Opinions

De minste van de drie maar natuurlijk wel een goede film als men het bekijkt uit het oogpunt van camerawerk, decors, enscenering, acts, enz, maar het zal me wel altijd wat storen dat het ten slotte gaat om de verheerlijking van een werkelijk verwerpelijk personage en entourage.

Amerikanen stellen graag ook hun "slechten" voor als "toch goed" en dat was al zo in de tijd van Humphrey Bogart, James Cagney...

Maar goed, het Corleone-hoofdstuk afgesloten. Driemaal is scheepsrecht en zo was genoeg geweest.

Ben niet zo erg vertrouwd met miniseries. Mogelijkst één van de redenenen waarom na de eerste vier knappe afleveringen, de serie m.i. een terugval kende. Ondertussen had ik wel zijn cinematografische waarde weten in te schatten en ook zijn knappe vertelstijl, waarbij gebeurtenissen plaats vinden waarvan het "hoe en waarom" pas later in een soms achteloze flashback worden uiteengezet.
Film stelt alleszins het chaoisch en moordend leven in de farwest, nog einde negentiende eeuw (toch geen eeuwen geleden) in het daglicht en dat er in de slotfaze een stevige vechtpartij zat aan te komen was overduidelijk. Toch zat ik geamuseerd toe te kijken hoe in die "veldslag" Frank Griffin als een toerist kogelimmuum was en hoe zijn bendeleden met hopen werden neergeschoten en er nadien nog nagenoeg evenveel overbleven.... Een euveltje dat in veel westerns voorkomt.
Het acteren viel zeker mee. Alleen Michelle Dockery leek uit een moderner tijdperk te komen.
In zijn geheel verdient de serie zeker wel een flinke score.

"Strong language", zegt men vooraf op de BBC waar ik de film zag, maar ik vond het vooral "strong acting" want om zo'n film met toch wel vooral psychologische inslag tot een boeiend geheel te brengen zijn sterke spelers nodig. Dus ode aan McKellen, Fraser en niet te vergeten Lynn Redgrave. Bill Condon deed het natuurlijk ook. De Openluchtparty "George Cukor", meer nog dan de vele boeiende dialogen, vind ik het hoogtepunt.

Prententieloze komedie die meer dan in de actiescènes zijn humor haalt uit de grappige, vaak cynische dialogen en replieken.

Goede momenten zijn ook deze waar smalend gedaan wordt naar politie en hekelend naar sociaal ongevoelige banken en werkgevers.

Deugddoende vriendschap onder onze drie oudjes en sentimenteel naar familie toe.

Wedden dat Morgan, Michael en Alan zich op de set aardig hebben geamuseerd.

Vlotte film met een McConaughey die toch wel de show steelt, zeker in die scènes waarin zijn personage zich de tegen de al te gretige kandidaat participanten of overnemers moet afzetten, maar ook bij de opnames van de gebeurtenissen in de jungle en deze waar hij met zijn weelde geen blijf weet.
Los van de werkelijke feiten waarop de film is gebaseerd, is het verhaal keurig gebracht, toegankelijk, avontuurlijk en ook maatschappelijk getint.

Grappig, met menselijke trekjes.

Niet het niveau van "City Lights" of "Modern Times", maar toch voor altijd mooi.

Naar een werk van Ward Ruyslinck.

Een cynische kijk op de onverschilligheid en het onvermogen om te begrijpen van een maatschappij, de absurditeit die uitgaat van administratie en wetgeving en de kleinzierigheid en huichelarij bij de mens, want wee u als u geen masker draagt en wee u als ge moedeloos zijt want voor u is geen plaats meer in de samenleving, wel voor criminelen, daar is wel nog iets mee aan te vangen...

Film die heel verrassend op mij indruk maakte en eigenlijk verwonderlijk dat hier nooit belangstelling is naar uit gegaan.

Acteurs doen het prima en ik vond de muziek kwaliteitsvol en keurig gekozen.

Omdat het al zo lang geleden was ("Dr. No", "Goldfinger"...) dacht ik nog eens een Bond-filmpje mee te pikken.

Eigenlijk hoefde het niet...

