante film van Bolognini met zeker het goed camerawerk te vermelden.

Gevoelige film met naast het hysterische van fascisme en nazisme de eenvoud van twee onvoldane zielen.

Erg feministisch en begrip voor homoseksualiteit.

Het spitsvondig idee om het lawaai van de stompe massa terzelfdertijd te brengen als de tederheid en ook wanhoop van het koppel levert schitterende scènes op met een weergaloze Sophia Loren (wat kunnen haar ogen emoties uitdrukken) en een even overtuigende Mastroianni.

Is het begin duister en verwarrend omwille van de vele personages en de "wie is wie ?"-vraag bij de kijker, het slot is des te pakkender.

Het goede van de film is dat het dramatische van de toestand stelselmatig wordt opgedreven, al komt het slot wel in een plotse stroomversnelling. Cineast begreep best dat verdere uitklaring op het einde niet nodig was en dat, zoals de film nu eindigt, het trieste voldoende is onderlijnd. Dat het toeval in het verhaal een rol speelt, stoort niet. Vaak in het leven is het zo.

Ik vond het uitstekende acts.

Pelle beleeft werkelijk niets aan zijn vakantie behalve wat observeren en er ongelukkig nergens bijhoren.

Dreigt het filmpje wat in vervlakking te vallen, het slot houdt iets heel mooi en verfrissend in.

Contact is nooit volledig uitgesloten en zoals de volwassenen rondom Pelle zo wijselijk zeggen en herhalen :"In het leven moet je de kansen die zich voordioen grijpen"...

Sympathieke vertolking van Rohan Timmermans als Pelle.

Film bevat zoveel mooie scènes waarbij ge werkelijk meegezogen wordt in het traumatische bestaan van een overigens wilskrachtig personage dat de plotse wending in het slot me verbaasde.

Eenvoud, eerlijkheid en discretie sieren deze film die bovendien een hoog filmisch niveau haalt.

De vertolking van Victor Polster is zonder meer subliem. Hij weet perfect de psychische pijn die zijn personage ervaart weer te geven.

Omdat het wellicht voor de Amerikanen niet de sensatie bracht die ze mogelijks verwachtten, bleef de film wat in de kou, maar de Cannes-prijzen zijn des te verdienstelijk.

Regisseur Lukas Dhont haalt zich met deze mooie debuutfilm wel stevige verwachtingen voor de toekomst op de hals...

Ik kan me toch moeilijk voorstellen dat iemand, hoe vakbekwaam ook, die zo aarzelend en extreem timide is in zijn privé leven, zo een belangrijke post krijgt toegewezen waarbij vertegenwoordigers van staatsleiders moet worden toegesproken betreffend wereldproblemen.

Maar goed, Bill Nighy krijgt die rol en zoals altijd vult hij dat uitstekend in.

Een mooie film die aanvankelijk naar de ontplooiing van een charmante, sympathieke, wat grappige romance kuiert, maar stilaan een andere dimensie krijgt. Kelly Macdonald overtuigt volledig als het meisje dat als het ware de stem van het volk brengt wanneer ze zonder omwegen de compromissen die bij topvergaderningen als deze worden gemaakt hekelt terwijl de pijnlijke grond van de problemen onaangeroerd blijft. Een spetterende scène het slotbanket met al die zelfvoldane prominenten.

Mooie scènes zijn er anders nog wel, ook die die tussen Lawrence en Gina, twee mensen uit een andere leefwereld die het goed met elkaar kunnen vinden.

"The Girl in the Café" is in zijn totaliteit een zeer genietbare film.

Originele, intelligente en suggestieve benadering van het probleem "pesten".

In een reality-stijl (de eerste 5 minuten dacht ik in een documentair te zitten) wordt de wereld van de tiener geschetst : kwetsbaar en niet bereid er buiten te treden.

Film belicht meerdere aspecten van het pesten : de impact van ouders en school, de opvoeding, de weerloosheid van het slachtoffer, de wellust van de "dader".

Het slot van de film kwam wel als een verrassing maar leek mij de spijt om de aangerichte schade in een positief daglicht te plaatsen. Pesten berust evenwel op menselijke onvolmaaktheden en zal, ondanks het verhogen van een subtiele waakzaamheid van de omgeving en het inbrengen van het inzicht van de dramatische gevolgen, heel moeilijk volledig uit te roeien zijn. Maar er dient aan gewerkt. Films als deze zijn echter heel positief en kwalitatief is "A Girl like Her" minstens even goed als "Harmony Lessons", "Spijt" en "Aterträffen".

Ik woon in een heel rustige straat en iedere schooldag, verzamelen zich wat verderop een achttal jonge (gemiddeld 17 jaar) meisjes met de fiets om dan gezamelijk naar school te rijden. Als ze dan voorbijrijden zijn ze druk bezig met elkaar te praten en dan denk ik : hier passeert een wereld.

Behoorlijk op sensatie beluste misdaadfilm van povere kwaliteit.

Langzame, poëtische film, amper verhaal en eigenlijk een hommage aan schilder Vermeer. Gans de film baadt in de sfeer van deze meester. Een tijdsbeeld met mooi camerawerk maar weinig diepgang in de karaktertekening.