Niet bepaald een Bondfilm-fan, toch toegeven dat deze "Goldfinger" een goed verfilmde story is.

Technologische snufjes, die aan fantasie geen gebrek hebben zijn zo wat het voornaamste ingrediënt, de vindingrijkheid op het einde van de film op kop.

Het is niet komisch, het is niet dramatisch, het is Bond, James Bond.

En de acteurs, wel die liggen precies in die lijn en doen het uitstekend.

Film die zeker niet zal blijven hangen maar in zijn geheel toch enigszins beter dan verwacht.

Amanda Seyfried speelt wel heel goed als energiek vrouwtje dat zoals in vele van dergelijke films het recht in eigen hand neemt.

Spijtig wel dat het slot wel wat ongeloofwaardig overkomt en dat onderweg er toch wel wat toevalligheden zijn die het plot ondersteunen.

Gebrek aan spanning kunt ge deze film niet verwijten. De grillige opbouw eist bovendien behoorlijk aandacht en ook enkele verrassingen in de plot en de onzekerheden over de waarheid in het gebeuren helpen aan het opvoeren van die spanning en uieindelijk is het zo dat het einde opties in de besluitvorming openlaat.

Duurt wat lang en hier en daar zitten er toch wat slordigheden in.

Rosamund Pike in hoe dan ook uitstekend in haar niet zo eenvoudige rol. Ook Affleck is wel goed, de rest valt niet op.

Romantiek, hartstocht, actie, drama en edelmoedigheid met de Amerikaanse Secessieoorlog op de achtergrond.

Sinds het verschijnen van deze film in 1939 heeft het publiek van film en televisie reeds meerdere van deze epossen kunnen beleven.

Toch blijft dit werk een hoogstaand filmisch gebeuren voor die tijd dat een enorme indruk heeft gemaakt.

"Scarlett en Reth" was een begrip, net als "Romeo en Juliette" en dit niet alleen in de States. "Gone with the wind" wordt heden ten dage nog steeds als uitdrukking gebruikt.

Als ik nu de film moet beoordelen en dan, hoe dan ook, door een bril anno 2008 moet zien,dan zeg ik : het eerste gedeelte kan er beslist door. Het tweede : wat een gezeik, zeg. Een soap in de hoogste graad. Te veel onwaarschijnlijkheden, te veel valse emotie, te veel melodramitsche toestanden.

En wat Clark Cable betreft. Meer dan verleidelijk ooglonken kan hij niet. Dan nog liever Vivien Leigh als het onhebbelijk wicht.

Problematisch om deze film te kwoteren. Dus blijf ik er van af.

Heel merkwaardig dit verhaal dat als drama moet worden aanzien, al was het maar om de scheur in een gezin, maar ook heel wat originele, komische situaties bevat alsook heel wat tederheid.

Eigenlijk een curiositeit, deze film, omwille van het sociaal politiek gebeuren.

Hebben we die muur en de sloping ervan ooit vanuit dit perspectief bekeken ?

Terug naar de film zelf : goed camerawerk, beste verteltrant, tikje langdradig en goede acteurs.

Geen meesterwerk wellicht, toch een aanrader.

Duitse film in de gaten houden.

Brian Cox en Paul Dano (met de Messi-looks) zijn antipoden.

Is de ene de onhebbelijke, cynische man die niets dan kwaad en arrogantie verspreidt, de andere is de goede inborst zelve.

We volgen hun belevenissen in de bar waar beiden werken en de film wijdt zich volledig aan de evolutie van hun gedragingen tov elkaar.

Het is een boeiend relaas, zonder erg veel opwinding tenzij onze Jacques (Brian Cox) uit zijn krammen schiet en zijn pikante uitlatingen zo scherp en ongewoon zijn, dat ze eigenlijk de humor in de film uitmaken.

Goed werk.

Het vaststellen van dit afschuwelijk aspect van oorlogvoering lijkt mij het bijzonderste aan deze film en dat een uitvoerder, die nog duidelijk het menselijk dramatische gevolg van zijn aandeel te zien krijgt, hiervan met allerlei bedenkingen en trauma's in de war geraakt en hierdoor ook familiale problemen krijgt, lijkt mij best te begrijpen.

Een interessant thema dat behoorlijk wordt uitgewerkt maar niet groots overkomt. Misschien wat te veel nagenoeg identieke beelden. Geraakt lang niet aan het niveau van "Eye in the Sky"

Aan Etan Hawke en vooral Bruce Greenwood, ligt het niet. Beiden vertolken heel behoorlijk.

Sprekend en pijnlijk relaas over Soedanese kinderen op de vlucht voor de burgeroorlog.

Nadien wat humor door de onwennigheid van de vluchtelingen in de Amerikaanse business- en consumptiewereld.

Er wordt goed geacteerd en het verhaal boeit van A tot Z met een toch wel aangrijpend slot.

Aan de jokes met de vele insinuaties en imitaties en het grimassenwerk van DJ Robin Williams was er toch niet zoveel filmplezier te beleven maar het beeld dat, vooral in het tweede gedeelte van de film, opgehangen wordt van de oorlog, het contrast met het amusement, de muziek die een ideale wereld predikt, het zielloos beeld van de burgerbevolking, de mooie natuur waar geen oog voor is, die arme militairen die op elk moment kunnen in flarden geschoten worden, ver van huis en wat hun lief is, zet een andere toon, passend en betekenisvol ingelast en trekt het niveau van de film zeker omhoog.

Al bij al gaat de vertolking van Robin Williams niet onopgemerkt voorbij en tenslotte hield hij er toch een Golden Globe en een Oscarnominatie aan over.

Uitstekend gemaakte film. Stemmige scènes die ons naast de communistenjacht van McCarthy (vooral de show- en de filmwereld moesten het ontgelden - cfr Charlie Chaplin en anderen) ook leren dat het televisiemedium een machtig instrument is.

Passende, instructieve archiefbeelden. In zijn geheel ook visueel genietbaar en niet te vergeten, de verbluffende acteerprestatie van David Strathairn en met een mooie, sfeervolle,muzikaal genietbare openingsscène.

Vanaf de eerste scène is het duidelijk dat de film zich zal toespitsen op de figuur van Cullen, een psychopathische seriemoordenaar en hierbij komt Eddie Redmayne in zijn rol verbluffend sterk uit de verf .

Ook Jessica Chastain overtuigt in deze film die, uitdraaiend als een thriller, me tot het slot sterk heeft geboeid.

Boven de doorsnee true-crime-film.

Het verhaal van Terri Hooley, de man die in het onrustige Belfast van de jaren 70 en 80.... in feite jongeren aanzette hem te volgen in zijn liefde voor de muziek ipv van op te gaan in politieke of godsdienstige opvattingen en geweld.

De film zelf hecht nochtans heel veel belang aan de gewelddadige strubbelingen. De moeilijkheden die Hooley ondervond waren er niet vreemd aan en leidden niet altijd tot onverdeeld succes.

De film is zeker niet slecht en in de scènes met de punkgroepen zit behoorlijk wat dynamiek. Wie van het genre houdt zal mogelijks deze film wel wat hoger inschatten.

Echte emoties komen alleen in het laatste gedeelte los. Een beetje jammer.

Ridley Scott brengt de onbezorgde sfeer van de Provence over aan de hand van een even onbezorgde film, die wel enige overbodige en clichématige scènes bevat maar die kan rekenen op de nonchalante klasse van een Russell Crowe en de pittige charme van Marion Cotillard. Plezierig is het omdat het ook over de wijnwereld gaat en beslist aangenaam, bijna emotioneel, die zuiders Franse landschappen en wijngaarden, waar we even nostalgische herinneringen aan hebben, te bewonderen. De film bevat ook heel wat clevere dialogen, oneliners en zo..

Crowe bij vriend Scott in de Provence, c'est ça.

Film over stille vriendschap, iets te langdradig en met heel mooie fotografie.

Toch een zekere onvoldaanheid na afloop.

Best aardige film over een aardig man.

Ik kan mij best voorstellen dat deze film bij het verschijnen in de filmzalen heel wat traantjes heeft doen wegpinken.

De film bevat enkele leuke scènes, heeft een fijn taalgebruik en de humor steunt heel dikwijls op mooie woordspelingen.

Scorsese schetst de maffia-wereld met zijn gekende harde scènes en bekwame camera.

Ray Liotta is schitterend in zijn rol en Robert de Niro evenzeer.

Die hits uit de oude doos zijn niet zo onbelangrijk en wel degelijk door Scorsese gewild want de Italo-connection is overduidelijk.

Beslist indrukmakende film. De scènes met Sigourney Weaver tussen de gorilla's zijn op zijn minst merkwaardig. Eigenlijk ook niet zonder ontroering. Geboeid gekeken tot het einde.

Film die kadert in de "Upstairs, Downstairs"- stroming.

Al heel dikwijls dit thema voorgeschoteld gekregen, doorgaans van Britse makelij, maar niet altijd, zoals bij deze Altman, die er toch wel een aparte film van maakte.

Vanaf de eerste minuut wordt ge overspoeld door een zondvloed aan personages die, in korte shots (en zo gaat het meestal door) worden voorgesteld, wat reeds een tip naar hun situatie binnen hun leefwereld en naar hun karakter moet oplichten en waarvan er meerdere, volgens de huisregels, dezelfde naam dragen.

Eigenlijk geen prettige start en het vergt aandacht om het intrige dat de klassieke ingrediënten van het klassenonderscheid behandelt en er wat melodramatiek aan toevoegt, te blijven volgen.

Een pak Britse sterren in een film die me al te Barok overkwam.

Een film die sterk afsteekt tegen die andere films die het hebben over feminisme en vrouwenemancipatie.

Bij vlagen lijkt de film toch echt wel afstand te doen van een zekere ernstige grimmigheid waarvan die andere films doordrongen zijn maar lijken script én acteurs in een brave, familiale komedie verzeild.

Merkwaardig is wel dat precies daardoor het gebeuren zo gemakkelijk verteert. Geen dramatische zwaarwichtigheden, maar een feelgooddramaatje.

Het is een manier als een ander om een historisch gebeuren even in herinnering te brengen en om je terzelfdertijd te doen verbazen over de laattijdigheid waarmee een welvarend land als Zwitserland het stemrecht voor vrouwen invoerde.

Schokkend om over deze concentratiekampen te vernemen en ook hoe Polen zo maar werd opgespitst en verdeeld en ook de vaak weerkerende gedachte dat machthebbers werden geprezen, ook de wereld rond, om politieke en ideologische redenen en ze dat uitgerekend langs geen kanten verdienden. Integendeel.

Harde documentaire maar goed dat dergelijke toestanden uit de doeken worden gedaan.

Naar de roman van Pierre Véry die zelf instond voor de adaptatie voor de film.
Jacques Becker tekent met zijn tweede film een stuk Frans landelijk leven. Niet de boerenarbeid, wat men zou verwachten, maar wel de gedragingen en mentaliteit van een familie, ruw en gesloten, centen bovenal en ook solidair ondereen een kaste vormend. Vgl in dat verband de schitterende scène van de ondervraging door de onthutste rijkswachter. .
Terwijl het onderzoek naar de dader van een moord binnen de familie vordert, laat de film toch heel wat smalle kantjes van de kleine mens zien, zodanig zelfs dat de film heel vaak een luchtig karakter aanneemt. Sfeervol blijft hij zeker over de ganse lijn.

Het is aan te raden een kleine synopsis van deze film te lezen, anders staat ge na een halfuur nog nergens, alhoewel de film met enkele scènes in het begin, zoals het gevuld, maar levensloos interieur, duidt op eenzaamheid en het gemis in het leven van iemand.

Moeilijke film die zich volledig in de poëtische, dromerige sfeer bevindt met veel verwijzingen naar "leven" ( de vlinders, en al wat leeft in de dichte bossen van de Waalse Ardennen) wat in tegenstelling moet staan met de dood van het kind. Meerdere knappe scènes en alleszins puik camerawerk.

Cineaste Thomas de Thier maakte reeds een film "Des Plumes dans la Tête" over zowat het zelfde onderwerp.

De klasse van Michel Piccoli, ondertussen reeds 91, en de Britse actrice Natasha Parry, ondertussen helaas overleden, maken deze film af.

Toch weer een merkwaardige verschijning en zang van Arno.